The One Ring
Ingeschreven sinds 7 januari 2005
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van The One Ring. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.
Contracorriente (2009)
Alternatieve titel: Undertow, woensdag 29 februari, 20:16 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Blindelings gekeken, zonder te weten waarover het zou gaan. Aangenaam verrast. Misschien is het verhaal rond verboden liefde iets te standaard uitgewerkt om nog echt indruk te kunnen maken, maar verder is er weinig mis zijn. Het gegeven dat Santiago in een geest verandert voegt echter wel veel toe. Zo'n scène waarin ze eindelijk samen over straat kunnen lopen nu Santiago voor iedereen onzichtbaar is is ontroerend. Van mij hadden er meer van dat soort dingen in mogen zitten. De film blinkt vooral uit in integerheid. Zelfs de homofobie wordt niet overdreven, terwijl het toch voelbaar is. De acteurs zijn ook heel naturel en Cordona en Marcona vormen een geloofwaardig koppel. Alleen dat het hele dorp komt opdraven voor die begrafenis is wat overdreven, maar gelukkig lopen ze niet ook allemaal mee naar de kust.
3,5*
filmdetails permalink reageer
Street Angel (1928)
dinsdag 28 februari, 0:03 uur
Street Angel lijkt erg op Seventh Heaven, een ander werkje van Frank Borzage met Janet Gaynor en Charles Farrell, alleen heeft deze een iets minder goed plot. Wederom is er weer een overdaad aan romance. Romantische films zijn doodnormaal, maar pas als je een Borzage gezien hebt merk je hoe weinig die films zich focussen op de liefde zelf. Borzage lijkt zich daarentegen compleet te verliezen in lange scènes waarin de twee hoofdpersonen gewoon in een kamer zitten en hun liefde tonen (op de meest kuise manier mogelijk). Veel van dergelijke films gaan meer over de moeilijkheden die de hoofdpersonen moeten overkomen om eindelijk bij elkaar te kunnen zijn. Hier is dat maar de helft van de schermtijd. Dit is zowel een voordeel als een nadeel. Het is duidelijk een pluspunt omdat het voor een geheel eigen sfeer zorgt en het best lekker is om je in zo'n romance te verliezen. Het nadeel is dat het op een gegeven moment toch wel wat langdradig wordt door gebrek aan spanning en dat het soms wat al te zoetsappig wordt. Toch is het gemakkelijk te vergeven, dankzij de belachelijk sympathieke optredens van Gaynor en Farrell en Borzage's warme visuele stijl (al vind ik hem nog mooier tijdens de duisterdere scènes; zie bijvoorbeeld die korte rechtzaak aan het begin; hij heeft sowieso een oog voor filmen in de diepte).
Alleen voor de grootste romantici te verdragen wellicht, maar mij smaakte het weer zeer, al hoef ik na Seventh Heaven en deze er voorlopig denk ik geen meer te zien.
3,5*
filmdetails permalink reageer
Lion in Winter, The (1968)
donderdag 23 februari, 23:52 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
I could listen to you lie for hours.
Henry nam me hier de woorden uit de mond. De reden waarom ik The Lion in Winter zo ontzettend vermakelijk vind is eigenlijk gewoon heel simpel: ik geniet van ieder stukje dialoog dat er wordt uitgesproken. Dat Gotti hierboven sprak van 'oninteressante dialogen' en zelfs 'slap gelul' is eigenlijk gewoon godslastering. Ik heb altijd een enorme zwak voor films waarin mooi gepraat wordt (een groot deel van mijn liefde voor de films van de Coen broertjes, Woody Allen en Howard Hawks komt ontegenzeggelijk daarvandaan) en dan het liefst nog met personages die nergens zoveel plezier uit halen dan scherp uit de hoek komen. De cast werkt zich van de ene sneer naar de andere, met het gebruik van de mooiste woorden en dat allemaal ook nog eens in zo'n fijn samenzweringsplot waarin motieven constant wisselen en iedereen bij iedereen een mes in de rug wil steken. En dan ook nog eens een geweldige cast met Peter O'Toole en Katherine Hepburn in waarschijnlijk hun beste rollen en een prachtdebuut voor Timothy Dalton; het makkelijk om de zwakke Nigel Terry als John te vergeven.
Ik deel de kritiek van Mochizuki Rokuro wel enigszins dat het filmisch allemaal wel wat interessanter gebracht had kunnen worden, maar ik zou liegen als ik zou beweren dat ik me er ook maar een seconde aan gestoord heb. Zo nu en dan heb ik gewoon niet meer nodig dan een stel acteurs in topvorm die elkaar verbaal het leven proberen zuur te maken, het liefst met een pakkend verhaal. De enige echte zwakte vond ik het einde. Ik dacht dat het zou eindigen met een paar moorden, maar dat blijft uit (logisch achteraf, want zo ging het in de werkelijke geschiedenis ook niet), maar ik vond het toch wat karig dat na de steeds hoger oplopende spanning we eindigen met een impasse waarbij we nog steeds niet weten wie er wint en er kennelijk besloten wordt de strijd verder te zetten met pasen, maar de film The Lion in Spring bestaat duidelijk niet. Maar goed, hier kan ik nog net mee leven, maar dat Eleanor en Henry lachend afscheid nemen vond ik ook niet helemaal stroken met hun karakters en de film een nare nasmaak geven. Ik wou er zelfs een score van 3,5* voor geven, maar het grootste deel van de lange speelduur is toch te goed om lager dan 4* te kunnen geven.
filmdetails permalink reageer
Hugo (2011)
donderdag 23 februari, 22:25 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Van de 11 Oscarnominaties die Hugo kreeg zijn er 10 terecht, maar die ene andere is onbegrijpelijk. Waar komt de nominatie voor het scenario vandaan? Dat is wat mij betreft namelijk de grote zwakte aan een verder erg sterke film. Het is een onhandig opgebouwd verhaal, met soms wat ongeloofwaardige handelingen van personages en karakterontwikkelingen (vooral Hugo zelf komt niet helemaal uit de verf) en enkele zijlijnen die nooit helemaal van de grond komen, zoals het liefdesplotje van de stationschef of het verhaal van de twee tekkelhouders. Momenten zoals die waarin Hugo aan het einde nog gevangen genomen wordt door de stationschef en hij geen concrete argumenten gebruikt om vrij te komen, ondanks dat ze voor de hand liggen zijn eigenlijk vrij slecht.
Dit is zware kritiek, maar het is opvallend hoe goed Scorsese zich eruit redt. Dit komt omdat Scorsese nooit echt een verhaaltjesregisseur is geweest. Veel van zijn films, zeker zijn beste, hebben vaak hele losse verhalen die vooral als kapstok dienen om de personages en het bijbehorende milieu zo goed mogelijk in beeld te brengen (zie vooral Taxi Driver, Goodfellas en Raging Bull). Met strakkere scripts, zoals The Departed, zie je hem vooral pogingen ondernemen ook ook deze wat losser te maken, maar helemaal zijn ding is het niet. Toegegeven, Taxi Driver, Goodfellas en Raging Bull hadden toch een sterker script dan Hugo, maar ook bij deze nieuwste van Scorsese zie je vooral weer dat het script een kapstok is, in dit geval voor niets minder dan het eindelijk ongegeneerd tonen van zijn filmliefde. Misschien dat die aanpak niet voor iedereen werkt, vooral niet voor mensen die op de eerste plaats door het verhaal gegrepen willen worden of met de personages mee willen leven, maar mij wist Hugo uiteindelijk wel in te pakken.
Het is opmerkelijk wat 3D kennelijk lijkt te doen met de oude rotten uit het regievak. Tot nu toe ben ik geen fan van de techniek, maar het is opvallend dat het niet de jonge regisseurs zijn die er veel uit lijken te halen, maar de oudjes. Spielberg leek wel herboren met Tintin en ondanks de zwaktes van die film spatte het plezier daar van af, mede dankzij de de ontdekking van de nieuwe dimensie. Scorsese lijkt iets soortgelijks overkomen te zijn. Nog nooit heeft hij zich zo volledig gestort op het visuele aspect van de film. En bij iemand als hem wordt het dan smullen, ongeacht of dat door 3D komt of niet. Ik vond dit eigenlijk de eerste 3D-film die mij werkelijk overtuigde, waarbij het 3D-effect niet hol leek, er mooi uitzag en me tegelijkertijd niet uit de film haalde. Niettemin zal het er in 2D waarschijnlijk net zo goed uitzien. De camera vliegt, de kleuren zijn warm en de belichting staat op Extra Sfeervol. Toegegeven, die warme kerstsfeertje wordt op een typische manier in beeld gebracht, maar het zag er nog nooit zo goed uit. Als dit niet het jaar van The Tree of Life was geweest had ik de Oscar voor cinematografie meer dan terecht gevonden.
