The One Ring
Ingeschreven sinds 7 januari 2005
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van The One Ring. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.
Enforcer, The (1976)
maandag 31 januari 2011, 23:06 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Een toch wel flinke stap achteruit voor de reeks. Al merkte ik daar in de eerste helft niet veel van. Daar bleven de leuke one-liners en vermakelijke actiescènes komen. De eerste paar moorden van de schurken zijn leuk opgebouwd en het is altijd leuk om te zien hoe Harry een winkeloverval stopt of een groentje die inspecteur wil worden ondervraagt. Helaas valt het in de tweede helft op dat de hoofdschurken eigenlijk slecht uitgewerkt zijn en lang niet zo'n waardige tegenstanders zijn dan die in de vorige twee delen, waarin ik in beide gevallen het gevoel had dat Harry tegenover gelijken stond. Ook had ik zoals wel meer hier weinig met Daly als Eastwoods partner. Ze was wel érg groen, met die belachelijken hakken als dieptepunt. Dat ze die nog aanheeft op het moment dat ze een goede agent is zegt alles over deze film. Ook de climax valt tegen. De schurk wordt wel erg makkelijk verslagen. Zonder een echte confrontatie vlucht de bad guy een toren in (?), laat hij de burgemeester veilig achter op een lagere verdieping (?) om neergeschoten te worden door Eastwood met een handbazooka (op zich leuk, maar onbevredigend op deze manier). Jammer, want de reeks blijft lekker hard en cynisch bij tijden, waardoor het blijft vermaken.
3*
filmdetails permalink reageer
Horem Pádem (2004)
Alternatieve titel: Loop the Loop, zondag 30 januari 2011, 17:45 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Ik kon er eigenlijk maar weinig mee. Een aantal verhaaltjes worden opgezet, heel kort met elkaar verbonden op een nietszeggende wijze en gaan weer hun eigen weg. Er zijn een hele hoop dramatische verhaallijnen te vinden, maar naar mijn gevoel is het allemaal nergens terecht gekomen, met uitzondering van het verhaal van de bewaker, die wel iets heeft wat op een einde lijkt. De verhaaltjes zijn allemaal wel aardig om te volgen, maar voelen te geforceerd aan om te kunnen dienen als een slice-of-life. Zo probeert het pijnlijke familie-etentje iets te hard om pijnlijk en grappig te zijn en is de manier waarop de bewaker en zijn vrouw hun baby kwijtraken wel erg geforceerd bedacht. De toonwisselingen tussen komedie en drama werkte voor mij niet, vooral omdat de humor vaak niet echt grappig is en dat het drama te direct. Zelfs het stijlvolle camerawerk is stijlvol op de meest clichématige manier. Het kijkt allemaal aardig weg en er zitten een aantal aardige scènes in (zoals het bezoek van de kolonel), maar al met al bleef het een probleem dat ik nooit het gevoel had dat ik wist wat het doel van de film was.
2,5*
filmdetails permalink reageer
Meek's Cutoff (2010)
zaterdag 29 januari 2011, 22:18 uur
Net als The Way Back die ik een dag eerder zag een film die inspeelde op mijn interesse voor mensen die door de woestijn trekken, uiteraard met zo min mogelijk wat. Kelly Reichardts film is nog een stuk terughoudender en minimalistischer dan die van Weir, dus verwacht geen spektakel en ook weinig grote emotionele momenten. He is een boeiende film om naar te kijken, maar echt pakkend wordt het niet. Reichardt weet het gevoel van het rondtrekken met zo'n huifkar goed te vangen en de indiaan voegt veel toe aan de dynamiek van de film. Ik krijg ook steeds meer een zwak voor Michelle Williams, die toch wel een krachtige uistraling heeft. Niet alle leden van de cast waren echter boeiend en Paul Dano was eigenlijk gewoonweg zwak hierin.
Als je twijfelt of je deze film wilt zien moet je jezelf de vraag stellen of je een trektocht door een Amerikaanse woestijn wilt zien zonder overdreven dramatische toevoegingen aan het verhaal. Zo ja, dan moet je Wagon Master van John Ford kijken. Heb je die al gezien en wil je meer is Meek's Cutoff aan te raden. Zo nee, dan is er hier weinig voor je te vinden denk ik.
3,5*
filmdetails permalink reageer
Way Back, The (2010)
zaterdag 29 januari 2011, 22:17 uur
Een lange terugweg, te voet. Eerlijk is eerlijk, dit soort materie vind ik al snel heel boeiend. Geef mij één of meerdere personages die met te weinig water door een woestijn wandelen en ik ben al snel geboeit. De details van overleven boeit mij heel erg, dus iedere druppel water die gevonden wordt en iedere slang die wordt gegrild hebben mijn aandacht. The Way Back is een goede film in dit type, zelfs al is het geen meesterwerk. Soms wordt er net iets te snel over dingen heengegaan, zoals de ontsnapping uit de gevangenis. Zou er in de montage veel gefilmd materiaal op de tafel zijn blijven liggen? Ook vond ik het jammer dat de mooie beelden van het natuurgeweld vooral als tussendoortje gebruikt werden. De verhaalmomenten waren conventioneler geschoten. Iets meer overlap tussen beiden had het menselijke deel van de film nog beter kunnen laten werken. Gelukkig is het menselijke deel a de film in handen van bekwame acteurs. Zo maakt Sturgess een simpele, maar overtuigende held en bewijst Harris weer over een grote screen presence te bezitten. Farrell speelt misschien iets te komisch, maar aan de andere kant werkte dat voor mij ook wel. Saoirse Ronan vond ik eigenlijk iets minder toevoegen, maar de onbekende acteurs die de rest van het team spelen waren prima. Weir houdt het allemaal vrij naturel en vermijd sentiment dat elk moment boven dreigt te drijven. Dat houdt de film ten alle tijden geloofwaardig en boeiend. Een mooie reis om te volgen, al denk ik dat iemand als Weir hier toch meer uit had kunnen halen.
3,5*
filmdetails permalink reageer
Sanatorium Pod Klepsydrą (1973)
Alternatieve titel: The Hour-Glass Sanatorium, zaterdag 29 januari 2011, 21:03 uur
Soms heb ik de onzinnige neiging om met overdreven superlatieven te strooien, zoals "Deze film behoort op het visuele vlak tot de absolute top van alle films". Het is een manier om aan te geven dat ik een film op dat gebied heel goed vind natuurlijk, maar als ik zo'n argument te vaak gebruik wordt het na een tijdje een beetje een loze kreet. Dus hoe moet ik The Hour-Glass Sanatorium nu prijzen, zonder de opmerking "Deze film behoort op het visuele vlak tot de absolute top van alle films" echt een loze kreet te laten worden? In ieder geval is het waar. The Night of the Hunter heb ik hier en daar wel eens de mooist geschoten film aller tijden genoemd. Zo'n statement is vrij onzinnig, aangezien het lastig of misschien zelfs onmogelijk is om verschillende vormen van schoonheid die een film kan hebben goed met elkaar te vergelijken. Na zoveel onzin, durf ik nog wel zo'n groots statement te maken: The Hour-Glass Sanatorium is visueel minstens zo goed als The Night of the Hunter (zei het op een andere manier). Die met deze opmerking wat je wilt.
Feit is in ieder geval dat op het visuele vlak er ontzettend veel te beleven is in Hour-Glass. Vanaf de eerste seconde werd ik gehypnotiseerd door de vreemde beelden. De camera probeert alles vanaf een vreemde hoek te vangen en met een wide angle lens wordt er telkens enorme diepte gecreëerd. Diepte die vaak optimaal benut wordt. De sets zijn altijd even bizar, zitten vol met details, zijn bijzonder kleurrijk en hebben veel gekke attributen (in zekere zin kun je de acteurs daartoe rekenen). De muziek is al even bevreemdend. Het is bizar dat VanRippestein hier voor mij tekst kan gebruiken als "net als het echte leven", want aan het echte leven deed The Hour-Glass Sanatorium mij bepaald niet denken (als weet ik niet in wat voor een omgeving VanRippestein woont). Wojciech Has lijkt bewust te kiezen voor een zo dromerig mogelijke aanpak, op een manier die verder gaat dan bijvoorbeeld Terry Gilliam, Tim Burton of David Lynch, al is die laatste misschien niet helemaal een goede vergelijking. Als je in dezelfde stemming komt als de film is het gewoon een unieke, schitterende ervaring, waarin iedere scène ook werkelijk een nieuwe verrassing en een nieuw hoogtepunt brengt. Van het openingsshot van de vogel gezien door een treinraam, via het bezoek aan het sanatorium (een mix tussen Tarkovsky en Charles Dickens), tot aan de onbeschrijfbare reis die daarna volgt: er is nooit een saaie minuut.
