The One Ring
Ingeschreven sinds 7 januari 2005
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van The One Ring. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012.
Law Abiding Citizen (2009)
vrijdag 10 februari, 22:20 uur
stem geplaatst
filmdetails
Firefox (1982)
donderdag 9 februari, 23:57 uur
Firefox staat bekend als een van Clint Eastwoods minste werken, maar ik vond hem nog verrassend genietbaar. Toegegeven, er is een hoop mis mee, niet in de laatste plaats dat we hier te maken hebben met een plot die alleen werkt omdat de Sovjets constant traag reageren, maar niettemin is het allemaal wel vermakelijk om te zien hoe Eastwood steeds nieuwe identiteiten aanneemt en dat hij voor de verandering een vrij sullig personage speelt. Het hele deel in het vliegtuig duurt bijna de halve speelduur, maar ik vond het nooit te traag. Mooi opgebouwd juist en ondanks dat het duidelijk om modellen ging vond ik de gevechten nog altijd best pakkend en overtuigend. Het was ook wel fijn dat het een no-nonsensefilm was. Een actiethriller die niet van zijn pad afwijkt. Er zijn geen subplots, zelfs geen romance en er wordt alleen afgeweken van thriller- of actiescènes als er iets uitgelegd moet worden. Het voorkomt misschien dat het een bijzondere film wordt of diep kan gaan, maar zulke pretenties heeft dit niet.
3*
filmdetails permalink reageer
Sweet and Lowdown (1999)
donderdag 9 februari, 23:57 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Erg leuke film waarin een legende gecreëerd wordt van iemand die nooit bestaan heeft, waarbij de spaarzaam gebruikte mockumentaryvorm goed werkt (trouwens wel een kleine obsessie van Allen, die mockumentary: Take the Money and Run, Zelig, Husbands and Wives). Er zijn veel grappigere films van Allen en slechts een paar grappen wisten me aan het lachen te maken, maar het geheel werkt vooral als een karakterstudie van een heel vervelend, maar wel boeiend mannetje die pas verdraagzaam wordt als hij muziek maakt. Zou Allen dat aangesproken hebben, een artiest die als persoon makkelijk te bekritiseren valt, maar als kunstenaar briljant is (in de jaren '90 stonden enkele films van Allen in de schaduw van zijn privéschandalen)? Misschien zie ik er teveel achter. Hoe dan ook, Penn speelt de rol van zijn leven. Morton is ook erg sterk, maar ik las later pas dat ze geïnspireerd was door Gelsomina uit La Strada. Eigenlijk stom dat het me niet opviel, aangezien ik de link tussen La Strada en Sweet and Lowdown wel legde op het einde. Persoonlijk moest ik bij Morton telkens aan Harpo Marx denken, zelfde mimiek. Niemand hier speelt trouwens het typische Woody-Allenpersonage. Buiten de acteurs en het gebruikelijke goede script valt ook het lekkere jaren '30-sfeertje op.
4*
filmdetails permalink reageer
My Week with Marilyn (2011)
maandag 6 februari, 22:39 uur
Bij J. Edgar en The Iron Lady, twee biopics die ik recent zag, stoorde ik me aan de structuur waarin een oude versie van het hoofdpersonage terug kijkt op zijn leven en zo het hele levensverhaal verteld wordt. De beste aanpak voor een biopic is toch vaak een korte periode uit het leven van het beoogde persoon te pakken en hem of haar daarin proberen te vangen. Daarvoor verdient My Week with Marilyn alvast een pluspunt. Helaas wordt er dan wel weer gekozen voor een andere cliché-aanpak voor biopics: het perspectief van een buitenstaander. Dit is Colin Clarks verhaal geworden en de Marilyn Monroe die we hier zien is onvermijdelijk Colin Clarks Marilyn Monroe. De periode waarin we haar zien is goed, maar ik had denk ik liever een film gehad die dicht bij Monroe zelf was gebleven. Nu heeft het me iets teveel van een jongensavontuurtje waarin de jonge vent stiekem een relatie heeft met het ultieme sekssymbool. Persoonlijk zou het me totaal niets verbazen als Colin Clark gewoon alles, of in ieder geval het grootste deel verzonnen heeft. Dat hij pas na het succes van het eerste boek een tweede boek heeft geschreven en daar beweerd heeft intiem met Monroe geweest te zijn is al genoeg redenen om geen woord dat hij geschreven heeft te geloven (al geef ik toe de boeken niet gelezen te hebben). De film wordt dan ook het portret van een jongen die de enige is die Monroe begrijpt en waarvoor Monroe uiteindelijk een hoop liefde en respect koestert, alsof hij het enige lichtpuntje is tijdens een van haar moeilijkste periodes. Jaja, het zal wel.
Zelfs al is het waar dan is het niet bepaald de interessantste manier om het te vertellen. De film is erg luchtig geworden. Monroe's problemen hier waren serieus en de film ontkent dit niet, maar er wordt toch vaak te snel teruggegaan naar het jongensavontuur, naar komische tussenstukken en de vrolijke kleurtjes die iets Technicolor-achtigs hadden. My Week with Marilyn maakt wel duidelijk dat Monroe een complexe persoonlijkheid had, maar maakt het niet invoelbaar. Michelle Williams weet een goed portret neer te zetten van een onzeker, verkeerd ingeschatte, naïeve en bezitterig afhankelijke vrouw die wat al te gemakkelijk in de rol van sexy bimbo weet te vervallen, tot haar eigen nadeel. Ik had vooraf mijn twijfels over Williams in deze rol, ondanks dat ik haar een goede actrice vind, maar ze wist me uiteindelijk wel te overtuigen, zonder dat ze me meesleepte. Daar is het de film niet voor. Stiekem vond ik ook Kenneth Branagh wat pakkender als Olivier. Niet alleen weet hij Olivier naar mijn gevoel qua mimiek perfect te vangen (vooral tijdens de Shakespearestukjes zag ik werkelijk de Olivier van Richard III en Hamlet), maar hij wist ook het conflict in Olivier (enorm ego met bijbehorende onuitputtelijke arrogantie, maar intelligent genoeg om dat zelf te beseffen) boeiend en invoelbaar te maken. Toegegeven, het is een minder groot conflict dan dat er in Monroe heerste, maar niettemin sterk gedaan. Sterke minirol van Dench overigens.
Een slechte film vond ik het niet zozeer, eerder niet de ultieme film over Monroe die het had kunnen zijn. Als jongensavontuurtje is het best vermakelijk en het is ten alle tijden boeiend. Ik moet er ook bij zeggen dat de film het niet mee heeft zitten dat hij ongeloofelijk veel lijkt op Me and Orson Welles. Natuurlijk zijn Welles en Monroe niet met elkaar te vergelijken, maar de films lijken qua structuur en qua ontwikkeling en perspectief van de mannelijke hoofdrol (Zac Efron en Eddie Redmayne) enorm op elkaar.
3*
filmdetails permalink reageer
Descendants, The (2011)
maandag 6 februari, 21:14 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Met About Schmidt en Sideways bewees Payne zich voor mij als een grootmeester van pijnlijke komedies. Of zijn het geestige drama's? Hoe dan ook, weinig regisseurs weten zo fijn karakteruitdieping te mixen met een gezonde portie wantrouwen en cynisme en toch humanistisch te blijven. The Descendants is een film in dezelfde traditie, al is hij wel wat milder gestemd dan zijn voorgangers. Het bijtende is er wat uit en de humor nadrukkelijker. Dat maakte hem voor mij toch ook net wat minder dan Schmidt en Sideways. De vermindering van cynisme (gelukkig nooit helemaal afwezig en er is in ieder geval genoeg ironie) stoorde mij dan nog niet echt, maar ik vond de grappen er soms wat over gaan.
