_Se7en_

Avatar kon me totaal niet boeien. Het verhaal is erg zoetjes en James Cameron probeert ons het moraal van de film door de strot te duwen. Prima als je dit wil doen, maar maak dan een documentaire.

De CGI die alom geprezen wordt vind ik helemaal niet zo goed. Het is toch de bedoeling dat het er realistisch uitziet? Ik vond het helemaal niet realistisch en wat mij betreft ziet het er niet beter uit als menige populaire realistische game.

Het acteerwerk was aardig, maar zeker niet hoogstaand.

Misschien heeft mijn beoordeling te maken met het feit dat deze film zo enorm gehypet is. Als iets enorm gehypet wordt verwacht je namelijk dat het ook geweldig ìs.

Na het zien van Black Swan wist ik niet echt wat ik er nou mee moest. Er waren dingen die me enorm op de zenuwen werkten (te veel ballet, slappe dialogen, te aanwezige muziek), maar er waren ook dingen die me erg aantrokken (cinematografie, acteerwerk, intensiteit).

Het wordt al snel duidelijk dat Nina meer problemen heeft dan je op het eerste gezicht zou denken. Ja, ze is teruggetrokken, maar wie kon weten dat dit meisje zo in de war was? Als zij de felbegeerde hoofdrol in het Zwanenmeer toegewezen krijgt gaat het van kwaad tot erger. Hoewel hier goede dingen uitkomen (ze durft eindelijk tegen haar moeder in te gaan) zijn de gevolgen desastreus. Zelfmutilatie is een groot onderdeel in deze film. Of niet? Want wat is er nu echt en wat is alleen echt voor Nina? Dat gegeven is prachtig uitgewerkt, maar onderscheidt zich niet van andere schizofrenen in bijvoorbeeld The Machinist en Shutter Island. Wel word je op een paar aardig smerige beelden getrakteerd wat een smakelijke verrassing is voor de horror-liefhebber, maar een afknapper voor de ballet-liefhebber.

Overall is dit een erg bijzonder filmpje, maar één keer kijken vind ik ook wel genoeg. Dit vooral, omdat de balletscènes wel erg vaak en lang aanwezig zijn. Ook de eindscène stoorde me verschrikkelijk. Er zijn namelijk grenzen aan wat het menselijk lichaam aankan en dansen met een buikwond die blijkbaar erg (en erg inconsistent) bloedt is niet in die mate mogelijk. Ook de cliché eind-monoloog was een enorme afknapper.

Ik weet nog steeds niet echt wat ik met deze film aanmoet, maar vanwege de prachtige cinematografie, een fantastisch acterende Natalie Portman en de oogverblindende schoonheid van Mila Kunis 3,5* voor Black Swan.

Dit is waarschijnlijk 1 van de slechtste films met Denzel Washington die ik heb gezien. Omdat de film zo traag is verwacht je een grootse climax. Dat die climax blijkt te zijn dat het boek een bijbel is die naar een museum moet is ronduit teleurstellend.

Er wordt zoveel tijd uitgetrokken om alles mooi in beeld te brengen, maar de laatste 5 minuten die van hoge waarde zijn voor het verhaal worden afgeraffeld. Naderhand bleef ik met een hoop vragen zitten. Hiernaast spreekt het verhaal zich enorm tegen: Eli wordt beschermd door God zo lang het boek niet op de plaats van bestemming is, menig kogel ketst af op zijn nek en ineens wordt hij wel geraakt. Heb ik iets gemist dan? Hij werd toch beschermd? En het boek was nog niet op de plaats van bestemming. Hier had ik wel wat uitleg van verwacht.
Teleurstellend is ook dat de gehele film om Eli's reis met dat boek gaat. Er wordt nauwelijks iets verteld over de 'apocalyps'. Het gat in de ozon waardoor iedereen verbrandt-verhaal vond ik nogal flauw.

En dan het einde, bah bah. Wat een slap verhaal. Mila is ineens een vrouwelijke Eli. Dat is mij toch echt te Disney.


Toch nog 1,5** omdat The Book of Eli op visueel gebied echt prachtig is. Maar helaas, niet onderhoudend genoeg.