Tenzij je niet in zijn stemming kunt komen. Wordt je niet gehypnotiseerd door de sfeer dan blijft er een bizarre, onbegrijpelijke vertelling over. In alle eerlijkheid, persoonlijk begreep ik er geen zak van. Het lijkt erop dat de hoofdpersoon dingen uit zijn verleden ziet en ook uit zijn vaders verleden, maar niet alleen zoals het was, maar ook zoals het als kunnen zijn. Vervolgens wordt ook het verleden van de wereld (of alleen Polen?) erbij gehaald. Dat is wat ik er van kan maken en eerlijk gezegd snap ik zelf nauwelijks wat ik bedoel met wat ik hier schrijf. Wellicht is The Hour-Glass Sanatorium de artistieke, Poolse variant op Groundhog Day. Misschien betekend het allemaal stiekem niets en is het gewoon een gekke film. Of misschien begrijp ik het gewoon niet. Ik vermoed het laatste.
In alle eerlijkheid heeft mijn onbegrip er ook voor gezorgd dat ik bijna een week gewacht heb met het schrijven van een recensie. Ik wou wat opzoeken over mogelijke symboliek, maar ik ben daar niet aan toe gekomen. Ergens heb ik het gevoel dat de film misschien iets teveel in een eigen vacuüm zit, afgesloten van de rest van de wereld, waardoor het wellicht niet zo'n hoog cijfer verdient als ik hem geef. Anderzijds maakt dat het nu ook weer zo facinerend. Er is geen film zoals The Hour-Glass Sanatorium en alleen dat al maakt het tot verplichte kost. En wellicht tref ik later iemand die het allemaal wel vat. Of is het misschien beter om er niet teveel over te weten? De mysterie is immers een grote kracht van The Hour-Glass Sanatorium.
4,5*
filmdetails permalink reageer
Bande à Part (1964)
Alternatieve titel: Band of Outsiders, vrijdag 28 januari 2011, 23:59 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Een typische jaren '60 Godard, al is het wellicht de meest toegankelijke van allemaal. Daardoor misschien ook een wat minder verrassende. Begrijp me niet verkeerd, het is geen conventionele film, maar voor een groot deel bleef het gevoel hangen dat ik dit Godard al eerder heb zien doen en ook op een uniekere, leukere manier. Niettemin is het weer vermakelijk allemaal. Lekker sfeertje, met bijzonder fijne muziek. De personages vormen een leuk trio, vooral ook omdat Anna Karina hier op haar best is. Er zijn een aantal hoogtepunten, zoals de minuut stilte, de maffe dood van Arthur en de hier al veel geprezen dansscène die inderdaad het beste moment levert. De bekende ren door het Loeuvre vond ik net iets te kort om werkelijk briljant te zijn. De humor is leuk en er zit net genoeg serieusheid onder (lees: nauwelijks serieusheid, maar toch wat) om niet als een flauw niemandalletje over te komen.
3,5*
filmdetails permalink reageer
Jesus Camp (2006)
donderdag 27 januari 2011, 0:28 uur
Het meest schrikbarende aan deze documentaire is dat hij in bepaalde mate zinloos is. De meeste mensen die hem namelijk gaan kijken zijn geen fundamentele gelovigen en zullen zich niet persoonlijk aangesproken voelen door deze film. Het is toch aapjes kijken in zekere zin. De vraag die het meest bij mij bleef hangen is in hoeverre de fundamentalistische christenen zich zelf aangevallen zullen voelen worden door Jesus Camp. De filmstijl vond ik objectief op een bijzonder overtuigende wijze. Ik had niet de indruk dat er iets in scène was gezet door de makers of dat er zo hortig in het geheel geknipt was die meer subtiele kanten achtet het verhaal zou laten zien. Dus we krijgen hier werkelijk te zien hoe die mensen zich op dat moment gedroegen. Mijn vraag is dan: zouden de mensen niet trots zijn als ze zichzelf terugzien? Zouden de ouders ontroerd zijn als getoond wordt hoe hun kinderen als bezetenen bereid zijn hun leven voor God op te geven? Zouden ze niet weer meegesleept door de toespraken van Becky?
Voor ons als buitenstaanders is dit pure horror (voor mij in ieder geval), maar voor de geportretteerde mensen is dit kennelijk gewoon dagelijkse kost, dus als ze deze documentaire zouden kijken zouden ze wellicht het niet als een negatieve afschildering van hunzelf zien. Er zit immers geen veroordelende voice-over bij. Alleen de dj wordt ingezet als tegengewicht (een minder overtuigend element van de film overigens), maar die zouden de fundamentalisten zien als een afschildering van de tegenstander. Daarmee zal deze film waarschijnlijk het minste effect hebben op de mensen die er eigenlijk het meeste lering uit zouden moeten trekken. Voor de rest van de wereld is deze documentaire slechts informatief, voor als je deze wereld nog niet kent of voor als je er wat meer van wilt zien.
Persoonlijk vond ik het allemaal niet bijzonder verrassend. Dit onderwerp heeft allang mijn interesse en is bekend terrein. Dat voorkomt niet dat ik toch weer geboeid zat te kijken. Weinig dingen vind ik zo eng als fundamentalisme en dit soort hersenspoeling. Er is niets grappigs aan kinderen die zich op deze manier gedragen. Het meest fascinerende was echter één van de volwassenen: Becky. Alle mensen hebben tegenstrijdigheid in zich, maar Becky maakt het wel heel bond. Ze lijkt zich nauwelijks bewust van de ironie dat haar methode van kinderopvoeding weinig verschilt van die van de door haar gevreesde moslimterroristen. Ook bizar dat ze in een toespraak kritiek levert op volgevreten, dikke mensen. Zou ze ooit in de spiegel haar eigen omvang gezien hebben? Haar onzinnige Bijbelinterpretaties en vaak ontzettend onchristelijke gedrag zijn bijzonder goed gevangen door de filmmakers.
Wel jammer alleen dat het allemaal zo lang duurt. Een uur was genoeg geweest voor dit onderwerp. Een nadeel van die christenfundamentalisten is dat ze zo'n eenzijdige visie hebben dat ze weinig te zeggen hebben. Daardoor valt alles nogal in herhaling na een tijdje. Desondanks is dit een boeiend portet van iets wat mij persoonlijk flink angst aanjaagt. Toch denk ik dat er meer uit het onderwerp gehaald had kunnen worden dan slechts naar enge mensen kijken.
3,5*
filmdetails permalink reageer
Ikiru (1952)
Alternatieve titel: Doomed, dinsdag 25 januari 2011, 22:04 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Ken je die recensies die beginnen met het opsommen van de redenen waarom je veel verwacht van een film om vervolgens de vraag te stellen 'Hoe zou dit nu mis kunnen gaan?', waarna de recensie uitlegt waarom het dan toch niet geslaagd is allemaal? Er zijn vrij veel recensies van dat type hier op MovieMeter. Ik heb de formule ook een aantal keren gebruikt. Nergens paste het echter ooit beter dan hier. Maar laten we eerlijk zijn: ik had geen enkele reden om aan te nemen dat ik Ikiru niet zou waarderen. De film heeft immers een boeiend thema, is geregisseerd door een bijzonder getalenteerde regisseur en heeft een fantastische acteur in de hoofdrol. Daarnaast heeft de film hier op MovieMeter een verbazingwekkende prestatie geleverd: als je op de meningen klikt zul je geen enkele werkelijk negatieve recensie vinden. Misschien die van Onderhond, maar die is nog zeer positief voor een klassieker.
Toch ging het bij mij al mis vanaf de eerste minuut, ondanks de hoge verwachtingen. De film opent met een X-ray-foto van Watanabe's maag waarin de kanker te zien is en waar een verteller de situatie uitlegt. De meest slechte keuze in de hele film, een keuze waar Ikiru eigenlijk nooit meer over heen komt, is het toevoegen van die voice-over. Nou is die voice-over niet eens zo heel veel aanwezig, maar in die korte stukken waarin we hem horen zegt hij precies te veel. Dus in de openingsminuten wordt al meteen de halve film verklaart. We krijgen simpelweg meteen te horen dat Watanabe een zinloos leven heeft geleid en er zometeen dankzij zijn kanker iets aan gaat doen. Waarom zou je deze informatie in vredesnaam op zo'n lompe manier meedelen? Is het niet pakkender om dit allemaal met het personage mee te ontdekken? Voelen we niet meer mee met Watanabe als we zijn routine even ervaren (zonder voice-over) en de impact van zijn ontdekking met hem voelen, als we met hem meegaan op zijn zoektocht naar zelfwaarde? We weten helaas altijd meer dan Watanabe.
