as

Intressant inkijkje in het ontstaan en ontwikkeling van de hardcore scene anno jaren 80. leuk document met veel archiefmateriaal. Vooral de DIY attitude van de meeste sprekers, spreekt tot de verbeelding en muzikaal gebeurden er intressante dingen. Vooral Ian mckaye die met Minor Threat het ontstaan van de Straight Edge inluidde is een intressante prater, net als Henry Rollins trouwens.

Maar net als de rest krijgen ze te weinig tijd. Dat komt vooral doordat de documentairemaker zo'n allomvattend licht wil schijnen op zijn onderwerp dat hij, met de 100 minuten die hij heeft, wat aan de oppervlakte blijf hangen. Een wat strakkere invalshoek was helemaal niet gek geweest.

Toch erg tof met al dat archiefmateriaal en fijne muziekjes. Weer leuk om te zien waar ook mijn band de mosterd vandaan haalt.

Dikke 3,5 *en

Kitano weer (redelijk) bij de oude leest, maar toch lichte tegenvaller. Zoals eerder al gezegd niets vernieuwend en zo nu en dan rommelig vertelt. Beschrijving in de IFFR krant slaat helemaal nergens op. De oude verstilde en soms poëtische Kitano is hier namelijk ver te zoeken. Beetje standaard relaas over Yakuza perikelen dat soms mooi in beeld is gebracht. Niets meer en niets minder.

3*en

Doorwrocht misdaad drama dat een welkome verrassing was. Kijkend naar de rest van het werk van de regisseur denk je al snel, met uitzondering van het aardige Training Day, met het zoveelste prul van doen te hebben.

De drie losse verhalen, die soms in elkaar overlappen, werken wonderwel goed en geven een uitgesproken grootsheid aan het verhaal. Speelt wel veel leentjesbuur bij het betere werk van Scorsese en haalt dat mondjesmaat. Ook de muziek is wat verededelde formule werk maar dat neemt niet weg dat de gehele cast op dreef is (vooral Cheadle en een grommende Hawke zijn fantastich) met zelfs een sufkut als Gere die er wat van weet te maken.

Verder sfeervol en redelijk grauw drama dat genoeg in zich heeft voor een dikke 3,5 *en.

In negen dagen gefilmde vroege Corman prul, dat toch redelijk vermakelijk blijkt te zijn. Hilarische acteurs lijken eerder voor te lezen dan te acteren, monsters opgebouwd van papier machee, en idiote theorieen over de post-nucleaire wereld.

Het is me allemaal wat. De genietbaarheid hangt dus vooral af van of je de humor van die typische 50's B-film kunt herkennen. Ik had een goede dag, duurde ook niet al te lang en heb me nog redelijk vermaakt.

Kleine 2,5 sterren

Weer een leuk weerzien met dit vieze dozijn. Was al wat jaartjes geleden dat ik dit inmiddels toch wel klassieke 'Men on a Mission' filmpje zag. Geweldig intro waarin een lekker stoicijns spelende Marvin zijn klote opdracht aanvaard en waarop we de groep mannen ontmoeten, met fantastische optiteling

Indrukwekkende cast en neemt de tijd om deze mannen met al hun maniertjes te leren kennen. Gebeurt tegenwoordig veel te weinig. Toch duidelijk een lekker actiefilm waarin Aldrich bijna alles perfect in de hand heeft met mooi camerawerk en een sterk script.

Laatste kwartier duurt ietwat te lang maar dat is een klein smetje op het geheel.

Dikke 4 *en

Helemaal mee eens. Vond zelfs de flashbacks helemaal niet nodig. Geeft perfect de ontheemde mens weer die als losgeslagen wild op de vlucht is. Gallo heeft de perfecte lichaamstaal om de rol te spelen. Was weer ernstig onder de indruk.

Zowiezo is de hele film een opgefokte klopjacht met prachtig geschoten beelden. Geen moment heb je de tijd om op adem te komen of om het onbehaagelijke gevoel van je af te schudden. Vooral het slot zindert nog lang na. Ben aardig ontdaan de bios uitgelopen.

Voor het allesomvattend verhaaltje moet je hier niet zijn. Hier wordt een situatieschets neergezet dat veel meer te vertellen heeft dan alleen maar in dienst te staan van plottechnische ontwikkeling. Gelukkig maar...

Dikke 4*en

Erg leuke ode aan de testosteron films van de jaren tachtig voordat de 'metroman' zijn intrede deed. Stallone bedient de liefhebber met een zelfbewust actie extravagant werkje dat alle overdreven regels van het genre volgt maar helaas ook het euvel van zwak scenario niet ontspringt. Maar ach, met zoveel testosteron vertoon deert dat maar matig. Leuk ook om Willis en Der Swarz in een scene met Stallone te zien

Verder nergens echt opzienbarend maar wel met veel lol gemaakt. Wel jammer van dat lelijke CGI bloed en de climax van meer dan een half uur had zeker wat korter gemogen.

