The One Ring
Ingeschreven sinds 7 januari 2005
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van The One Ring. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.
Messenger, The (2009)
vrijdag 30 december 2011, 16:25 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
In de verder gemakkelijk te vergeten film We Were Soldiers zit een gedenkwaardig stuk waarin we het moment waarop ouders verteld worden dat hun soldatenzoon omgekomen is vanuit het perspectief van de berichtgevers te zien krijgen. Heel veel wordt er daar niet mee gedaan, maar ik dacht toen nog dat er een film in zat. Die is er uiteindelijk dan ook gekomen met The Messengers. Het is misschien gemakkelijk, maar het zijn de notificatiescènes die hier de meeste indruk maakte. Ze ontroerde me allemaal en geen een kwam nep over, ondanks dat ze ook weer allemaal anders zijn.
Uiteraard kun je niet alleen een film maken met alleen dat soort scènes (tenzij het misschien een documentaire was, maar wie durft er een camera te zetten op ouders die te horen krijgen dat hun kind gestorven is een oorlog?), dus is er ook nog een verhaallijn omheen gewoven. Helaas met iets minder succes. Ben Fosters worsteling met zijn traumatische ervaringen in de oorlog, zijn woede en de onvermijdelijke onthulling van wat er gebeurt is zijn allemaal goed uitgevoerd, maar volgens het boekje, tot op het cliché af. Zijn relatie met Morton vond ik nog wat zwakker. Eigenlijk gewoon helemaal niet overtuigend, ondanks het goede acteerwerk. Fosters relatie met Harrelson vond ik sterker en boeiender. Harrelson heeft ook de mooiste rol en krijgt veel van de beste dialogen, vooral aan het begin als hij uitlegt hoe de nabestaanden benadert moeten worden en waarom. Het grootste probleem is echter een wat stuurloos script dat niet echt ergens naartoe lijkt te werken en daardoor soms in totaal overbodige en misplaatste scènes belandt, zoals die waarin Foster en Harrelson op de bruiloft van Fosters ex belanden. Een erg ongeloofwaardige en geforceerde scène.
Deze zwaktes ten spijt zullen de notificatiescènes me bijblijven.
3*
filmdetails permalink reageer
Des Hommes et des Dieux (2010)
Alternatieve titel: Of Gods and Men, vrijdag 30 december 2011, 14:52 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Aanvankelijk lijkt het een soort Black Narcissus met monniken in plaats van nonnen te worden, met de geestelijken op een locatie waar ze niets te zoeken lijken te hebben. Een film over westerse arrogantie en kolonialisme wordt het echter nauwelijks. Integendeel, de monniken worden toch vooral integer in beeld gebracht. Ze hebben zo hun fouten, maar zijn grotendeels vriendelijk en behulpzaam. Ze leven vredig samen met de moslims en proberen hen niet te bekeren. Dat maakt het ook wat makkelijk om in de film en zijn kalme sfeer te komen. Het heeft iets sympathieks allemaal. Totdat de terroristen bruut hun entree maken. Dan wordt het een vreemde mix tussen spanning en sereniteit. De grootste prestatie hier is dat die mix compleet werkt, zowel de suspense als de spiritualiteit komt tot zijn recht. Het is een interessant dilemma, moeten de monniken blijven bij hun missie of wegrennen voor de terroristen? Alle argumenten worden goed belicht, waardoor je de keuze om te blijven uiteindelijk kunt begrijpen, terwijl tegelijk de vraag blijft hangen wat je zelf zou doen. Regisseur Beauvois richt zich op het alledaagse en slaat alles rustig gade. De acteurs zijn ook allemaal naturel en ingetogen.
Het is daarom ook jammer dat er op het laatste moment nog naar gemakkelijk sentiment gegrepen wordt. Dat laatste avondmaal, met die ontegenzeggelijk prachtige muziek uit het Zwanenmeer, past totaal niet. Te dik aangezet voor deze film. Daarnaast komt het te zelfbewust over, alsof de monniken wisten dat ze in de volgende scène gegrepen zouden worden, iets wat alleen de regisseur weet. Ik weet niet waarom Beauvois ineens de indruk kreeg dat hij toch nog even moest gaan tranentrekken. Het wekte tevens alsnog de indruk dat de film makkelijker is dan hij lijkt. Hoe goed de uitvoering ook is, echt spiritueel wordt hij niet. Als stukje geschiedenis mist het detail en hetzelfde geld ook voor de film als maatschappelijk drama. De film had ook wat meer kunnen snijden. Nu blijft het een mooi portret van een stel monniken, maar zat er niet meer in?
3,5*
filmdetails permalink reageer
Sherlock Holmes: A Game of Shadows (2011)
woensdag 28 december 2011, 16:33 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Lauwe reacties alom (wat nog niet echt gereflecteerd wordt in het gemiddelde hier). Ik verwachtte er ook niet bepaald de wereld van, maar hoopte toch op iets vermakelijks zoals het eerste deel. Deel 2 vond ik echter toch wel een stap beter, geheel onverwacht. Ben ik de enige?
Toegegeven, veel van de klachten die ik lees (hier en vooral op andere sites) richten zich erop dat het te weinig op de traditionele Sherlock Holmes lijkt. Dat is enigszins begrijpelijke kritiek, maar aan de andere kant wisten we dat al na deel 1. Deel 2 gaat misschien nog een stapje verder, aangezien Holmes hier niet eens hoeft uit te zoeken wie de schurk is, omdat hij dit al vanaf het begin weet en wij meteen na vijf minuten Moriarty te zien krijgen. Het detectivewerk zit hem er nu vooral in wat de plannen van Moriarty zijn en Holmes moet steeds kleine mysterietjes oplossen. Een flinke verandering van de bekende Holmesformule. Persoonlijk zou ik me er aan gestoord kunnen hebben als ik wat we er voor in de plaats krijgen niet zo vermakelijk vond. Sherlock Holmes: A Game of Shadows is vooral een sterke Hollywoodblockbuster. Waar ik merk dat juist die films me steeds minder kunnen boeien is dit een aangename verrassing.
A Game of Shadows is vooral een film die eruit haalt wat erin zit. Oké, dat geldt niet voor het begin. Dat gedoe met die bom in de opening is nog wel te doen, maar daarna lijken we een heel zwakke film binnen te gaan. De moord op Adler mistte spanning en werd naar mij gevoel onhandig gebracht. De moord van dit personage uit de eerste film moest duidelijk dienen om Moriarty wat extra dreiging mee te geven, iets wat nodig is om te laten zien dat Watson en zijn vrouw niet veilig zijn. Die spanning wordt wel merkbaar, maar de moordscène zelf voelt wat halfbakken aan. Vervolgens krijgen we de introductie van Watson, terwijl Holmes zijn kamer in een jungle heeft verandert. Deze komisch bedoelde scène voelt onhandig en geforceerd aan. Ook het vrijgezellenfeest is het niet helemaal. Tijdens het gevecht met de kozak pakt de film zich ietwat op, maar een indrukwekkende actiescène is het niet. De trouwerij is al wat leuker (met een erg goed gevonden verwijzing naar The Searchers, als Holmes de bruiloft verlaat). Vanaf de eerste ontmoeting met Moriarty en vooral de sterke actiescène in de trein neemt het echter allemaal vaart. Hierdoor kreeg ik al de indruk dat de film steeds beter wordt en die stijgende lijn wordt continu vastgehouden.
Wat de film op de eerste plaats doet werken is Moriarty. Dat hij snel in beeld komt werkt onverwacht in het voordeel, aangezien hij dreigend over de hele film hangt. Het is geen indrukwekkende schurk om te zien, maar de suggestie dat hij intellectueel de gelijke of misschien zelfs de superieure van Holmes is wordt goed gewekt. Daardoor wordt de film onverwacht spannend. Het nadeel van blockbusterseries als deze is dat je weet dat de held nooit kan verliezen, dus als je dan toch nog een gevoel van dreiging weet op te roepen is dat een extra prestatie. Hier werkt het doordat Holmes steeds ingevingen krijgt die briljant zijn, maar die hem nog steeds aan het langste eind laten trekken. Daarbij krijgt hij het fysiek zwaar te voorduren. In feite is dit gewoon een knap opgebouwd scenario, die de schroeven steeds verder weet aan te draaien. Dan te bedenken dat veel kritiek gericht is op het scenario. Wellicht duiken er plotgaten op als je het verhaal van dichtbij analyseert, maar zo vond ik het overtuigend. Dus toen we eenmaal bij dat schaakspel aankwamen vond ik de inzet hoog en leek er iets op het spel te staan.
Sowieso is dit de enige blockbuster van de afgelopen jaren waarbij een schaakspel als climax perfect lijkt. Iets anders dat me zeer beviel aan deze film was dat het goed gebruikt maakt van zijn personages. De wisselwerking tussen Holmes en Watson, het beste element van het vorige deel, werkt hier weer even goed, maar de relatie wordt hier wat verdiept door Holmes wat meer menselijk te maken. Dat hij gaf om Adler en geeft om Watson is wat duidelijker. Dit wordt gewoonlijk in emotionele scènes gedaan, maar voor een emotioneel afgesloten man als Holmes zijn kleine glimpsen al genoeg. Dat vind ik wel fijn. Verwacht hierbij geen film waar je zwaar meeleeft met de personages of geëmotioneerd raakt, maar het werkt goed genoeg om de 'zelfmoord' van Holmes als hij met Moriarty van de waterval afspringt om Watson en zijn vrouw te beschermen heldhaftig te laten over komen. Eigenlijk had het gewoon moeten eindigen met een werkelijke dood van Holmes, maar ik wist wel dat ze niet zo ver zouden gaan, dus ik kon ermee leven dat ze hem uiteindelijk nog levend lieten opduiken (in tegenstelling tot het forum op IMDB waarbij er al tientallen topics gewijd zijn aan de vraag hoe Holmes de val heeft overleefd, alsof het iets uitmaakt). Gelukkig werd de onthulling grappig aangepakt. Ook leuk vond ik de identificatie van de schutter op het feestje, waarbij Watson en de zigeunerin moeten denken als Holmes. We horen Holmes in voice-over zeggen wat Watson en de vrouw denken. Goed gedaan.