Maar het is niet mooi film om het mooi filmen. De prachtige visuele stijl vult de onderliggende emotie aan op een manier waarop het script faalt. De scènes met Meliés en zijn werk profiteren hier het meest van. Zelfs de keuze om oude filmbeelden in 3D om te zetten blijkt een schot in de roos. Gewoonlijk ben ik tegen dit proces, maar hier werkt het omdat we ze erdoor als iets nieuws gaan zien, net zoals de personages uit de film. Ook simpeler gebruik van de cinematografie, zoals de tripjes door de gangen van Hugo's stationsverblijf of een stationschef die door een probleem met zijn mechanische been in een leeg vlak op het station wordt afgebeeld, vrij ver van zijn geliefde, die ook in het frame staat, zijn effectief door hun sterke uitvoering.
Dit is dus een erg mooie film, duidelijk de meest gepassioneerde die Scorsese gemaakt heeft in jaren. Ik vergeef hem zijn zwaktes grotendeels wel, omdat het mijn filmliefde aanwakkerde. Dat heeft Hugo dan ook met The Artist gemeen: niet zozeer de ode aan het verleden als wel de ode aan film zelf. Het zijn twee speelse films die hun vrij slappe inhoud weten te compenseren met puur filmplezier. En dat is ook veel waard.
4*
filmdetails permalink reageer
Zoolander (2001)
dinsdag 21 februari, 20:25 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Sting. Sting would be another person who's a hero. The music he's created over the years, I don't really listen to it, but the fact that he's making it, I respect that.
Rufus, Brint, and Meekus were like brothers to me. And when I say brother, I don't mean, like, an actual brother, but I mean it like the way black people use it. Which is more meaningful I think.
Tja, van onzinnige citaten zoals hierboven krijg ik zelden genoeg. Zoolander is een enorme over-the-top comedy en als het werkelijk waanzinnig wordt kan ik dat altijd wel goed hebben. Niemand houdt zich in hier, wat in sommige films kan vervallen in grappig doen in plaats van zijn, maar niet hier. Iedereen gaat enthousiast mee in de onzin (Owen Wilson steelt overigens de show) en veel van die onzin is geïnspireerd. Natuurlijk wordt het dan ook vaak flauw, maar dat kon ik wel hebben, aangezien het aantal geslaagde grappen veel hoger ligt. Hilarische hoogtepunten zijn onder andere het watergevecht met benzineslangen (leuk ook dat Stiller dit gewoon slecht liet aflopen), de uitleg van waarom de modewereld achter alle politieke aanslagen van de afgelopen 200 jaar zat en Christine die over haar tragische verleden verteld (en dan vooral de reactie van Zoolander en Hansel hierop). Fijn ook dat het nergens zich inhoud voor politieke correctheid en dat er geen serieuze plotlijn in zit. Enkele wel erg makkelijke grappen en een voor comedy uitgekauwd verhaal (alweer een potentiële politieke aanslag) mogen de pret niet al te veel drukken, maar voorkomen net dat de film zich onder de grote toppers mag rekenen.
3,5*
Het valt me trouwens wel op dat Ben Stiller, Owen Wilson, Will Ferrell en consorten vaak op hun grappigst zijn als één van hen het scenario of de regie in handen heeft. In komedies van anderen weet je daarnaast soms niet waarom ze bekend staan als komieken, zo suf als ze daarin kunnen zijn.
filmdetails permalink reageer
Muppets, The (2011)
maandag 20 februari, 19:12 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Ik had hier zo mijn twijfels over voordat de goede recensies verschenen, maar ik ben toch erg blij dat ik The Muppets ben gaan zien. Ik vreesde vooraf voor zoiets als The Smurfs: een verkrachting die voor modernisering moet doorgaan; iets wat achteraf ook vaak over die Smurvenfilm beweerd wordt, al kan ik me er niet toe zetten om hem zelf te gaan zien. The Muppets hadden met gemak een zelfde update kunnen krijgen, maar deze nieuwste productie is zo overduidelijk met liefde voor de bekende poppen gemaakt dat ik er met gemak voor viel, ondanks dat ik nooit in het bijzonder een liefhebber van de Muppets ben geweest. De film is dan ook niet alleen een nieuw avontuur van de Muppets, maar ook vooral een ode aan Kermit en consorten, waarbij het zowaar een running gag is dat ze uit de tijd zijn (een grap waar ik erg om moest lachen was toen dat jochie voor hij de Muppetshow in ging aan Kermit vroeg of hij een Ninja Turtle was en Kermit wanhopig "Yes" riep om hem maar binnen te krijgen; zijn de Ninja Turtles overigens nog zo bekend?).
Eigenlijk werkt het allemaal: de overdreven vrolijke toon, de musicalnummers, de vele (vaak miniscule) cameo's, het eerbetoon, het voorspelbare plot en natuurlijk de karakters van de Muppets zelf. De meeste van hen moeten zich beperken tot één scène of zelfs één grap, wat soms jammer is, maar het is in ieder geval leuk om ze allemaal voorbij te zien komen (zelf had ik graag wat meer Stadler en Waldorf willen zien). Wat dat betreft is het wat jammer dat er nog een subplot in zit rond Jason Segel en Amy Adams. Ze doen het niet op zich niet verkeerd en zo gigantisch veel tijd wordt er niet aan hun besteed, maar we komen uiteindelijk toch voor The Muppets en niet voor de relatieproblemen van twee mensen. Dan werken acteurs die meer in dienst staan van het Muppetplot, zoals Chris Cooper of Jack Black, toch beter. Maar dit is minimale kritiek op gewoon een geslaagde feel-goodfilm. Ook fijn: waar ik bij The Muppets in het verleden het aantal geslaagde grappen niet vond opwegen tegen het aantal niet geslaagde grappen is dat hier eens duidelijk andersom. Zelfs het in dit soort films verplicht gebruiken van moderne liedjes werkt hier prima, omdat "Fuck You!" en "Smells Like Teen Spirit" hier echt de Muppetgeest krijgen.
Verwacht verder geen wonderen van deze film, daarvoor is het teveel gemaakt volgens een formule. Maar formulefilms komen toch zelden leuker als deze.
3,5*
filmdetails permalink reageer
Shi (2010)
Alternatieve titel: Poetry, zondag 19 februari, 21:39 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Van te voren wist ik alleen dat de film zou gaan over een vrouw die Alzheimer kreeg, maar dat blijkt in de uiteindelijke film maar een minimale rol te spelen. In werkelijkheid is het een veel meer misleidende film, waarbij de nadruk op poëzie, zonlicht en over het algemeen fleurige beelden verhullen dat het eigenlijk een duister verhaal is over een vrouw die alles waar ze voor leeft (niet veel) verliest en de grootste moeite heeft om nog schoonheid in het leven te vinden (wat nauwelijks lukt; volgens mij is de suggestie dat ze aan het einde zelfmoord heeft gepleegd). Het zwakke punt is dat het nare karakter van de bijrollen wat al te dik is aangezet. Zo zijn de kleinzoon, de verlamde man en de vaders van de medeplichtigen wel erg ongenuanceerd lelijke personages, alleen die politieagent van het poëzieclubje leek nog wat meer kanten te hebben. Het voordeel is dan weer dat de film absoluut niet om die mensen gaat, maar om het personage van Jeong-hie Yun en hoe zij met hare moeilijke situatie omgaat door middel van eigenlijk gewoon ontoepasselijke nederigheid is boeiend en uiteindelijk ontroerend. Het fijne is ook dat het personage enigszins open gehouden wordt. Het is nooit te gemakkelijk om te weten wat ze denkt, wat bij een dergelijke karakterstudie altijd fijn werkt. De slome opbouw en de lange lengte worden er ook mee gerechtvaardigd.