Helaas blijft het daar niet bij. Iedere scène op zichzelf voelt voorgekauwd aan. In de wachtkamer bij de dokter volgt een leuk geprobeerde maar wat al te overduidelijke monoloog van een medepatient die uitlegt hoe dokters altijd liegen over maagkanker om vervolgens meteen een scène te krijgen waarin de dokters inderdaad op de voorspelde manier liegen. Bijna de hele film volgt dit traject. Alle verrassingen worden aangekondigt. Alle emoties worden op tafel gelegd. Iedere filosofie wordt op een bordje aangeboden. Het nadeel is dat er dan al geen reden meer is om actief mee te denken met de film. En doordat Watanabe zo'n glashelder personage is blijkt het onverwacht moeilijk om met hem mee te leven. Ik wordt immers niet actief gevraagd om me met hem te identificeren, omdat we de emoties niet rond eenzelfde moment krijgen. Juist de uitleg maakt het personage zo vlak. Drama's hebben eigenlijk altijd een bepaald mysterie nodig om te werken. Verborgen emoties. De ontwikkeling van de hoofdpersoon van een drama meteen aankondigen en zijn gevoelens constant verklaren is hetzelfde als een whodunnit beginnen met het aanwijzen van de dader: het wordt slechts kijken om het kijken.
Daardoor werkt bijvoorbeeld een scène als die waarin Watanabe een lied zingt in het café ook niet. Dat had potentieel kunnen uitgroeien tot een van mijn favoriete scènes allertijden. Het had goed kunnen werken als een openlijk reflexief moment in een film die verder subtiel bleef. Nu voelt het echter aan als de zoveelste overduidelijke scène. Ik zou Ikiru dan ook nooit een reflexieve film willen noemen. De reflectie is al voor je gedaan. Daarnaast is Shimura ook te eenzijdig in deze rol om er werkelijk iets van te maken. Het is geen echt slechte acteerprestatie, maar zijn droevigheid en zelfmedelijden hadden wel een tandje minder gekunnen.
Wat overblijft is een aardig sprookje over een man die tegen alles in een speelplaats bouwt, een soort Capra op een serieuze toon dus. Niet vervelend om naar te kijken, ondanks dat ik het allemaal wel erg lang vond doorgaan. De structuur in de tweede helft, met de flashbacks tijdens de begrafenis is ook leuk, al deed Kurosawa iets gelijksoortigs natuurlijk al beter in Rashômon. De goede kanten ten spijt is Ikiru voor mij een film die nooit ging vliegen en nooit echt ontroerde. Jammer dat Ozu dit niet gemaakt heeft.
2*
filmdetails permalink reageer
Andromeda Strain, The (1971)
maandag 24 januari 2011, 23:14 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Wellicht de science-fiction met de meeste science. Het klinkt op papier doodsaai om naar een film te gaan kijken waar wetenschappers voornamelijk ook daadwerkelijk bezig zijn met wetenschappelijk onderzoek, maar het levert een verrassend intense film op. Dit komt ook door de goede opbouw. De akelige beelden van het uitgestorven dorp in de openingsscènes zetten de toon. Vervolgens wordt er veel aandacht besteed aan de manier waarop de wetenschappers getest en schoongemaakt worden wat de ernst van de situatie nog eens extra benadrukt. Na dit alles wordt het ook gewoon spannend om te zien of een cel zich verdubbelt of niet. Het is zeker een van de meer intensere films in het genre.
Dat komt ook door de stijl. Wise is een beetje een stijlloze regisseur, wat hier van pas komt. Alles ziet er realistisch uit, alsof het toevallig allemaal net zo voor de camera gebeurde (documentairestijl vind ik dan weer een te overdreven beschrijving). Het geluid is minder naturel, met sterke muziek. De acteurs spelen ook niet bijzonder dramatisch, ze komen over als gewone mensen op een werkvloer die slechts langzaam meer gespannen raken. Kleurrijke personages levert het bepaald niet op, maar dat zou hier ook niet werken. Verder wordt er vooral veel geconcentreerd op veel details. Het onderzoek wordt tot in zijn kleinste vorm getoond en er wordt veel in jargon gesproken, maar wel op zo'n manier dat het voor de leek weer te volgen is en dat het ook nog eens niet onzinnig klinkt, ongeacht of het de werkelijke wetenschap goed benadert. Voor mij persoonlijk helpt het dat ik die aandacht voor details, van gewone werkhandeling in combinatie met thrillerelementen erg boeiend vind. Ik heb wel vaker gemerkt dat dit mijn ding is, mits goed uitgevoerd.
Niet alles is even perfect. Dat probleem met dat rode licht bij die vrouw is wat teveel van het goede. De scène met het neergestorte vliegtuig lijkt niets toe te voegen en roept zelfs veel onbeantwoorde vragen op. Daarnaast heeft de film stiekem gebrek aan een echte climax, omdat het probleem zich min of meer vanzelf oplost, waardoor er een spannende maar overbodige deadlinescène is toegevoegd met die sleutel. Maar het zijn kleine minpuntjes op een prima scifithriller. Ik betwijfel alleen wel of de herkijkwaarde hiervan groot is.
3,5*
filmdetails permalink reageer
Hôhokekyo Tonari no Yamada-kun (1999)
Alternatieve titel: My Neighbors the Yamadas, zondag 23 januari 2011, 20:33 uur
Charmante film van Takahata. De simpele animatiestijl is best leuk (al zou ik er niet veel meer animatiefilms in willen zien) en de humor en toon zijn bijzonder aangenaam. Het moet het vooral hebben van kleine observaties en wat dat betreft zitten er een aantal pareltjes in die het inderdaad van herkenbaarheid moeten hebben. Erg mooi vond ik met name een rustmoment waarop vader thuiskwam van het werk en rustig een sigaretje rookte en een banaan at. In theorie zo saai als de pest, maar hier werkte het. De finale is zoals meerdere al hebben aangegeven grandioos, al hoop ik wel dat dit de laatste film is waarin ik Que Sera Sera hoor (na The Man Who Knew Too Much en Mary and Max).
Nu ik Mary and Max erbij heb gehaald, dat niveau haalt Yamadas niet. Niet dat ik ooit echt iets tegen de film had, maar de film werd zelden meer dan gewoon aangenaam. Niet dat ik de indruk heb dat de film meer wilde zijn dan dat, maar ik vond het wat teveel voor het goede voor 104 minuten. Het werd daarin nooit saai, maar ergens denk ik dat de Yamadas beter tot hun recht waren gekomen in een televisieserie van afleveringen van tien minuten. Een lekker dagelijks tussendoortje. Voor een lange film hebben ze te weinig afwisseling te bieden. Toch goed voor een dikke 3,5*.
filmdetails permalink reageer
Tabu, a Story of the South Seas (1931)
Alternatieve titel: Tabu, vrijdag 21 januari 2011, 23:52 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Mooie film van Murnau, maar hij komt ook weer totaal niet in de buurt van Sunrise. Ik wou het simpele en niet bepaald bijzondere plot de schuld geven, maar aan de andere kant haalde Sunrise juist uit die elementen zijn kracht. Een nadeel hier was in ieder geval dat ik de man niet bijzonder sympathiek vond. Het was mij niet duidelijk hou bewust hij zich ervan was dat zijn redding van het meisje oorlog en de dood van vele mensen zou kunnen hebben. Ik weet zelfs niet eens zeker of hij wist dat het meisje hem verliet om hem te redden. Hoe dan ook, het meisje had meer mijn sympathie. Maar geen van de hoofdpersonen vond ik zo boeiend als die van Sunrise.