Verder is het gewoon veel vermaak. Goede actiescènes, genoeg spanning en vooral veel humor. Downey Jr. is een van de weinige acteurs van wie ik films altijd wel wil zien en hij gewoon een erg vermakelijke Holmes, of hij nou lijkt om Arthur Conan Doyles creatie of niet. Dat intelligente gemixt met dat onaangepaste werkt voor mij toch steeds weer op de lachspieren. Law is niet mijn favoriete acteur, maar heeft een goede chemie met Downey en is een perfecte straight man (en ja, 'chemie' en 'straight man' staan hier beslist ironisch, aangezien de film vol zit met homoseksuele hints). De rest van de cast is vooral solide.
Sherlock Holmes 2 heeft veel tegen zich. Het is een blockbuster. Het is over-the-top. Het is een vervolg. Het pakt een oud en geliefd personage en verandert hem compleet. Het zal daarom wel een film blijven waar veel mensen per definitie iets tegen hebben, maar ik hoop dat men wat verder leert kijken. Dan vind je toch veel om van de genieten. Ik kan er toch net vier kleine sterren aan kwijt. Perfect is het niet, maar wel erg vermakelijk.
filmdetails permalink reageer
Shop around the Corner, The (1940)
woensdag 28 december 2011, 14:18 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Pepi Katona: [leaving Mr.Matuschek's room in hospital] Well Doctor, I would say it's a nervous breakdown. What do you think?
Doctor: It appears to be an acute epileptoid manifestation and a pan phobic melancholiac with indication of a neurasthenia cordus.
Pepi Katona: Is that more expensive than a nervous breakdown?
Doctor: Pardon me Mr.Katona? Precisely what position do you hold with Matuschek and Company?
Pepi Katona: Well, I would describe myself as a contact man. I keep contact between Matuschek and the customers... on a bicycle.
Doctor: Do you mean, an errand boy?
Pepi Katona: Doctor, do I call you a pill-peddler?
Perfecte films bestaan niet, zeggen ze. Waarschijnlijk niet, maar A Shop Around the Corner komt naar mijn gevoel aardig in de buurt. Ik heb niets gezien dat me niet beviel. Het is een erg luchtige romantische komedie, met een dramatische onderlaag. Al deze elementen worden niet tot op grote hoogte opgevoerd. De film is grappig, maar niet hilarisch. De film is romantisch, maar niet zwaar gepassioneerd. De film is dramatisch, maar blijft zelfs na een zelfmoordpoging vrij licht. Dat is geen kritiek, maar lijkt de bedoeling. Het gevoel was dat Lubitsch vooral een kleine, vermakelijke film wilde maken met weinig ambitie. Dat blijkt te kloppen; Lubitsch zag het niet als een meesterwerk, maar als een kleine charmer. Dat is precies wat hij gemaakt heeft en toch is het niet verwonderlijk dat Lubitsch later zou aangeven dat hij het zag als zijn eigen favoriet uit zijn oeuvre (al gaat mijn stem toch nog wel na To Be or Not To Be).
Toegegeven, The Shop Around the Corner stijgt op deze manier ook nooit uit naar grote hoogten, maar alles werkt. De casting is perfect. Stewart is, zoals gewoonlijk in die periode van zijn carrière, moeiteloos charmant. Sullavan ken ik niet, maar is Stewarts gelijke hier. De bijrollen worden nauwelijks als bijrollen behandelt en vormen een geheel eigen geheel in de dynamiek, waarbij vooral Morgan opvalt in de moeilijkste rol van de film. Lubtisch' regie is zo achteloos dat het niet aanwezig lijkt te zijn en alles natuurlijk op het scherm lijkt te zijn belandt, maar dat geeft het juist zijn toepasselijk ongedwongen sfeer. Perfect voor de kerst, maar tegelijkertijd echt een film voor het hele jaar. Boven alles is het wederom een bewijs van dat de beste romantische komedies tussen de 1930 en 1940 gemaakt zijn. Daarna zou het praktisch het minst interessante genre worden. Films als deze laten zien wat we missen.
4 hele dikke sterren.
filmdetails permalink reageer
Rare Exports (2010)
Alternatieve titel: Rare Exports: A Christmas Tale, woensdag 28 december 2011, 11:29 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Leuk idee, maar halfbakken uitgewerkt. Het is vooral de genremix pakte niet helemaal goed uit. Er zit wat milde horror in, wat humor, het is een variatie op de kerstfilm en aan het begin heeft het zelfs wel wat weg van die typisch Scandinavische kinderdrama's over moeilijke verhoudingen tussen kinderen en hun lastige ouders (in dit geval alleen de vader). Ik hou wel van zijn genrespel en het meest vermakelijke hier was ook wel enigzins om te zien hoe alles in elkaar verweven was, maar tegelijkertijd kwam niets uit de verf. De horror bestaat hier eigenlijk alleen in theorie, maar stiekem is zelfs Pirates of the Caribbean gruwelijker. Het drama wordt snel vergeten, alsof de scène waarin de vader huilend aan tafel zit er per ongeluk ingekropen was. Dan blijven de kerstfilm en de komedie over, als beste elementen.
In de eerste helft kon ik nog geen glimlach ontdekken. Sterker nog, in de eerste helft gebeurt totaal niets dat interesse weet te wekken. Het is pure opbouw. De tweede helft wordt grappiger, maar voelt ook wat gehaast en afgeraffeld na de relatief lange opbouw. Leuk wel, die omsingeling door de 'elfen' en het slot waarin die 'elfen' verkocht worden aan het buitenland, maar het voelen aan als miniscule korte films die niet uitgewerkt worden. Daardoor wordt Rare Exports een leuk bedachte film met geinige ideeën, maar die nooit echt wil werken.
2,5*
filmdetails permalink reageer
Amours Imaginaires, Les (2010)
Alternatieve titel: Heartbeats, woensdag 21 december 2011, 23:31 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Les Amours Imaginaires is een film die voor mij nergens echt helemaal werkt om één simpele reden: het personage Nicolas. Dit is zeer persoonlijk, aangezien ik niet eens zozeer vind dat Dolan dit personage verkeerd heeft aangepakt. Mijn probleem met Nicolas is dat ik hem te overduidelijk een nepperd vind. Van bijna seconde één af aan had ik al in de gaten dat dit een jongen is zonder inhoud, iemand die geen aandacht heeft voor mensen en hun emoties, die mensen alleen maar gebruikt om eventjes te lachen. Nicolas is de ultieme lege huls. Ik weet dat mensen op heel verschillende types kunnen vallen, maar voor mij persoonlijk was het te moeilijk om me erin te kunnen verplaatsen dat iemand een Nicolas ook maar een beetje boeiend zou vinden. Hij is het type waarvan ik al heel diep moet zuchten bij de gedachte dat ik er vijf minuten mee moet doorbrengen.
Dan kun je stellen dat de andere twee hoofdpersonen egoïstisch en onsympathiek zijn. Dat ze hun eigen idealen projecteren op Nicolas. Dat ze hun kleinzieligheden verschuilen onder een hippe stijl. Dat ze hun afstraffing aan het einde verdienen. Al die dingen zijn waar, maar ik had zo'n hekel aan Nicolas tegen het einde dat het moment dat Francis en Marie aan het einde respectievelijk hysterisch en koud reageren op Nicolas bijna als een triomf zag in hun ontwikkeling in plaats van als een moment waarop ik alle sympathie voor hun zou verliezen. Daarbij werkt de overduidelijke leegheid van Nicolas ook op een andere manier nadelig. Iedere kijker zal waarschijnlijk wel snel raden dat geen van de twee protagonisten ooit een goede relatie zal krijgen met Nicolas en dat het verhaal voor hun in pijn zal eindigen. Het wordt dan slechts anderhalf uur wachten op het onvermijdelijke. Er zit ook te weinig materiaal in om dit voorspelbare verloop wat extra's te geven. Ondanks de altijd interessante keuze om voor onsympathieke personages te gaan vond ik dit bijna net zo'n oppervlakkige film als een waarin een puur ideale held tegen een puur slechte schurk staat. De enige verdieping kwam uit de interviews, wat ook het punt lijkt te zijn, maar wat niet echt genoeg een punt is om een film van 95 minuten omheen te bouwen. Ik had het gevoel dat Dolan de interviews en de vele slow-motionscènes ook echt gewoon nodig had om de speelduur van een lange film te halen.