4*
filmdetails permalink reageer
Black Butterflies (2011)
vrijdag 17 februari, 23:10 uur
Van te voren had ik eigenlijk vooral een film verwacht over de Apartheid gezien door de ogen van Ingrid Jonker. Volgens mij benadrukten de trailers dat ook. Uiteindelijk is de Apartheid wel aanwezig, maar toch meer als achtergrond verhaal dat zo nu en dan op duikt. Dit is vooral een portret van Ingrid Jonker en dan vooral haar psychologische toestand. Ze is een moeilijk personage om te verdragen, niet iemand met wie ik graag zou willen optrekken. De film zet haar vooral neer als een egocentrische dramaqueen die veel oog heeft voor de sociale relaties in haar land, maar nul oog voor de mensen om haar heen. Het type personage dat geestelijk lijkt te lijden, omdat ze vooral zelf vind dat ze het zwaar heeft. Toegegeven, ik kan me zelden inleven in manisch-depressieve personages in films. Het helpt ook niet dat Van Houten de rol speelt met dezelfde tiks die ze ook in haar komische rollen gebruikt, een soort half verbaasde half verontwaardigde blik die gewoon voor haar is. Alleen nu gebruikt ze die op de donkerste momenten van Jonkers psyche. Ik zou het geen echt slechte acteerprestatie noemen, maar het leidde mij af.
Ondanks dit alles vond ik het oppervlakkig toch wel boeien. Het is allemaal iets te degelijk uitgevoerd om werkelijk mee te slepen, maar het is wel een interessant leven en eerlijk gezegd vond ik het bijzonder fijn dat de gedichten van Jonker veel in de film verwerkt waren, want die zijn vaak prachtig.
3*
filmdetails permalink reageer
Woyzeck (1979)
vrijdag 17 februari, 22:56 uur
Wat mij betreft toch duidelijk wel een mindere samenwerking tussen Kinski en Herzog. Ik moet toegeven dat ik niet echt in de film kon komen. De beperkte aankleding, het totale gebrek aan aandacht voor camerawerk, de gekunstelde dialogen, de overdreven acteerprestaties: alles voelde onnatuurlijk aan en dat het om een verfilmd toneelstuk ging kon bijna niet duidelijk zijn al zou het opgenomen zijn op een podium. Of het in het theater wel zou werken voor mij durf ik niet te zeggen, maar hier kreeg ik nooit het gevoel te kijken naar mensen of naar iets wat überhaupt serieus zou moeten nemen. Herzog had wel bijzonder weinig aandacht besteed aan hoe hij het verhaal zou verfilmen, zo leek het. Daar kunnen de excentrieke personages, enkele mooi gevleugelde dialogen en zelfs een schitterende monoloog (die van Eva Mattes over een meisje dat naar de maan en de zon reist) niets aan veranderen. Te nep naar mijn smaak en eerlijk gezegd kwam het over als een minder gedetailleerde Shakespeare in een andere tijd, maar ik weet te weinig over het echte toneelstuk om te weten wat er zo briljant aan is. De film maakt het niet duidelijk.
2*
filmdetails permalink reageer
Bende van Oss, De (2011)
woensdag 15 februari, 20:38 uur
Zielloze film over een boeiend onderwerp. Het is niet zozeer slecht gemaakt, maar het komt over alsof de regisseur er geen zin in had en absoluut niet meer wilde doen dan gewoon het verhaaltje vertellen en naar huis gaan. Wat ik vooral mistte was het gevoel er echt in te zitten. Die Ossenaren worden enerzijds neergezet als een groepje dat erg hecht is, als een bijna op zichzelf staande gemeenschap die gekeerd is tegen de "Hollanders", maar dat weet je meer omdat het gezegd wordt dan dat je er verder iets van merkt. Scènes waarin het saamhorigheidsgevoel van de mensen uit Oss, of in ieder geval deze bende, sterk naar voren komen ontbreken, dus bestaat de film vooral uit scènes waarin dreigingen en geweld elkaar sterk afwisselen. Ondanks het goede acteerwerk (een vreselijke Daan Schuurmans uitgezondert), mooie sets (maar matige cinematografie) en een aardig verhaal (met een slap einde) was het moeilijk om het ooit echt interessant te vinden. Het is toch wat te futloos, neigend naar het levenloze. Was het nou zo moeilijk om dit op zijn minst spannend te maken? Nu is het een redelijk wegkijkertje.
2,5*
filmdetails permalink reageer
Toki o Kakeru Shôjo (2006)
Alternatieve titel: The Girl Who Leapt through Time, dinsdag 14 februari, 23:43 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Zoals Mochizuki Rokuro al schreef is het een echte dagdroomfilm en als zodanig werkt hij ook het beste. Het eerste uur is dan ook heerlijk. Ik vond het daarin nooit briljant worden, daarvoor zitten er teveel welbekende animehighschoolperikelen in en is het ook een beetje teveel een minder gedetailleerde variant op Groundhog Day. Ook vond ik de regels van het tijdreizen nogal inconsistent. Zo gaat Makoto na haar tweede tijdsprong (met het toetje) weer terug in de tijd waarin ze was zonder te springen, maar dit gebeurt nergens anders. Ook vergeet Makoto niet wat er gebeurt is voordat Chiaki haar tijd terugdraait, maar als zij hetzelfde bij hem doet gaat zijn geheugen mee. De regels van het tijdreizen waren telkens zo ingesteld op hoe het de schrijver goed uitkwam en dat maakt het toch wel wat zwakker, omdat alles dan mogelijk wordt.
Veel deert het niet, want het eerste uur probeert nooit de indruk te wekken dat het serieus gaat om tijdreizen en de gevolgen daarvan. Het is gewoon een zomers filmpje over het puberleven. Tienermeisjes spelen de hoofdrol in waarschijnlijk meer dan de helft van alle animes, dus het is moeilijk om er nog met een te komen die werkelijk opvalt, maar Makoto is misschien wel de meest charismatische die ik tot nu toe zag. Een erg leuk personage, die op zichzelf de film al wel de moeite waard maakt. Ik vond de chemie met haar twee vrienden ook iets naturels hebben. De animatie en de beelden in het algemeen behoren niet direct tot het mooiste dat de stijl te bieden heeft, maar hebben toch iets fris. Daarbij waren de meeste scènes goed voor een glimlach.
Het ging voor mij echter de mist in na het eerste uur en de onvermijdelijke 3,5* werd toch vermeden. Er moet dan namelijk ineens meer plot in komen. Op zich niet erg, maar kom dan toch met iets aanzetten dat ergens op lijkt te slaan. Het erg luie script verteld ineens over een man uit de toekomst die een schilderij komt zien om onduidelijke redenen, die terug moet naar de toekomst om evenzeer vage motieven, die kennelijk gestraft kan worden als hij de hoofdpersoon er over verteld, maar die er toch mee wegkomt ondanks dat zij aan het einde aan hem verteld wat hij verteld heeft. En dan werkt zijn manier van tijdreizen ook nog eens met totaal andere regels. Iedere scène is in het laatste half uur geschreven om de scène zelf, maar als geheel wil het niet aan elkaar plakken, wat iets weg heeft van valsspelen. Het ging er duidelijk om dat het koppel aan het eind gescheiden moesten worden, maar Hosada wist kennelijk nooit te bedenken hoe en waarom. Het grootste probleem is dan vooral dat het lekkere, rustige sfeertje verstoord wordt door een rommeligheid die maar niet boeiend wilde worden. Probeer bijvoorbeeld maar eens de vraag te beantwoorden waarom Chiaki het schilderij niet ziet. De restauratie is bijna voorbij weten we. Waarom niet die één of twee dagen wachten?
Als er wat meer werk gedaan was op het scenariogebied was het vast aangenamer geweest. Nu blijft de film steken op drie sterren, door het erg sympathieke eerste deel.