Een echte emotionele betrokkenheid bij het verhaal bleef uit, al deed het einde me wel wat. De film moet het meer hebben van zijn uiterlijk. De dvd van Masters of Cinema is erg mooi gerestaureerd en de film ziet eruit alsof hij lang na het somme tijdperk gemaakt is, al omt dat misschien omdat de acteurs minder make-up dragen. Murnaus gebruikelijke schaduwwerk is weg, maar de belichting valt toch weer op en hij weet veel uit de tropische sfeer te halen. Als zomerse film had Tabu op mij misschien nog wel beter gewerkt dat als drama. Ook zit er veel dreiging in de momenten met de oude man. Murnau kon ook als geen ander een stomme film maken met zo min mogelijk tussentitels. De schaarse momenten waarop hij toch iets met tekst moet verduidelijken lost hij dat elegant op door een personage dingen te laten schrijven. Hij is een van de weinige stomme regisseurs waarvan ik betwijfel of dialoog hem beter gepast zou hebben. Het is zijn beeldtaal dat het beste is. Niettemin is de score van de film, die ook al in 1931 erbij zat, erg mooi.
Al met al een prima film, maar van deze regisseur verwacht ik toch net iets meer.
3,5*
filmdetails permalink reageer
Amarcord (1973)
donderdag 20 januari 2011, 0:08 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Heerlijke Fellini, na Le Notti di Cabiria mijn favoriet.
Ik lees hier dat veel mensen geen binding krijgen met de personages, maar ik denk niet dat Fellini daar in het bijzonder op uit is. Voor hem is het hoofdpersonage de stad zelf en daar kreeg ik wel binding mee. Heel makkelijk zelf. Ik hou van films met grote casts, waarin de personages allemaal op een losse, ongeforceerde manier met elkaar in verbinding staan en waarbij je hoe verder de film vordert je meer gezichten gaan herkennen. Amarcord is daar een prachtig voorbeeld van.
Ook beweren boze tongen dat dit een doelloze film is, die nergens heen gaat en slechts een verzameling sketches zou zijn. Zo heb ik het niet ervaren. Nou ontbreekt inderdaad een verhaal, maar langzaam wordt er toch echt wel iets opgebouwd. Het is moeilijk te vatten, maar er zit een zekere lijn in hoe bepaalde elementen later terugkeren, hoe zekere karaktertrekken onopvallend geïntroduceerd worden om uiteindelijk belangrijk te worden. Het draait om de geleidelijke manier waarop we met iedereen kennis maken. Nashville is een andere film die dit erg sterk doet, al heeft die een totaal andere toon.
De kunst van Fellini zit hem in de kleine dingen, zijn oog voor detail. De muziek en de beelden zijn natuurlijk heel mooi, maar zijn grootste talent zit hem in het opzetten van een situatie en de acteurs daarin plaatsen. Het acteerwerk in een Fellini is dan meestal ook wat anders dan bij andere regisseurs. Let bijvoorbeeld op de eetscène waarin de vader erachter probeert te komen of een van zijn zoons kattenkwaad heeft uitgehaald, wat uiteindelijk uitloopt tot een ruzie tussen iedereen van het gezin, behalve een oom die zich niets aantrekt van het lawaai om hem heen. Zo'n scène wordt perfect opgebouwd en de reactie van ieder lid van de familie bij iedere twist in de scène is bijzonder goed getimed.
Het script is uitstekend en bijzonder komisch, vol met kleurrijke situaties. Maar humor is niet het enige aan Fellini's hoofd. Hij heeft ook een aantal stille, lyrische momenten, zoals een spontane dans van jongeren in de mist (de film voelt soms aan als een musical) en de komst van de boot. De dood van de moeder zorgt ook nog eens voor sterk drama. Iedere scène wordt uitgespeeld voor wat ie waard is, waarna Fellini's gedachten weer spontaan op iets anders lijken te vallen. Ik hou van die losse structuur die toch meer bevat dan je zou denken. Het eindresultaat is een warm, komisch en zelfs ontroerend portret van een dorpje, dat misschien niet zo diep graaft als ik ergens stiekem zou willen, maar die geen moment verveeld. Het is misschien geen realistisch portret, maar Fellini had dan ook al lang besloten dat neorealisme niet de stijl was waarin hij het beste paste.
4*
P.S.: Woody Allens Radio Days wordt er soms van beschuldigt een soort rip-off te zijn van Amarcord. Ik zie de overeenkomsten ergens wel, maar evengoed heb ik niet aan Radio Days gedacht tijdens Amarcord. Niettemin zou ik liefhebbers van Amarcord sterk aanraden Radio Days eens een kans te geven.
filmdetails permalink reageer
Crazy Heart (2009)
donderdag 20 januari 2011, 22:51 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
De vergelijking met The Wrestler is al gemaakt (en met een hoop films over zangers met hun carrière in het slop ook natuurlijk). Een terechte vergelijking, waarbij het verschil in kwaliteit tussen beide films vooral bepaald wordt doordat The Wrestler pijnlijker is en meer de diepte in duikt. Bridges is een betere acteur dan Rourke, maar deze film doet weinig pogingen om aloude clichés te overkomen en daar kan het beste acteerwerk van de wereld niets aan veranderen. Op zich is dat lange tijd niet erg, want ik vond het zeer aangenaam. Best goede countrymuziek, geloofwaardige personages en een lekker tempo maakte het een fijn wegkijkende film. Helaas kwam toen de scène waarin Bad Blake het jochie meenam naar de bar en hem natuurlijk kwijt raakt. Een clichématige manier om het drama eens flink op te schroeven en daar zat ik niet echt op te wachten. In de scènes daarna zijn de clichés ook een stuk opvallender, omdat het meer een verhaal wordt in plaats van het volgen van personages. Jammer. Maar Bridges verdient veel eer. Wat kan hij toch goed diepgaand acteren zonder dat je ooit het gevoel hebt dat hij acteerd. Gyllenhaal wordt hier nogal eens als onopvallend genoemd, maar wellicht komt dat omdat zij ook enorm naturel is. Een aan Bridges gewaagde prestatie, hoogstens een minder boeiend personage.
3*
filmdetails permalink reageer
Three Ages (1923)
dinsdag 18 januari 2011, 23:10 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Fijne Keaton. Van te voren hoorde ik dat het een parodie op Intolerance zou zijn, maar dat valt wel mee. Alleen de structuur wordt geleend, dus ook dit is een verzameling verhalen die zich allemaal afspelen in andere tijden, gelinkt door één thema. Directe referenties naar Griffiths film blijven echter uit. Niet dat je er bij stil staat, want Keaton bedenkt over het algemeen leukere scènes dan zijn voorganger. Hoogtepunten zijn de leeuw (geweldig kostuum!), de race met de sledehonden met die kat op de stok, het ritje op de dinosaurus, de gekrulde slagtanden van de 'mammoet', Keatons achterwaatse val van een ravijn waarin hij een kusgebaar maakt en een geweldige achtervolgingsscène aan het einde van het moderne verhaal. Niet zo uniek of verfijnd als de beste Keatons, maar toch zeker de moeite waard voor liefhebbers.
3,5*
filmdetails permalink reageer
Intolerance: Love's Struggle Throughout the Ages (1916)
Alternatieve titel: Intolerance, maandag 17 januari 2011, 22:22 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Toch een beetje een tegenvaller. Dan bedoel ik zowel D.W. Griffith in het algemeen als Intolerance in het bijzonder. Griffith is voor mij een beetje vergelijkbaar met Eisenstein. Beide regisseurs waren zo vernieuwend dat ze hun plaats in het geschiedenisboek wel verdient hebben. Daar staat dan weer tegenover dat hun films kijken niet zo interessant is als erover lezen.
Daarmee wil ik niet zeggen dat Intolerance een vervelende zit of een slechte film is. Het is alleen zo dat het wauw-effect uitbleef. Natuurlijk zijn de sets van Babylon indrukwekkend en niet alleen voor hun tijd. Maar sets houden je geen drie uur bezig (ik zag de versie van 176 minuten). De film wordt hier nogal eens gelaagd genoemd, maar daar zit hem wat mij betreft de grootste tegenvaller in. Zo bijzonder diep is het niet. Als je de titel leest weet je alles wat je moet weten over de diepere lagen van Intolerance. En laten we eerlijk zijn, het is gewoon een simplistische film als het om de boodschap aankomt. Ook kan ik moeilijk een film bedenken die meer moraliserend is. Ik heb me daar niet bijzonder aan gestoord omdat ik het al verwacht had, maar het is toch opmerkelijk dat de meerderheid van de tussentitels met een wijzend vingertje geschreven lijken te zijn.
