Goodfella_90

Hmm, een ijzersterk doch zeker niet foutloos psychologisch drama. Laat ik dan met de minpunten beginnen waarover ik tot mijn verbazing niemand hoor reppen. Sommige personen, of dan in ieder geval een hoop acties en uitlatingen van hen, zijn gewoonweg belachelijk en onrealistisch. Het gedrag van deze juristen gaat er bij mij niet echt in. Ze staan op het punt te beslissen over het leven dan wel de dood van een verdachte en daar wordt op geen enkele manier serieus over gedaan. Spelletjes doen, grapjes maken, constant schreeuwen en infantiele statements maken en vooral enkel bezorgd zijn om hoe laat men thuis is. Is er aan het begin ook nog serieus maar één persoon die dat niet normaal vindt. Ik kan niet aannemen dat een stel juristen, die daar min of meer vrijwillig zijn, de zaak zó aanpakken en zó overdreven onintelligent/hardnekkig zijn. Deze personen zullen wel symbool staan voor een groter geheel, de maatschappij op zichzelf, maar houd het dan svp wel enigszins geloofwaardig.

Om deze reden was ik dan ook niet van plan hoger dan een 3.5 uit te delen. In de ijzersterke tweede helft van de film werd ik echter, net als de mannen aan tafel, overtuigd. Het verschrikkelijk sterke acteerwerk en de dialogen slepen je als kijker mee. Steeds meer bewijs komt op tafel, en het merendeel van de personages wordt geloofwaardiger en gaat er nu serieus mee om. Intrigerend om te zien welke conclusies door een ieder worden getrokken en wat er moet gebeuren om anderen om te krijgen. Dit deel werd zelfs dusdanig meeslepend dat ik inmiddels bijna aan een 4.5 zou gaan denken. Dan komt echter een zeer teleurstellend einde, namelijk de manier waarop de 12e en laatste jurist zijn stem wijzigt. Dit was te plotseling, te overdreven en nogmaals niet echt geloofwaardig gebracht. Ook niet bijzonder goed geacteerd overigens, terwijl hij juist een van de personen was die van het scherm spatte. Daarnaast had het mijns inziens beter in de stijl van de film gepast wanneer deze gebeurtenis niet direct werd gevolgd door muziek om het de kijker nog even duidelijker te maken dat alles nu weer goed en wel is.

Nee, bij vlagen een fantastische psychologische thriller, maar een aantal punten van ergering maken de ervaring er niet beter op. Vier sterren, een compromis.

Zodoende.

Boyle heeft me weten te verrassen met deze film. Dat is, in positieve zin. 28 Days Later... is namelijk een van de spannendste films die ik de afgelopen maanden heb gezien, en dat terwijl het veel meer is dan dan weer een science fiction dan wel horror.

Waar de film vooral op steunt is de ongekende sfeer. Hierbij moet ik direct de soundtrack aanhalen, Boyle blijkt namelijk een uitstekend gevoel voor muziekkeuze te hebben. De grootste gruwelen op je beeldscherm voltrekken zich onder begeleiding van hemels rustige, haast hoopgevende, en tijdens de climax bij de soldaten bijna even rustige, maar tegelijkertijd paranoïde makende muziek. Dit zie je niet vaak, maar het werkt absoluut. Beeld en muziek vloeit samen. Maxcomthrilla zegt het ook al: "Beeld en geluid worden een."

Wat me ook opviel is hoe knap dit alles in beeld gebracht is, het cinematografische gedeelte is overduidelijk niet verwaarsloosd. Naast mooi, intrigerend en hier en daar zelfs even ietwat filosofisch is 28 Days Later... vooral ook ontieglijk spannend. Het gevaar van een aanval lonkt elk moment. De zombies zijn hier geen lompe, logge wezen maar kunnen ieder moment toeslaan. Hun snelheid, onvoorspelbaarheid, ongelooflijk nare geluiden maar ook vooral de rage die uit hun ogen straalt, met name tijdens donkere regenachtige scènes met bliksem tijdens een climax (klinkt cliché, maar verwerp die gedachte vooral) maakt ze tot een van de naarste wezen in de cinema. Bij de scène in het huis van Jim kwamen er niet veel meer gedachtes in me op dan damn en what the fuck, nadat ik van de schrik bijgekomen was.

Eigenlijk heb ik niet zoveel toe te voegen aan het bericht hier vlak boven, waarin alles over deze film wel gezegd wordt. Laat de herhaling van deze boodschap dan vooral een reden zijn om deze film ook eens te proberen, ook al spreekt de score niet echt tot de verbeelding. Ik ben in ieder geval nu ook érg benieuwd naar Sunshine, een film die ik eerder niet eens opgemerkt had.

Ik ging de film 300 zonder enige vooringenomenheid in. Desondanks ergerde ik me vrijwel direct al aan het probleem van vele hedendaagse Hollywoodfilms. De ene na de andere slow-motion passeerde mijn scherm en de quasi-grootse muziek die je bij elke oudheid-gerelateerde film tegenkomt begon me ook al gauw aardig de keel uit te hangen. Bij het aanzien van de vreselijke scène bij het Orakel vroeg ik me al af hoe dit ooit nog op een voldoende uit zou moeten komen, de filmstijl beviel me ook al niet zo.

Echter, vanaf het vertrek van Leonidas en zijn 300 manschappen liet ik mij, zoals zovelen, volledig meevoeren in dit knotsgekke avontuur. 300 bevat eigenlijk zo goed als geen dialoog, elke paar minuten wordt er weer een stoere one liner geschreeuwd door een Spartaan en hiertussenin is het enkel actie. De film stelt eigenlijk barweinig voor; het is compleet inhoudsloos en steunt volledig op zijn coolheid (hippe beelden, stoere one liners en veel hack & slash werk). Mij kon het eigenlijk vrij weinig schelen, de gevechten tussen de Spartanen en de Perzen werden erg knap in beeld gebracht. Actie van de bovenste plank, met af een toe een bad ass quote van een van de Spartanen. Meer is er niet, 300 pretendeert niets. Meer hoeft ook niet want de film zou zich volledig belachelijk maken met een serieuze toon.

Kijkt lekker weg, eindigt ergens tussen 3.5 en 4.0. Enkel de vele monsters vond ik jammer, graag zag ik meer man to man gevechten.

Ik snap de kritiek op het 1e uur niet echt. Het ontvouwt zich als een stijlvol komisch drama waarmee ik mij een uur lang meer dan prima heb vermaakt. Zeker niet minder dan het tweede deel van de film. Maar een vergelijking zoeken lijkt me niet echt op zijn plaats, daarvoor contrasteren ze te veel. Het geheel is in elk geval origineel, grappig, dramatisch, stijlvol, mysterieus, spannend, schokkend en macaber. Voor elk wat wils, zou je haast zeggen. Een voordeel, maar tegelijk waarschijnlijk ook een nadeel.