Martin Visser

Yuliet betovert, maar de film is niet meer dan een aardig experiment

Who the hell is Juliette is een heel merkwaardige documentaire die toch zeer het kijken waard is. Mijn eindwaardering is weliswaar niet zo hoog, maar de film bezorgt je toch een prettige avond. Dat komt vooral door de aanstekelijke hoofdpersoon, Yulier Ortega,

Regisseur Carlos Marcovich speelt een spel met realiteit en werkelijkheid. Hij presenteert een documentaire waarin de hoofdfiguren overduidelijk een rol spelen. En dan blijft onduidelijk of ze een waarheidsgetrouwe rol spelen of dat ze werkelijk zichzelf spelen. Mijn eindconclusie is dat iedereen zichzelf speelt in een documentaire die grofweg een werkelijk gebeurd verhaal vertelt.

De twijfel aan de waarheidsgetrouwheid van de film komt door allerlei geintjes die de filmmaker met je uithaalt. Hij laat zijn hoofdfiguren duidelijk merkbaar ingestudeerde teksten uitspreken. Iedereen introduceert zichzelf maar daarin klink vaak iets bedachts door. Soms wordt zelfs getoond dat het personage zijn tekst even is vergeten. Daardoor word twijfel gezaaid over de docu-gehalte van de film. Al die geintjes en trucjes zijn aardig en vermakelijk, maar een erg goede film lever het niet op. Het blijft een beetje freewheelen en wat uitproberen. Het is eerder een aardig experiment dan een baanbrekende film.

Ster van de film is Yuliet. een 16-jarig meisje uit Havana, Cuba. Zij is betoverend, brutaal, levenswijs en veel te vroeg volwassen. Met veel flair vertelt ze haar levensverhaal. Ze doet dat met een gulle lach, maar het verhaal zelf is intriest. Haar vader is weggegaan naar de VS zonder zijn gezin. Haar moeder heeft kort daarna zelfmoord gepleegd. Ze groeit op bij liefhebbende familieleden, maar belandt desondanks in de prostititutie.

De levenslust en de energie waarmee al die Cubanen aan dit experiment meedoen, is aandoenlijk om te zien. Het verhaal wordt dusdanig opgediend dat je zeker de film uit blijft kijken. Maar, zoals gezegd, het is een aardige oefening, met een bezienswaardig resultaat, maar het blijft een wat dun vormexperiment.

Francaises mogen schmieren in dikaangezette detective

Agatha Christie in kleurstokjesland. Dat is het uitgangspunt van detective/komedie/musical 8 femmes. Acht Franse actrices mogen zich uitleven in flamboyante rollen, opvallende outfits en kitscherige liedjes. Het was een droom van regisseur Francois Ozon om een film te maken met al deze actrices en hij heeft er een vrolijk ogende film met een vette knipoog van gemaakt.

Ozon kreeg waardering vanaf Sous le sable uit 2000 en kon op basis van die credits al deze actrices voor zijn film krijgen. Doorgaans is het werk van Ozon serieuzer (zoals Le temps qui reste die al eerder beschreef), maar in deze film gaat hij lekker los. Al is het verhaal er niet minder dramatisch om. Zelfs in deze musical wil het niet echt gezellig worden. Van elk personage wordt een inktzwart levensverhaal onthuld.

Als studente Suzon na een jaar afwezigheid midden in de winter eindelijk weer thuiskomt bij pa, ma, oma, tante en zus blijkt er iets verschrikkelijks gebeurd: vader Marcel is met een dolk om het leven gebracht. Iemand van de acht vrouwen in het huis (ook nog twee dienstmeiden en een zus van de vader) moet de moord gepleegd hebben. Maar wie heeft vader het laatst gezien en wie had een motief?

Ozon leent zonder gêne van het klassieke who-dunnit-genre. Alle personen moeten in het huis blijven en ze ondervragen elkaar en onderzoeken zo samen wie van de acht de moord op haar geweten heeft. Daarbij gaat het niet primair om de oplossing van de moord. Het klassieke gegeven is een voertuig om de actrices in het zonnetje te zetten, om ze lekker te laten schmieren en om ze te laten schitteren in hun prachtige jaren-vijftig-jurkjes in dat droompaleisje dat als decor dient.

De film is lekker dik aangezet en er wordt dan ook niet voor teruggedeinsd om de actrices elk een dramatisch en melancholisch liedje te laten zingen. Opvallend genoeg is expliciete humor niet het stijlmiddel dat in de film veelvuldig gebruikt wordt. Sterker nog, in deze surrealistische setting komen de meest dramatische wendingen voor en worden de meest gruwelijke persoonlijke drama's verteld. Maar door de lichtvoetige toon van de film blijft het verteerbaar.

Glansrollen zijn er voor Catherine Deneuve die als een grande dame de vrouw des huizes speelt en voor Isabelle Huppert die de stijve tante is en nu eens niet diepdoorvoeld drama erin legt, maar een dikopgelegd boze-tante-uit-een-sprookje-gevoel. Schitterend is Emmanuelle Béart, die ik nog niet kende, maar die zo door kan gaan voor de Franse Angelina Jolie.