Nu we toch bij de tussentitels zijn aangekomen: waren er echt zoveel nodig? In sommige scènes stopt Griffith niet met ze gebruiken. Dan krijg je teksten als "De koning en zijn vrouw lopen door de poort", gevolgd door een shot waarin de koning en de vrouw door de poort lopen. Was het werkelijk nodig om de flow van de film te verpesten met een toelichting van iets wat we al zien en wat überhaupt niet belangrijk genoeg is om te benadrukken? Echt ongeloofelijk hoeveel dat hier gebruikt wordt.
Verder is het ook wel duidelijk dat er veel gesneden is uit de oorspronkelijke versie. Griffith had aanvankelijk een cut gemaakt van 8 uur, maar de vertoners wilden een kortere versie, dus monteerde Griffith het geheel naar wat minder dan 3 uur. De 8 uur durende versie is nooit vertoond, dus er is geen hoop dat al dat materiaal ooit terug gevonden wordt. Op zich niet eens zo heel erg, maar je merkt het wel doordat twee verhalen (Babylon en het moderne verhaal) enorm veel meer aandacht krijgen dan de andere twee (Frankrijk en Jezus), die er nu maar wat bijhangen en de boel onderbreken. Het Franse verhaal en de Bijbelvertelling werken niet meer in de verknipte vorm. Zeker Jezus' episode gaat nu van de hak op de tak. Zo predikt hij nog, dan zien we hem bijna een uur niet meer en vervolgens hangt hij al weer aan het kruis (meest overbodige spoiler ooit?). Nou kent iedereen dit verhaal natuurlijk, maar het had eleganter opgelost kunnen worden.
Nu klink ik heel hard voor deze al weer 95 jaar oude film. Voor zijn tijd was het allemaal enorm gewaagd en vernieuwend. Maar maakt dat de film nu nog bijzonder? Ik vind het meevallen, zeker met het oog op dat een aantal jaren daarna al Caligari, Nosferatu en Die Nibelungen kwamen. Griffith had een groot oog voor techniek, maar in dingen die ik over hem lees komt hij niet bijzonder intelligent op me over. Dat reflecteerd zich een beetje in zijn films: geniale techniek, maar nauwelijks kunst en weinig werkelijke menselijkheid.
Genoeg kritiek, want er is eerlijk gezegd nog wel wat te genieten. De verhaallijnen van Babylon en de moderne tijd staan nog als een huis en stijgen uit boven het sterrenaantal dat ik geen (3,5* voor de moderne tijd en 3,5* tot 4* voor Babylon). Dit komt vooral door het laatste uur overigens, die verreweg het meest meeslepend is. Alle kritiek die ik op Griffith heb nemen niet weg dat de man wist hoe hij een actiescène moest filmen. De vele reddingsscènes hebben niets van hun meeslependheid verloren. Griffith heeft wel een merkwaardige obsessie met scènes waarin meisjes gered moeten worden van een verkrachting. Die zitten in iedere film die ik van hem zag, inclusief de korte. Intolerance heeft er twee voor de prijs van één. Babylon heeft trouwens ook het enige spontane, menselijke personage in de film, namelijk The Mountain Girl. Mijn favoriete moment in de hele film is dan ook als zij in het oor van een geit bijt. De reactie van de geit is onbetaalbaar.
3*
filmdetails permalink reageer
Magnum Force (1973)
zondag 16 januari 2011, 17:57 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Tot mijn verbazing doet Magnum Force niet eens zo heel veel onder voor Dirty Harry. Het is een betere film dan vaak wordt aangegeven. Hij mist misschien de spanning en duidelijke woede van deel 1, evenals de regie van Don Siegel, maar er blijft een sterke thriller overeind.
Ik vond de situatie eigenlijk wel leuk gevonden, vooral in combinatie met het personage van Harry Calahan. Tijdens het kijken van de film had ik het gevoel dat deze gemaakt werd als reactie op de kritiek dat Dirty Harry een fascistische film zou zijn. Op IMDb lees is dat die kritiek inderdaad in het achterhoofd van de makers zat. Dat had de film met gemak slapper en minder interessant dan zijn voorganger kunnen maken, maar dat valt reuze mee. Het is leuk om te zien hoe Harry geplaatst wordt tegenover werkelijk fascistische agenten die het recht in eigen handen hebben genomen. Het levert leuke parallelen op, evenals een reeks fijne scènes. Alle moord- en thrillerscènes zijn eigenlijk wel geslaagd, waarbij vooral de lange climax erg sterk is.
Wat ik ook leuk vond is dat er kennelijk tijd vrij wordt gemaakt voor extra verhaallijnen die niet allemaal nodig zijn, maar wel wat meer kleur geven aan de film. Denk bijvoorbeeld aan de introductie van de zwarte prostituee, die nauw in het oog gehouden wordt door de taxichauffer. Een compleet overbodig aantal minuten, maar het geeft wel meer beeld van de stad waarin het zich afspeelt en het levert kleur aan de film. En wat te denken van die hele vliegtuigkaping? Ik kan niet de kleinste reden bedenken waarom het erin zit, maar het is zo vermakelijk dat het niets uit maakt. Meestal zijn thrillers de films met de meest strakke scripts, waarin alles een zeer duidelijke betekenis heeft. Dat Magnum Force wat losser in elkaar zit vond ik wel prettig, zelfs al wordt het verhaal daardoor misschien iets te lang uitgesponnen. Dit is overigens niet een compleet uniek gegeven: de eerste Dirty Harry had ook al enkele losse zaken die niet met de hoofdverhaallijn te linken zijn.
Een schoolvoorbeeld van een goed vervolg wat mij betrefd. Het breidt de ideeën van het eerste deel verder uit, is geen herhaling en is ook nog eens bijzonder vermakelijk. Alleen enkele matige bijrollen verpesten soms een beetje de lol, maar zelfs dat kon veel erger. Dirty Harry was een dikke viersterrenfilm. Dit is een kleine viersterrenfilm. Het zal vast teveel gevraagd zijn voor de andere drie uit de reeks om ook net zo goed te zijn, maar het is al heel wat om twee maal raak te schieten.
4*
filmdetails permalink reageer
Chocolate (2008)
Alternatieve titel: Fury, vrijdag 14 januari 2011, 21:43 uur
Martial-artsfilms pakken mij doorgaans niet zo, dus het is wel opmerkelijk dat ik deze wel heel leuk vond. Dat komt voor een deel door de opmerkelijke hoofdpersoon. Tony Jaa en Jet Li vind ik altijd maar saaie mannetjes zodra ze niet aan het vechten zijn en omdat ik niets om hun personages geef vind ik de gevechten ook meteen minder boeiend, omdat er minder op het spel lijkt te staan. De keuze om van de hoofdpersoon in Chocolate een autist te maken is een goede vondst op dit gebied. Het zorgt ervoor dat ze weinig dialoog hoeft uit te spreken, maar ik vond haar al meteen een boeiender persoon. Natuurlijk is de manier waarop ze zo sterk wordt ongeloofwaardig, maar wel een leuk gebruik van het obsessieve concentratievermogen van veel autisten.
Ik ben zeker niet de kijker die hier het meeste oog voor heeft, maar ik vond de vechtscènes ook gewoon steengoed. Yanin beweegt fantastisch, het is met gevoel voor stijl en ook voor overzicht in beeld gebracht en de muziek maakt het extra meeslepend. Ik zag eerder deze week Fearless van Jet Li en vond het daar jammer dat alles vaak net iets te dichtbij werd opgenomen, dat er iets te duidelijk hier en daar CGI werd gebruikt en dat er teveel gemonteerd werd. Deze film komt toch wat authentieker en rauwer over. Hulde dan ook voor de credits, waarin we nog eens extra kunnen zien hoeveel moeite de vechters moeten doen voor de stunts die we in het eindresultaat te zien kregen. Zijn er meer vechtfilms met dergelijke credtis (en dan bedoel ik niet de bloopers van Jackie Chan)?
Helaas zit er ook weer veel melodrama in en gaat het eindgevecht wel érg lang door, maar al met al is dit een heerlijk meeslepende vechtfilm, zeker goed voor een avondje vermaak.
3,5*
filmdetails permalink reageer
Noruwei no Mori (2010)
Alternatieve titel: Norwegian Wood, vrijdag 14 januari 2011, 21:33 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Aanvankelijk was ik bang dat de film niet helemaal zou werken. Het eerste half uur verliep iets te fragmentarisch en ik had het gevoel dat de film veel te schattig was voor het onderwerp. Vooral het personage Naoko heeft een bepaalde schattigheid in haar gedrag dat je eigenlijk alleen in Japanse films lijkt tegen te komen en die ik niet zo bij de film vond passen.