Die uitspraak is me ook altijd bijgebleven ja.
Erg goede documentaire, ik viel van de ene verbazing in de andere (wat bij Fahrenheit 9/11 niet anders is).
De directe aanpak van Michael Moore dwingt respect af en het is gemakkelijk om alles te geloven wat hij zegt.
Vind het jammer dat 'Sicko' toch een stuk minder is als 'Bowling' en 'Fahrenheit'. Hoop dat hij het snel weer terug oppakt.

Een film waarin echte dieren op gruwelijke wijze geslacht worden is voor mij echt onacceptabel. En natuurlijk, mensen eten dieren en in slachthuizen gebeurt het ook. Maar voor een film? Puur voor het vermaak van de kijker? Dat is te walgelijk voor woorden.
Het concept van de film spreekt me enorm aan en ik ben liefhebber van martelscènes e.d.. Waarom is dit anders?
Omdat het echt is. Als ik een Snuff-movie zou zien zou ik waarschijnlijk ook moeten kotsen. Mensen en/of dieren zouden nooit gedood mogen worden voor vermaak. Dat dit blijkbaar acceptabel gevonden wordt schokt me eigenlijk nog het meest.

1 ster voor de 'buttflap'. Verder nergens leuk.

Was ik maar mooi gefopt. Vond ik The Hills Have Eyes voor €2,- in een koopjesbak, met de hoes van de film uit 2006, blijkt dit gedrocht erin te zitten. Heb 'm met pijn en moeite afgekeken.

1* omdat ik af en toe moest lachen.

Een verrassend leuke film! Je moet geen standaard Jim Carrey- komedie verwachten, maar meer een romantische komedie met deze keer homo's in de hoofdrollen.

Het verhaal is sterk maar aan de uitvoering zitten nog wat haken en ogen. Zo vond ik Carrey niet overtuigend als homo, maar McGregor is daarentegen erg geloofwaardig.

Qua humor zitten er wel een paar goede scènes in (voornamelijk in het begin). Maar het is duidelijk dat deze film niet om de humor draait en dat er vooral een verhaal verteld wordt. Wat dat betreft is I love you Phillip Morris wel wat vergelijkbaar met Man on the Moon.

Over het algemeen dus een erg leuke film om te zien, maar 1x kijken is genoeg. 3*

Voor ik deze film ging kijken had ik er totaal geen verwachtingen van (had er nog nooit van gehoord). Uiteindelijk bleek het erg verrassend te zijn. De humor is een beetje flauw maar wel one of a kind. Iedere keer dat je m ziet ontdek je nieuwe grappen. Erg knap gedaan. De 84 minuten die Let's go to Prison duurt is precies genoeg en zorgt ervoor dat de film niet verzwakt.

Ik kan zeggen dat dit één van de weinige comedy's is die ik keer op keer weer kan zien zonder het beu te worden.

Volledig verdiende 5,0

Het onnodige vervolg.
Dit 2e deel van het geweldige The Lion King kan gezien worden als een gemakzuchtige manier om extra geld te verdienen.
Aan alles is af te zien dat er niet zoveel tijd en moeite als aan het origineel besteed is. Zo heb je bijvoorbeeld de ogen van Nala die hier blauw en in The Lion King groen zijn. De omgeving ziet er wat afgeraffeld uit. De stem van Zazu is niet door Rowan Atkinson gedaan, dit stoort me nogal. Vrijwel nergens haalt Simba's Pride het (extreem) hoge niveau van deel 1. Het verhaal heeft wel een mooi moraal, maar komt geforceerd over. Eigenlijk komt alles geforceerd over. Behalve.. de muziek. De muziek in Simba's Pride is gewoon goed te noemen. Het geeft je geen kippenvel zoals in het eerste deel, maar is zeker hoogstaand.

Ik denk dat het goed is om deze film niet als 'het vervolg op..' te zien, maar als een op zichzelf staande film.
De animaties zijn erg mooi, ook in vergelijking tot andere Disney films. Het verhaal is leuk, boeiend genoeg voor kinderen én volwassenen. De personages zijn erg goed uitgewerkt en interessant. Eigenlijk gewoon een hele leuke film die het niveau van vele andere Disney films overstijgt.

Conclusie:
Bij lange na niet zo goed als het eerste deel (dat helemaal geen vervolg nodig had!), maar op zichzelf een erg leuke, ontroerende familiefilm die vooral leuk is voor de fans.