Vooral het personage van Sid zei dingen die vooral bedoelt waren om even met wat humor op adem te komen, maar ik vond zijn opmerkingen te flauw en eigenlijk ook wat te dom, zelfs voor zijn karakter. Sowieso is Sid een zeldzaam geval van een zwakke karakteruitwerking van Payne, alsof hij niet weet wat hij er mee aan moet. Zodra Sid zijn verplichte serieuze moment op de bank heeft gehad waarin hij uitgediept wordt verdwijnt hij meteen naar de achtergrond. Hij loopt nog door de hele film rond, maar nu hij serieus is gemaakt krijgt hij nauwelijks nog grappen en is zijn rol overbodig. Ik moet eerlijk bekennen een tijd nodig gehad te hebben om in de film te komen en naar mijn gevoel waren het de nadrukkelijke grappen in de eerste helft die daar de oorzaak van waren.
Dit is dan ook een Paynefilm die voor mij bijna geheel teerde op het drama en daar gelukkig goed mee weg komt. Natuurlijk is het verhaal voorspelbaar, maar Payne redt zich eruit door het allemaal ontzettend geloofwaardig te brengen. Het meest onder de indruk was ik in de manier waarop de relatie tussen vader en dochters gebracht werd. Het had iets vertrouwds, iets echts. Het herstellen van de band tussen dit trio is een belangrijk plotonderdeel, maar voelt nooit als een zodanig aan. De manier waarop de meiden met hun vader omgaan is niet een van complete vervreemding maar ook een van acceptatie, alsof ze die man daadwerkelijk allang kennen en weten dat hij een onderdeel van hun leven is. Iets wat in zo'n beetje in alle films over zo'n onderwerp ontbreekt. Het herstel van de relatie gaat dan ook zo vloeiend, zonder verplichte grote scènes en heftige emoties, dat ik bijna mijn adem inhield bij de laatste scène op de bank, die typerend is voor de briljante eenvoud van het drama in de gehele film.
Zo weet Payne bijna alles in de film (Sid uitgezonderd te balanceren). De manier waar toegewerkt wordt naar de verplichte scène waarin Clooney niet het contract tekent is op een zelfde manier subtiel, waardoor het aan het einde niet meer valt te zeggen of hij uit haat voor die man met wie zijn vrouw vreemd ging zijn contract verbreekt of uit liefde voor de omgeving (het is natuurlijk beiden). Misschien wel de grootste prestatie van de film was dat ik met een brok in mijn keel zat tijdens de scène waarin het as werd uitgestrooid over de zee. We hebben niet veel positiefs gehoord over de vrouw, dus waarom zou ik bedroefd zijn bij haar dood. Ik weet niet hoe de film dit deed. De cast is goed, maar niettemin is dit de show voor Clooney en Woodley die het allemaal spelen zonder ook maar iets er dik bovenop te leggen. Als Clooney de Oscar wint voor deze rol is het wellicht de meest naturelle performance die ooit die prijs, er zit werkelijk geen grammetje vet aan deze acteerprestatie. Als laatste is er nog de geheime troef genaamd Hawaii. De omgeving wordt mooi gebruikt voor de sfeer (inclusief de shirts), maar het wordt ook knap emotioneel ingezet door een bijzonder mooi shot van een beboste berg te tonen na het uitstrooien van de as. Daarbij vond ik het erg goed werken dat het constant lijkt alsof het bijna gaat regenen.
Qua drama is dit dus een meesterslag van Payne, zo goed als zijn voorgangers, maar de flauwe humor en het haperende eerste uur houden me van een score voor een meesterwerk af. Niettemin mag Payne van mij doorgaan met dit soort onsentimentele karakterdrama's maken. Is toch wel een eigen stem in Hollywood.
4*
filmdetails permalink reageer
Kotoko (2011)
vrijdag 3 februari, 22:10 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Aan het eind van 2011 kwam er een film in de Nederlandse bioscopen met de titel Hysteria. Die titel hadden ze beter kunnen bewaren voor Kotoko, een bijzonder hysterische film die nu al de prijs heeft gewonnen voor minst subtiele film van het jaar. Tsukamoto legt alles er zo dik bovenop, zowel qua verhaal als qua beeldtaal en geluid dat ik de hele speelduur heb getwijfeld of het een komedie was. Kennelijk was het serieus bedoelt. Als komedie was het al niet best, maar als drama is het gewoon te belachelijk voor woorden. De eerste twintig minuten of zo zijn rampzalig, als de vrouw mensen dubbel ziet, de camera alle kanten in schudt en er flink wat gegild wordt. Die scène waarin ze met haar krijsende baby in een arm probeert iets te koken vond ik een van de slechtste die ik ooit gezien had. Als de film wat tot rust komt is het bekijkbaar en met het rolletje van Tsukamoto zelf wordt het soms zelfs leuk, maar als regisseur heeft hij gewoon te weinig vertrouwen in de intelligentie van de kijker en blijft hij alles erin rammen. We zullen weten dat deze vrouw gek is en aftakelt en hij kiest de gemakkelijkste manier om dit te doen: alle remmen los. Nooit mijn favoriete aanpak, maar hij werkt het ook nog eens slecht uit. De elegantie van een Noe had het misschien kunnen redden, maar lelijk handheldwerk en eindeloos geschreeuw doen het voor mij niet.
1,5*
Ik ben ook wel benieuwd wat de echt hoge stemmers te zeggen hebben, eigenlijk.
filmdetails permalink reageer
SF - Paraati (1940)
Alternatieve titel: SF Parade, vrijdag 3 februari, 22:10 uur
Een Finse musical uit 1940: dat is eens wat anders dacht ik voor ik deze zag op het IFFR. Dat bleek mee te vallen, want dit lijkt buiten de Finse taal om sprekend op Amerikaanse musicals uit de jaren '30 en helaas lijken niet de beste als voorbeeld gebruikt te zijn. Het is een musical met maar drie liedjes, waarvan er één drie of vier keer herhaald wordt en een andere tweemaal. Er wordt ook nauwelijks gedanst en de meeste aandacht gaat uit naar het plotje, dat zoals wel vaker in dit genre van vreemde onwaarschijnlijkheden aan elkaar hangt en er vooral plezier in heeft om de twee geliefden op kunstmatige wijze uit elkaar te houden. De komische bijrollen en dan vooral die twee restauranthouders redden het nog enigszins al zijn ook zij niet briljant.
2*
P.S.: Wat een absurde plotbeschrijving. Komt zo te zien van de IFFR-website, die weer bewijst dat ze daar de wildste termen gebruiken om mensen te trekken.
filmdetails permalink reageer
Cocoanuts, The (1929)
donderdag 2 februari, 11:32 uur
De eerste film van de Marx Brothers behoort niet tot hun meest geprezen werken en dat blijkt niet helemaal terecht te zijn. Het geheel wordt soms wat verpest door saaie scènes met serieuze bijrollen (die in latere films wijselijk geschrapt werden, tot ze in hun MGM-periode ineens terug moesten komen) en vreselijke musicalnummers. Dat lied van die agent die zijn shirt kwijt is was nog wel grappig, maar onverklaarbaar zijn twee dansnummer waarin ineens een grote groep vrouwen verschijnen en een willekeurig dansje uitvoeren. Er wordt geen poging gedaan om deze stukken in de film te schrijven en voor deze gelegenheden verdwijnen de Marx Brothers en de bijrollen van het scherm en verschijnen deze dames die verder niet in de film zitten ten tonele. Vreemd. Was dit om mee te liften met het musicalsucces dat na de komst van de geluidsfilm ontstond of was dit een gewoonte bij de vaudeville-optredens waar de Marxjes mee begonnen zijn? Hoe dan ook, ik vond het vreselijk. Daarnaast wordt The Cocoanuts er wel eens van beschuldigt slecht geregisseerd te zijn. Mee eens, maar welke Marx-Brothers film is dat niet?