Maar langzaam, zeer langzaam kreeg Norwegian Wood mij toch in zijn macht. Op het moment dat de film afgelopen was, het beeld zwart werd en het titelnummer van The Beatles ingezet werd kreeg ik een brok in mijn keel. Het lied heeft inhoudelijk niet bijzonder veel betrekking op de film zelf, maar toch wist het voor mij de geest van de film te pakken. Overigens is het niet zo dat het lied herrinneringen in werking zet bij de hoofdpersoon. Dat schijnt in het boek van Murakami zo te zijn (helaas heb ik die niet gelezen), maar de film is compleet chronologisch, in tegenstelling tot wat de plotbeschrijving hier beweerd.
Het is moeilijk te vatten wat mij nou precies zo aangreep. Het is geen perfecte film, maar de lyrische beelden met hun zachte belichting, het integere acteerwerk in combinatie met de bijna contrasterend heftige emoties (het is een loodzware film) wisten mij bijzonder te raken. Er zitten drie personages in die zelfmoord plegen. Heel wat dus en de film verzacht de pijn die zoiets veroorzaakt niet, maar weet op een bepaalde manier voelbaar te maken dat het leven van de hoofdpersoon door blijft gaan en dat hij een toekomst heeft. Wat die toekomst in vredesnaam mag zijn wordt ook al achterwege gelaten, maar ik denk dat het idee dat een mens zoveel ellende kan doorstaan en kiest om verder te leven mij zo ontroerde. Misschien een ietwat vage beschrijving van mijn kant, maar ik probeer er achter te komen waarom ik met die brok in de keel zat op het einde. Toch niet alleen door een Beatlenummer dat ik al vele malen gehoord heb, altijd al sterk gevonden heb, maar dat nooit echt diepe emoties losmaakte. Anh Hung Tran speelt misschien een beetje met het gegeven van het Beatlenummer. Als wij het horen gaan wij reflecteren op wat we gezien hebben, waar in het boek de hoofdpersoon dat kennelijk deed. Een sterke twist.
Een pijnlijke film, maar de situaties zijn zo goed geobserveerd door de regisseur dat het verrassend dragelijk wordt. De aanwezigheid van Kiko Mizuhara als Midori is daarbij een grote plus overigens. Erg leuk personage en stiekem hoopte ik de hele film dat Watanabe de door zelfmedelijden geplaagde Naoko zou verlaten voor Midori. Het is ook knap dat er zoveel gehaald wordt uit een vrij klein subplot rond die vent die telkens vreemd gaat, terwijl zijn trouwe geliefde dit weet. Ook weer moeilijk te beschrijven waarom, maar ik vond het gevoelsmatig veel toevoegen.
Opvallend lauw ontvangen deze film, zowel hier, op IMDB als in de pers (al moeten de Britten en Amerikanen hem nog zien). Ik vond het erg goed werken allemaal, ondanks het soms wat fragmentarische plot. Een klein meesterwerk. The Beatles vroegen al "Isn't it good Norwegian wood?" Dat was, met oog op deze film, terecht een retorische vraag.
4,5*
filmdetails permalink reageer
Dossier K. (2009)
Alternatieve titel: Dossier K, vrijdag 14 januari 2011, 19:18 uur
Best een fijne thriller. Spannend en onderhoudend genoeg, zonder ooit echt bijzonder te worden. Aanvankelijk leek het niet meer dan een aflevering van een televisieserie als Baantjer te worden, maar er zit genoeg duisternis in het verhaal om er meer van te maken en daarmee raken de hoofdpersonen ook meer betrokken bij de zaak dan in een gemiddelde detective. Meer dan in het boek zelfs, dat ik een aantal jaren terug las en dat na één derde nog maar weinig overeenkomsten heeft met de film (al blijven de thema's consistent hetzelfde). Het is alleen jammer dat het nooit meer wordt dan een vaardig gemaakte thriller. Een hoogvlieger is het niet. Niets te klagen, maar ook niet om in het bijzonder te prijzen.
3*
filmdetails permalink reageer
Gewoon Hans (2009)
donderdag 13 januari 2011, 22:45 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Best een fijne komedie over hoe we naar beroemdheden kijken. Gek dat mensen de vriendelijkheid van Teeuwen niet geloofwaardig over vonden komen, want dat lijkt me de bedoeling. Aanvankelijk moet de film het voor de humor vooral van Ton Kas hebben, maar de waanzin wordt in het hoofdplot met Teeuwen zelf langzaam opgebouwd, tot de lekker absurde locatie van Teeuwens huis. Helaas valt de film bij het einde compleet in duigen. De slotscènes, nadat Teeuwen probeerde te slapen met Katinka, werken voor geen meter. Ik zag deze film in het kader van een scenarioanalyse op de universiteit en daar zat een toelichting van de regisseur op het einde bij, maar dat is ook meteen de enige reden waarom ik snapte wat het doel er van was. Een vreselijke anticlimax op een verder toch wel geslaagde televisiefilm. En voor zo'n 45 minuten is het zeker de moeite waard.
3,5*
filmdetails permalink reageer
Déjeuner sur l'Herbe, Le (1959)
Alternatieve titel: Picnic on the Grass, dinsdag 11 januari 2011, 23:40 uur
Ik betwijfel of Jean Renoir zelf dacht dat hij een meesterwerk aan het maken was toen hij Le Déjeuner sur l'Herbe aan het maken was, maar wat maakt het uit als je je vermaakt. Hij schoot deze film rond het huis waar hij opgegroeit was met zijn vader, de schilder Auguste Renoir en de film is duidelijk een lofdicht naar die tijd en naar zijn vaders kunst. De vraag is dan alleen: waarom geen verhaal dat past bij dergelijke nostalgie? Het plot is niet vervelend om te volgen, maar niet bijzonder genoeg uitgewerkt om dit tot een werkelijk fantastische film te maken. Wat echter goed overeind staat is het uiterlijk, dat waarlijk een mooi eerbetoon is aan de schilderkunst van Auguste Renoir. Vooral de belichting is beter dan je in de meeste films zult aantreffen. Visueel behoort dit dus tot de top, maar als Renoir er nog een boeiend verhaal aan vast had weten te knopen of meer de diepte in was gedoken was het misschien een meesterwerk geweest.
3*
filmdetails permalink reageer
Huo Yuan Jia (2006)
Alternatieve titel: Fearless, zondag 9 januari 2011, 23:10 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Fearless begint vrij aardig, met aardig wat battles die leuk waren om naar te kijken. Ik had liever een wat rauwe en pijnlijke look gezien in de film, in plaats van deze bijne glimmende beelden die vooral de indruk wekten dat er misschien wat teveel CGI gebruikt was. Maar daar kon ik me wel overheen zetten. Het was alleen jammer dat na het gevecht met meester Chun er eigenlijk weinig meer overblijft om van te genieten, met uitzondering van het gevecht met O'Brien. Dat hele spirituele plot met dat blinde meisje is niet alleen te cliché voor woorden, maar ook erg saai uitgewerkt. De film wordt ineens enorm sentimenteel en dat gevoel blijft hangen.
Het eindigt dan ook met een stel vreselijke eindscènes, voorafgegaan door een bizarre dialoog over thee die in ieder geval op mij niet logisch overkwam. De meest onbegrijpelijke keuze van de scenarioschrijver is om Huo Yuanjia te laten vergiftigen tijdens het eindgevecht. DIt slaat verhaaltechnisch nergens op: wie gaat er nou middenin een gevecht iemand dodelijk vergiften terwijl het overduidelijk is wie daarvoor verantwoordelijk zou zijn? En nee, dit deel van het verhaal is niet waargebeurt, of ik moet me heel sterk vergissen. Het meest storende aan dit deel van het verhaal is dat het zo weinig recht doet aan het genre. Ik had best zin in dat gevecht tussen Huo en die Japanner, ze leken aan elkaar gewaagd. Dan ga je zo'n climax toch niet opzij zetten voor een ongeloofelijk sentimentele vergiftigingscène? Waarvoor kijken we een martial arts film? Deze film werkt bijna alleen tijdens de gevechten, dus een echt gevecht op het einde had beter gepast, maar de makers wilden duidelijk iets mythischers.
Voor mij werkt het zo niet. Dat levert een onvoldoende op voor een film die toch gemakkelijk een voldoende had kunnen scoren.