Noot: Niet gedacht dat ik dit ooit zou zeggen over een animepersonage, maar die Makoto lijkt als twee druppels water op iemand die ik in het echt ken, in bijna alles behalve leeftijd en de Japanse stem. Kapsel, postuur en zelfs voor het grootste deel de lichaamstaal en het karakter komen overeen (al is Makoto wat hysterischer). Alsof iemand die meid die ik ken heeft gebruikt als voorbeeld om Makoto te tekenen. Grappig toeval.
filmdetails permalink reageer
Shane (1953)
maandag 13 februari, 21:35 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Van alle Amerikaanse westerns is Shane op de een of andere manier degene geworden waar ik het meest naar terug keer. Sommigen zijn misschien beter, met name My Darling Clementine (lyrischer en gevoeliger), Rio Bravo (vermakelijker) en Unforgiven (ontroerender), maar dat deert Shane niet. Het is dan ook een rijke film die blijft fascineren. De diepere lagen zijn hier al vaker neergezet, ook door mezelf, dus die ga ik hier niet herhalen, maar dat alleen maakt Shane niet zo goed. Het is het hele gevoel van deze western. Rond het simpele plot is veel aan de hand. Let bijvoorbeeld op de nadruk op het gewone leven. Natuurlijk is dit de mythe rond een revolverheld, maar er zijn opvallend veel scènes die verteld worden terwijl er gewerkt wordt op de boerderij of binnen het huis van de Starretts, die met een ruwe warmte verbeeld wordt en waarin appeltaart gegeten kan worden. Hier wordt gewerkt en geleefd en de andere boeren krijgen genoeg aandacht om het gevoel van een samenleving te suggereren. Hoe toepasselijk voor een film die gaat over het recht op grondbezit en een goed leven. Stevens verfilmt niet zomaar een verhaaltje, maar probeert het tot op het bot te laten voelen.
Het beste wordt dit nog wel geïllustreerd in de sterfscène van Stonewall Torrey, een moment dat me na vier kijkbeurten nog altijd weet aan te grijpen. Dit ondanks dat het op papier een standaard scène is. Een zichzelf overschattende driftkikker die neergelegd wordt door de schurk is bijna een cliché, ook buiten westerns. Het is altijd een effectieve manier om de schurk wat dreigender te maken. Dus waarom is de dood van Torrey dan zo pakkend, ondanks dat hij niet zoveel schermtijd heeft? Het is een mix tussen de kwetsbaarheid die Cooke Jr. hem meegeeft, die duidelijke impact van de kogel en de bijzondere smerigheid van de modder waarin hij land. En dan is het nog niet voorbij, want Stevens neemt ook rustig de tijd om de impact van deze dood op de boerengemeenschap te laten zien, met één van de meest uitgebreide begrafenisscènes uit de filmgeschiedenis. Voor een eigenlijk marginaal personage nog wel!
Het resulteert allemaal in een film die ademt, een die echt aanvoelt ondanks dat hier duidelijk een legende verteld wordt. Er mogen dus misschien betere westerns zijn, maar op meerdere manieren is Shane de ultieme versie van de mythe van het wilde westen. Hier zit alles in.
Verhoging naar 5*, dit is werkelijk een film voor altijd.
filmdetails permalink reageer
War Horse (2011)
zondag 12 februari, 21:10 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Tja, een melodrama over de vriendschap tussen een jongen en een paard. Dat is moeilijk aan mij te verkopen en ik moet toegeven dat ik verwachtte dat ik de slechtste film uit Spielbergs repertoire zou gaan zien. Dat is het gelukkig niet geworden, Hook blijft de minste, al behoort War Horse niet bepaald tot de hoogtepunten uit het oeuvre van de bekendste regisseur van de wereld.
De redding zit hem voor mij voornamelijk in het visuele aspect. De trailers benadrukten de kitscherigheid van ouderwetse melodrama's in de traditie van Gone With the Wind en Giant en daar zie je hier veel van terug, maar het is toch wel bijzonder mooi gedaan. Zo'n gouden lucht als aan het einde is natuurlijk zwaar overdreven, maar ergens ben ik wel blij dat Spielberg gewoon ver gegaan is in deze visuele aanpak en ik kon dan ook wel plezier beleven aan die zonsondergang. Er zitten best wat memorabele beelden in, zoals een executie gezien door de wieken van een molen, waarbij een wiek net over de slachtoffers gaat als het schot gelost wordt, maar de schutters wel te zien zijn. Als de wiek uit beeld weggegleden is liggen de twee jongemannen al op de grond. Of wat te denken van een groep paarden dat over soldaten met machinegeweren heen springt, hun rijders verloren in het spervuur. Dit beeld is eigenlijk totaal onrealistisch, maar ook ontzettend krachtig. Het moet ook gezegd worden dat Spielberg nog altijd een kei is in avonturenscènes. Zodra er actie in het spel komt leeft de film meteen op. Al is het jammer dat War Horse zo snel uitkomt na Tintin, die veel vernieuwendere actie biedt. Maar War Horse is dan ook niet vernieuwend bedoelt.
Waar de film faalt is vooral in de emotionele kant. Het scenario is zwak en alle verhaallijnen zijn cliché. De personages zijn vaak te kort aanwezig om indruk te maken en ze volgen ook iets teveel bekende types. Alleen Albert heeft genoeg tijd om de kijker aan zich te binden, maar dat is dan weer zo'n charismaloos figuur dat zijn scènes het vervelendst zijn. Alleen Benedict Cumberbatch lijkt iets te kunnen maken van niets, de rest speelt gewoon oké, voor zover de film dat toelaat. Geen wonder dan ook dat de grote dramatische scènes het zwakst waren. Die sterfscène in het gas van die vriend van Albert had een gruwelijk hoogtepunt kunnen zijn, maar is nu zo dik aangezet dat het bijna een cartoon werd. Het meest tekenende is nog wel dat de hele hereniging van tussen Albert en Joey mij niets deed en ik vooral wilde dat het allemaal wat opschoot. Het is ook gewoon wrang als de hele climax van een wereldoorlog een reünie blijkt te zijn tussen de twee minst interessante personages die er een rol in gespeeld hebben (waarvan één er dus een paard is).
Een scène die verrassend genoeg trouwens wel voor mij werkte was die waarin Joey uit het prikkeldraad bevrijdt werd door een Britse en een Duitse soldaat. Dit is een scène die gemakkelijk te plaatsen valt onder noemers als 'vals sentiment' en 'onrealistisch', maar ergens geloofde ik de scène wel. Dat twee partijen uit de loopgraven wel eens tot elkaar kwamen in de eerste wereldoorlog (er bestaat ook een waar gebeurde film over dit fenomeen, waar het met kerst gebeurt; niet door mij gezien overigens) is bekend en voeg daar aan toe dat mensen vaak makkelijk ontroerd worden door dierenleed op dezelfde manier (hoewel minder intens) als dat ze ontroerd worden door kinderleed, dankzij de onschuld van dieren en kinderen, is deze situatie niet zo moeilijk voor te stellen. De scène wordt ook erg goed gespeeld door beide mannen, met het juiste gevoel voor sarcasme. En ik vond dat koele, blauwe lichtgebruik daar ook erg mooi. Gemakkelijk humanisme? Misschien, maar wel verdient.
War Horse is vooral erg hit-and-miss. Soms vond ik hem vreselijk, soms magnifiek, meestal beiden niet. Ik had in ieder geval liever Tintin bij de Oscars terug gezien dan deze, als er dan toch een Spielberg in moest.
3*
filmdetails permalink reageer
Law Abiding Citizen (2009)
zaterdag 11 februari, 0:33 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Vooraf verwachtte ik de zoveelste misdaadthriller die op MovieMeter goed scoorde door wat onverwachte plottwists en in zekere zin is de film dat ook wel, maar toch stijgt Law Abiding Citizen toch wel ietsjes uit boven veel soortgenoten. Niet alleen weet het goed de spanning op te bouwen en af en toe zelfs een bijzondere scène tevoorschijn te toveren (de afwisseling tussen het celloconcert en de doodstraf), maar vooral het morele spel dat er in de film gespeeld wordt kon ik zeer waarderen. Het leek aanvankelijke de zoveelste naar fascisme neigende aanklacht tegen het rechtsysteem te worden, waarin persoonlijke, moordlustige wraakactie verkozen worden boven de gelijke rechten van de mens. Niet iets waar ik op zat te wachten. Maar dan slaat de film ineens door, op een goede manier. De wraak van Butlers personage Clyde gaat een stuk verder dan verwacht en hij wordt de schurk. Daarin is het interessant dat we hem beter kunnen begrijpen dan de door Foxx gespeelde Nick. Tijdens de film zat ik met een gemixt gevoel van begrip en afkeer voor Clyde en daardoor komen de vraagstukken over slecht het er voor staat met de Amerikaanse rechtstaat meteen wat meer op scherp te staan. Dat dit tot geen echte zinnige conclusie leidt vond ik dan niet eens storend.