4*

Gisteren voor de zoveelste keer deze klassieker bekeken. Ongelofelijk hoe The Lion King me weer zo wist te raken.

The Lion King is nogal een duistere film, zeker vergeleken met andere Disney producties. Door de fratsen van Timon en Pumbaa wordt het geheel enigszins luchtig gehouden.
Na de eerste seconden liepen de rillingen al over mijn lijf. Alles is zo prachtig getekend en wordt ondersteund door muziek die misschien nog beter is. De machtige stemmen van James Earl Jones en Jeremy Irons zorgden ook weer voor rillingen.
De dood van Mufasa greep me weer aan zoals het vroeger deed. Tranen bedwingen bleek een onmogelijke opgave.
Wat hou ik toch van deze film. Als 5-jarige in de bioscoop gezien, hierna nog tientallen keren op videoband en DVD.
De beste tekenfilm ooit gemaakt en een terechte nr. 81 in de top 250.

5*

De actiefilm zoals die moet zijn.
Verstand op 0 en kijken.

Ook in deze Die Hard is de humor weer flink aanwezig. Soms een beetje flauw, maar over het algemeen erg leuk. Bruce Willis is in topvorm als 'de man van staal'. Timothy Olyphant is geknipt voor de rol van bad guy, ik heb me dan ook erg vermaakt met z'n chagrijnige gezicht en sarcastische gedoe.
Justin Long houdt zich goed staande tussen deze twee en zet een leuke rol weg.

Het verhaal stelt weinig voor, maar dit mag de pret zeker niet drukken.

Een helicopter uit de lucht halen met een auto, een virus die computers kan laten ontploffen, een F35 die dingen doet die een F35 helemaal niet kan, McClane die met 80 km p/u uit een auto springt en na 5 minuten weer normaal loopt.
Heerlijk toch.

Films als deze horen niet realistisch te zijn. Zulk soort opmerkingen hoor je ook niet over James Bond films. Wat mij betreft is dit bij de Die Hards hetzelfde verhaal. Lekker over the top. Lekker genieten van explosies, geen romantisch gezeur, gewoon knallen!

Een dikke voldoende voor deze film!

P.S: Ik vraag me af wat mensen hier zitten te zeuren over F16's/ F23's. Die heb ik toch echt niet gezien.

Mooie recensie kalehein!
Ik denk dat je zeker gelijk hebt over het opgroeien met honden. Dat zorgt er wel voor dat deze film goed te pruimen is en dat de tranen moeilijk te bedwingen zijn.

Over de film zelf:
Het verhaaltje is vrij zwak, maar door de fratsen die Marley uithaalt blijft de film je wel boeien.
Marley & Me gaat over een jong stelletje. Jennifer wil graag kinderen, maar John zit hier niet op te wachten en haalt een hond in huis! De schattige puppy blijkt een echte rouwdouwer te zijn en zorgt al snel voor een hoop problemen. Er ontstaat een ware haat-liefde verhouding tussen eigenaars en hond die uitdraait op het onvermijdelijke.

De acteerprestaties van Owen Wilson waren zwaar onder de maat, zelfs voor zijn doen. Jennifer Aniston doet wat ze altijd doet en doet dat ook goed. Verrassend was het rolletje van Kathleen Turner als hondentrainer. Het is duidelijk te zien dat ze de ballen verstand heeft van het trainen van honden.

Je ziet duidelijk dat de volwassen Marley door verschillende honden gespeeld wordt (groter, kleiner, spitse kop, brede kop enz.). Dit is erg jammer. Het moet toch niet zo moeilijk zijn om blonde labradors te vinden die meer op elkaar lijken?
Een ander punt is dat Marley twee maagtorsies krijgt. Dit is vrijwel onmogelijk omdat de maag aan de buikwand wordt vastgezet als een hond geopereerd wordt aan een maagtorsie. Dit om te voorkomen dat het nog een keer gebeurt.
Aangezien dit een belangrijk gedeelte van de film vormt vond ik het nogal storend.

Conclusie:
Aardig filmpje, vooral voor hondenliefhebbers.
2,5*

Met een cast als deze mag je toch wel een aardige film verwachten, maar helaas is die verwachting veel te hoog. Het verhaal kon me niet boeien en het acteerwerk was totaal niet wat je van deze heren gewend bent. Bridges bracht nog wel wat leven in de brouwerij, maar kreeg te weinig screentime.