Waar het bij mij toch om gaat op de eerste plaats in deze films is of The Marx Brothers grappig zijn en het antwoord op die vraag is een volmondig "ja". Duck Soup heeft creatievere routines en de finale van A Night of the Opera zal denk ik wel het meesterwerk van de broertjes voor mij blijven, maar geen van hun films is denk ik zo consistent grappig. Ik heb wel eens beweerd dat hun humor van nature hit-and-miss is, dat dit bij hun manier van grappen maken hoort. Bij The Cocoanuts bleek dit nauwelijks het geval te zijn. Bijna iedere grap hier was ook geslaagd, waardoor ik de musical- en serieuze momenten makkelijk kan vergeven (en in de toekomst door zal spoelen hoogstwaarschijnlijk), zeker omdat de Marxen er zelf niet in zitten. Er hadden van mij wel wat meer grote slapstickroutines in mogen zitten zoals die waarin de broers elkaar steeds mislopen in die twee kamers, maar dat is nauwelijks een kritiek. Iedere broer krijgt hier evenveel aandacht (behalve Zeppo, maar wie geeft iets om hem?) en ook de onvervangbare Margaret Dumont was hier al aanwezig. Hoogtepunt? De veiling, misschien wel Chico's beste moment.
4*
filmdetails permalink reageer
L (2011)
woensdag 1 februari, 19:56 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Prettig-absurdistische komedie over een man voor wie het voertuig dat hij bestuurd ook gewoon zijn hele leven is. De humor is niet hilarisch, maar aanstekelijk op een gortdroge manier. Vooral de slotscène is op dat gebied toch wel erg geslaagd. Sommige vondsten waren erg sterk (de relatie die de man heeft met zijn kinderen, of de keuze van de manier waarop een fanatieke motorrijder zelfmoord pleegt nadat zijn gezichtsvermogen te slecht is geworden om verder te rijden). Het is al met al een alleraardigste film over wat er gebeurt met een man met slechts één obsessie (zijn voertuig) als die obsessie hem geen voldoening meer kan geven. Het levert een van de meest luchtige existentiële crisissen uit de filmgeschiedenis op. Er had misschien wat meer bijt in kunnen zitten. Nu zit er ook te weinig afwisseling in en gebeurt alles net iets teveel op één toon. Niettemin leuk om eens gezien te hebben. De link met Dogtooth die het IFFR zelf graag legt zou ik niet teveel verwachten. Wel een vergelijkbare humor, maar met minder betekenis en vooral zonder de donkerste randjes.
3,5*
filmdetails permalink reageer
Leggenda di Kaspar Hauser, La (2012)
Alternatieve titel: The Legend of Kaspar Hauser, woensdag 1 februari, 19:56 uur
(reactie op ander bericht)
Bij de voorstelling die ik bezocht kwam de regisseur van te voren nog even verklaren dat hij er zelf op toegezien had dat de projectie ditmaal wel scherp was (was-ie ook). Wel beschamend dat de man die Manuli introduceerde de film The Enigma of Kaspar Hauser noemde...
Leuke, gekke verfilming van de geschiedenis van Kaspar Hauser. Het is duidelijk de bedoeling om zo excentriek mogelijk het verhaal te vertellen terwijl toch nog een coherent geheel te blijven. Dat lukt wel, al ben ik het met Mochizuki Rokuro eens dat het misschien iets te gimmicky is om werkelijk sterk te zijn. Niettemin pakte de film vooral goed uit omdat het idee van Kaspar Hauser als een vrouwelijke dj die danst op ritmes die ze kennelijk in haar hoofd hoort goed werkt. Sowieso vond ik alle scènes waarin dansen een grote rol speelde prachtig. Niet alleen het einde, maar ook bijvoorbeeld die scène waarin Hauser en die prostituee met superimposition over elkaar heen gezet zijn is echt prachtig. Ook slaagt de film er sterk in om het gevoel van een andere wereld te creëren.
Maar ondanks dat alles boeiend was en de scènes eigenlijk allemaal wel voor mij werkte had ik toch over het algemeen het gevoel dat ik voornamelijk naar een excentrieke vertoning zat te kijken. Erg leuk om te zien, maar ik bleef het gevoel hebben dat er meer zat in de allegorie van de gekke, maar misschien goddelijke dj op het uitstervende eiland. Iets meer bijt of satire misschien? Daarbij vond ik de Vincent Gallo ook snel irritant worden als de sheriff, in tegenstelling tot de rest van de cast.
3,5*
filmdetails permalink reageer
Girl with the Dragon Tattoo, The (2011)
maandag 30 januari, 23:32 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Waarschuwing: deze recensie vergelijkt de Amerikaanse The Girl With the Dragon Tattoo met zijn Zweedse tegenhanger! Verder lezen op eigen risico!
Want laten we eerlijk zijn, bij iedere film waarvan een remake (of herverfilming van het boek, of hoe je het ook noemt) bestaat wordt een vergelijking gemaakt. Dit is geen gebrek aan originaliteit van de schrijver van de recensie, maar een noodzaak. Het feit dat je het verhaal al eerder gezien hebt bepaald je verwachtingspatroon en de uiteindelijke kijkervaring. De Zweedse en Amerikaanse verfilming van Larssons boek vertellen beiden bijna geheel hetzelfde verhaal. Dan kan ik wel doen alsof ik bij deze tweede film niet wist wat er zou gebeuren of doen alsof ik niet zag aankomen hoe het af zou lopen, maar dat zou me te idioot worden.
Daarbij pakt de vergelijking niet slecht uit voor Finchers film. Integendeel, het knappe aan deze nieuwe versie is dat bijna alle scènes overgenomen zijn en dus precies hetzelfde verhaal verteld wordt en dat ik toch duidelijk kan zeggen dat ik deze herverfilming beter vind dan zijn voorganger. De Zweedse versie heeft slechts twee pluspunt ten opzichte van de nieuwe film. Ten eerste: hij is Zweeds gesproken. En dat is een heel klein pluspuntje, aangezien de Amerikaanse taal mij hier geen seconde gestoord heeft. Ten tweede: de onnodige toevoeging van de twist dat de vrouw in Londen de vermiste vrouw blijkt te zijn onder de identiteit van een oude, overleden vriendin. Dit is onverklaarbaar, tenzij het niemand anders op Aarde is opgevallen dat die vriendin overleden is. Ik snap ook niet waarom ze niet de simpelere oplossing hebben gepakt uit het origineel waarin de vermiste vrouw achteraf in Australië woont. Dat is minder vergezocht en eenvoudiger te verklaren.
Dit zijn echter maar kleine puntjes. Aan de andere kant zijn de pluspunten van deze film ten opzichte van de Zweedse film ook zeer klein, maar een heleboel kleine pluspunten kunnen het verschil maken tussen een aardig wegkijkertje (het origineel) en een knappe thriller, zo blijkt. Het grootste probleem dat ik met de eerste verfilming had was dat het op mij niet overkwam als een aflevering van Baantjes of zo, een zielloze thriller met weinig urgentie en een mysterie dat eigenlijk van weinig belang lijkt. Het leek alsof regisseur Niels Arden Oplev zijn werk daar als een klus zag, waardoor het eindresultaat een ongeïnteresseerde indruk achterliet. Ik vond het niet spannend en alleen de vrouwelijke hoofdrol gespeeld door Noomi Rapace wist me in te pakken.