Wel storend is het gebrek aan een fatsoenlijk einde. De conclusie is al slap omdat dit toch echt het type film is waarin Nick er niet zo goed van af had mogen komen (oké, bijna al zijn vrienden zijn dood, maar hij en zijn gezin blijven gespaard) en Clyde's onvermijdelijke neergang had grandiozer gemogen. Het helpt ook niet dat het nergens op slaat dat Nick voor Clyde in de cel is, ondanks dat Clyde na de bom verstopt te hebben meteen naar de cel ging, terwijl Nick intussen de hele bom nog moest vinden en de koffer voorzichtig geopend moest worden. Dat slaat nergens op. Net zo min als het hele personage van de burgemeester, gespeeld door Viola Davis, die op een gegeven moment zelfs besluit de complete stad af te sluiten.
Veelgehoorde kritiek dat Clyde's plan te vergezocht zou zijn deel ik dan weer niet, omdat ik dat gewoon bij het genre vind horen en de film daarin wel zijn eigen logica vindt. Hij wordt duidelijk neergezet als een genie en hij heeft tien jaar om alles voor te bereiden. Dan vind ik zo'n tunnel onder iedere cel eerder een grappig detail van zijn perfectionisme dan van slecht schrijfwerk, hoe onwaarschijnlijk het ook is. Ik verwachtte toch geen plan dat echt uitvoerbaar was.
Ondanks de zwaktes is dit toch vooral een spannende thriller die net wat verder gaat dan de meeste films van dit soort. Butler doet het trouwens ook erg fijn, met genoeg dreiging maar ook treurigheid om zijn dubbelzijdige rol te laten werken. Jammer is dan weer de casting van Jamie Foxx, die volgens mij sinds zijn Oscaroverwinning standaard op de automatische piloot speelt.
3,5*
filmdetails permalink reageer
Thank You for Smoking (2005)
zaterdag 11 februari, 23:48 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
(reactie op ander bericht)
Dit vind ik nou net één van de sterkere kanten, dat iedereen hier voor de gek gehouden wordt. Je kunt dit zien als iedereen te vriend houden, maar ook net zo makkelijk dat iedereen gewoon de zak is hier. Ik ga voor dat laatste.
Ik vond het wel een fijne satire, vooral dankzij de goede dialogen, het flitsende, zelfverzekerde stijltje en het prima spel van Eckhart. Het leukst zijn uiteindelijk met gemak de zwartste momenten of die waarin Eckhart zich met gladde praatjes uit moeilijke situaties weet te krijgen. Maar ondanks dat ik me goed vermaakt heb met de film door de gehele speelduur heen (met uitzondering van het slecht uitgewerkte plotje rond de journaliste gespeeld door Katie Holmes) heb ik ook weer niet de indruk dat dit lang zal blijven hangen. Daarvoor mist het net iets teveel bijt en is het einde te tam en nietszeggend. Het is vooral een leuke karakterstudie van een man met mooie praatjes, maar als de film het had aangedurfd om zowel de tabaksindustrie als de gezondheidsadvocaten met de grond gelijk te maken was het denk ik nog iets sterker geweest. Niettemin de moeite van het bekijken wel een keertje waard.
3,5*
filmdetails permalink reageer
Firefox (1982)
donderdag 9 februari, 23:57 uur
Firefox staat bekend als een van Clint Eastwoods minste werken, maar ik vond hem nog verrassend genietbaar. Toegegeven, er is een hoop mis mee, niet in de laatste plaats dat we hier te maken hebben met een plot die alleen werkt omdat de Sovjets constant traag reageren, maar niettemin is het allemaal wel vermakelijk om te zien hoe Eastwood steeds nieuwe identiteiten aanneemt en dat hij voor de verandering een vrij sullig personage speelt. Het hele deel in het vliegtuig duurt bijna de halve speelduur, maar ik vond het nooit te traag. Mooi opgebouwd juist en ondanks dat het duidelijk om modellen ging vond ik de gevechten nog altijd best pakkend en overtuigend. Het was ook wel fijn dat het een no-nonsensefilm was. Een actiethriller die niet van zijn pad afwijkt. Er zijn geen subplots, zelfs geen romance en er wordt alleen afgeweken van thriller- of actiescènes als er iets uitgelegd moet worden. Het voorkomt misschien dat het een bijzondere film wordt of diep kan gaan, maar zulke pretenties heeft dit niet.
3*
filmdetails permalink reageer
Sweet and Lowdown (1999)
donderdag 9 februari, 23:57 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Erg leuke film waarin een legende gecreëerd wordt van iemand die nooit bestaan heeft, waarbij de spaarzaam gebruikte mockumentaryvorm goed werkt (trouwens wel een kleine obsessie van Allen, die mockumentary: Take the Money and Run, Zelig, Husbands and Wives). Er zijn veel grappigere films van Allen en slechts een paar grappen wisten me aan het lachen te maken, maar het geheel werkt vooral als een karakterstudie van een heel vervelend, maar wel boeiend mannetje die pas verdraagzaam wordt als hij muziek maakt. Zou Allen dat aangesproken hebben, een artiest die als persoon makkelijk te bekritiseren valt, maar als kunstenaar briljant is (in de jaren '90 stonden enkele films van Allen in de schaduw van zijn privéschandalen)? Misschien zie ik er teveel achter. Hoe dan ook, Penn speelt de rol van zijn leven. Morton is ook erg sterk, maar ik las later pas dat ze geïnspireerd was door Gelsomina uit La Strada. Eigenlijk stom dat het me niet opviel, aangezien ik de link tussen La Strada en Sweet and Lowdown wel legde op het einde. Persoonlijk moest ik bij Morton telkens aan Harpo Marx denken, zelfde mimiek. Niemand hier speelt trouwens het typische Woody-Allenpersonage. Buiten de acteurs en het gebruikelijke goede script valt ook het lekkere jaren '30-sfeertje op.
4*
filmdetails permalink reageer
My Week with Marilyn (2011)
maandag 6 februari, 22:39 uur
Bij J. Edgar en The Iron Lady, twee biopics die ik recent zag, stoorde ik me aan de structuur waarin een oude versie van het hoofdpersonage terug kijkt op zijn leven en zo het hele levensverhaal verteld wordt. De beste aanpak voor een biopic is toch vaak een korte periode uit het leven van het beoogde persoon te pakken en hem of haar daarin proberen te vangen. Daarvoor verdient My Week with Marilyn alvast een pluspunt. Helaas wordt er dan wel weer gekozen voor een andere cliché-aanpak voor biopics: het perspectief van een buitenstaander. Dit is Colin Clarks verhaal geworden en de Marilyn Monroe die we hier zien is onvermijdelijk Colin Clarks Marilyn Monroe. De periode waarin we haar zien is goed, maar ik had denk ik liever een film gehad die dicht bij Monroe zelf was gebleven. Nu heeft het me iets teveel van een jongensavontuurtje waarin de jonge vent stiekem een relatie heeft met het ultieme sekssymbool. Persoonlijk zou het me totaal niets verbazen als Colin Clark gewoon alles, of in ieder geval het grootste deel verzonnen heeft. Dat hij pas na het succes van het eerste boek een tweede boek heeft geschreven en daar beweerd heeft intiem met Monroe geweest te zijn is al genoeg redenen om geen woord dat hij geschreven heeft te geloven (al geef ik toe de boeken niet gelezen te hebben). De film wordt dan ook het portret van een jongen die de enige is die Monroe begrijpt en waarvoor Monroe uiteindelijk een hoop liefde en respect koestert, alsof hij het enige lichtpuntje is tijdens een van haar moeilijkste periodes. Jaja, het zal wel.
