Fayerin

De ellende met deze film is, dat hij gewoon niet goed is. Iets wat een soort vloek lijkt te zijn over Tarsem Singh's werk. De beelden zijn weergaloos, net als in zijn andere films. Een surrealistische droomwereld die je nergens anders vind. Kitsch of niet, je kunt er gewoon niet omheen dat deze film -al zijn films for that matter- een visueel spektakel is. Dat gezegd, de dialogen zijn tenenkrommend, het verhaal (welk verhaal?) is te slap voor woorden, het tempo ligt een beetje laag, de acteurs zijn allemaal nét iets te mooi en de morele boodschap is bijna zo smerig als een gemiddelde disney film.
Ik las hierboven dat de film misschien vooral gemaakt was voor vrouwen, met de vele dialogen en half naakte mannen, maar daarvoor is deze film dan weer net iets te hard met een redelijke hoeveelheid gore in de battlescenes.
Rourke is duidelijk het sprekende hoogtepunt in de film, maar buiten deze held en de prachtige kostuums en setdesign blijft er gewoon niet zoveel over. Vooral een film om op mute te kijken en hier en daar even door te spoelen.

Het is altijd tricky een boek te verfilmen, de lat ligt altijd hoog, omdat je de liefhebbers van de boeken 'mee' wilt krijgen, wat hier dus duidelijk niet is gelukt.
Ik denk, als je de vampire chronicles hebt gelezen, iedereen min of meer tot dezelfde conclusie komt dat deze film absoluut onwaardig is aan de boeken, om zoveel redenen. Waar bijvoorbeeld het erotische aspect uit de anne rice serie subtiel, morbide maar toch eindeloos romantisch is, is het in deze film vooral plat. (wat in interview with the vampire heel anders was overigens)
Waar deze film ontzettend hangt op spectacel en visual effecrs (die niet allemaal even mooi zijn uitgewerkt overigens) draait het in de boeken meer om de intelligente, meer emotionele kant van 'de dark gift'. zeker met suspense, maar alles prachtig bijna poetisch gebracht. Alles van dat poetische valt compleet weg in deze film. Het had net zo goed een twilight film kunnen zijn.

Voor zover deze (erg beknopte) vergelijking met de boeken, want uiteindelijk valt het ook de bediscussieren óf je dat uberhaupt met elkaar moet gaan vergelijken, dus nu even anne rice uit mijn mening weggelaten (wat lastig is, want het is wel háár verhaal!)

De film is plat, goedkoop, slutty goth girls, net iets te knappe, net iets te over-acted uber vampire, een tragisch plot met nare visuals. De karakter blijven heel oppervlakkig, terwijl ze dat juist niet zijn, wat alleen maar bijdraagt aan het highschoolhorror gehalte.

Waar interview with the vampire op zijn manier toch intiem, romantisch en een klein beetje poetisch was, is dit gewoon another cheap mess, frustrerend oppervlakkig.

Ik weet niet zo goed wat ik ermee moet... Ik ben nog steeds een beetje door de war van wat ik net gezien heb.

Het komt er gewoon eigenlijk op neer dat ik Scarface he-le-maal geen goede film vind. Nu ik dit zit te typen kijkt mijn vriend de extras van de Scarface dvd en het enige wat ik hoor zijn boze rappers die hysterisch doen over deze film, en daar zit hem denk ik ook precies het probleem, deze film is verschrikkelijk opgehemeld door boze mensen die zich kunnen of willen identificeren met deze neurotische stakker.
Wat me vooral opvalt is dat Tony Montana door kijkers/liefhebber vaak wordt gezien als iemand die het heeft gemaakt, maar dat is toch helemaal niet zo? Het typetje wat Al Pacino speelt is helemaal niet een winner, op geen elkel moment in deze film. Hij scoort zijn vriendinnetje door haar huidige partner om te leggen, scheldt alles en iedereen verrot, is onaagenaamd provocerend, agressief en onintelligent, is dit wat fans tof vinden? is dit een soort gangster rolemodel? zélfs voor een badguy is het nogal een tragisch geval. De finale is hiervan natuurlijk het ultieme voorbeeld, zonder vrienden.

Als je deze film kijkt als een licht kitscherige jaren 80 actie film, is hij écht heel vermakelijk, eerlijk is eerlijk, hij verveelt niet en ik heb er in ieder geval erg om kunnen lachen. De one-liners zijn zo kazig dat ik twijfel of ze ook wel zo gangster zijn bedoeld als mensen ze nemen. De characters, vooral die van Elvira zijn nogal dun, Elvira is duidelijk een excuus om een mooie vrouw ergens in het verhaal te weven, maar ze is té kil om serieus te nemen, net als het overacten van vele andere types. Overigens is de soundtrack van een niet noemenswaardig niveau, hetzelfde geld voor het camerawerk. De sets vond ik dat wel weer héérlijk! goed fout! wat mij toch ergens doet denken, of hopen, dat deze film helemaal niet zo serieus is bedoeld!

Ik vond het een prachtige film! De visuals zijn heerlijk, de film zuigt je vast. De verstilde beelden van een zwitsers bergdorpje zijn lief, maar er hangt ook een mysterieuze sfeer. Je blijft je als kijker continue afvragen waarom iets in beeld wordt gebracht, of wat het betekend, ik kan me voorstellen dat dat sommige mensen minder aanstaat. Maar, als je dat los laat kom je helemaal in de film, het verhaal is erg dun, van een plot is niet echt te spreken, maar de beelden, de ambiance, het mysterie, het is allemaal zo gemaakt dat je eigenlijk niet anders kunt dan erin verdrinken, mits je jezelf ervoor open stelt natuurlijk.
Ik heb, in tegenstelling tot mijn bovenbuurman, de abortus wel duidelijk meegekregen, ik kan me moeilijk voorstellen dat dat iemand is ontgaan eerlijk gezegd.

Misschien moet je gewoon de symboliek loslaten en deze film ervaren zoals je muziek luistert, of een warhol film kijken, het is een 'beleving' meer dan een verhaal.