Daarom was ik ook zo blij dat Fincher achter de remake werd gezet. Bij bijna iedere andere regisseur zou ik het project eerlijk gezegd nauwelijks een blik waardig gekeurd hebben. Gewoon de zoveelste remake uit een ongeïnspireerd Hollywood. Ongeacht de reden waarom deze film gemaakt is kan denk ik niemand ontkennen dat Fincher de juiste man is voor dit werk. En dat zie je ook aan de film af. Hij heeft misschien wel eens meer bezeten films gemaakt, maar ik dank hem er toch voor dat ditmaal wel mijn interesse getrokken werd voor het mysterie (waarvan ik bijna alle details alweer vergeten was, zo relatief snel na het origineel). Dit is een regisseur die getrokken wordt door duister materiaal, door personages met afwijkende of verrotte persoonlijkheden. Als we te horen krijgen hoe al die vrouwen zijn vermoord zorgt hij ervoor dat de horror tot je binnen dringt, terwijl Oplev het nauwelijks meer laat lijken dan de zoveelste klus voor Blomkvist. Hoewel The Girl with the Dragon Tattoo zeker niet Finchers beste film is, is het misschien wel de meest geschikte om aan te tonen wat een sterke regisseur hij is. Hij weet met door middel van sfeerschepping een veel wanhopiger gevoel over te brengen dan Oplev ooit had lijken te kunnen bedenken. De grote glazen ramen van Martin Vangers huis worden hier bijvoorbeeld gebruikt om tijdens de climax het moeilijker te maken voor Blomkvist om zich onzichtbaar te maken en Fincher benadrukt die ramen. Daarbij weet Fincher wat obsessie is (sowieso een terugkerend motief in zijn films), wat ook wel fijn is als je een film maakt over karakters die zich vastbijten in een zaak. Er moet eveneens gezegd worden dat de score van Atticus Ross en Trent Reznor een enorme bijdrage levert aan de spanning. Niet te nadrukkelijk, maar toch duidelijk merkbaar voeren ze de intensiteit op. Waar ik bij de eerdere film totaal geen spanning heb gevoeld zat ik hier op het puntje van mijn stoel. En dat terwijl ik wist hoe het afliep! Een groter compliment bij een mysterythriller kun je nauwelijks bedenken.
Maar dan heb ik het nog niet eens over het grootste voordeel van deze versie gehad: personages die werkelijk kwetsbaar overkomen, iets wat uiteraard helpt om de spanning op te voeren. Niemand lijkt Daniel Craig echt te prijzen, maar hoewel het misschien niet de meest briljante acteerprestatie ooit is is zijn casting een miskende meesterzet. Dat het de huidige James Bond is die de duidelijk ironisch bedoelde rol speelt zorgt voor een extra laagje. Dit is een film over een sterke vrouw die de situatie oplost en uiteindelijk zwakkere, mannelijke man die de eigenlijk held zou moeten zijn redt. Wat past beter bij de toch zeker feministische bedoelingen van het verhaal van Larsson dan een vrij kleine vrouw die James Bond redt? En niet alleen dat, zij bepaald wanneer ze seks hebben (dat hij de seks wil uitstellen of onderbreken, maar zij gewoon doorgaat kan ik niet anders zien dan als een geslaagde grap), terwijl hij begint te piepen als zij zijn hoofdwond wil verzorgen. Craig weet precies dat stoffige te vangen van Blomkvist dat het verhaal nodig heeft, maar hij tevens van nature charismatisch genoeg om te overtuigende als doortastende journalist. Toegegeven, iedere acteur had Michael Nyqvist uit het origineel op dat gebied kunnen overtreffen aangezien dat waarschijnlijk de meest saaie acteur is die nou op de aardbol rondloopt.
Waar iedereen het meest in geïnteresseerd was was echter wie de rol van Lisbeth Salander ging spelen, een op het eerste gezicht ondankbare taak aangezien Noomi Rapace de eerdere film redde door haar sterke spel. En toch ga ik zo ver om te zeggen dat ik Rooney Mara's invulling van het karakter interessanter en vooral ook pakkender vond. Misschien is het een slechte herinnering van mij, maar mijn geheugen zegt dat Rapace de rol met weinig kwetsbaarheid speelde, alsof ze toch vooral steeds keihard was. Mara heeft die hardheid ook en ze leek me soms zelfs gevaarlijker dan Rapace, maar tegelijkertijd kreeg ik bij haar het gevoel dat je haar pijn kon doen, misschien zelfs kon breken als je te ver ging. Het is deze fijne balans tussen sterke, gevaarlijke wraakengel en een kwetsbaar meisje dat Rooney Mara's interpretatie van de rol zo geweldig maakte en er voor zorgde dat de film zich werkelijk uittrok boven de gemiddelde thriller. Mara's Salander was ook wat wereldvreemder dan die van Rapace geloof ik, wat ook goed past.
De zwaktes van deze film zitten ook in de Zweedse versie waardoor ik aanneem dat ze uit Larssons boek komen. Het blijft namelijk wat afbreuk doen aan de spanning dat de twee hoofdpersonen zelf weinig persoonlijke betrokkenheid hebben bij het hoofdmysterie. Pas bij de kelderscène aan het eind staat er voor hun iets op het spel. Daarvoor is het toch vooral andermans probleem oplossen. Hun eigen levens worden geplaagd door zaken die dan weer buiten het hoofdplot staan en voor mij weet ook deze versie niet helemaal duidelijk te maken waarom die verhaallijn rond die politicus die Blomkvists leven zuur maakt erin zit en zo oneindig lang de tijd krijgt. Het zal vast iets te maken hebben met de vervolgen, maar het voelt er nog wat met de haren bijgesleept, al weet deze versie het iets strakker te vertellen, onder andere door Blomkvist niet naar de gevangenis te laten gaan. Het is vooral deze overbodige zijlijn die ervoor zorgen dat dit geen geheel strakke thriller is.
Niettemin is dit gewoon een bijzonder fijn werkje geworden. Spannend, sfeervol en fantastisch geacteerd. En met geweldige openingstitels. Hier kan ik wel vier kleine sterren aan kwijt.
Overigens hoop ik niet dat Fincher ook de vervolgen gaat doen. Hij lijkt me sowieso een regisseur die floreert bij afwisseling en daarbij is het gewoon altijd jammer als een interessante regisseur jaren van zijn leven besteed aan drie films die ongeveer hetzelfde zullen zijn.
filmdetails permalink reageer
Io Sono l'Amore (2009)
Alternatieve titel: I Am Love, maandag 30 januari, 23:17 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Ik ben het hier vooral eens met de meeste berichten. Mooie beelden en een bijzondere stijl (weinig films filmen zoveel out-of-focus), aangevuld door prachtige muziek (het bombast van de laatste scène uitgezonderd) en met een sterke Swinton, maar ook ik had weinig met de inhoud op. Thematisch is het 't oude verhaal over personages op zoek naar liefde in een familie die vooral voor zakelijkheid staat. Niks mis mee op zich, maar de relaties worden flinterdun uitgewerkt. Het grootste probleem is nog wel dat die kok naar mijn gevoel nauwelijks een personage werd. Als we willen weten waarom Tilda Swinton alles op het spel zet voor die man wil ik toch wel het gevoel hebben dat hij meer is dan slechts een lustobject, maar iets anders haalde ik er niet uit. Daarbij sleepte de film naar mijn gevoel ook nogal, al duikt er vaak genoeg een mooi shot of een aardige scène op om niet totaal saai te worden. Het meesterwerk dat er op andere plaatsen in gezien wordt haal ik er echter niet uit. Daarvoor is het me te oppervlakkig en zelfs stilistisch net niet goed genoeg.