Zelfs al is het waar dan is het niet bepaald de interessantste manier om het te vertellen. De film is erg luchtig geworden. Monroe's problemen hier waren serieus en de film ontkent dit niet, maar er wordt toch vaak te snel teruggegaan naar het jongensavontuur, naar komische tussenstukken en de vrolijke kleurtjes die iets Technicolor-achtigs hadden. My Week with Marilyn maakt wel duidelijk dat Monroe een complexe persoonlijkheid had, maar maakt het niet invoelbaar. Michelle Williams weet een goed portret neer te zetten van een onzeker, verkeerd ingeschatte, naïeve en bezitterig afhankelijke vrouw die wat al te gemakkelijk in de rol van sexy bimbo weet te vervallen, tot haar eigen nadeel. Ik had vooraf mijn twijfels over Williams in deze rol, ondanks dat ik haar een goede actrice vind, maar ze wist me uiteindelijk wel te overtuigen, zonder dat ze me meesleepte. Daar is het de film niet voor. Stiekem vond ik ook Kenneth Branagh wat pakkender als Olivier. Niet alleen weet hij Olivier naar mijn gevoel qua mimiek perfect te vangen (vooral tijdens de Shakespearestukjes zag ik werkelijk de Olivier van Richard III en Hamlet), maar hij wist ook het conflict in Olivier (enorm ego met bijbehorende onuitputtelijke arrogantie, maar intelligent genoeg om dat zelf te beseffen) boeiend en invoelbaar te maken. Toegegeven, het is een minder groot conflict dan dat er in Monroe heerste, maar niettemin sterk gedaan. Sterke minirol van Dench overigens.
Een slechte film vond ik het niet zozeer, eerder niet de ultieme film over Monroe die het had kunnen zijn. Als jongensavontuurtje is het best vermakelijk en het is ten alle tijden boeiend. Ik moet er ook bij zeggen dat de film het niet mee heeft zitten dat hij ongeloofelijk veel lijkt op Me and Orson Welles. Natuurlijk zijn Welles en Monroe niet met elkaar te vergelijken, maar de films lijken qua structuur en qua ontwikkeling en perspectief van de mannelijke hoofdrol (Zac Efron en Eddie Redmayne) enorm op elkaar.
3*
filmdetails permalink reageer
Descendants, The (2011)
maandag 6 februari, 21:14 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Met About Schmidt en Sideways bewees Payne zich voor mij als een grootmeester van pijnlijke komedies. Of zijn het geestige drama's? Hoe dan ook, weinig regisseurs weten zo fijn karakteruitdieping te mixen met een gezonde portie wantrouwen en cynisme en toch humanistisch te blijven. The Descendants is een film in dezelfde traditie, al is hij wel wat milder gestemd dan zijn voorgangers. Het bijtende is er wat uit en de humor nadrukkelijker. Dat maakte hem voor mij toch ook net wat minder dan Schmidt en Sideways. De vermindering van cynisme (gelukkig nooit helemaal afwezig en er is in ieder geval genoeg ironie) stoorde mij dan nog niet echt, maar ik vond de grappen er soms wat over gaan.
Vooral het personage van Sid zei dingen die vooral bedoelt waren om even met wat humor op adem te komen, maar ik vond zijn opmerkingen te flauw en eigenlijk ook wat te dom, zelfs voor zijn karakter. Sowieso is Sid een zeldzaam geval van een zwakke karakteruitwerking van Payne, alsof hij niet weet wat hij er mee aan moet. Zodra Sid zijn verplichte serieuze moment op de bank heeft gehad waarin hij uitgediept wordt verdwijnt hij meteen naar de achtergrond. Hij loopt nog door de hele film rond, maar nu hij serieus is gemaakt krijgt hij nauwelijks nog grappen en is zijn rol overbodig. Ik moet eerlijk bekennen een tijd nodig gehad te hebben om in de film te komen en naar mijn gevoel waren het de nadrukkelijke grappen in de eerste helft die daar de oorzaak van waren.
Dit is dan ook een Paynefilm die voor mij bijna geheel teerde op het drama en daar gelukkig goed mee weg komt. Natuurlijk is het verhaal voorspelbaar, maar Payne redt zich eruit door het allemaal ontzettend geloofwaardig te brengen. Het meest onder de indruk was ik in de manier waarop de relatie tussen vader en dochters gebracht werd. Het had iets vertrouwds, iets echts. Het herstellen van de band tussen dit trio is een belangrijk plotonderdeel, maar voelt nooit als een zodanig aan. De manier waarop de meiden met hun vader omgaan is niet een van complete vervreemding maar ook een van acceptatie, alsof ze die man daadwerkelijk allang kennen en weten dat hij een onderdeel van hun leven is. Iets wat in zo'n beetje in alle films over zo'n onderwerp ontbreekt. Het herstel van de relatie gaat dan ook zo vloeiend, zonder verplichte grote scènes en heftige emoties, dat ik bijna mijn adem inhield bij de laatste scène op de bank, die typerend is voor de briljante eenvoud van het drama in de gehele film.
Zo weet Payne bijna alles in de film (Sid uitgezonderd te balanceren). De manier waar toegewerkt wordt naar de verplichte scène waarin Clooney niet het contract tekent is op een zelfde manier subtiel, waardoor het aan het einde niet meer valt te zeggen of hij uit haat voor die man met wie zijn vrouw vreemd ging zijn contract verbreekt of uit liefde voor de omgeving (het is natuurlijk beiden). Misschien wel de grootste prestatie van de film was dat ik met een brok in mijn keel zat tijdens de scène waarin het as werd uitgestrooid over de zee. We hebben niet veel positiefs gehoord over de vrouw, dus waarom zou ik bedroefd zijn bij haar dood. Ik weet niet hoe de film dit deed. De cast is goed, maar niettemin is dit de show voor Clooney en Woodley die het allemaal spelen zonder ook maar iets er dik bovenop te leggen. Als Clooney de Oscar wint voor deze rol is het wellicht de meest naturelle performance die ooit die prijs, er zit werkelijk geen grammetje vet aan deze acteerprestatie. Als laatste is er nog de geheime troef genaamd Hawaii. De omgeving wordt mooi gebruikt voor de sfeer (inclusief de shirts), maar het wordt ook knap emotioneel ingezet door een bijzonder mooi shot van een beboste berg te tonen na het uitstrooien van de as. Daarbij vond ik het erg goed werken dat het constant lijkt alsof het bijna gaat regenen.
Qua drama is dit dus een meesterslag van Payne, zo goed als zijn voorgangers, maar de flauwe humor en het haperende eerste uur houden me van een score voor een meesterwerk af. Niettemin mag Payne van mij doorgaan met dit soort onsentimentele karakterdrama's maken. Is toch wel een eigen stem in Hollywood.
4*
filmdetails permalink reageer
Kotoko (2011)
vrijdag 3 februari, 22:10 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Aan het eind van 2011 kwam er een film in de Nederlandse bioscopen met de titel Hysteria. Die titel hadden ze beter kunnen bewaren voor Kotoko, een bijzonder hysterische film die nu al de prijs heeft gewonnen voor minst subtiele film van het jaar. Tsukamoto legt alles er zo dik bovenop, zowel qua verhaal als qua beeldtaal en geluid dat ik de hele speelduur heb getwijfeld of het een komedie was. Kennelijk was het serieus bedoelt. Als komedie was het al niet best, maar als drama is het gewoon te belachelijk voor woorden. De eerste twintig minuten of zo zijn rampzalig, als de vrouw mensen dubbel ziet, de camera alle kanten in schudt en er flink wat gegild wordt. Die scène waarin ze met haar krijsende baby in een arm probeert iets te koken vond ik een van de slechtste die ik ooit gezien had. Als de film wat tot rust komt is het bekijkbaar en met het rolletje van Tsukamoto zelf wordt het soms zelfs leuk, maar als regisseur heeft hij gewoon te weinig vertrouwen in de intelligentie van de kijker en blijft hij alles erin rammen. We zullen weten dat deze vrouw gek is en aftakelt en hij kiest de gemakkelijkste manier om dit te doen: alle remmen los. Nooit mijn favoriete aanpak, maar hij werkt het ook nog eens slecht uit. De elegantie van een Noe had het misschien kunnen redden, maar lelijk handheldwerk en eindeloos geschreeuw doen het voor mij niet.