2,5*
filmdetails permalink reageer
Man of the West (1958)
zaterdag 8 januari 2011, 21:57 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Ik ben het met Mister Blonde eens dat dit wel eens de beste film van Anthony Mann zou kunnen zijn (al zag ik ze nog lang niet allemaal). En net als hem moest ik toevallig ook aan A History of Violence denken.
Overigens begon de film niet zo sterk. De treinscènes met die gokker kwamen voor mij niet uit de verf en voelde geforceerd aan. Ook het idee dat Cooper de trein zou moeten uitstappen om hout te hakken voor de trein leek mij een schrijverstruuk om Cooper maar uit die trein te krijgen(of werd zoiets echt gedaan in het wilde westen?). De eerste ontmoeting met Cobb viel ook lichtelijk tegen doordat zijn dialoog wat te nadrukkelijk geschreven was om alle achtergrondinformatie over hem en zijn verleden met Cooper maar verteld te hebben.
Daarna kan de film echter pas echt beginnen en dan wordt het ook ineens steengoed. Er zitten veel meesterlijke scènes in en wat me het meest opviel aan de beste momenten was hoe rauw en naar ze waren, zeker voor de jaren '50. De striptease van Julie London is intens. Het vuistgevegd tussen Cooper en de man die London liet strippen, waarin Cooper uiteindelijk die man laat strippen is opvallend rauw en pijnlijk. Het moment waarop we zien dat Lassoo een spookstad is naargeestig, zeker als die stomme schurk een akelige doodskreet uitslaat als hij probeert weg te rennen. De shootout tussen Cooper en die man die Claude speelt is oprecht spannend. De climax, met Cobb op die rotsen, is fenomenaal gefilmd.
Als ik het eerste half uur even vergeet kan ik niet anders zeggen dat dit een van de best opgebouwde en spannende westerns is die er bestaat. Het voelde ook bijna meer als een film noir aan dan een western, met al die duistere kanten. Het verhaal, over een ex-crimineel die met zijn verleden geconfronteerd wordt, is sowieso meer noir dan western, al gebruikte Eastwood het later ook voor het nog betere Unforgiven. Dat Cooper te oud is voor de rol, zeker als je bedenkt dat de 'vaderrol' gespeelt wordt door Lee J. Cobb die 10 jaar jonger dan Cooper was, neem ik maar voor lief, want het werkt. Julie London is voor mij een onbekende naam, maar ze is erg goed in een moeilijkere rol voor een vrouw dan je meestal in westerns ziet. De schurkenbijrollen zijn prachtig gecast. John Dehner (oppassen dat ik niet 'John Denver' schrijf, wat ik aanvankelijk las) is met name goed als Claude. Het is moeilijk om in een western een schurk neer te zetten waarvan je denkt dat hij de held kan verslaan, aangezien dat nooit in dit genre gebeurt, maar Claude weet die suggestie te wekken. Cobb vond ik misschien iets teveel over-te-top, maar eigenlijk werkte dat ook wel. De mooie Mannbeelden miste ik hier aanvankelijk, door de vele binnenscènes die niet bijzonder geschoten waren, maar de fantastische cinematografie in Lassoo en bij de climax maken alles goed.
Een prachtfilm. Zeker om vaker te bekijken.
4*
filmdetails permalink reageer
In the Name of the Father (1993)
vrijdag 7 januari 2011, 23:01 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Een typische film voor dit soort thematiek. Waargebeurde verhalen over mensen die onrechtvaardig ergens van beschuldigt zijn bestaan er genoeg en het is opvallend hoe weinig ambiguïteit dergelijke films altijd hebben, terwijl dat een voor de hand liggende eigenschap zou zijn. Het zijn echter bijna altijd heldenvertellingen. Niet onterecht, maar soms zou ik iets minder overdrijving willen. Al valt het bij In the Name of the Father nog mee. Dat is een integere verfilming of in ieder geval een verfilming die weet te doen alsof hij integer is. Sommige momenten zijn iets te overduidelijk gefictionaliseerd (onzin dat een briefje met daarop "Do not show to the defence" hier gepresenteerd wordt als doorslaggevend bewijsstuk, ondanks dat iedereen dat had kunnen schrijven). Het originele verhaal was al indrukwekkend genoeg, dus waarom moet het er dan dikker opgelegd worden? Dan heb ik het niet over de keuze om vader en zoon binnen één cel te plaatsen. Ik vroeg me al af of het werkelijk mogelijk was, zeker omdat niet eens één van de andere medeveroordeelden in dezelfde gevangenis zat. Deze keuze werkt dramatisch echter wel.
De film wist me in ieder geval zeer mee te slepen in het verhaal. Het is goed gemaakt en goed verteld, zelfs al is het verder geen uitzonderlijke film. Daniel Day-Lewis trekt het vooral boven het gemiddelde uit. Een intense performance, één van de beste van deze sowieso al indrukwekkende acteur. Pete Postlethwaite was ook prima. Alleen Emma Thompson deed me opvallend weinig hier.
3,5*
filmdetails permalink reageer
Mani sulla Città, Le (1963)
Alternatieve titel: Hands over the City, vrijdag 7 januari 2011, 22:36 uur
Het blijft toch een vreemd fenomeen, die Amerikaanse acteurs in Italiaanse films van de jaren '60. Geen enkel ander Europees land heeft ooit zo consequent sterren uit de VS gehaald om met behulp van nasynchronisatie een hoofdrol te laten spelen. Vaak waren het acteurs wiens carrière in een dip zat, maar zeker niet altijd (denk maar aan Burt Lancaster in Il Gattopardo). Hoe Steigers carrière eruit zag in 1963 weet ik verder niet.
De film zelf vond ik goed gemaakt, maar in alle eerlijkheid moet ik ook wel hier het woord 'saai' gebruiken. Het is inderdaad een enorm politieke film en het debat dat hier gevoerd wordt interesseerd mij in principe wel, maar het is toch jammer dat het allemaal zo droog in beeld gebracht wordt. Dit is neorealisme dat een stapje te ver gezet heeft. Enerzijds kan het prijzenswaardig zijn dat de film zo zonder foefjes en zonder zichtbare poging tot emotionele betrokkenheid van de kijker is gemaakt, maar wat levert het op? Het voelde aan als een zielloze film, gemaakt om een uiteindelijk toch vrij eenzijdig (maar geloofwaardig) argument duidelijk te maken. Er zaten voor mij teveel momenten in waar de aandacht wegzakte. De keuze om geen enkele filmische middelen te gebruiken die opvallen en ook om het acteerwerk zo neutraal mogelijk te houden is duidelijk bewust gemaakt, maar het is ook dodelijk voor de filmervaring. De enige levendigheid van de film komt van het bekende Italiaanse temperament, wat weer veel geschreeuw oplevert, maar daar ben ik ook al geen fan van.
2*
filmdetails permalink reageer
Dokument Fanny och Alexander (1986)
Alternatieve titel: The Making of 'Fanny and Alexander', dinsdag 4 januari 2011, 22:20 uur
Nou heb ik al aardig wat making ofs gezien, maar nooit echt eentje zoals deze. Hier geen interviews of commentaar dat alles aan elkaar praat. Puur alleen lang aangehouden setbeelden waarin we Bergman de boel zien regisseren. Best boeiend om te zien, vooral omdat ik het zelf spannend begon te vinden of de timing van de acteurs tijdens de werkelijke opnames wel goed zou zijn. Daarnaast is er een bijzonder lange, ontroerende opname van een oude, uitgebluste Gunnar Björnstand die met zichtbare moeite een scène moet opnemen en het er mooi vanaf brengt. Al zit de bewuste scène niet in de cut van drie uur van Fanny och Alexander helaas. Het lijkt erop dat Fanny och Alexander onder vrij relaxete omstandigheden geschoten is, wat natuurlijk goed is, maar niet de meest spannende making of oplevert. Het is vooral leuk om even het gevoel te hebben onderdeel te zijn geweest van het maken van die film dat deze docu de moeite waard maakt. De lengte van 110 minuten wordt echter niet helemaal gerechtvaardigd.