3*
filmdetails permalink reageer
Eastern Promises (2007)
zondag 29 januari, 14:56 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren
filmdetails
Iron Lady, The (2011)
zaterdag 28 januari, 21:55 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Het is opvallend dat er bij The Iron Lady bijna alleen maar over Streep gepraat wordt, terwijl de film eromheen een stuk merkwaardiger is. Over Streep heb ik eigenlijk niet eens zoveel te zeggen, omdat dit gewoon is wat Streep altijd doet: technisch perfect acteren zonder onder de huid van het personage te kruipen en mij als kijker mee te slepen. Ik ben blij dat ik zo langzamerhand meer stemmen hoor van dat de verplichte Oscarnominatie voor Streep hier wat overdreven is. Men lijkt Streep wel te nomineren uit gewoonte. Dat ze de prijs waarschijnlijk gaat winnen is absurd. Ik durf iedereen uit te dagen om We Need to Talk About Kevin te zien en met een serieus gezicht te zeggen dat Streep beter is in The Iron Lady dan Tilda Swinton in die film.
Wat me het meest interesseert hier is wat een aparte film The Iron Lady is geworden. Geen enkel bericht gaf mij het idee iets anders te hoeven vermoeden dan gewoon weer een conventionele biopic. Echter qua stijl is het toch wel een ander verhaal, want volgens mij heb ik nog nooit zo'n bombastische biopic gezien. Vette camerastandpunten, extreme close-ups, karikaturale acteerprestaties, gekunstelde settings en een soundtrack (dus zowel geluidseffecten als muziek) die zo uit Transformers had kunnen komen: alles is zo over-the-top dat het een poging tot camp lijkt. Het is wat dat betreft niet eens zo wonderlijk dat Phyllida Lloyd hiervoor een (barslechte) musical heeft gemaakt, want deze film krijgt doodleuk dezelfde behandeling. Dit is meer Eisensteins Ivan the Terrible dan Frears' The Queen. Als de film de bombast en de kitsch nog wat verder had opgevoerd, zoals in Ivan the Terrible had ik het waarschijnlijk nog best leuk gevonden ook, maar helaas probeert de film meteen toch ook een serieuze film over Thatcher te zijn.
Op zich zou zo'n audiovisueel afwijkende biopic verfrissend kunnen werken, ware het niet dat het allemaal niet mooi is (Lloyd is gewoon een verschrikkelijke regisseur, die ik in de toekomst hoop te negeren) en vooral dat het niet werkt om het verhaal van Thatcher te vertellen. Als biopic is dit niet meer dan oppervlakte. Alle belangrijke moment komen aan bod en krijgen net genoeg context om begrijpelijk te zijn, maar daar is alles mee gezegd. Niets wekt de indruk dat ook maar iemand die aan deze film heeft meegewerkt heeft interesse had in Britse geschiedenis of politiek. De film komt dan ook uiteindelijk niet verder dan te zeggen dat Thatcher een trotse vrouw is met een ijzeren wil die haar zin doordrijft. Dat is het en dat is al ook al meteen duidelijk. Wat voor een invloed dat karakter op haar land had wordt zo min mogelijk duidelijk gemaakt, want de Lloyd en scenarioschrijver Morgan lijken het absoluut niet aan te durven om ook maar geassocieerd te worden met een mogelijke politieke mening, zelfs niet met een objectieve blik. Het grootste schandaal van The Iron Lady is dat er uiteindelijk geen oordeel (positief of negatief) geveld wordt over Thatcher de politicus, maar wel over hoe ze als gezinsvrouw was. Dat is kennelijk waar de interesse van Lloyd en Morgan lag en ze laten vooral zien dat Thatcher vervreemd is van haar kinderen en een goede maar soms lastige band had met haar conventionelere man. Ik denk dat dit ook de reden is waarom de momenten in het heden met een dementerende Thatcher de overhand krijgen. De flashbacks worden telkens gestart door waanbeelden waarin Thatcher haar overleden man ziet. Dit is bizar aangezien Dennis Thatcher overduidelijk geen hand had in het politieke leven van zijn vrouw en nauwelijks een rol speelt in de flashbacks. Een bizarre structuur, eigenlijk gewoon twee films ineen (Thatcher de politicus en de dementerende Thatcher) die nooit echt als een geheel voelen.
En waar eindigt het? Met Thatcher die alleen een theekopje schoonmaakt, ondanks dat ze aan het begin van haar carrière gezworen heeft geen huisvrouw te worden die zich met dergelijke taken bezighoudt. Waarom dit einde? In feite zeggen Lloyd en Morgan hier gewoon doodleuk dat Thatcher ondanks haar tijd als premier uiteindelijk toch een huisvrouw is geworden, alsof haar politieke carrière geen indruk heeft achter gelaten. Ze is toch maar een gewone vrouw, alleen dan wel eentje die ook nog eens gefaald heeft in haar gezinsleven. Ik denk dat zelfs Thatchers grootste tegenstanders dit een onpassend slot zullen vinden voor een film over haar leven.
Een rotslechte film dus, misschien wel de slechtste biopic die je kunt bedenken en in ieder geval dé biopic die het minste voeling lijkt te hebben gehad met de persoon die geportretteerd wordt en de geschiedenis die haar zo gemaakt heeft. Ik overdrijf niet als ik zeg dat de titel alles zegt wat de film te zeggen heeft over Thatcher: ze was een ijzeren dame. Als je de titel gelezen hebt kun je de film overslaan.
1,5*
filmdetails permalink reageer
Adventures of Buckaroo Banzai across the 8th Dimension, The (1984)
Alternatieve titel: Buckaroo Banzai, vrijdag 27 januari, 23:51 uur
The Adventures of Buckaroo Banzai Across the 8th Dimension is niet een titel die ik vaak tegenkom, maar ik had wel begrepen dat het een soort cultklassieker is. Dat straalt er ook wel van af. Opvallend is echter dat de film kennelijk geen enkele fan op MovieMeter heeft en geen bericht hier lijkt te kunnen vatten waarom dit op bepaalde plaatsen zo populair is. Ik doe met iedereen hier mee, want ik kon er ook niet warm voor lopen.
Buckaroo Banzai is in ieder geval een vreemd geval. Vooral het feit dat de film vol lijkt te zitten met verwijzingen naar eerdere films over het personage werkt soms verwarrend, alsof je verwacht wordt dat je die vorige films gezien hebt. Het gekke is natuurlijk dat die films helemaal niet bestaan. De scriptschrijver had gewoon al heel veel onafgemaakte scenario's over Banzai en zijn consorten gemaakt en de verwijzingen naar die scripts in het verhaal van The 8th Dimension gelaten. Eigenlijk best een hilarisch idee en wat mij betreft het leukste aan de film, zelfs al worden sommige momenten wel erg obscuur zo. Het past in ieder geval wel bij een parodie als dit. Wat ik alleen jammer vond is dat ik toch vooral het gevoel had dat ik vaak naar een verzameling insidersgrapjes van de cast en crew zat te kijken, een soort alternatieve versie van Star Wars waarin de opnames waarin de acteurs wat klooien om stoom af te blazen in de plaats zijn gezet van de echte scènes. Dat klinkt leuker dan het is.