1,5*
Ik ben ook wel benieuwd wat de echt hoge stemmers te zeggen hebben, eigenlijk.
filmdetails permalink reageer
SF - Paraati (1940)
Alternatieve titel: SF Parade, vrijdag 3 februari, 22:10 uur
Een Finse musical uit 1940: dat is eens wat anders dacht ik voor ik deze zag op het IFFR. Dat bleek mee te vallen, want dit lijkt buiten de Finse taal om sprekend op Amerikaanse musicals uit de jaren '30 en helaas lijken niet de beste als voorbeeld gebruikt te zijn. Het is een musical met maar drie liedjes, waarvan er één drie of vier keer herhaald wordt en een andere tweemaal. Er wordt ook nauwelijks gedanst en de meeste aandacht gaat uit naar het plotje, dat zoals wel vaker in dit genre van vreemde onwaarschijnlijkheden aan elkaar hangt en er vooral plezier in heeft om de twee geliefden op kunstmatige wijze uit elkaar te houden. De komische bijrollen en dan vooral die twee restauranthouders redden het nog enigszins al zijn ook zij niet briljant.
2*
P.S.: Wat een absurde plotbeschrijving. Komt zo te zien van de IFFR-website, die weer bewijst dat ze daar de wildste termen gebruiken om mensen te trekken.
filmdetails permalink reageer
Cocoanuts, The (1929)
donderdag 2 februari, 11:32 uur
De eerste film van de Marx Brothers behoort niet tot hun meest geprezen werken en dat blijkt niet helemaal terecht te zijn. Het geheel wordt soms wat verpest door saaie scènes met serieuze bijrollen (die in latere films wijselijk geschrapt werden, tot ze in hun MGM-periode ineens terug moesten komen) en vreselijke musicalnummers. Dat lied van die agent die zijn shirt kwijt is was nog wel grappig, maar onverklaarbaar zijn twee dansnummer waarin ineens een grote groep vrouwen verschijnen en een willekeurig dansje uitvoeren. Er wordt geen poging gedaan om deze stukken in de film te schrijven en voor deze gelegenheden verdwijnen de Marx Brothers en de bijrollen van het scherm en verschijnen deze dames die verder niet in de film zitten ten tonele. Vreemd. Was dit om mee te liften met het musicalsucces dat na de komst van de geluidsfilm ontstond of was dit een gewoonte bij de vaudeville-optredens waar de Marxjes mee begonnen zijn? Hoe dan ook, ik vond het vreselijk. Daarnaast wordt The Cocoanuts er wel eens van beschuldigt slecht geregisseerd te zijn. Mee eens, maar welke Marx-Brothers film is dat niet?
Waar het bij mij toch om gaat op de eerste plaats in deze films is of The Marx Brothers grappig zijn en het antwoord op die vraag is een volmondig "ja". Duck Soup heeft creatievere routines en de finale van A Night of the Opera zal denk ik wel het meesterwerk van de broertjes voor mij blijven, maar geen van hun films is denk ik zo consistent grappig. Ik heb wel eens beweerd dat hun humor van nature hit-and-miss is, dat dit bij hun manier van grappen maken hoort. Bij The Cocoanuts bleek dit nauwelijks het geval te zijn. Bijna iedere grap hier was ook geslaagd, waardoor ik de musical- en serieuze momenten makkelijk kan vergeven (en in de toekomst door zal spoelen hoogstwaarschijnlijk), zeker omdat de Marxen er zelf niet in zitten. Er hadden van mij wel wat meer grote slapstickroutines in mogen zitten zoals die waarin de broers elkaar steeds mislopen in die twee kamers, maar dat is nauwelijks een kritiek. Iedere broer krijgt hier evenveel aandacht (behalve Zeppo, maar wie geeft iets om hem?) en ook de onvervangbare Margaret Dumont was hier al aanwezig. Hoogtepunt? De veiling, misschien wel Chico's beste moment.
4*
filmdetails permalink reageer
Girl with the Dragon Tattoo, The (2011)
woensdag 1 februari, 21:41 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Waarschuwing: deze recensie vergelijkt de Amerikaanse The Girl With the Dragon Tattoo met zijn Zweedse tegenhanger! Verder lezen op eigen risico!
Want laten we eerlijk zijn, bij iedere film waarvan een remake (of herverfilming van het boek, of hoe je het ook noemt) bestaat wordt een vergelijking gemaakt. Dit is geen gebrek aan originaliteit van de schrijver van de recensie, maar een noodzaak. Het feit dat je het verhaal al eerder gezien hebt bepaald je verwachtingspatroon en de uiteindelijke kijkervaring. De Zweedse en Amerikaanse verfilming van Larssons boek vertellen beiden bijna geheel hetzelfde verhaal. Dan kan ik wel doen alsof ik bij deze tweede film niet wist wat er zou gebeuren of doen alsof ik niet zag aankomen hoe het af zou lopen, maar dat zou me te idioot worden.
Daarbij pakt de vergelijking niet slecht uit voor Finchers film. Integendeel, het knappe aan deze nieuwe versie is dat bijna alle scènes overgenomen zijn en dus precies hetzelfde verhaal verteld wordt en dat ik toch duidelijk kan zeggen dat ik deze herverfilming beter vind dan zijn voorganger. De Zweedse versie heeft slechts twee pluspunt ten opzichte van de nieuwe film. Ten eerste: hij is Zweeds gesproken. En dat is een heel klein pluspuntje, aangezien de Amerikaanse taal mij hier geen seconde gestoord heeft. Ten tweede: de onnodige toevoeging van de twist dat de vrouw in Londen de vermiste vrouw blijkt te zijn onder de identiteit van een oude, overleden vriendin. Dit is onverklaarbaar, tenzij het niemand anders op Aarde is opgevallen dat die vriendin overleden is. Ik snap ook niet waarom ze niet de simpelere oplossing hebben gepakt uit het origineel waarin de vermiste vrouw achteraf in Australië woont. Dat is minder vergezocht en eenvoudiger te verklaren.
Dit zijn echter maar kleine puntjes. Aan de andere kant zijn de pluspunten van deze film ten opzichte van de Zweedse film ook zeer klein, maar een heleboel kleine pluspunten kunnen het verschil maken tussen een aardig wegkijkertje (het origineel) en een knappe thriller, zo blijkt. Het grootste probleem dat ik met de eerste verfilming had was dat het op mij niet overkwam als een aflevering van Baantjes of zo, een zielloze thriller met weinig urgentie en een mysterie dat eigenlijk van weinig belang lijkt. Het leek alsof regisseur Niels Arden Oplev zijn werk daar als een klus zag, waardoor het eindresultaat een ongeïnteresseerde indruk achterliet. Ik vond het niet spannend en alleen de vrouwelijke hoofdrol gespeeld door Noomi Rapace wist me in te pakken.
Daarom was ik ook zo blij dat Fincher achter de remake werd gezet. Bij bijna iedere andere regisseur zou ik het project eerlijk gezegd nauwelijks een blik waardig gekeurd hebben. Gewoon de zoveelste remake uit een ongeïnspireerd Hollywood. Ongeacht de reden waarom deze film gemaakt is kan denk ik niemand ontkennen dat Fincher de juiste man is voor dit werk. En dat zie je ook aan de film af. Hij heeft misschien wel eens meer bezeten films gemaakt, maar ik dank hem er toch voor dat ditmaal wel mijn interesse getrokken werd voor het mysterie (waarvan ik bijna alle details alweer vergeten was, zo relatief snel na het origineel). Dit is een regisseur die getrokken wordt door duister materiaal, door personages met afwijkende of verrotte persoonlijkheden. Als we te horen krijgen hoe al die vrouwen zijn vermoord zorgt hij ervoor dat de horror tot je binnen dringt, terwijl Oplev het nauwelijks meer laat lijken dan de zoveelste klus voor Blomkvist. Hoewel The Girl with the Dragon Tattoo zeker niet Finchers beste film is, is het misschien wel de meest geschikte om aan te tonen wat een sterke regisseur hij is. Hij weet met door middel van sfeerschepping een veel wanhopiger gevoel over te brengen dan Oplev ooit had lijken te kunnen bedenken. De grote glazen ramen van Martin Vangers huis worden hier bijvoorbeeld gebruikt om tijdens de climax het moeilijker te maken voor Blomkvist om zich onzichtbaar te maken en Fincher benadrukt die ramen. Daarbij weet Fincher wat obsessie is (sowieso een terugkerend motief in zijn films), wat ook wel fijn is als je een film maakt over karakters die zich vastbijten in een zaak. Er moet eveneens gezegd worden dat de score van Atticus Ross en Trent Reznor een enorme bijdrage levert aan de spanning. Niet te nadrukkelijk, maar toch duidelijk merkbaar voeren ze de intensiteit op. Waar ik bij de eerdere film totaal geen spanning heb gevoeld zat ik hier op het puntje van mijn stoel. En dat terwijl ik wist hoe het afliep! Een groter compliment bij een mysterythriller kun je nauwelijks bedenken.