En dan te bedenken dat ik de interviews en de slow-motions het beste aan de hele film vond. Het idee om interviews zo tussen een film te plaatsen is intussen al zo vaak gedaan dat het al bijna cliché is (of misschien lijkt dat omdat ik toevallig een vrij groot aantal films in relatief korte tijd met dit idee erin gezien heb), maar het is eigenlijk nooit zo goed gedaan hier. De interviews zitten vol prachtige inzichten en vooral mooi oprechte verhalen. Dat ze visueel dan wat minder interessant zijn doet er niet zo toe. Daar bood de rest van de film genoeg compensatie voor, want ik kon wel genieten van de overdadig kitscherige stijl, die overduidelijk een knipoog geeft aan Godard en waarschijnlijk ook Demy en Almodóvar. De kleuren, de kapsels, de kostuums, de erg leuke soundtrack, de slow-motions: het werkte voor mij. Daarbij vond ik Dolan en Chokri ook uitstekend acteren, boeiend genoeg om me in de onsympathieke personages te gaan interesseren. Ook bevat het scenario enkele zeer grappige one-liners (in het bijzonder een waarin een kapster beweerd dat ze in 20 jaar tijd al veel lege lepels heeft getoupeerd). Dus er is veel om van te genieten, maar waar Querelle het gebrek aan subtiliteit prijst was het voor mij een doorn in het oog.
3*
filmdetails permalink reageer
Mission: Impossible III (2006)
dinsdag 20 december 2011, 20:59 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Doet wat het moet doen. Wat wil zeggen dat er goede actiescènes in zitten. Die zijn natuurlijk totaal over-the-top, maar iets anders kan je niet verwachten van een film die Mission Impossible heet. Sommige actiescènes waren gewoon uitstekend, zoals die waarin Hunt van de ene toren naar de andere springt en over het glazen dak rijdt en de actiescène op de brug. Ook heb ik wel een zwak voor scènes zoals die waarin Hunt en zijn team het Vaticaan infiltreren: zo'n vergezocht plan dat op een slimme manier ten uitvoer wordt gebracht. Ook is het allemaal stijlvol genoeg gefilmd en heeft het een goed tempo. Daar tegenover staat dat de film een opvallend ingetogen climax heeft die niet lijkt te passen. Na al het voorgaande kun je nauwelijks nog eindigen met een man-op-man gevecht op de vuist. Verder mist het zelfs in de beste actiescènes aan spanning en zijn de momenten waarop er geen actie is gelijk aan hartstilstand. Hoffman is goed en dreigend, maar krijgt te weinig kans om werkelijk een wrede schurk te zijn en zijn plannen zijn ook niet boeiend, waardoor de film urgentie mist. Het mag dan goed gemaakte actie zijn, het is ook actie waar het moeilijk is om ook maar iets om te geven. Wel een verbetering te opzichte van deel 2, zover ik me die herinner.
3*
filmdetails permalink reageer
Ice Storm, The (1997)
Alternatieve titel: Ice Storm, maandag 19 december 2011, 0:12 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
De beste Ang Lee die ik tot nu toe zag (ook pas de derde). Erg mooi klein portret van twee gezinnen waarin iedereen op zoek is naar een connectie, op nogal onverstandige wijze, met alle gevolgen van dien. Ik had nog nooit van zoiets als een sleutelfeest gehoord. Waren die er echt in de jaren '70? Het zou me niets verbazen. Echt zo'n idee dat zo overduidelijk mensen zal kwetsen dat je je afvraagt waarom er ook maar iemand was die dacht dat het een goed idee was om zo'n feest te houden. Het levert in ieder geval goed filmdrama op, met telkens kleine minidramaatjes. Leuk om te zien dat bij iedere sleutel er toch telkens weer spanning naar boven komt drijven.
Persoonlijk was The Ice Storm voor mij ook vooral een film van kleine momenten. De vreemde seksuele plannen van Ricci, korte dialogen die snijden (Sigourney Weaver die bijvoorbeeld tegen Kline zegt dat hij zijn mond moet houden omdat ze al een man heeft), een jongen die springt op een bevroren springplank (een prachtscène), dat soort dingen. Tot aan het einde waren het vooral dit soort kleine momenten die de film maakten, maar had ik geen idee wat nu precies het punt was. Maar toen Kline uiteindelijk in huilen uitbarstte begreep ik wel wat hij voelde, een soort gevoel dat niet in woorden is uit te drukken. Misschien het gevoel dat hij niet had hoeven zoeken naar liefde, omdat hij al een gezin had, hoe moeilijk het daarmee soms ook te leven valt. Zie je wel dat het niet in woorden te vangen is: het klinkt nu al meteen afgezaagd. Hoe dan ook, ik vond het een sterk einde en op een bepaalde manier voelde de rest van de film niet zo los meer. Het is vrij cynisch en van een film met de titel The Ice Storm hoef je sowieso geen warm portret te verwachten, maar zoals Goongumpa hier al eerder schreef heeft het iets oprechts en is er begrip voor alle acties. Ik kon niemand haten.
4*
filmdetails permalink reageer
Seventh Heaven (1927)
Alternatieve titel: 7th Heaven, zaterdag 17 december 2011, 23:02 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Waarschuwing: de meest romantische film aller tijden! Bekijken op eigen risico!
Ik overdrijf niet: dit is de meest romantische film aller tijden. Natuurlijk heb ik niet alle films gezien, maar je kunt denk ik geen stap verder zetten dan 7th Heaven. Alles zit erin: een meet-cute, twee mensen die nergens anders voor leven dan voor elkaar, grootste liefdesverklaringen ("Chico. Diane. Heaven!": je moet de gebaren zien om te begrijpen waarom dit zo groots is), een lange tragische scheiding die de trouw aan elkaar alleen maar versterkt, de blinde liefde (Chico wordt blind, maar kan zonder hulp door een drukke straat zijn huis met daarin Diane vinden) en natuurlijk Parijs, voornamelijk bij nacht. Deze elementen vind je hier allemaal in het kwadraat terug. Als er in het Romantische tijdperk films gemaakt hadden kunnen worden hadden ze er zo uitgezien.
Ik kan me voorstellen dat het vorige sommige mensen teveel van goede zal zijn. Het is mierzoet allemaal, zwaar melodramatisch en er is ook nog eens een religieuze boodschap die er dik bovenop wordt gelegd. Voor mij zelf werd het zo rond de helft ook wat langdradig, maar gelukkig wordt dan de oorlog geïntroduceerd die wat welkome afwisseling biedt. Een echte concurrent voor Sunrise wordt dit dan ook niet, maar toch is het een bijzonder effectieve film. Het had me kunnen tegen gaan staan dat deze film geen grenzen kent op het gebied van romantiek (nou ja, er zit uiteraard geen seks in), maar op wat al te veel tranen na werkt het wonderwel. Dit komt voor een deel omdat het een stomme film is. Die hebben al wat abstracts en daardoor worden het onrealistische melodrama, de dik aangezette performances en over-the-top tussentitels ineens heel toepasselijk. Tevens is de sfeer gewoon heel goed getroffen en ziet de film er fantastisch uit. Vooral de sets van Parijs zijn geweldig en zorgen meteen voor een onweerstaanbaar romantische setting. Het moet ook gezegd worden dat hoofdrolspelers Janet Gaynor en Charles Farrell veel chemie hebben en eindeloos veel charme uitstralen. Ik wilde al dat ze elkaar kregen voordat ze elkaar ontmoet hadden.
7th Heaven is als film eigenlijk als een grootse romance: tegen beter weten en alle tegenslag in overwint de liefde alles. Ondanks een traag stuk hier en daar werkt het bijna compleet en is het een onmisbaar liefdesverhaal geworden. Mijn interesse in Frank Borzage is gewekt. Ik lees nu dat hij de reputatie heeft een van de meeste romantische regisseurs ooit te zijn. Ze menen het: in vergelijking met 7th Heaven is Amélie een kille, cynische film zonder hoop.
4*
filmdetails permalink reageer
Pokémon: Destiny Deoxys (2004)
Alternatieve titel: Pokémon 7: Doel Deoxys, zaterdag 17 december 2011, 23:01 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Goed te doen.
En dat is al veel meer dan ik nog verwachtte van de zevende Pokémonfilm. Dit deel haalt zijn inspiratie duidelijk bij de eerste grote monsterfilms van Japan: Godzilla. Dan vooral zo'n Godzilla waarin hij het opneemt tegen een ander monster, terwijl de mensen hulpeloos staan toe te kijken en de omgeving verwoest wordt. Dat soort film vind ik nooit echt geniaal (al heb ik er toegegeven weinig gezien) en het wordt al snel knullig, maar het is vaak wel geestig. Dat is precies hoe je deze Pokémonfilm kunt omschrijven: verre van geniaal, knullig, maar nog enigszins geestig. Dat kun je van de meeste films uit de reeks al niet zeggen. Hier worden we dus ook getrakteerd op een monstergevecht in stad. De lange vliegende draak Rayquaza (vreselijke naam, best een leuk ontwerp) wordt pissig als hij bijna door een meteoriet geraakt met daarop twee buitenaardse Pokémon (waarvan één in eivorm). In de lompe, maar vermakelijke openingsscène vechten Rayquaza en alien Deoxys (een van de Pokémon met het lelijkste ontwerp) het uit op de noordpool, waarna wetenschappers het kristallen ei van een van de aliens meeneemt naar een grote futuristische stad voor een onderzoek. Zulke dingen meenemen in een monsterfilm is, zoals Godzillafans weten, nooit een goed idee.