Het geheel is dus vooral een geval apart, een unieke film die zich niet al te gemakkelijk laat vergelijken met iets anders, zelfs niet met andere parodieën. Wat voor mij voornamelijk ontbrak waren de echt leuke grappen. Veel clichématig klinkende teksten op een over-the-topmanier uitspreken is een wat al te makkelijke manier om iets voor de gek te houden en al zo vaak gedaan dat het op mij hier geen indruk maakte. Het plot is kennelijk bedoelt om niet te volgen te zijn, maar de film besteed er veel aandacht aan dat wordt al snel suf. Daarbij zijn er voor een actiekomedie opvallend veel lege momenten zonder gebeurtenissen of grappen. De sets zijn net als de film merkwaardig, maar nooit op een leuke, mooie of interessante manier. Het moet kennelijk een rommeltje voorstellen en daar lijkt het ook op, maar werken wil het nooit. Het camerawerk is ook net niet gek genoeg.
Wat je overhoudt is vooral een gekke film die hard probeert vreemd te zijn, daarin net niet genoeg slaagt, en tijdens het proces lijkt te vergeten te vermaken. Ik geloof best dat de makers zelf hier een goede tijd hebben beleefd en dat er een publiek voor is, maar ik kon er helaas niet enthousiast van worden.
2*
filmdetails permalink reageer
Pokémon: Mewtwo Returns (2000)
Alternatieve titel: Mewtwo's Return, vrijdag 27 januari, 23:51 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
We hadden deze bijna vergeten overgeslagen, omdat hij in de nummering van de films is overgeslagen. Het was meer een direct-to-dvd spin-off begrijp ik. Dit betekend dat hij nog goedkoper en sneller gemaakt is dan de andere films en die hebben al geen hoge budgetten of lange productieperiodes. Bij Mewtwo Returns straalt het er ook echt vanaf dat het afgeraffeld is. De animatie is duidelijk simpeler dan de rest van de reeks en er ontbreken meer details. Voor de rest is de inkorting van het productieproces hem volgens mij gaan zitten in het schrijven van het scenario, want meer dan een dag kan er onmogelijk aan besteed zijn. De Pokémonfilms hebben allemaal onuitgewerkte verhaallijnen en matige dialogen, maar dit is de druppel. Meer plotholes dan dit kan een film niet bevatten, tenzij het bewust gedaan is. De belangrijkste: de helden zijn constant in een sterkere positie dan de schurken, maar beiden partijen lijken dit niet te merken. De enige reden waarom de schurken nog wat druk op de ketel leggen is omdat de helden gewoon tot aan de climax niets doen, behalve knarsetanden, boos kijken en de vijanden vertellen dat ze niet met hun snode plannen weg zullen komen.
Dit is daarnaast ook nog eens een direct vervolg op de eerste Pokémonfilm. Dat was al een van de slechtste uit de reeks en de slechte punten worden hier voor het gemak even herhaald. Mewtwo is dus terug (zie ook de handige titel) en hij denkt nog steeds dat hij in een Ingmar Bergmanfilm zit, wat dus wederom betekend dat we kunnen luisteren hoe hij met een starende blik en met een diepe stem filosofische vragen stelt als: "Wat is mijn doel in het leven?" "Verdien ik het wel te bestaan?" Natuurlijk kun je rond dergelijke kwesties films bouwen, maar niet een waarin een Pokémon slechts die vragen constant op een pompeuze manier stelt. Wees in ieder geval gerust: de film heeft antwoorden op al dit soort vragen! Er zit verder nauwelijks actie in dit verhaal. Confrontaties worden constant uitgesteld en in plaats daarvan krijgen we dus Mewtwo's monologen en nog wat eindeloze speeches van andere personages over moraliteit, wat uiteindelijk resulteert tot de tegeltjeswijsheden die je verwacht bij een kinderfilm. Als deze speeches en monologen ten einde zijn komt er nog wel een personage te voorschijn dat encyclopedische kennis op een zakelijke toon verteld over water of bepaalde Pokémon. Je moet er van houden.
Het moge duidelijk zijn dat dit de Pokémonfilm is waarin het minste gebeurt, tenzij je al dat gebrabbel over onzin boeiend vindt. Het is in feite ook de slechtste Pokémonfilm, maar toch geef ik geen 0,5*, simpelweg omdat ik goed gelachen heb. Vooral om die bombastische monologen van Mewtwo. Zo'n beetje alles wat hij zegt en hoe vond ik onbedoeld hilarisch. Die Nederlandse stem van hem ook: heerlijk. Maar niet alles was per ongeluk grappig, want deze film heeft ook meer tijd dan de andere Pokémonfilms voor Jesse, James en Meowth die zoals gewoonlijk voor de humor zorgen. De meeste van hun grappen zijn flauw, maar tevens komen ze soms met van die typisch Japanse, excentrieke humor die op zijn eigen manier goed te pruimen is. Dat is het enige goede aan deze film.
1*
P.S.: Deze film staat twee keer op de site: een keer met de Japanse versie en een keer met de westerse versie. Ik had eerder al een stem staan bij de Japanse film, aangezien ik alleen ooit de westerse versie gezien had, zo'n tien jaar geleden. Ik vermoed dat veel stemmen van de Japanse film eigenlijk hier horen.
Dat is echter niet het belangrijkste. Het vreemdste vind ik dat dit de enige Pokémonfilm is waarbij er op MovieMeter kennelijk bewust (volgens een bericht bij de Japanse film) twee versies van op de site staan. Ik stem ook op IMDb en daar viel het me al eerder op dat sommige (dus zeker niet alle) Pokémonfilms twee keer op de site staan. Een verklaring daarvoor vond ik alleen bij de eerste film. Daarbij was de film voor de westerse markt flink verknipt, waarbij wat zogenaamde "enge dingen" zijn verwijdert. Daarbij was het script bij vertaling compleet verandert, wat een compleet nieuw verhaal plus een grotere hang naar moraallesjes opleverde. Ik snap nog dat je daar net van twee verschillende films kunt spreken (maar is het werkelijk zoveel verschillender dan sommige director's cuts?), maar bij de andere films kon ik zoiets niet vinden.
Waarom dit belangrijk is? Omdat ik me afvroeg waarom MovieMeter alleen bij deze spin-off het voorbeeld van IMDb voor een splitsing van de Japanse en westerse versie kiest (ik vermoed gewoon omdat niemand het hier opgevallen is, begrijpelijk verder) en omdat ik mijn twijfels heb bij de regisseur van deze film. De andere films die in tweeën gesplitst zijn op IMDb noemen de oorspronkelijke Japanse regisseur (altijd dezelfde: Yuyama) met daarbij een Amerikaan die hoofdverantwoordelijk was voor de nieuwe vertaling en montage. Ik vond het hier echter vreemd dat Yuyama niet genoemd wordt, maar bij de Japanse versie wel (ze gebruiken zover ik weet dezelfde beelden) en ook geen Amerikaan, maar een andere Japanner die elders gecredit staat als animator. Wellicht is deze Hidaka wel verantwoordelijk voor de westerse versie, maar dat lijkt me stug. Aan de andere kant credit IMDb deze regisseur precies hetzelfde, maar na snel Googlen kom ik alleen Yuyama tegen als regisseur. Vreemd, maar te weinig om een correctie in te voeren.
Het is misschien schreeuwen in de leegte, maar is er een Pokémonfan die bekend is met het productieproces van deze films die weet hoe het hier mee zit?
filmdetails permalink reageer
New Kids Turbo (2010)
woensdag 25 januari, 20:35 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Ik heb New Kids Turbo bewust een beetje uitgesteld om te gaan kijken, omdat ik betwijfelde of het wel iets van mij was. De serie heb ik nooit gezien en de trailer was maar zo-zo, maar uiteindelijk wilde ik toch wel eens weten waar al die ophef nou om draaide. Ophef die trouwens bij de tweede film alweer totaal verdwenen lijkt, maar dat terzijde.