Maar dan heb ik het nog niet eens over het grootste voordeel van deze versie gehad: personages die werkelijk kwetsbaar overkomen, iets wat uiteraard helpt om de spanning op te voeren. Niemand lijkt Daniel Craig echt te prijzen, maar hoewel het misschien niet de meest briljante acteerprestatie ooit is is zijn casting een miskende meesterzet. Dat het de huidige James Bond is die de duidelijk ironisch bedoelde rol speelt zorgt voor een extra laagje. Dit is een film over een sterke vrouw die de situatie oplost en uiteindelijk zwakkere, mannelijke man die de eigenlijk held zou moeten zijn redt. Wat past beter bij de toch zeker feministische bedoelingen van het verhaal van Larsson dan een vrij kleine vrouw die James Bond redt? En niet alleen dat, zij bepaald wanneer ze seks hebben (dat hij de seks wil uitstellen of onderbreken, maar zij gewoon doorgaat kan ik niet anders zien dan als een geslaagde grap), terwijl hij begint te piepen als zij zijn hoofdwond wil verzorgen. Craig weet precies dat stoffige te vangen van Blomkvist dat het verhaal nodig heeft, maar hij tevens van nature charismatisch genoeg om te overtuigende als doortastende journalist. Toegegeven, iedere acteur had Michael Nyqvist uit het origineel op dat gebied kunnen overtreffen aangezien dat waarschijnlijk de meest saaie acteur is die nou op de aardbol rondloopt.
Waar iedereen het meest in geïnteresseerd was was echter wie de rol van Lisbeth Salander ging spelen, een op het eerste gezicht ondankbare taak aangezien Noomi Rapace de eerdere film redde door haar sterke spel. En toch ga ik zo ver om te zeggen dat ik Rooney Mara's invulling van het karakter interessanter en vooral ook pakkender vond. Misschien is het een slechte herinnering van mij, maar mijn geheugen zegt dat Rapace de rol met weinig kwetsbaarheid speelde, alsof ze toch vooral steeds keihard was. Mara heeft die hardheid ook en ze leek me soms zelfs gevaarlijker dan Rapace, maar tegelijkertijd kreeg ik bij haar het gevoel dat je haar pijn kon doen, misschien zelfs kon breken als je te ver ging. Het is deze fijne balans tussen sterke, gevaarlijke wraakengel en een kwetsbaar meisje dat Rooney Mara's interpretatie van de rol zo geweldig maakte en er voor zorgde dat de film zich werkelijk uittrok boven de gemiddelde thriller. Mara's Salander was ook wat wereldvreemder dan die van Rapace geloof ik, wat ook goed past.
De zwaktes van deze film zitten ook in de Zweedse versie waardoor ik aanneem dat ze uit Larssons boek komen. Het blijft namelijk wat afbreuk doen aan de spanning dat de twee hoofdpersonen zelf weinig persoonlijke betrokkenheid hebben bij het hoofdmysterie. Pas bij de kelderscène aan het eind staat er voor hun iets op het spel. Daarvoor is het toch vooral andermans probleem oplossen. Hun eigen levens worden geplaagd door zaken die dan weer buiten het hoofdplot staan en voor mij weet ook deze versie niet helemaal duidelijk te maken waarom die verhaallijn rond die politicus die Blomkvists leven zuur maakt erin zit en zo oneindig lang de tijd krijgt. Het zal vast iets te maken hebben met de vervolgen, maar het voelt er nog wat met de haren bijgesleept, al weet deze versie het iets strakker te vertellen, onder andere door Blomkvist niet naar de gevangenis te laten gaan. Het is vooral deze overbodige zijlijn die ervoor zorgen dat dit geen geheel strakke thriller is.
Niettemin is dit gewoon een bijzonder fijn werkje geworden. Spannend, sfeervol en fantastisch geacteerd. En met geweldige openingstitels. Hier kan ik wel vier kleine sterren aan kwijt.
Overigens hoop ik niet dat Fincher ook de vervolgen gaat doen. Hij lijkt me sowieso een regisseur die floreert bij afwisseling en daarbij is het gewoon altijd jammer als een interessante regisseur jaren van zijn leven besteed aan drie films die ongeveer hetzelfde zullen zijn.
filmdetails permalink reageer
L (2011)
woensdag 1 februari, 19:56 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Prettig-absurdistische komedie over een man voor wie het voertuig dat hij bestuurd ook gewoon zijn hele leven is. De humor is niet hilarisch, maar aanstekelijk op een gortdroge manier. Vooral de slotscène is op dat gebied toch wel erg geslaagd. Sommige vondsten waren erg sterk (de relatie die de man heeft met zijn kinderen, of de keuze van de manier waarop een fanatieke motorrijder zelfmoord pleegt nadat zijn gezichtsvermogen te slecht is geworden om verder te rijden). Het is al met al een alleraardigste film over wat er gebeurt met een man met slechts één obsessie (zijn voertuig) als die obsessie hem geen voldoening meer kan geven. Het levert een van de meest luchtige existentiële crisissen uit de filmgeschiedenis op. Er had misschien wat meer bijt in kunnen zitten. Nu zit er ook te weinig afwisseling in en gebeurt alles net iets teveel op één toon. Niettemin leuk om eens gezien te hebben. De link met Dogtooth die het IFFR zelf graag legt zou ik niet teveel verwachten. Wel een vergelijkbare humor, maar met minder betekenis en vooral zonder de donkerste randjes.
3,5*
filmdetails permalink reageer
Leggenda di Kaspar Hauser, La (2012)
Alternatieve titel: The Legend of Kaspar Hauser, woensdag 1 februari, 19:56 uur
(reactie op ander bericht)
Bij de voorstelling die ik bezocht kwam de regisseur van te voren nog even verklaren dat hij er zelf op toegezien had dat de projectie ditmaal wel scherp was (was-ie ook). Wel beschamend dat de man die Manuli introduceerde de film The Enigma of Kaspar Hauser noemde...
Leuke, gekke verfilming van de geschiedenis van Kaspar Hauser. Het is duidelijk de bedoeling om zo excentriek mogelijk het verhaal te vertellen terwijl toch nog een coherent geheel te blijven. Dat lukt wel, al ben ik het met Mochizuki Rokuro eens dat het misschien iets te gimmicky is om werkelijk sterk te zijn. Niettemin pakte de film vooral goed uit omdat het idee van Kaspar Hauser als een vrouwelijke dj die danst op ritmes die ze kennelijk in haar hoofd hoort goed werkt. Sowieso vond ik alle scènes waarin dansen een grote rol speelde prachtig. Niet alleen het einde, maar ook bijvoorbeeld die scène waarin Hauser en die prostituee met superimposition over elkaar heen gezet zijn is echt prachtig. Ook slaagt de film er sterk in om het gevoel van een andere wereld te creëren.
Maar ondanks dat alles boeiend was en de scènes eigenlijk allemaal wel voor mij werkte had ik toch over het algemeen het gevoel dat ik voornamelijk naar een excentrieke vertoning zat te kijken. Erg leuk om te zien, maar ik bleef het gevoel hebben dat er meer zat in de allegorie van de gekke, maar misschien goddelijke dj op het uitstervende eiland. Iets meer bijt of satire misschien? Daarbij vond ik de Vincent Gallo ook snel irritant worden als de sheriff, in tegenstelling tot de rest van de cast.
3,5*
filmdetails permalink reageer
MovieMeter
Films