De futuristische stad was ook wel een fijne wisseling van locatie voor deze reeks, die zich nog voornamelijk afspeelde in oerwoeden of op afgelegen eilanden of het platteland. De stad wordt aanvankelijk uitgebreid getoond, met alle technische gekkigheden die een rol kunnen gaan spelen zodra de grote strijd losbarst. Helaas gaat het daar wat mis. Al die technische dingen worden inderdaad gebruikt, maar alleen voor zijlijnen in plaats van om de actie meer dynamiek te geven. De zoveelste Pokémonfilm dus die een groot element zoals een opvallende locatie introduceert en er vervolgens niets mee doet. En eerlijk is eerlijk, zo fijn lomp als de openingsscène wordt het nooit meer. Het wordt dan vooral een standaard avonturenfilm die nooit verveeld (dat is al heel wat in deze reeks), maar ook nooit meer echt boeiend wordt. Sommige momenten zijn wel leuk (het 2-tegen-2 gevecht in die toren), andere zijn vrij irritant (wat doet dat liedje op de helft daar?) en daar moet je het mee doen, tot aan de vreselijke climax. Zodra het gevecht tussen de monsters eindelijk voorbij is en de film ten einde lijkt (de lengte van de voorgaande films was immers al gehaald), wordt er geheel willekeurig nog een nieuwe dreiging geïntroduceerd die niets te maken heeft met deze film of met Pokémon in het algeheel: de beveiligingscomputers slaan op hol en een grote groep blokjes bedelft vervolgens de stad. Ik zou niet weten waarom iemand dacht dat dit een goed idee was.
Nog even het grootste pluspunt: Munchlax. Dit personage bracht een vrij aanstekelijke humor +(voor het eerst!) in de serie die me wat aan Ghibli deed denken. Dit maakt het definitief de beste Pokémonfilm tot nu toe. Nog steeds geen aanrader, zeker niet voor mensen voor wie Pokémon niet al een betekenis heeft, maar als je ergens moet beginnen, dan moet het tot nu toe hier zijn. Maar ik ben nog niet op de helft...
2,5*
filmdetails permalink reageer
Carnage (2011)
donderdag 15 december 2011, 22:40 uur
Who's Afraid of Virginia Woolf is hier al genoemd. Daar deed deze me ook aan denken, maar Carnage is niet zo goed als die film. Ook is er al gezegd dat het duidelijk op een toneelstuk gebaseerd is en dat klopt wel. Gelukkig stoort het niet echt door de korte lengte en de uitstekende acteurs. Wat de film echter het meest redt is de humor uit het script. Het is gewoon erg grappig om die mensen die vol van zichzelf zitten langzaam hun waardigheid te zien verliezen. Volgens mij is het allemaal ook bedoelt als een soort kritiek op hoe het westen over wereldproblematiek praat (nep-betrokken, tussen eigen zaken door of gewoon helemaal niet betrokken), maar daar zit hem niet de kracht in. De kracht zit hem het meest in afwachten wat Christoph Waltz nu weer gaat zeggen, want alles wat hij eruit brengt is zo'n beetje hilarisch. Foster is ook al lang niet meer zo op dreef geweest. Geen hoogtepunt uit het oeuvre van Polanski, maar ook absoluut geen dieptepunt.
3,5*
filmdetails permalink reageer
Captain America: The First Avenger (2011)
dinsdag 13 december 2011, 21:28 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren
filmdetails
TRON: Legacy (2010)
dinsdag 13 december 2011, 21:16 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren
filmdetails
Bumblefuck, USA (2011)
maandag 12 december 2011, 23:14 uur
Een late recensie van mijn kant: ik zag deze film bijna drie maanden geleden al op het Nederlands Film Festival.
Het is eigenlijk een vrij typische film over ontluikende homoseksuele (of hier, lesbische) gevoelens. Erg duidelijk gemaakt met de indruk dat mensen die nog argwanend staan tegenover homoseksualiteit op een andere gedachte te brengen. Een nobel doel, maar ik hoefde al niet meer overtuigd te worden. De film voelt misschien iets teveel aan als een boodschapfilm om werkelijk sterk te worden, het is allemaal net wat te simplistisch. Maar het heeft zo zijn charme en de aanpak om het allemaal wat documentaire-achtig te brengen geeft het een aangenaam slice-of-life gevoel mee (er zitten overigens ook wat korte documentaire interviews met Amerikaanse homoseksuelen in die als ik me het goed herinner allemaal ooit zelfmoord overwogen hadden).
Toegegeven, hoe aardig de film ook is, ik herinner me vooral de Q&A na de film met de razend enthousiaste en duidelijk bloednerveuze regisseur; een Amerikaan die aan de Nederlandse Filmacademie studeerde. Voor hem betekende de film duidelijk veel en het is altijd leuk om een regisseur met passie te zien spreken over zijn werk.
3*
filmdetails permalink reageer
Spartacus (1960)
maandag 12 december 2011, 23:12 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
De Kubrickherzieningen #4: Spartacus.
Oké, er zaten een paar maanden tussen Kubrickherziening #3 en #4, vooral dankzij de lengte van Spartacus. Gelukkig valt de herziening alles behalve tegen. Ik las mijn eerdere berichten hier terug en ik bleek al twee recensies geschreven te hebben, beiden in 2005. Mijn herinnering zei dat ik dit gewoon een uitstekende film vond, wat ook terug te zien was in mijn viersterrenbeoordeling. Toch waren mijn berichten toen vrij kritisch, misschien richtte ik me teveel op de minpunten. Nu laat ik mijn sterrenaantal gewoon op 4* staan, maar kies ik toch voor een positievere toon. Grappig wel dat ik aanvankelijk deze film vooral negatief vergeleek met Ben-Hur en vooral Gladiator. Ze hebben nu allemaal bij mij vier sterren, maar Spartacus bevind zich in de hogere regionen van de vier sterren, Ben-Hur in het midden en Gladiator haalt die score nog maar net. De rollen zijn in dik zes jaar tijd omgedraaid.
In 1960 viel Spartacus op omdat het een epos was dat niet om het christelijke geloof draaide. Daar was ik me eerder niet van bewust, maar het werkt toegegeven wel in het voordeel voor Spartacus. Het maakt de film net wat universeler en minder prekerig, zelfs al is de boodschap die hier uitgedragen wordt nog altijd overduidelijk (het wordt zelfs in de voice-over in de opening toegelicht). Wat echter het meest in het voordeel werkt voor Spartacus is dat het plot wat gedetailleerder is, dat het allemaal wat intelligenter overkomt. Het blijft enerzijds een rechtlijnig avonturenverhaal, maar alle handelingen omtrent de senaat geven gewoon een flinke extra laag aan de film. Bij eerdere kijkbeurten ging bijvoorbeeld het moment aan me voorbij waarin Crassus lijsten laat ophangen met politieke vijanden van de staat. Dit moment is een sneer naar de zwarte lijst waarop tien namen stonden van mensen die niet meer in Hollywood mochten werken vanwege communistische sympathieën. Nu ik wat meer weet van de tijd waarin deze film gemaakt is en me er van bewust ben dat de film geschreven is door de toen nog op de zwarte lijst staande Dalton Trumbo zie ik meteen meer dimensies in de film. Als een film over een slavenopstand is het eigenlijk al gewoon heel goed, maar er is meer.
Laurence Olivier en Charles Laughton spelen die bovengenoemde scène overigens heerlijk. Die sarcastische toon waarop Laughton vraagt waar hij op die lijst staat en de reactie van Olivier door "First" te schreeuwen en de lijst in Laughtons gezicht te duwen is prachtig. Dat is de hele film zo, dat hun spel enorm genietbaar is, samen met die van Peter Ustinov. Laughton is duidelijk mijn favoriet als Graccus. Alleen Laughton weet serieus te spelen en tegelijkertijd de indruk te wekken alsof hij de gehele film compleet belachelijk vind. Ik vond zijn dialogen ook een stuk levendiger dan die van de andere acteurs, Ustinov uitgezonderd. Ik las dat Laughton ontevreden was over de dialogen uit het script en Ustinov nieuwe liet schrijven voor zijn scènes, maar ik lees ook dat door de acteurs zelf geschreven dialogen nauwelijks gebruikt werden. Het lijkt me echter wel dat Laughton toch de door Ustinov gepende teksten uitsprak, zo levendig als ze zijn. Zo heeft Laughton een hilarische korte monoloog over waarom het van staatsbelang is dat hij zoveel vrouwen heeft. Ustinov is eveneens enorm grappig als hij praat over zijn pasgevonden trots. De twee acteurs lijken te genieten van hun rollen. Grappig zonder dat ze ooit als 'comic relief' aanvoelen. Die andere grote Brit in de cast (nee, niet Jean Simmons,), Laurence Olivier, speelt het een stuk serieuzer, maar dat hoort ook bij het personage. Een onuitstaanbare schurk die echter niet eendimensionaal is. Het vroeg om een Shakespeareaanse acteur en die kregen ze ook. Vreemd eigenlijk dat ik het acteerwerk in mijn eerste recensie zo enorm bekritiseerde, terwijl dat nu net één van de meest genietbare onderdelen van de film is. Toegegeven, Jean Simmons kan niet veel maken van een waardeloos geschreven rol en Tony Curtis moet je niet casten als een tedere zanger. Met Kirk Douglas had ik dit keer, in tegenstelling tot eerder, totaal geen moeite. Gewoon een passend heldhaftige performance. Diep is het niet, maar dat was Spartacus zelf ook niet echt.