3*
Voor mensen die de film nog zoeken: Lumiere heeft een 2-disc uitgave van Fanny och Alexander in Nederland uitgebracht met daarop ook deze docu en een boekje. Sterk aanbevolen!
filmdetails permalink reageer
Fanny och Alexander (1982)
Alternatieve titel: Fanny and Alexander, dinsdag 4 januari 2011, 22:19 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Fanny och Alexander is in de drie uur durende versie die ik zag een betoverende film. Eentje die je in zijn wereld zuigt vanaf de eerste scène waarin Alexander door de verschillende kamers van zijn oma's huis rondrent en denkt daar een standbeeld te zien leven. Het is een unieke film, niet zozeer onvergelijkbaar met anderen, maar heeft een gevoel dat totaal eigen is. Net als The Night of the Hunter wordt dit bereikt door het gebruik van enerzijds zeer herkenbare en realistische locaties en sets die door de manier waarop ze in beeld gebracht worden vreemd en sprookjesachtig aandoen. En het komt door de betoverende, akelige en mysterieuze vertelling. Er gebeuren niet echt zozeer onverklaarbare dingen, maar achteraf blijft het gevoel hangen dat er iets ongrijpbaars is gebeurt. Dit is geen geringe prestatie. Alleen de grote regisseurs kunnen zoiets doen.
Ingmar Bergman waardeer ik al langer, maar ik zie zelden een film van hem. Net als Tarkovsky en veel Italiaanse regisseurs is hij iemand voor wiens werk ik zeer in de stemming moet zijn anders zal het waarschijnlijk niet werken. Fanny och Alexander is echter een film waarvan ik me kan voorstellen dat ik hem altijd goed gevonden zou hebben. Bergmans duistere kanten zitten sterk in de film verweven, maar het lijkt alsof de Zweedse regisseur aan het einde van zijn carrière wat luchtiger op die duistere kanten kon terugkijken. Zo'n warm werk ben ik niet van Bergman gewend, zelfs al doet de film pijn wanneer het pijn moet doen en blijven we niet met een compleet happy end achter (de komst van de geest van de bisschop zorgt voor kippenvel). Het is een spel met emoties, maar het totaalgevoel kan ik niet anders dan spiritueel noemen, al vind ik dat doorgaans een te zweverige term om op een film toe te passen.
Het draait allemaal om opbouw. Het openingsfeest duurt lang (en kennelijk nog langer in de 5-uursversie, die sommigen teveel wordt) en de film lijkt lange tijd geen specifieke kant op te gaan. Mij wisten deze scènes echter wel te pakken puur op sfeer en gevoel en als je verder in de film zit blijken ze ineens onmisbaar te zijn geweest. Door de lengte wordt het verlies van deze plaats en deze mensen als Alexander naar de bisschop verhuist voelbaar gemaakt. Aanvankelijk was ik ietwat teleurgesteld dat het verhaal ineens een wending nam waarin we weer een verhaal gingen zien over strenge opvoeding en chriselijk dogma's, maar Bergman voert ze perfect uit en ze passen in het sprookjesgevoel. Het derde, laatste en korste deel is het beste. Bij de joden vliegt de film werkelijk de sprookjeswereld in, inclusief levende mummies, een ontmoeting met God en het meest fascinerende personage in de film, Ismaël. Cinema op zijn best. Het eindigt op een uiterst bevredigende manier. Alle bijzondere scènes opnoemen heeft geen zin, daarvan zijn er teveel. Toch wil ik een favoriet in het bijzonder noemen, wanneer Alexander aan een stel kinderen 's avonds zijn toverlantaarn demonstreert. Een mooi klein moment, die helaas onderbroken werd door een schrikgrap van een van de kinderen. Er zijn ook scènes die niet echt een plaats lijken te hebben in het geheel, zoals het moment waarop we achtergrondinformatie over Carl en zijn Duitse vrouw krijgen, maar wellicht komt dat omdat ik naar een verkorte versie keek.
Ieders bijdrage aan de film is geweldig. De sets van Anna Asp doet denken aan de verfilming van Great Expectations door David Lean, waarschijnlijk niet toevallig aangezien Bergman toegaf dat Charles Dickens een grote inspiratiebron was voor deze film. Alleen Leans film was niet in kleur en de kleuren hier zijn onmisbaar, schitterend belicht en vastgelegd door cinematograaf Sven Nykvist. De kostuums van Marik Vos zijn natuurlijk ook fantastisch. De acteurs zijn allemaal perfect gecast en ik was in het bijzonder dol op Gunn Wallgren als de oma.
De film komt foutloos op me over. Ik heb nu al zin in herziening. Ik ben benieuwd naar de langere versie, maar ik vraag me serieus af of die werkelijk beter is. Het voelde perfect gebalanceerd aan nu. Sommige mensen verveelden zich af en toe bij de 5 uurs versie lees ik hier. Dat kan ik me bij de 3 uurs versie moeilijk voorstellen. Toch zal ik die uitgave eens bekijken, al is het maar om te zien wat ik gemist heb.
4,5*
filmdetails permalink reageer
Kids Are All Right, The (2010)
zondag 2 januari 2011, 17:40 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Annette Bening, een actrice wiens bestaan ik bijna geheel vergeten was. Ik heb volgens mij ook al een aantal jaar geen film meer gezien waar ze in zat. En om eerlijk te zijn: die paar rollen die ik van haar zag vond ik niet bijster sterk (ja, inclusief American Beauty). The Kids Are All Right bracht Bening weer onder mijn radar, niet alleen omdat de film geweldig zou zijn, maar omdat Bening er de show in zou stelen en waarschijnlijk een Oscar ervoor zou winnen (na de release van Black Swann is Portman echter de favoriet geworden). Deze film werd dus een nieuwe kennismaking met Bening voor mij en laat ik zeggen dat het geen aangename ervaring was. Ik herrinnerde me meteen weer waarom ik haar zo vervelend vond. Ze laat iedere emotie te duidelijk zien. Haar gezichtsuitdrukkingen zijn dan ook vaak karikaturaal. Zeker drama vereist toch wel dat bepaalde emoties slechts gesuggereert worden en onderhuids voelbaar moeten zijn, maar Bening kan het niet laten alles overduidelijk te maken. Zij wist de film zodanig naar beneden te trekken dat ik toch maar voor een onvoldoende ging, in plaats van een milde drie sterren.
De film zelf vond ik dus ook los van Bening al niet bijzonder indrukwekkend. Waarom wordt deze film op zoveel plaatsen als een meesterwerk beschouwt? Na er wat recensies op nagelezen te hebben valt het me op dat er nogal veel gemaakt wordt van het feit dat deze film een geslaagd gezin toont geleidt door twee lesbische vrouwen. Nou geef ik toe dat daar niet bijzonder veel films over gemaakt zijn, maar dat lesbiennes een gelukkige familie zouden kunnen starten is voor mij geen nieuwe informatie. Daarnaast is dat een te karig gegeven om de film goed te vinden.
Als komedie vond ik het nog best aardig allemaal, maar het is als drama dat het te kort schiet. De film is net te luchtig, net te schattig en wellicht net iets te vol van zichzelf. Bij films als Juno en Little Miss Sunshine lees je wel eens dat sommige mensen het net iets teveel een typische Amerikaanse indie vinden: dat gevoel had ik bij The Kids Are All Right. Wat ik miste was een doorleefd gevoel, het idee dat de mensen die we hier zien al een leven hadden voor de film begon. Enkele verwijzingen naar hun jeugd lossen dat probleem niet op. De film graaft niet diep. Tegen het einde wil het emotioneel ontroeren, maar dat lukt dan niet echt meer. En als komedie is het net niet grappig genoeg. Wat overblijft is een luchtig drama dat als een klein zuchtje wind op een warme zomerdag aangenaam voorbij waait zonder ooit opvallend te worden. Toegegeven, de grote emotionele scènes van Moore en Ruffalo werkten voor mij nog wel. Daartegenover staat dat het grote moment van Hutcherson (waarin hij een hond redt van zijn vriend) bijna lachwekkend suf is.
De cast buiten Bening is wisselend. De kinder zijn oké, zoals de titel ons eigenlijk al duidelijk maakte. Zeker Wasikowska heeft genoeg uitstraling om te kunnen boeien, maar heeft geen bijzonder personage. Moore is subliem als altijd en laat haar dan maar die Oscarnominatie krijgen in plaats van Bening. Aan Ruffalo moest ik wennen. Aanvankelijk vond ik zijn rol wat te dik aangezet, alsof hij iets te komisch wilde spelen, maar eenmaal aangekomen bij zijn meer serieuze scènes blijkt hij toch een geloofwaardig personage opgebouwd te hebben. De bijrollen vond ik vooral matig, met als dieptepunt die vriend van Laser.
Kortom: een weinig zeggende film met een vreselijke actrice in de hoofdrol.
2,5*
filmdetails permalink reageer
MovieMeter
Films