Aanvankelijk viel het niet mee. Veel dezelfde grappen en opmerkingen gingen snel tegenstaan en het ontbreekt nogal eens aan originele grappen en komische timing. Niettemin werd ik uiteindelijk toch wel meegetrokken in de film toen de situatie steeds verder escaleerde. Echt gelachen heb ik maar zelden, maar ik waardeer de anarchie van de film wel. Dat steeds verder gaan in wansmaak, daar de grenzen opzoeken en dan alsnog de remmen los gooien. Dingen als dat gedoe met die geestelijk gehandicapte of de hond die begraven wordt in een mensengraf werken omdat niets hier heillig is. De meest gebruikte manier om New Kids Turbo af te zeiken is door te zeggen dat het geen diepgang heeft. Een open deur en eigenlijk een totaal irrelevant argument, maar tegelijkertijd vangt deze film misschien heel stiekem de geest van de economische crisis en dingen zoals de Occupy-beweging beter dan menig serieuzere poging. Als anarchistische satire kon ik dit het meest waarderen. Half Marx Brothers, half South, met alleen helaas wat minder goede grappen. Ook wat jammer dat alleen Richard en Gerrie uit de verf komen als personages en Robbie zelfs helemaal niets lijk te doen. Gerrie vond ik het leukst, al is het maar vanwege die scène waarin hij het verhaal moest vertellen toen het budget op was. Niet zozeer de onderbreking zelf vond ik leuk en Oerlemans cameo kwam ook niet uit de verf, maar de manier waarop Gerrie verteld is best hilarisch.
Toch wel een voldoende: 3 sterren. En nee, ik ga geen citaat uit de film hier plaatsen.
filmdetails permalink reageer
Nae Meorisokui Jiwoogae (2004)
Alternatieve titel: A Moment to Remember, woensdag 25 januari, 20:33 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Het bleek dat ik deze film al eens gezien had, alleen toen heette die nog A Walk to Remember (slechts één woord verschil in de titel!), liepen er Amerikaanse acteurs in rond en had het meisje leukemie en geen Alzheimer. Verder is het grotendeels hetzelfde riedeltje: ruwe jongen met stiekem een goed hart wordt verliefd op een goedhartig meisje dat zelf ook een outsider is. Zij brengt hem weer op het rechte pas en haalt zijn frustraties weg. Ze zijn even gelukkig (inclusief de meest kitscherige trouwscène ooit gefilmd: gaat het zien!), maar dan wordt zij ziek en is het zijn beurt om voor haar te zorgen. Zie daar het commando om te gaan huilen.
Helaas heb ik nooit zo goed kunnen huilen op commando. De emotie die mij overviel was angst; pure, koude angst. Dit kwam na zo'n twintig minuten, toen ik me besefte dat ik naar een rampzalig slechte film zat te kijken die totaal niet meer te redden was. Ik gruwelde van de gedachte nog meer dan anderhalf uur te moeten zien (en ik ben zo koppig dat ik alles afkijk). Nu blijkt dat het nog erger had kunnen zijn: er bestaat zelfs een martelwerktuig genaamd de director's cut die 144 minuten duurt. Ik heb de afgelopen tijd tien Pokémonfilms gezien en ik overdrijf niet dat ik nu nog liever een marathonsessie zou hebben waarin ik die tien achter elkaar kijk dan dat ik ooit hier de director's cut van zal zien.
Nu ik klaar ben met het ongegeneerd afkraken van deze film zal ik de zere plekken eens aanwijzen. Waar te beginnen? Wat mij het eerst ervan overtuigde dat ik naar een ramp zat te kijken was de incompetente regie. Het eerste uur ratelt voorbij, met shots die geen ruimtelijke relatie tot elkaar lijken te hebben, alsof de cameraman niet altijd even goed wist welke kant van de camera nu precies op de actie gericht moest worden en de editor nooit geleerd had dat simpelweg twee shots aan elkaar plakken niet per se tot een coherente film leidden. John H. Lee leek zelf ook niet bijster onder de indruk van de verhaal, afgaande op het tempo waarmee hij belangrijke gebeurtenissen liet passeren. Neem de opbouw naar de bruiloft. De schoonfamilie klikt tijdens een etentje niet met de jongen. Hup, meisje gaat gefrustreerd naar buiten. Hup, meisje valt buiten neer. Hup, paniek in de familie. Hup, jongen is buiten. Hup, jongen draagt meisje. Hup, meisje draagt bruidsjurk. Hup, familie lacht. Hup, einde bruiloft. Volgens mij duurde dit allemaal nog geen minuut.
Later kwam de film echter meer tot rust en leken de cameraman en de editor ook een basiscursus gevolgd te hebben (nee, dit resulteert niet in mooie beelden). Nu komen we aan bij het stuk dat Lee duidelijk echt interesseren: de Alzheimer. Ik begon het snelle tempo al snel te missen, al is het maar omdat met dat ritme het geheel misschien een half uur korter had kunnen duren. In plaats daarvan kon ik extra traag 'genieten' van eindeloos uitgesmeerd vals sentiment. Kleffer dan dit kun je een film gewoon niet maken. Ik geloofde er niets van en vond het allemaal een onoprechte poging om zo hard mogelijk de tranen uit de ogen van de kijkers te trekken. Als hij daarvoor een nijptang had gebruikt dan was hij waarschijnlijk mensvriendelijk geweest. Mensen die A Walk to Remember slecht vonden gaan hier een zware kluif aan krijgen. Er is geen beginnen aan om op te noemen wat er allemaal wel niet zo rampzalig is hier, maar ik wil twee dingen noemen. Ten eerste Ye-Jin Son, een rampzalige actrice die kennelijk de instructie van de regisseur heeft gekregen iedere vijf seconde op een nieuwe manier te schmieren. Ten tweede was er de felroze lippenstift. Iedereen droeg het, behalve de wat gemenere personages. Waar komt dat vandaan? Die van Ye-Jin Son was nog feller dan die van de rest en zelfs in de staat van zware Alzheimer vergat ze die niet op te doen. Het maakt het clownsfeest in ieder geval compleet.
De grootste schok werd uiteindelijk voor later bewaard. Kennelijk staat dit op 2 in de tip 250? WTF! (Ik ben niet zeker of liefhebbers van deze film deze afkorting begrijpen; opzoeken op eigen risico!). Wat mij betreft is het gewoon één van de slechtste films ooit gemaakt. Ach, in ieder geval heb ik weer eens een onvervalste zeikrecensie kunnen schrijven. Ik deel het laagste cijfer zo weinig uit dat het alweer een tijdje geleden was (bijna een jaar alweer).
0,5*
filmdetails permalink reageer
Bir Zamanlar Anadolu'da (2011)
Alternatieve titel: Once Upon a Time in Anatolia, maandag 23 januari, 22:12 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Ooit heb ik Ceylans Kasaba halverwege afgezet en daarna zijn films genegeerd. Misschien was ik er toen nog niet klaar voor, maar Ceylan heeft zich bij mij nu in ieder geval weer in de kijker gespeeld met zijn nieuwste. Het is een slome en vrij zware film geworden, maar ook een met humor en momenten van geweldige filmische schoonheid (die theescène wordt hier vaker geroemd, en niet meer dan terecht). Sowieso was de cinematografie hier fenomenaal. Niet alleen omdat het er schitterend uit ziet, maar ook omdat het camerawerk ook constant wat toevoegd aan de manier waarop het verhaal verteld wordt. Ben ik de enige die zich ongemakkelijk voelde bij een shot waarin de dokter recht in de camera naar de kijker kijkt. Dat hij daarna in werkelijkheid in de spiegel blijkt te staren zegt alles over de manier waarop Ceylan de kijker graag zelf wil laten reflecteren op wat er gebeurt.