De balans tussen spektakel en meer verhalende stukken is ook vrij goed, al had er van mij net iets meer actie in mogen zitten en iets minder aandacht besteed mogen worden aan de romantische scène. Of misschien juist meer, want die zijn echt van de lopende band komen rollen en vormen de zwakste punten van de film. Het romantische subplot krijgt uiteindelijk veel gewicht in het hoofdverhaal en had daardoor niet aan moeten voelen alsof er zo min mogelijk aandacht aan besteed was. Gelukkig maken de scènes in de senaat en op de slagvelden meer dan goed. Hoe de opstand van Spartacus in het scenario verwikkelt wordt met de machtsstrijd in de senaat is sowieso een knappe schrijfprestatie. De politieke bekonkelingen van de senaat vond ik persoonlijk het leukste, door de vurige dialogen en de prachtige acteerprestaties, maar het zijn natuurlijk de actiescènes die het meest voldoen aan de eisen van een Hollywoodspektakel. Ze stellen niet teleur. De strijd op leven en dood tussen Spartacus en Draba heeft niets van zijn intensiteit verloren, ondanks dat ik de afloop nu natuurlijk al lang wist (en de eerste keer ook al; natuurlijk sterft Spartacus niet binnen een uur tijd, zeker niet aan de hand van een klein bijrolletje). De eerste slavenopstand in het kamp bevat vooral het sterke moment waarop de slaven de hekken beklimmen, op een bepaalde manier een krachtig beeld. Aan het eindgevecht is tenslotte helemaal niets slecht. Dat wijde shot waarin we de Romeinen richting de slaven zien marcheren en zien tegen wat voor een overmacht de slaven belandt zijn is adembenemend. Vreemd dat ik het me niet meer herinnerde. Het is ook het meest Kubrickiaanse moment van de film.
Het meest bekende moment uit Spartacus is natuurlijk wanneer de overlevenden van de veldslag "I am Spartacus" schreeuwen. Ik moet toegeven dat ik door de jaren heen steeds meer een cynische houding heb gekregen tegen dit soort sentimenteel-heldhaftige momenten, maar eerlijk is eerlijk: hier kreeg ik toch weer kippenvel. Mijn cynisme is niet tegen deze scène bestand. Het einde waarin Spartacus nog net zijn pasgeboren zoon richting de vijand ziet vertrekken daarentegen heeft me nooit echt bijzonder aangesproken en dat doet het nu ook niet. Het voelt te veel als een manier om toch nog iets hoopvols aan het verhaal toe te voegen. Ach, storen doet het me ook niet echt.
Het is welbekend dat dit Kubricks minst persoonlijke film was en dat hij het zelfs graag van zijn filmografie verwijdert wilde hebben. Daar ga ik hier verder niet op in, want dat is op andere plaatsen al genoeg gedaan. Ik wil alleen zeggen dat ik Kubrick in dit opzicht begrijp, maar dat ik het niet met hem eens ben. Spartacus ademt dan misschien geen Kubrick, maar het is niettemin een van de beste sandalenepossen ooit gemaakt. Dat Kubrick uitgerekend veel kritiek had op het scenario, terwijl daar juist een extra laag uit voort gekomen is, is het meest bizar. Ach, regisseurs zijn nooit goede beoordelaars van hun eigen films.
4*
filmdetails permalink reageer
Life and Death of Colonel Blimp, The (1943)
Alternatieve titel: Het Begon in Berlijn, zondag 11 december 2011, 18:21 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Powell & Pressburger behoren tot het illustere ritje regisseurs die zo'n eigen stijl hebben dat de films die ze maken ook echt alleen door hun gemaakt zouden kunnen worden. Dat is misschien nog het meest duidelijk in The Life and Death of Colonel Blimp. Wie anders had hiermee aan kunnen komen zetten? Het is een vrij merkwaardige oorlogsfilm, met een unieke hoofdpersoon, wiens naam overigens niet Blimp is. De naam Blimp komt in de hele film niet voor, maar het personage Clive Candy is gebaseerd op een indertijd populair personage genaamd Colonel Blimp, die in een stripreeks voorkwam. Ook vreemd: ondanks de titel gaat hij niet dood, althans niet in de letterlijke zin.
Het is vooral een gedurfde film om tijdens de oorlogsjaren te maken, maar niet op de manier waarop The Great Dictator en To Be Or Not To Be gedurfd waren. Colonel Blimp schoot namelijk vooral in het verkeerde keelgat bij Churchill. Er wordt hier ook wel een opmerkelijk portret geschetst van Brittannië. Zo wordt er doodleuk de indruk gewekt dat er in de Boerenoorlog Britse concentratiekampen waren en deze indruk wordt nooit ontkracht (had ook niet gekund omdat het welbekend was dat de Britten die kampen hadden). Ook is er een duidelijk suggestie dat de Britten gevangenen martelde tijdens de eerste wereldoorlog. Het wordt wederom niet al te specifiek gemaakt en het gaat duidelijk langs Candy heen, maar dat het alleen al aangehaald wordt is vreemd in een periode waarin Britse films er vooral baat bij hadden dat hun leger afgeschetst werden als groep Engelen. Als klap op de vuurpijl draait de film niet alleen om de vriendschap tussen een Engelsman en een Duitser, maar is de Duitser duidelijk de meest realistische van de twee. De boodschap is dat Engeland wakker moet worden en de oorlog smerig moet spelen. Dit wordt betreurd, maar als onvermijdelijk gezien. Geen wonder dat Churchill dit niets vond: hij had liever een idealistisch Brittannië geschetst. Een voordeel is dan weer dat The Life and Death of Colonel Blimp niet zo simplistisch overkomt als veel oorlogsfilms van die tijd en daardoor de tand des tijds goed doorstaan heeft. Ik waardeer de realistische kijk op de zaken hier heel erg.
Het enige waar ik moeite mee had was dat het ideaal van Powell en Pressburger net als die van hun kolonel een "gentlemen's" oorlog was, een oorlog die nog vooral om eer draaide en gevoerd werd door echte heren. Veel van deze oorlogen gingen om koloniën. Persoonlijk kan ik hier niets mee. Dat WOII misschien een verschrikkelijke oorlog was zegt wat dat betreft weinig, want die "gentlemen's" oorlogen werden wel gespeeld met mensenlevens en hadden vaak iets kinderachtigs. Maar misschien was een geheel pacifistische instelling teveel gevraagd voor een grote Britse productie van 1943. Het is al heel wat dat Powell en Pressburger gewoon iedereen als mensen zien: zowel Britten als Duitsers. Dat Pressburger zelf lang gewoond had in Duitstland speelt daar ongetwijfeld een rol in, maar Powell was ook duidelijk geen domme man. Hun The 49th Parallel gaat daarin nog wat verder overigens, door nazi's de hoofdrol te geven. Maar deze film doet het beter, al is het maar door de ontroerende scène waarin Walbrook zijn speech levert waarin hij verklaard waarom hij in Brittannië wil komen wonen.
Laten we verder niet vergeten dat The Life and Death of Colonel Blimp veel meer is dan een reflectie van verandering in oorlogsvoering en nieuwe verhoudingen tussen Britten en Duitsers. Het is vooral een avontuurlijk, grappig en ontroerend portret van een man die er pas laat achterkomt dat tijden veranderen. Het is schitterend verfilmd, met wederom prachtige kleuren (toch wel de handtekening van The Archers) en vol met mooie vondsten, zoals Blimp die terug in de tijd zwemt in het Turkse bad en natuurlijk die dierenkoppen aan de muur die het verstrijken van tijd weergeven. Ook het raamwerk, met Spud die de oefenoorlog vroeg start past prima bij dit verhaal. En de hoofdrollen van Livesey, Walbrook en Kerr zijn fantastisch. Walbrooks personage sprak me het meest aan, maar het is toch vooral knap dat Livesey zo'n op het eerste gezicht enorm karikaturaal personage zo geloofwaardig en menselijk weet te maken. Als laatste een welverdiende pluim voor het make-up team. Zelden zo geloofwaardig iemand zo oud hebben zien worden met make-up als Livesey hier. Ik moest zelfs op een gegeven moment goed kijken of het nog wel Livesey was die de rol speelde. Compleet onzichtbare make-up, al helpt het wel dat Livesey zo goed jong en oud kan acteren.
4*
filmdetails permalink reageer
Blind (2007)
zondag 11 december 2011, 17:56 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Een dag na La Piel Que Habito kreeg ik weer een gotisch drama voor mijn kiezen. Helaas was deze een stuk minder goed. Het sprak me allemaal wel aan, maar het had een uitwerking waar ik weinig mee kon. Vooral inhoudelijk is het te karig. "Echte liefde is blind" is een aardige boodschap, maar er mag wel wat meer verdieping aan gegeven worden dan hier gedaan wordt. Ik had het gevoel dat er niet genoeg materiaal was voor een lange speelfilm en dat het als korte film van een half uur beter gewerkt had. Het is erg leeg allemaal. Veel lange scènes, momenten waarop er niets of weinig gebeurt en ook nog veel herhaling. Dat kan goed uitpakken als de sfeer goed is, maar daar zit de andere zwakte. De mise-en-scène was schitterend met mooi gestileerde sets, maar de cinematografie verpestte het. Het is moeilijk om ziets uit te leggen, maar de gekunstelde, dik aangezette camerastandpunten die ik doorgaans heel mooi zou kunnen vinden vond ik hier iets amateuristisch hebben. Ook de muziek werd te weinig ingezet en in plaats van mooie stiltes kreeg je lelijke stiltes. Nogmaals, moeilijk uit leggen, maar de sfeer kwam niet van de grond. En als laatste had ik ook geen binding met de personages. Ook zij kwamen wat te gemaakt over. Ik geloofde nooit in ze als mensen. Daarbij vond ik Halina Reijn ook wat tegenvallen.