Dikke 3 *en

Niet veel veranderd in dit vervolg (Gregory loopt nog steeds rond als een nicht met een machinegeweer in z'n reet) maar Castellari weet met veel plezier een nieuw hoofdstuk toe te voegen aan zijn 1990: bronx warriors meukfilm. Leuke shootouts, inventief in beeld gebracht (wel een stuk minder dan de eerste) en lollig niet serieus te nemen verhaal.

Met een pot bier en een grote lach op de bank gekeken. Zoals het hoort!

echt net 3*en

Gemiste kans. Van 'de schreeuwende man' is hier weinig te merken. Ergste is dan ook dat er helemaal niets van kamioen Adam te lezen valt. En dat is funest voor het meeleven met het personage. Het lijkt een lege huls zonder enige controle of sympathie voor zijn omgeving.

Mooie beelden, dat dan weer wel, maar hier is dat niet genoeg voor een vrij taai en dramatische gegeven. Had beter uitgewerkt kunnen worden door regisseur Mahamat-Saleh Haroun.

net 3 *en

Gedateerde doch op momenten vermakelijke horrorkomedie, waarvan de humor en de horror elkaar soms wel lelijk in de weg zitten. Het is net alsof Miner niet heeft kunnen besluiten welke weg in te slaan. Dat is denk ik ook een beetje het verschil tussen een Raimi en een Miner. De laatste heeft duidelijk minder talent om alles in goede banen te leiden.

Hier en daar zijn de creature effecten (heerlijk handwerk nog) erg leuk gebracht en de acteurs zijn het aankijken waard. Niet eens zo heel bloederig viel me op en spannend wordt het zeker nergens.

Lees hierboven goede verhalen over zowel deel 2 als 3. Misschien toch eens meepikken want ik blijf een sucker voor het jaren 80 sfeertje en handwerk.

Dikke 2.5 *en

Regisseur Collora is vooral nog bekend van de korte film Batman: Dead End, waarin hij zijn eigen take op de stripheld gaf voordat Nolan zo goed uit de hoek kwam met zijn visie. ook Hunter Prey blijkt een aangename verrassing, mits je door het wat krakkemikkige budget heen kunt kijken.

Maar met het minimale weet Collora toch redelijk veel uit te halen. De acteurs zijn adequaat en de make up is op momenten zelfs erg sterk. Het script had wat strakker gemogen maar de regisseur weet het compact genoeg te houden om blijvend te boeien. Met deze minimale bezetting van acteurs en middelen is dat toch echt een verreiste. Geeft ook aan dat Collora een slimme man is die zijn beperkingen kent.

Verder nergens echt opzienbarend en doet idd aan Enemy Mine denken. Maar waar die vaak wat verzand in Hollywood stereotype werk kijk ik toch echt liever dit soort werkjes. Met alle schoonheidsfoutjes vandien schijnt de liefde van een filmmaker hierhier veel meer doorheen.

3*en

Oei, niet best. Oeverloos lang met 140 minuten en dan nog had ik het idee dat ik dingen miste. Dat ligt dan duidelijk aan de slechte montage waar geen maat in wordt gehouden. Heeft veel weg van een coming of age film maar kleine Smith heeft gewoonweg te weinig acteerkennis om zijn personage kracht bij te zetten.

Chan (zeker geen Pat Morita) is wat overtuigender, maar dat mag ook wel na een carriere van meer dan dertig jaar. Maar wat vooral opvalt is dat oeverloos geneuzel, zogenaamde wijze levenslessen, vreselijke Amerikaanse muziekkeuze en de voorspelbaarheid ten top.

Geef mij dan maar het inmiddels wat gedateerde origineel. Heeft heel wat meer charme dan dit gedrocht. Net 1,5*en

Dat was idd wel gek en toen moest het ergste in de film nog gebeuren. Ik zie de nieuwe promotie taglines nu al voor me...


H.P. Lovecraft stuff meets Get Carter Dat is misschien nog het meeste van toepassing op Kill List.
Fijn filmpje, vooral ook omdat Wheatley geen pasklare antwoorden geeft in de film. Freaky gefilmd, soms dik op de huid. Begint als een sociaal realistich portret van een disfunctioneel huwelijk dat langzaam plaatsmaakt voor een gruwelijke onderdompeling in de krochten van de geest. Knap is dat wheatley dat heel geleidelijk doet zonder dat het geforceerd aanvoelt. Knap gedaan. Verder goed en realistisch spel van de spelers en mooie soundtrack dat het beeld versterkt. Wheatley mag van mij nog wel even doorgaan als hij zo eigenzinnig blijft.