De beginscène zorgt ervoor dat je, qua comedy, een vrij hoge verwachting krijgt. Helaas wordt dit maar in 1 scène waargemaakt. De scène met de LSD in het drinkwater, erg leuk .

Met pijn en moeite geef ik The Men Who Stare at Goats 2 sterren.

Jezus, wat een slechte film. Heb me suf gelachen hoor, maar alles was slecht aan deze film. Het acteerwerk, de special effects, de (bedoelde) humor, de oneliners..
1* voor de fun.

Ik ga hierin volledig mee met Eline.
Kan onmogelijk een onvoldoende geven voor deze film, maar echt goed wordt 'ie nergens.
Dat spookvrouwtje, het acteerwerk en het camerawerk redden de film nog net. Jammer, ik had er meer van verwacht.

Het valt mij op dat Se7en door met name de jongere leden laag beoordeeld wordt. Waarom?

Onze generatie is natuurlijk de laatste paar jaar erg verwend met programma's als CSI en natuurlijk onder andere de SAW films. Op het eerste gezicht is Se7en misschien niet zo boeiend, we've seen it all before..

Maar kijk eens verder.. bekijk de film nog een keer. Wat je dan hopelijk op gaat vallen is dat Se7en vrijwel perfect in elkaar steekt. De sfeer is beklemmend vanaf seconde 1, het verhaal is tot in de puntjes uitgewerkt en klopt (dat is iets dat je tegenwoordig niet vaak meer ziet), het acteerwerk is subliem, de soundtrack fantastisch (zeker aan het eind), de dialogen zijn goed doordacht en blijven je bij.
Om maar even een voorbeeld te geven:
David Mills: Wait, I thought all you did was kill innocent people.
John Doe: Innocent? Is that supposed to be funny? An obese man... a disgusting man who could barely stand up; a man who if you saw him on the street, you'd point him out to your friends so that they could join you in mocking him; a man, who if you saw him while you were eating, you wouldn't be able to finish your meal. After him, I picked the lawyer and I know you both must have been secretly thanking me for that one. This is a man who dedicated his life to making money by lying with every breath that he could muster to keeping murderers and rapists on the streets!
A woman... so ugly on the inside she couldn't bear to go on living if she couldn't be beautiful on the outside. A drug dealer, a drug dealing pederast, actually! And let's not forget the disease-spreading whore! Only in a world this shitty could you even try to say these were innocent people and keep a straight face. But that's the point. We see a deadly sin on every street corner, in every home, and we tolerate it. We tolerate it because it's common, it's trivial. We tolerate it morning, noon, and night. Well, not anymore. I'm setting the example. .

En dan is er nog de slotscène die deze film onvergetelijk maakt. Je kan zeggen dat je het allemaal al aan zag komen (wat ik betwijfel, al zal je misschien een vermoeden hebben gehad). Niet alleen het plot maar zeker het acteerwerk in deze scène is van ongekende hoogte.

Se7en laat je achter met iets om over na te denken.

Dus vergeet even alle soortgelijke films die na Se7en gemaakt zijn en bekijk deze film voor wat hij is: een waar meesterwerk!

Ik vond The Shining altijd een erg goede film, maar sinds ik het boek heb gelezen is dit toch wel veranderd. Een hoop dingen die erg belangrijk zijn in het boek, komen niet terug in de film.
Zo vind ik dat de hoofdpersonages te weinig uitgediept worden. 10 minuten extra aan film had dit kunnen verhelpen.

Natuurlijk blijft het een enorm goede film. De spanning is vrijwel continu aanwezig en Jack Nicholson zet zijn personage op bloedstollende wijze neer.

You have part of my attention. You have the minimum amount.

The Social Network. Een film waarvan het plot me niet aansprak. “Waar heeft Fincher zich nu weer in gestort?” vroeg ik me af. De interesse was er niet, maar aangezien het de keuze was voor een meeting ben ik er met weinig verwachtingen heen gegaan.
De eerste keer dat ik The Social Network zag was ik niet overdonderd. Goede film, leuk om te weten wat er zich in Zuckerberg’s leventje heeft afgespeeld (of in ieder geval Fincher’s versie daarvan), maar niet een film die ik snel nog eens zou willen zien. Bijna ongemerkt bleef The Social Network in mijn hoofd rondspoken en ben hem dan ook een tweede keer in de bioscoop gaan kijken. De twijfels die ik had na de eerste kijkbeurt waren in één klap weg. Maar wat is er nu zo goed aan deze film?