Er werd uiteindelijk duidelijk geprobeerd er iets speciaals van te maken, maar niets werkte echt voor mij. Misschien omdat ik toch vooral een poging zag er iets speciaals van te maken, in plaats van dat ik iets speciaals zag.
2*
P.S.: Wat doet in vredesnaam die vrouw rechts op de poster? Zo ver ik weet zit ze niet in de film. Of is het Halina Reijn zonder de make-up uit de film, ik kan het moeilijk zien. Hoe dan ook, het maakt het geheel een stuk lelijker.
filmdetails permalink reageer
Piel Que Habito, La (2011)
Alternatieve titel: The Skin I Live In, vrijdag 9 december 2011, 22:43 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Gotische horror a la Almodóvar.
Wat betekend dat het er stilistisch nauwelijks uit ziet als een gotische horrorfilm, al is het wel grappig dat Ledgards hypermoderne labaratorium zich bevond in een ouderwetse kelder, om toch nog een beetje dat ouderwetse effect te geven. Voor de rest ziet de film er weer gewoon uit als een Almodóvarfilm, met warme kleuren vol rood en oranje en gestileerde omgevingen. Het gevoel dat Frankenstein of Vincent Price ieder moment om de hoek kan stappen overheerst hier niet. Toch is dit een in essentie ouderwets gekke-professor-griezelverhaal, maar dan wel met een twist die je vroeger niet snel zou tegenkomen en tegenwoordig ook niet. Een verhaal als Frankenstein speelt toch in op het gruwelijke idee van experimenteren met lichaamsdelen. Almodóvar brengt het allemaal een stukje verder en dat valt niet bij iedereen goed. Toen ik als zaalwacht werkte bij de Amsterdam Film Week werd deze film vertoond. Na afloop liep er een man uit die vooral tegen mij wilde vertellen dat hij het allemaal veel te ziek vond. Hij was niet de enige.
Persoonlijk moet ik toegeven totaal niet geshockeerd te zijn door de film. Sowieso blijven de gruwelijke details buiten beeld. Toen ik de plotbeschrijving las vermoedde ik vooral veel scènes waarin er in vlees gesneden zou worden of shots van verminkte lichamen, maar bijna alles op dat gebiedt wordt buiten beeld gelaten, alsof Almodóvar daar net iets teveel smaak voor heeft (visueel gezien dan). Maar de inhoud is op zijn zachtst gezegd ongewoon, maar dat vond ik nou net het meest fantastische aan de film, hoe ver Almodóvar het allemaal laat gaan. Wraakthriller waarbij een verkrachters penis eraf gehakt wordt zijn er meer en is niet bepaald origineel. Maar als de wreker een plastisch chirurg blijkt die gespecialiseerd is in geslachtsveranderingen wordt het een ander verhaal. Vooral als de chirurg het idee krijgt om verder te gaan dan de standaard behandeling. Het is wat vergezocht allemaal, maar het concept is te leuk om me daar aan te storen en Almodóvar haalt er veel uit. En wees eerlijk: het past toch in het straatje van gotische horror, nietwaar?
Het scenario is geniaal opgebouwd. Het eerste deel is vooral mysterieus, misschien af en toe tot op het punt dat het wat vervelend wordt, doordat er een aaneenschakeling is van handelingen waarvan je de context niet kent. Maar Almodóvar redt zich hier fantastisch uit. Je gaat hoe dan ook alvast een scenario in je hoofd creëren van hoe de situatie in elkaar zit en je interpreteert situaties aan de hand van de informatie die je hebt. Persoonlijk duurde het bij mij best lang voordat ik in de gaten had dat Robert Vincente in Vera ging veranderen; eigenlijk pas vanaf het moment dat Vicente net klaar was met 'dildobehandeling van zijn vagina' (wat een vreemde beschrijving) en Robert zei dat hij nog lang niet klaar was. Maar toen de klik kwam werd ook meteen de eerste helft van de film ineens een stuk interessanter. Vooral de vreemde verleiding die Vera toepast en de weigering van Robert, plus het feit dat Vera lijkt op Roberts overleden vrouw krijgen gewoon een heel nieuwe betekenis. Er zijn wel meer films die een plottwist hebben die al het voorgaande in een ander licht zetten, maar ik heb er zelden een gezien die het zo sterk doet. Je kunt bijna iedere scène opnieuw nagaan en er een compleet nieuwe context aan geven. Daar kan bijvoorbeeld The Sixth Sense nog een puntje aan zuigen. Neem bijvoorbeeld zo'n scène al die waarin Robert op dat grote scherm naar een naakte Eva staart. Aanvankelijk lijkt dit gewoon een erotische gluurdersscène, maar later besef je je ineens wat een verwarrende emoties er achter zitten.
En aan emoties is er sowieso nooit gebrek bij Almodóvar. Hier is het wat minder sentimenteel en vooral wat minder emotioneel geacteerd, maar uiteindelijk wordt er toch weer veel aandacht besteed aan hoe de karakters zich voelen. Het was knap hoe Almodóvar bij mij zowel sympathie wist op te roepen voor Robert als voor Vera, door beide perspectieven te tonen. Beiden zijn nou niet echt goede mensen en Robert is gewoon gestoord, maar ze worden wel begrijpelijk gemaakt. Dat geeft toch altijd wat meer diminesie aan zo'n film. Het acteerwerk is zoals gewoonlijk weer uiterst verzorgd, al moet ik toegeven dat ik Roberts dochter niet bijzonder goed gespeeld vond worden. Daar staat Elena Ayana tegenover, een bijzonder mooie vrouw en ook een erg goede actrice.
Uiteindelijk is het best moeilijk er een genre op te plakken. Persoonlijk zag ik het als een wraakdrama, met thriller en horrorelemten, maar toch ook vooral als een soort komedie, alleen niet een van het hilarische soort. Toch vond ik het allemaal behoorlijk geestig, maar tegelijkertijd was het goed spannend tegen het einde en zelfs een tikkeltje emotioneel. Op een bepaalde manier vond ik de laatste scène, waarin Vera terugkeert bij haar moeder, erg krachtig. Het is het type scène dat vaak maar weggelaten wordt, omdat het verhaal al afgelopen is en het een complexe scène kan opleveren die pas na de climax komt, maar Almodóvar neemt er nu toch de tijd voor. Daar kun je zo een nieuwe film uithalen: hoe nu verder voor Vera? En het maakt nu compleet duidelijk de hoofdvraag van de film kenbaar: in hoeverre bepaald het uiterlijk hoe we tegen iemand aankijken en hoe die persoon zichzelf gedraagt? Zulke vragen kennen geen antwoorden, maar Almodóvars antwoord is in ieder geval fascinerender dan vermoedelijk bij de meeste regisseurs. Het levert in ieder geval een uiterst vermakelijke film op en waarschijnlijk samen met Antichrist een van de weinige Europese horrorfilms die geen Amerikaanse remake zal krijgen.
4,5* Één van de hoogtepunten van 2011. Had ik niet verwacht na de onbegrijpelijk lauwe recensies.
filmdetails permalink reageer
Scrooged (1988)
woensdag 7 december 2011, 21:59 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Het begon erg leuk, maar helaas is de film veel te hysterisch en druk om echt een geslaagde komedie te worden. Het is een gevalletje van grappig doen in plaats van grappig zijn over het algemeen. Geen een van de bijrollen vond ik persoonlijk grappig en geen een lijkt er zelfs maar over komisch talent te beschikken. Robert Mitchum is misschien een uitzondering, als hij praat over honden en katten die tv kijken, maar Mitchum speelt de rol gewoon serieus zoals hij altijd doet en daardoor wordt het grappig. Bill Murray vind ik altijd wel leuk, zelfs in slechte films en hij hield me hier echt op de been. Zelfs op de slechtste momenten komt hij wel met een leuke oneliner of een geestige gezichtsuitdrukking. Tegelijkertijd is het juist ook weer Murray die het einde niet laat werken. De omslag van Murray op het einde komt totaal niet over en ik geloof dat dit komt omdat Murray niet weet hoe hij het moet spelen. Sentimentaliteit lijkt hij niet te kunnen. Hartverwarmend ook niet echt. Er is altijd teveel zelfspot in Murray zelf om hem oprecht over te kunnen laten komen, wat aan het einde van Scrooged nodig is. Gewoonlijk vind ik die zelfspot het leukste aan Murray, maar het einde geloofde ik nooit, hoe hard Murray ook schreeuwde en hoe lang de scène ook door ging. Ook het stuk dat eraan voorafging, met de Ghost of Christmas Future werd enorm snel afgeraffeld en kwam dan ook niet over. Alsof iemand geloofde dat een woord van Murray genoeg is om Karen Allen in een koude bitch te veranderen. Gelukkig zit er in de eerste helft nog genoeg humor het nog een beetje te doen te maken, zoals de dreigende tv-spot en gewoon alles wat Murray doet als cynische zakenman. Oh, en was er ooit iets schattigers dan Karen Allen in deze film?