"Machete don't text, Machete improvises."

Een van de geweldige dialogen in dit niet serieus te nemen Mexploitation werkje van Rodriquez. Stijlvol gefilmd en Trejo die eindelijk eens on top of the bill staat. Het mag tijd worden voor de 66 jarige. Leuke bijrollen ook van DeNiro, Jeff Fahey, Alba en Rodriquez met ooglapje.

Bloederige fun dat weer terug doet denken aan de hoogtijdagen van de exploitatiefilm. Rodriquez heeft goed door waar de lol van die films in zit: schieten tieten en helicopters. Alleen is dat laatste vervangen door een vliegende motor met machinegeweer.

Met een dikke glimlach gekeken

4*en

Helemaal eens met bovenstaande: met een glimlach gekeken. Als je het boek kent is er niet veel nieuws onder de zon maar erg fijn om er ook bewegende beelden bij te hebben. Heerlijke docu met John Waters op zijn best met ironische ondertoon. Dikke 3.5*en

Waar in deel twee zo'n beetje alles mis ging met de serie wat maar mis kon gaan, zet deel drie alles weer even sterk op de rails. Dat komt door het redelijk sterke script (ook een deel van mastermind Craven) en de sterke regie. Het verhaal is self contained gecentreerd rondom de kliniek. Vooral ook weer creepy en weet daarom weer wat magie van het eerste deel terug te halen.

De jonge acteurs zijn wat onwennig maar een jonge Patricia Arquette is al goed op dreef. Verder wat leuke moorden, hoewel het allemaal wel ietsje verder had mogen gaan. Hier en daar wat leuke one-liners ("Welcome to Prime Time, bitch!") maken het geheel af.

Maar wat vooral opvalt is het creepy sfeertje dat weer terugkeert. Hier grossiert Freddy toch het beste in. Niet als clown die we ook wel van hem kennen maar juist een echte boogeyman.
Sterke aflevering: 3.5*en

En hier komt het volgende diepe dal in de Nightmare reeks. Toegegeven: er komen een aantal leuke moorden en practical effects langs. Vooral de pizzascene is leuk gevonden en het camerawerk is opvallend gladjes in de eerste helft. Harlin weet hoe hij een film er goed uit moet laten zien.

Maar daar staat tegenover dat het script ridicuul slap is gevonden. Zoals ook wel blijkt uit de heerlijke docu The Elmstreet Legacy is het verhaal vooral rondom het moordwerk gesmeed met nul spanningsboog. Elke scene lijkt opeenvolgend zonder verband. En dan hebben we het nog niet eens gehad over het slappe acteerwerk. Waar halen ze toch steeds die wassen snoetjes vandaan?

Dikke teleurstelling na het leuke derde deel

2*en

En weer eentje waar clown Freddie op jacht gaat naar slachtvee. Weg Boogyman, hallo grollen en grappenmaker. En dat gaat weer helemaal mis. Vooral ook omdat regisseur Hopkins met een prul van een scrip moest werken. Duidelijk is dat hij wel raad weet met mooie beelden en ook zijn liefde voor comics heeft hij kunnen verwerken. Maar dat levert nergens een coherente film op. Het verhaal lijkt weer rondom het bloedvergieten gecentreerd.

Sterker nog: blijkbaar hoef je niet eens meer in slaap te vallen om in aanvaring met Freddie te komen. Te pas en te onpas blijken de tieners in een droom te zijn gewandeld.

Vervelend en nergens erg spannend. De formule is hier nu wel erg uitgewerkt.

2*en

Sublieme verfilming van het gelijknamige boek van Cormac Macarthy dat alle noten weet te raken. Grimmige visie die soms je nekharen overeind weet te brengen. Perfect gecast is Mortensen in de rol van de vader die in deze mensonterende wereld zijn zoontje als enig lichtpuntje heeft.

Hillcoat heeft weinig tot geen consessies gemaakt bij de verfilming. Alleen Theron heeft een iets grotere rol dan in het boek als moeder, maar dat maakt de verschrikking van het hedendaagse alleen maar groter. Dat verleden wordt als idylisch gebracht waardoor het verlies van nu alleen maar raker maakt.

Imponerend en grauw drama dat door blijft spoken in mijn hoofd, net als het boek deed. Verbazingwekkend dat in het huidig Hollywood blockbuster klimaat dit nog steeds gemaakt kan worden. Trailer is dan ook zeer misleidend waarin de film als een actie werkje wordt gebracht. Dit is zeker niet voor iedereen weggelegd, maar wie doorbijt wacht een mooi stukje cinema.