Het genre wordt hier gesteld als drama/ komedie. Hier kan ik me aardig in vinden, maar verwacht zeker geen platte onderbroekenlol. De humor is niet overduidelijk en vooral slim te noemen.

Het script is briljant. Snelle dialogen, slimme opmerkingen die stof tot nadenken geven. Wat we al wisten van Fincher (o.a. door Se7en en Fight Club) is dat hij altijd een fantastische sfeer weet te creëren. In The Social Network bewijst hij dat hij hier nog steeds een meester in is. De belichting in combinatie met het camerawerk en de editing werkt perfect. Vanaf scène één wordt duidelijk dat je naar kwaliteit zit te kijken. Het gevoel voor detail van David Fincher is bijzonder te noemen en zorgt voor een realistische uitstraling. Het is niet moeilijk om je te verplaatsen in de personages. Ook het acteerwerk speelt hier een grote rol in.

Het acteerwerk is geweldig goed en dat met minder bekende acteurs (waar we ongetwijfeld nog meer van gaan horen).
Justin Timberlake als acteur. “Wat een grap”, dacht ik. Maar verrek, hij speelt de rol van Sean Parker verbluffend goed. Wat wou ik die kerel een klap verkopen! Vies, smerig ventje. En dat was nou precies de bedoeling. Chapeau!
Ik stond voornamelijk versteld van Andrew Garfield in de rol van Eduardo Saverin. Ik had nog nooit van hem gehoord, maar wat een performance zet hij daar weg! Voornamelijk de emotionele scènes zijn voortreffelijk gespeeld (met als hoogtepunt het moment waarop hij erachter komt dat hij uit het bedrijf gezet is).
De echte ster van de film is natuurlijk Jesse Eisenberg. Het is hem gelukt om van Zuckerberg een intrigerend personage te maken. Is hij nou een klootzak of gewoon aardig contactgestoord? Een mij niet bekende reviewer heeft het een tijd geleden perfect verwoord: “This movie made me want to egg Mark Zuckerberg’s house and then help him clean up” Eisenberg is geknipt voor de rol. Hulde aan deze grote, kleine man die hard op weg is om één van de beste acteurs van zijn generatie te worden.
Bijna zou ik de dubbelrol van Armie Hammer vergeten. Je merkt nauwelijks dat het een dubbelrol is en dat is te danken aan het acteerwerk en de briljante editing.

De twee uren die deze film duurt vliegen voorbij. Er zijn geen onnodige scènes te bespeuren, scènes die op het eerste gezicht misschien onnodig lijken zijn juist essentieel voor de sfeer. .

De finishing touch is de muziek. Trent Reznor (Mr. Nine Inch Nails) heeft samen met Atticus Ross een prachtige soundtrack gemaakt. Het is muziek die je niet bij zo’n soort film zou verwachten, maar tegelijkertijd past het er weer enorm goed bij. Ook zonder de film is de soundtrack zeker de moeite om te luisteren. Ik luister er al weken naar.

Heeft The Social Network dan helemaal geen minpunten? Jawel, een kleintje. De aftitelingsong past totaal niet bij de film en haalt je er in één klap uit. Fincher zal er wel een reden voor gehad hebben, maar voor mij werkt het niet.

Ondanks deze lap tekst heb ik eigenlijk geen woorden voor hoe goed ik deze film vind.
The Social Network is een ware lust voor liefhebbers van cinematografie, dialogen en filmmuziek.


5* voor deze prachtige creatie, waarmee Fincher nu een derde keer in mijn top 10 staat.