2,5*
filmdetails permalink reageer
4 Little Girls (1997)
dinsdag 6 december 2011, 22:20 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Het onderwerp van een dodelijke bomaanslag op een zwarte kerk vanwege racistische motieven gebracht door Spike Lee als regisseur deed me vermoeden dat dit vooral een kwade documentaire zou worden, maar uiteindelijk komt er op zijn best een kalme woede naar voren. Het is een bijzonder ingetogen docu, die vooral draait om verdriet, zonder daarbij in gemakkelijk sentiment te vervallen. Lee schetst hier het totaalplaatje bijzonder goed. De familie van de gedode meisjes zijn de focus, maar tevens komt de geschiedenis van Birmingham en de opkomst van de 'civil rights movement' hier sterk aan de orde. Objectief is de documentaire niet, maar waar mij dat gewoonlijk stoort is dat hier gewoon onvermijdelijk, deze moord valt op geen enkele manier goed te praten. Enigzins jammer is het wel dat geen van de racisten aan het woord komt, maar ik had ook niet verwacht dat die met Spike Lee zouden willen praten in een film als deze. Bijzonder interessant is het bizarre interview met George Wallace, ooit de gouverneur die het meest voor een afscheiding van de blanke en zwarte leefwereld was, maar die nu kennelijk helemaal omgedraaid is op dat gebied. Hij lijkt tevens seniel aan het worden te zijn (hij overleed in 1998). Wat echter het meeste indruk maakt zijn toch de familiemomenten, hoe zij de bomaanslag verwerkt hebben. Vooral opvallend was het moment waarop een moeder het brokstuk te voorschijn haalde dat in het hoofd van haar dochter zat toen ze stierf. Waarom je zoiets zou willen bewaren gaat langs me heen, maar iedereen heeft zo zijn eigen manier om met rouwgevoelens om te gaan.
Dat openingsnummer van Joan Baez, Birmingham Sunday, is ook bijzonder mooi.
3,5*
Opvallend laag gemiddelde. Wat vond iedereen hier zo slecht aan?
filmdetails permalink reageer
Pokémon Heroes (2003)
Alternatieve titel: Guardian Spirits of the Water Capital: Latias and Latios, maandag 5 december 2011, 20:12 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Na vier Pokémonfilms denk je dat je het wel allemaal gezien hebt, maar dan ineens wordt je bij deel vijf alsnog verbaasd. Wat krijgen we nou? Krijgen we werkelijk sfeer? Ja, tijdens de eerste paar scènes wordt een lekker sfeertje gecreëerd. Het locatie is een stadje dat duidelijk op Venetië gebaseerd is en het ziet er bijzonder fraai uit. Belangrijker nog is dat de locatie goed uitgebuit wordt. Dus worden we getrakteerd op een vermakelijke race door de kanalen en een achtervolging door de smalle steegjes. Ook werd er duidelijk een spionnensfeertje in de stijl van James Bond in de jaren '60 neergezet, met bijbehorende muziek. Het werd zelfs oprecht een beetje mysterieus allemaal. Het meest bizarre van allemaal? Dat het ook gewoon echt vermakelijk was, op de manier van een kinderlijke avonturenfilm. Verhip, hebben we hier te maken met de eerste voldoende voor een Pokémonfilm?
Nee. Het zou ook teveel gevraagd zijn. De eerste twintig minuten zijn bijzonder fijn en de tien minuten die erop volgen kunnen ook wel rekenen op enige goodwill, maar daar werd het verhaal al concreter en de mysterie vermindert, waardoor het al gauw wat saaier werd. En ook onnodig schattig wat mij betreft. Het laatste half uur is dan ook nog eens misschien wel het meeste saaie gedeelte in een Pokémonfilm tot nu toe, zodra het plot ineens draait om een machine die een voorspelde apocalyps kan veroorzaken alszzzzzzzzzz....
Zelden een verhaal in ieder geval zo de mist in zijn gaan. Het levert geen enkele interessante of in ieder geval vermakelijke scène meer op. Ironisch is dat zodra de inzet hier verhoogd wordt (een stad dreigt verzwolgen te worden door een zondvloed) het meteen minder spannend wordt. Maar wat me het meest stoorde was dat de sfeer verdween en de film zelfs vrij lelijk werd, met slecht gebruik van CGI tussen traditionele animatie (iets wat trouwens wel meer gebeurt in deze reeks). Ach, het is niet de eerste Pokémonfilm die goede potentie verspilt met een hoop niksigheid. Ik verwacht er ook niet veel van, dus ben ik ergens al tevreden als ik verrast wordt met twintig goede minuten.
3* voor de eerste helft, 1* voor de tweede helft, 2* voor het totaal.
filmdetails permalink reageer
Cowboys & Aliens (2011)
maandag 5 december 2011, 19:18 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren
filmdetails
Honkytonk Man (1982)
maandag 5 december 2011, 14:23 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
De Clint Eastwood van eind jaren '70/ begin jaren '80 is niet mijn favoriete, zoveel is me wel duidelijk. Hij leek in die tijd vooral geobsedeerd te zijn door films met plattelandsmensen of stadse white trash in de hoofdrol die vaak nogal warm en enigszins nostalgisch neergezet worden in verhaallijnen die ook vaak wat conservatiefs over zich hebben. Zijn regie was in deze periode het minst sfeervol en hij omringde zich kennelijk graag met erg slechte bijrolacteurs. Na Every Which Way But Loose, Any Which Way You Can en Bronco Billy kwam de vierde film van dit type: Honky Tonk Man. Ook dit is weer een problematische film, maar hij is beter dan zijn voorgangers. Vooral omdat het niet teveel op humor gericht is en een rauwe onderlaag heeft die het allemaal een stuk beter behapbaar maakt. Soms zitten er zelfs echt sterke momenten in, vooral in het laatste half uur als Red eindelijk in Nashville aanbelandt en dicht bij zijn dood is. Vooral positief valt Eastwood zelf op, in wellicht zijn eerste rol waarin hij werkelijk een zwakke kant blootgeeft (waar al naar gehint werd in The Outlaw Josey Wales). Dit zou later een belangrijk onderdeel van zijn acteercarrière worden, met als hoogtepunt Unforgiven. Sowieso had ik wel het gevoel dat Eastwoods hart in deze productie lag. Tussen de flauwe typetjes in de bijrollen in zat toch een bepaalde authenticiteit die hij sinds Josey Wales niet meer naar boven had gehaald.
Toch had ik het gevoel dat een andere regisseur (maar wel met Eastwood als ster) er meer uit gehaald had kunnen worden. Het is uiteindelijk toch een vrij rauw verhaal, over een countryzanger die zichzelf duidelijk naar de afgrond heeft gewerkt. Dat had ik graag wat meer in de film zelf terug gezien. Nu is het wat te idyllisch en vraag je je af wat bijvoorbeeld en Sam Peckinpah of een John Huston ermee gedaan zouden hebben. Op latere leeftijd zou Eastwood het misschien een wat koelere sfeer hebben gegeven, die ook goed op zijn plaats had kunnen zijn. En tja, die bijrollen... Het blijft vooral matig en ik kan Clints zoon Kyle moeilijk een voldoende geven. Het is ook wel bizar om een scène voor je neus te krijgen waarin Eastwood zijn eigen minderjarige zoon naar een bordeel brengt voor ontmaagding. In de film was hij natuurlijk niet zijn zoon, maar je zou zoiets maar met je vader moeten spelen. Maf.
Overigens vond ik Eastwood prima zingen. Natuurlijk zal hij niet snel een rol verwerven in een opera, maar hij heeft een aangenaam verweerde stem die goed past bij dit type countrymuziek.
3*
filmdetails permalink reageer
Pokémon: Jirachi - Wish Maker (2004)
Alternatieve titel: Pokémon 6: Jirachi, Droomtovenaar, maandag 5 december 2011, 14:23 uur
Tja, de zesde Pokémonfilm alweer en ik heb er weinig over te zeggen. Deze voelt een beetje aan als de gemene deler van alle voorgaande films, het is degene die zich het minst onderscheid. Wel is het verhaal hier wat coherenter dan gewoonlijk wat fijn is en ook is dit de eerste film die niet compleet instort in de tweede helft, wat ook wel eens prettig is. Aan de andere kant kent het ook geen hoogtepunten en is er niets om speciaal de aandacht te trekken. Het wordt niet spannend of boeiend. Hoogstens de relatie tussen Dianne en die goochelaar is zo cliché dat het weer grappig wordt, met van die melodramatische uitspraken die het geheel bijna camp maken. Het meest vervelende aan deze film waren echter de stemmen, vooral dan van Jirachi, Dianne en die goochelaar. Niet om aan te horen en het haalt al snel het bloed onder de nagels vandaan. Verder is het gewoon een Pokémonfilm. Als dat genoeg voor je is zul je hier wellicht plezier uithalen, maar voor andere mensen zit hier geen seconde in om de aandacht te trekken. Mogelijk de Pokémonfilm die ik het snelst zal vergeten.
1,5*
filmdetails permalink reageer
Gå med Fred Jamil - Ma Salama Jamil (2008)
Alternatieve titel: Go with Peace Jamil, maandag 5 december 2011, 14:22 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Op de helft van de film schotelt de vader van Jamil zijn zoon varkensvlees voor. "Ik eet dit niet", zegt Jamil. "Waarom niet?", vraagt zijn vader. "Omdat varkensvlees eten een zonde is", is het antwoord. Vervolgens vergelijkt Jamils vader de zonde van het eten van varkensvlees met andere zonden die Jamil begaan heeft, waaronder moord, en zet hij vraagtekens bij de manier waarop Jamil tegen zonden aankijkt. Deze scène is zo sterk en goed gevonden dat de rest van de film bijna overbodig wordt. Dat religie of ideologie vaak nogal selectief uitgevoerd wordt, zoals het uitkomt, wordt hier prachtig vertoond.