4,5*en

Ergelijke entree uit de Mr. Horror stal. Zoals hierboven al eerder is geschreven: het acteer werk is werkelijk abominabel. Het doet je afvragen wat een echte actrice als Amanda Plummer in deze rotzooi doet, hoewel die ook een zeer ergelijk typetje neerzet. En dan dat kind dat idd een miscast is van jewelste.

Verder lijkt Lieberman geen kaas te hebben gegeten van een coherent script en montage. Wow, sommige mensen nemen zulke onlogische acties dat het gewoonweg niet meer te begrijpen is. Waarom wordt dat kind achtergelaten in het huis door de zus, nadat vaderlief aan het mes is gerijgd? gewoonweg niet goed over nagedacht en helemaal al niet lollig gevonden.

De looks van de moordenaar is aardig gevonden en fijn dat je nergens achter zijn identiteit komt. Maar god verbiedt dat hier ooit nog een vervolg op komt.

Prul van de bovenste plank.

1.5*en

Interessante docu zonder opsmuk: een ruimte en een man die vertelt over zijn gruwelijke daden als huurmoordenaar voor de Mexicaanse maffia. Het schijnbare gemak waarmee hij zijn relaas vertelt, gaat soms door merg en been.

Ook opvallend is het verhaal dat hij zijn opleiding als politieman gefinancierd heeft gekregen van het Cartel. Wie dacht dat dit gegeven alleen voorbehouden was aan fictie zoals Infernal Affairs of The Departed, heeft het mis.

Interessant vooral omdat regisseur de aandacht vrijwel de hele film vast weet te houden met een pratende man, een spraakwaterval welteverstaan. Zeker knap te noemen. Maar als de ex-huurmoordenaar op zijn knieën vertelt inmiddels god te hebben gevonden, weet je ook zeker: dit is een man die ook goed uit de voeten kan met het podium dat voor hem gecreëerd is. En dat levert moreel gezien een aantal (interessante) vragen op.

3,5*en

Oeioeioei. Natali gaat hier op zijn bek zeg. na man's Cube en Nothing had ik hem hoog zitten maar hij had kritischer naar de plot moeten kijken. Wel legt hij vooral het eerste uurtje een mooi onbehaagelijk sfeertje neer maar al snel stapelt hij de ene na de andere bevreemdende keuze van de hoofdrolspelers op elkaar. Hoogtepunt is wel het lachertje wanneer Brody de koffer induikt met zijn gemaakte creatuur. Werkt op de lachspieren en ondermijnt elke geloofwaardigheid binnen het gegeven. Daarna kon ik de film niet meer serieus nemen.

2*en

Een van de zoveelste direct to dvd vehicles van DC, die net als Marvel proberen in te cashen op de superhelden hype van de afgelopen jaren.

Blijkbaar geinspireerd door een graphic Novel, die ik nooit gelezen heb. Vergelijking kan ik dus niet maken, maar blijft op momenten vermoeiend en ongeinspireerd. De introductie van Supergirl op deze manier is aardig gevonden maar blijft verder een onintressant personage, net als in de comics.

Tekenwerk is verder adequaat maar nergens erg goed. Maar grootste probleem is toch wel dat het geheel zoutloos aanvoelt met een script dat binnen een dag uitgetikt lijkt te zijn.

2 *en

Erg intressante docu dat zich van A to Z richt op de levensduur van The Doors. Boordevol mooi archiefmateriaal waardoor er een mooie sfeer van die tijd wordt neergezet. Toch blijft alles een beetje aan de oppervlakte en lijkt het meer een samenvatting van een roemruchtig periode dan een diepgaande analyse.

Voice-over van Johnny Depp is prima maar hij heeft verder voor de echte fan niet zo heel veel meer te vertellen. Toch mooi voor het tijdsbeeld en je kunt er niet omheen dat met bandleden met zulke verschillende muzikale achtergronden, The Doors een vrij unieke band was. Ze hebben wel degelijk de muziekindustrie even een flinke schop onder de reet gegeven.

3.5 *en

Sympathiek 'klein' regiedebuut van Barrymore vol vrolijke noten. Als "rupsje ontpopt zich als vlinder (of liever gezegd stoer rolschaatwijf) verhaal", nauwelijks origineel te noemen en soms erg voorspelbaar. Maar het is allemaal met liefde gedaan.

Leuke bijrollen en ook fijn om Lewis weer eens in een rolletje te zien (vast een vriendendienst) nu ze vooral met haar muziekcarriere bezig is. verder hadden de rolschaatswedstrijden iets flitsender in beeld gebracht mogen worden. de camera zit er nooit echt dicht bovenop zodat het nergens echt spannend wordt en nogal afstandelijk aandoet. Rij toch mee met die camera in plaats van aan de kant te blijven staan.

Voor een debuut erg aardig gedaan, ben benieuwd of en wanneer Barrymore met iets nieuws op de proppen komt.

Kleine 3,5*en