Bij deze dan:

Vanwege de goede kritieken op deze film heb ik gisteren besloten om er maar voor te gaan. De titel is goed gekozen, ik werd erg sombre van Sombre. In de meeste gevallen is dit een goed teken bij mij, maar in dit geval niet. Ik word nogal somber als ik bedenk wat ik in die 112 minuten allemaal had kunnen doen! Uit het raam staren bijvoorbeeld, of de maden in de vuilnisbak tellen.
De film komt erg traag op gang. Zo rond de 45ste minuut lijkt het interessant te gaan worden, maar dat wordt het niet. Vanaf de 50ste minuut heb ik zowat constant op de teller gekeken. Schiet op! Laat wat gebeuren! Nog 60 minuten! Nog 59 minuten! Maar nee. Het enige goede gevoel dat ik van deze film kreeg was toen ik 'm afzette en de DVD door de kamer smeet.

En waarom? Om te beginnen stoorde ik me verschrikkelijk aan het camerawerk. Af en toe zag je niet wat er gaande was. Het was vooral schokkerig en vaag. De muziek was in het begin het enige wat mij nog kon bekoren, maar helaas verdween die al snel en was het wachten tot er eindelijk wat geluid kwam in al die stilte.
Het acteerwerk was in orde, maar het kon me eigenlijk niet boeien. Het lukte niet om enige connectie met de hoofdpersonen te krijgen. Wat kan mij het schelen wat er met ze gebeurt.
De film was wel constant. Er gebeurde de hele tijd niks.
Wat heb ik moeite moeten doen om 'm niet af te zetten. De ervaring was voor mij te vergelijken met Eraserhead. En dat is niet positief.
Wat mij betreft is deze film het nog niet waard om te downloaden en er een schijfje van 20 cent aan te verspillen.

Ik houd het maar bij voorspelbare, voorgekauwde Hollywood meuk want dit is blijkbaar echt niet mijn ding.

0,5*

Steel City deed mij cinematografisch gezien direct denken aan 21 Grams. Helaas haalt deze film het nergens bij dat niveau, maar desalniettemin is dit zeker geen slechte film.

De inleiding lijkt erg lang te duren en het is dan ook niet duidelijk welke kant de regisseur op wil gaan. Je hoopt dan ook op het moment dat 'het afgrijselijke geheim' aan het licht komt. Dat geheim is bij lange na niet zo afgrijselijk als in deze synopsis voorgesteld wordt wat nogal tegen valt, aangezien dat is waar je zo'n beetje naartoe leeft in deze film.

Wat deze film wel sterk maakt zijn de weergave van de onderlinge relaties, het acteerwerk en de on-Amerikaanse setting. Dit mag dan een drama zijn, maar verwacht niet getrakteerd te worden op heftig ruziënde familieleden, overmatig gehuil en geweld.
Steel City doet erg realistisch aan en daar scoort hij op. Hoewel het verhaal niet erg boeiend is, verveelt de film nergens.

Overall een aardig vakkundig in elkaar gezette film die nergens bijzonder is, maar ook zeker niet slecht.

3*

Een prachtige verfilming van een waargebeurd verhaal over een jonge vrouw die ter dood veroordeeld wordt.
De film bouwt rustig op, maar wekt direct de interesse. Je aandacht wordt goed vastgehouden mede door het goede acteerwerk.
Een minpunt is dat de titel van de film weinig aan de verbeelding overlaat. Niets wat in de film gebeurt is een verrassing, maar desondanks word je regelmatig gechoqueerd door met name de houding van de mannen in de gemeenschap.
Het is makkelijk om je in te leven in Soraya en gedurende de film hoop je dat de filmtitel niet bewaarheid wordt, maar natuurlijk wordt het dat wel.
De steniging-scene waar veel kritiek op is geweest wordt uitgerekt tot zo'n 20 (!) minuten en is fantastisch/ gruwelijk in beeld gebracht.
Het einde is ernstig Hollywood, maar als dit laat zien wat er daadwerkelijk gebeurd is valt er weinig op aan te merken.

The Stoning of Soraya M. laat je met een verschrikkelijk gevoel van onrechtvaardigheid achter die nog wel een tijd blijft hangen.
Je hebt niet naar een film gekeken, je hebt naar de realiteit gekeken. En zodra je je dit realiseert komt de klap des te harder aan.