De rest van de film is een goed gemaakte en geacteerde dramathriller die vooral goed spannend is, maar ook wat voorspelbaar en te voor de hand liggend. Na die varkensvleescène is het bijzonder jammer dat er een lange dialoog volgt tussen Jamil en zijn vader over moraliteit, wat dan gewoon overbodig wordt, omdat dit net al kort en bondig behandelt was. Ook wordt er zo lang doorgegaan over hoe belangrijk het wel niet is dat Jamils zoontje goed opgroeit dat er geen twijfel over bestaat dat die het einde niet gaat halen. Het ligt er wat te dik bovenop. Sowieso vond ik dat er te weinig aan de fantasie van de kijker werd over gelaten. De personages stellen constant vragen rond moraliteit en de film neemt een bijzonder duidelijk standpunt in rond thema's als eerwraak, religieus fanatisme en bende-oorlogen. Het wordt er met de paplepel ingegoten. Niets van dit alles komt bij mij als een verrassing aan en ik had dan ook liever een wat meer objectieve aanpak gezien. Door de actualiteit van de film was het wellicht nodig om de boodschap er wat dikker bovenop te leggen. De actualiteit is nog niet verloren gegaan, maar toch kan ik niet onder het gevoel uitkomen dat het allemaal wat simplistisch is. Niettemin blijft er een spannend drama over, maar er had een betere film in gezeten.
3,5*
filmdetails permalink reageer
Ivan Groznyy I (1944)
Alternatieve titel: Ivan the Terrible, Part One, donderdag 1 december 2011, 22:42 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren
filmdetails
Ivan Groznyy II: Boyarsky Zagovor (1958)
Alternatieve titel: Ivan the Terrible, Part Two: The Boyars' Plot, donderdag 1 december 2011, 22:41 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Deze film wordt over het algemeen hier kennelijk slechter beoordeelt dan deel 1, zeker als je de recensies erop na leest. Dat terwijl deel 1 al niet universeel geliefd is. Persoonlijk vind ik dit allerminst een minder vervolg. Integendeel, hij is misschien nog wel ietsjes beter. Toegegeven, part 1 was visueel misschien net iets imponerender, maar dat is hetzelfde als zeggen dat een film extreem mooi is en de andere geweldig mooi is. Zoiets overweldigends als de kroning van Ivan aan het begin van het eerste deel zit hier niet in, maar daar is ook alles mee gezegd. Het belangrijkste is dat Ivan the Terrible Part 2 het zwakke punt van zijn voorganger niet heeft: het niet al te boeiende verhaal. Dit vervolg is namelijk een stuk aangrijpender. Eerlijk is eerlijk, het scenario is nog altijd niet bepaald briljant, maar het loopt een stuk beter en de intriges rond het hof van de verschrikkelijke Ivan worden werkelijk spannend, zeker in de tweede helft. Waar bij deel 1 het me alleen interesseerde hoe gebeurtenissen uitgebeeld werden kon het me ook nu wat schelen wat er gebeurde.
Het verhaal blijft wel een rariteit. Nog meer dan in zijn voorganger is iedereen in deel 2 onsympathiek. Ivan mag dan een nare man zijn, iedereen om hem heen is even naar, dus het lijkt weinig verschil te maken wie er aan de macht komt. Daarom verbaasd het me enigszins dat Stalin zoveel bezwaar had tegen deze film. Ivan mag dan een paranoïde tirant zijn, maar dat was hij in het vorige deel ook al en zijn paranoia blijkt niet bepaald onterecht. Via twee geweldige flashbacks wordt Ivan zelfs nog wat meer uitgediept. Ik zou zelfs zeggen dat hij menselijk wordt, maar het nog altijd enorm theatrale acteerwerk doet niet veel aan mensen denken. Dat is geen kritiek overigens, want theatraliteit paste nooit zo goed als in dit barokke filmfestijn. Het is interessant dat het enige personage dat nog wel als onschuldig beschreven kan worden, Vladimir, hier in zekere zin Ivans grootste tegenstander wordt en dat de spanning in het verhaal helemaal niet voort komt uit de vraag of Vladimir Ivan zal verslaan (natuurlijk doet hij dat niet, hij is zo zwak dat hij voor mij al ten dode was opgeschreven toen ik hem voor het eerst zag in deel 1), maar hoe Ivan juist Vladimir naar zijn onvermijdelijke doem zal leiden en wat hij vervolgens zal doen met diens moeder.
Het is hier dat de kleur zijn intrede doet. Ik was ook verbaasd om ineens die rood-geelgetinte beelden te zien, maar het past perfect bij de climax. Het is niet bepaald realistisch kleurgebruik, maar het is net zo expressionistisch als alle andere elementen in dit tweeluik en het geeft zelfs nog meer een gevoel van onheil dan het zwart-wit. Ook de vrolijke dansscène paste voor mij perfect in het geheel, omdat het iets sinisters en spottends over zich heen had, iets wat duidelijk zo bedoelt was door Ivan en over het hoofd gaat van de arme Vladimir. Het geheel culmineert in misschien wel de beste scène uit Eisensteins carrière, in ieder geval samen met de kroning uit deel 1 (vergeet de Odessatrappen uit Battleship Potemkin of het gevecht op het ijs in Alexander Nevsky). Het gaat hier om Vladimir die zich maar al te bewust is dat zijn wandeling naar het klooster zijn laatste is. Het is een schitterende suspensescène en het abstracte kleurgebruik en de gestileerde manier waarop mannen in zwarte gewaden met kaarsen Vladimir volgen en uiteindelijk omsingelen vond ik gewoon adembenemend.
Eisenstein mag in het tweeluik rond Ivan the Terrible dan zo goed als geen camerabeweging gebruikt hebben en vrij statisch bijna losse tableaus gemonteerd hebben, toch heeft hij hier gewoon meesterlijk film gemaakt. Dat het inhoudelijk misschien niet geniaal is en misschien zelfs wat verward is (ik heb nog steeds geen idee wat Eisenstein nou van Ivan vondt; ik weet dat de opzet was om een heldenepos te maken rond de tsaar, maar uiteindelijk komt er een film uit die op een heldhaftige manier een psychopaat in beeld brengt), maar dat deert allemaal niet. In zekere zin maakt het het zelfs allemaal fascinerender. Stilistisch is het onvergelijkbaar; hoogstens Die Nibelungen van Fritz Lang komt er enigzins in de buurt. Ik las gisteren een stukje van Jonathan Rosenbaum over Eisenstein tweeluik, waarin hij opperde dat The Ivan the Terribles vooral een genre op zichzelf zijn. Ik had het niet beter kunnen zeggen. Ik begrijp dat het altijd al films zijn geweest die de meningen sterk verdeelt hebben (ik las net een enorm vernietigende recensie van The New Yorker van eind jaren '50), zeker deel 2 (dat terwijl ik die at toegankelijker vind dan deel 1), maar dat is het aard van het beestje. Ik geef toe dat he een volslagen belachelijk project was, maar wel op een glorieuze manier.
Mocht al mijn enthousiasme voor dit tweeluik nog niet genoeg reden zijn om dit te gaan zien, dan voeg ik er nog aan toe dat in deze films de meest bijzondere collectie aan baarden te zien is. Onmisbaar.
4,5* en vooruit, ook maar een halfje erbij voor deel 1. Dat deel 3 er niet van gekomen is, is inderdaad een schandaal. Ik wilde echt weten hoe het afliep na deel 2.
filmdetails permalink reageer
Pokémon 4Ever (2002)
woensdag 30 november 2011, 0:08 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Stomvervelend.
De hele toon van de vierde Pokémonfilm stond me gewoon van begin tot einde tegen. Het had iets gezapigs, iets zeurderigs en het was niet vooruit te branden. Het voelde zelfs als te kinderachtig voor kinderen aan. De voorgangers kon ik nog enigszins in perspectief plaatsen, mede omdat ik de reeks vroeger nog leuk vond, maar wat er leuk zou moeten zijn aan deel vier ontging me compleet. Alleen het bos had hier en daar een lekker sfeertje, maar dat is alles het goede dat ik eruit kan krijgen. Voor nostalgische redenen bekeken we deze Pokémonfilms met Nederlandse stemmen, maar die zijn hier wel zo slecht ingesproken dat we overstapten op Engels (Japans staat niet op de dvd's). Ik wil verder niet te veel woorden hieraan vuil maken, neem van mij aan dat er niets deugt, maar ik wil toch wel een absurditeit aanwijzen. Waarom wordt er zoveel tijd besteed aan Suicune en zijn (haar?) krachten om water te zuiveren om vervolgens het zuivere water geen rol te laten spelen, zelfs niet in de redding van Celebi (overigens de meeste irritante Pokémon tot nu toe)? Waarom in vredesnaam een deus ex machina introduceren om Celebi te redden? Scripts worden niet slechter geschreven.
1* Leuk voor kinderen? Er zijn honderden leukere films voor die leeftijdsgroep gemaakt en als ze die allemaal gezien hebben en nog niet genoeg hebben gehad moeten ze maar volwassen worden voor ze hieraan beginnen.
filmdetails permalink reageer
MovieMeter
Films