Ik zou deze film de volle mep geven, maar helaas is mij een grote misser opgevallen. De gebruikelijke praktijk in Iran is dat de mannen bij een steniging tot hun middel begraven zijn (net als Soraya dus). De vrouwen daarentegen worden tot hun nek begraven, omdat de stenen ervoor kunnen zorgen dat kleding scheurt en daardoor borsten ontbloot worden. Het kan natuurlijk zijn dat in dit specifieke geval de vrouw wel tot haar middel begraven werd, maar dit laat ik even in het midden.

Eindoordeel: 4,5*

De synopsis klinkt interessanter dan de film daadwerkelijk is.

Er wordt weinig ingegaan op het leven en vooral de dood van Mary Swann. De hele film draait eigenlijk meer om Rose Hindmarsh, een alleenstaande vrouw die door velen als vreemd gezien wordt. Vreemd is ze ook wel een beetje.

Swann doet erg denken aan de oude woensdagavond-films van RTL4. Die films vond ik aardig vermakelijk, maar deze film valt erg tegen. Het verhaal kabbelt maar een beetje voort en bereikt nergens een hoogtepunt. Over het acteerwerk ben ik daarentegen wel erg te spreken. Ook het camerawerk is degelijk. Swann verveelde nergens echt, daarom 2*.

Ben ontzettend positief over deze film. Ik heb totaal niets met comics e.d. maar het CGI werk in Tranformers is absoluut fantastisch. En dat is precies wat je mag verwachten van een film als deze.

Het acteerwerk is niet geweldig, maar voor een actiefilm zeer acceptabel. De humor is niet om hardop van in lachen uit te barsten, maar het zorgt er wel voor dat de film niet te serieus wordt. Een beetje humor is, naar mijn mening, goed voor iedere film.

Natuurlijk zijn er wat dingetjes die niet kloppen. Zo zijn de Autobots bijvoorbeeld niet in iedere scène even groot. Dit stoort mij overigens helemaal niet. Het Transformeren van de Autobots is wel formidabel uitgewerkt. De details zijn prachtig.
Ik kan je eerlijk vertellen dat ik zulke prachtige CGI niet meer gezien heb sinds POTC: At World's End

Helaas heb ik Transformers niet in de bioscoop gezien, maar toen ik 'm op DVD zag nam ik me gelijk voor om Revenge of the Fallen wel in de bios te kijken. Zulk spektakel moet op het grote scherm bekeken worden.

Ik geef deze film een verdiende 4*, gewoon omdat ie is wat een actiefilm hoort te zijn.

Wat een dijk van een film.
The Unsaid is een enorm intense film die me iedere keer weer een brok ik mn keel bezorgt. Qua intensiteit wel wat te vergelijken met Crash i.m.o.

Het plot is vrij simpel met een aantal niet erg verrassende wendingen, maar met name het acteerwerk van Andy Garcia zorgt ervoor dat je meegesleurd wordt in deze film. Vincent Kartheiser is erg overtuigend als getraumatiseerde/ gewelddadige tiener.

1 puntje dat deze film beter had kunnen maken: Als Tommy Shelly voor de trein duwt en je er vervolgens achterkomt dat het maar een droom is. Ik denk dat het beter was geweest als Tommy dit ook daadwerkelijk gedaan had. Dat maakt de film toch net even dramatischer en intenser.

De soundtrack van The Unsaid is bijzonder goed en past erg bij de film.

Er mogen misschien een hoop clichés in deze film zitten, maar het geheel en het gevoel dat ik bij deze film krijg (zelfs na 4 keer kijken) zorgt ervoor dat hij van mij de volledige 5 sterren krijgt.

Na een herziening moet ik toch op mijn mening terugkomen.
Het acteerwerk is niet zo beroerd als ik hiervoor dacht. De film loopt wel lekker door, heb me niet verveeld.

Toch waren er dingen waar ik me enorm aan stoorde, zoals:
- Blunts verloofde is net verscheurd en dan vindt ze het normaal om direct met zijn broer aan te pappen. Al is Del Toro aardig onweerstaanbaar natuurlijk .
- Hopkins heeft zijn vrouw vermoord toen hij weerwolf was en Del Toro doet dit niet bij Blunt, omdat hij haar herkent of zo?Wat een onzin. Als er ook maar enige controle over was zou Hopkins zijn vrouw ook niet vermoord hebben.

Overall best een aardig filmpje. De sfeer is het grootste pluspunt van deze film.
Ik verhoog 'm van 2* naar een aardige voldoende 3*.