De titel komt uit een citaat uit de film en verwijst naar een sprookje, maar kan het ook niet eens stiekeme connectie leggen met Once Upon a Time in the West? Ik vond het geheel wel iets westernachtigs hebben. Nee, er zitten geen cowboys en duels in, maar de trip door ruige landschappen en het gevoel een bepaalde wetteloosheid in die omgeving overheerst, het best geïllustreerd in die lange scène tussen Arab en de dokter die begint met Arab die verteld dat hij vaak naar de velden komt om zijn frustraties eruit te schieten en overgaat in een monoloog over het belang van wapens hebben in die streken. Ook de hints naar de verschillen met de grote stad zorgen wekken de indruk dat het vooral in film is die zich afvraagt in hoeverre Anatolië al klaar is voor de moderne wereld. Het siert Ceylan dat hij dit niet alleen met cynisme en bitterheid doet (al zit dat er zeker in), maar ook met humor en compassie. Ook wel fijn dat hij geen antwoord wil geven op de vragen die hij zelf stelt. Nog een ander pluspunt: in de sterke cast stak Taner Birsel als de officier van justitie er voor mij uit. Prachtrol!
Soms ging het net allemaal te traag of werden scènes te lang uitgesponnen, maar veel te klagen heb ik niet. Alleen kan ik het einde nog niet plaatsen, iets wat sowieso al meteen vragen opriep bij iedereen in de zaal. Ik heb nog altijd geen logisch argument gehoord voor waarom de dokter zou liegen over de modder in de longen van het slachtoffer. Wie daar voordeel uit haalt is me nog een raadsel, ook na lang denken en er hier en daar wat over gelezen te hebben. Het algemene idee is dat dit is om de vrouw te beschermen van de medeplichtigheid van de moord op haar man, maar ik vind het idee dat de vrouw kennelijk bijgedragen heeft aan zijn dood al vergezocht (ik heb kennelijk iedere hint hiernaartoe gemist) en ik zie niet in wat die modder voor een verschil maakt. Iemand hier gedachten over?
4*
filmdetails permalink reageer
Pokémon: The Rise of Darkrai (2008)
Alternatieve titel: Pokemon 10: Rise of Darkrai, zaterdag 21 januari, 21:36 uur
De Pokémonfilms vanaf pak hem beet deel 5 hebben vooral uitgeblonken in oerdegelijkheid. De eerste was een enorm zooitje. De tweede was vermakelijk genoeg, maar spuuglelijk. De derde probeerde een origineel verhaal en faalde. De vierde was te saai voor woorden. Wat daarna kwam was pretentieloos vermaak voor kinderen met weinig ambitie en totaal geen poging om wat oudere kijkers bezig te houden. Was nummer 9 vooral een mix van de kwaliteiten van deel 5 tot en met 8, dan is nummer 10 een amalgaam van de elementen van de eerste vier, vooral van de zwaktes. De film is namelijk bijna net zo'n zooitje als het eerste deel (alleen dan gelukkig zonder twijfelachtige moraal), de lelijkheid van de tweede film (die lucht!), de falende poging tot originaliteit van deel 3 (in de eerste helft lijkt er een duik genomen te worden in surrealisme, maar dat duurt niet lang) en de saaiheid van deel 4 (wat een langdradige climax). Daarbij bevat dit verhaal het minst interessante gevecht uit de serie: de verklaring voor de ruzie tussen Palkia en Dialga is kennelijk simpelweg dat volgens een legende die twee elkaar niet mogen ontmoeten, God weet waarom. Verder zijn eindeloze dialogen over ruimte-tijdcontinuïteiten en alternatieve dimensies in kinderfilms nooit mijn ding geweest. Alleen het mysterieuze begin is nog enigzins boeiend, maar niet goed genoeg om ook maar iets te redden.
1,5*
Ik moet even erbij zeggen dat ik deze reeks inmiddels ook gewoon echt moe ben. Misschien denk ik er volgende week anders over en gaan we verder, maar op dit moment zie ik dat niet meer zitten. Genoeg is genoeg. Allen het gevoel dat ik iets moet afmaken als ik het gestart ben heeft me geholpen om alleen al te kunnen beginnen aan deel 10.
filmdetails permalink reageer
Pokémon Ranger and the Temple of the Sea (2006)
Alternatieve titel: Pokémon 9: Pokémon Ranger en de Tempel van de Zee, zaterdag 21 januari, 21:26 uur
"Alweer en ei", zegt James ergens aan het begin van de film, duidelijk een knipoog naar het feit dat een mysterieus ei al eerder de basis heeft gevormd van een Pokémonfilm, maar hij verwoord daarmee ook mijn gevoelens bij Temple of the Sea. Dit is misschien de meest foutloze film uit de reeks tot nu toe, maar vooral ook omdat alle onderdelen die in het verleden het best leken te werken recycled zijn. Dat zou dit de ultieme Pokémonfilm kunnen maken, maar als we spreken uit het 'beste uit vorige Pokémonfilms' hebben we het nog steeds niet over iets bijzonders, wat er vooral voor zorgt dat dit als een herhaling van zetten voelt. Daar komt nog eens bij dat de speelduur een pak langer is dan voorheen (in het middenstuk komt er geen eind aan de verplichte scènes waarin Pokémon wat spelen en vrolijk rondspringen; altijd mijn minst favoriete scènes), terwijl het verhaal dan weer eenvoudiger is dan ooit, dus het sleept op een gegeven moment. Die Pokémon Ranger lijkt er eerst wat verfrissende James Bond-actie in te gooien, maar wordt na de openingsscène eigenlijk niet meer fatsoenlijk gebruikt. Het enige wat de film van zijn voorgangers onderscheidt is de schurk, die qua uiterlijk en persoonlijkheid wat uit de toon valt van eerdere slechterikken, maar wel wat vermakelijker is. Verder is dit vooral degelijkheid troef, maar degelijkheid betekend weinig als je naar Pokémon kijkt.
2*
filmdetails permalink reageer
Solitary Man (2009)
vrijdag 20 januari, 23:21 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Lage score hier. Jammer, want ik vond hem zelf best sterk. Oké, het is geen groot meesterwerk. Het is een puur op dialogen en karakter steunende film, waarbij de camera zich beperkt tot het schieten van acteerprestaties. Dit is echter geen probleem als je een boeiende hoofdpersoon hebt en goede dialogen, zoals hier. Voor sommigen is Ben Kalmen kennelijk een te onuitstaanbare hoodpersoon, maar voor mij persoonlijk was juist de kracht van de film dat ik nooit een hekel kreeg aan Ben, hoe ver hij ook ging. Een deel daarvan komt doordat Douglas (in zijn beste rol?) hem speelt als een talentvolle charmeur, maar ook omdat dit niet het type film is dat een oordeel velt over sympathieke of onuitstaanbare personages. Er wordt gekeken hoe ze zijn en bij Ben wordt daarbij onder de huid gegraven. Dit vind ik altijd wel een fijne aanpak. Slappe karaktereigenschappen worden niet afgezwakt, maar er is ook geen wijzend vingertje.
Ik vond het erg boeiend om te zien hoe Ben die verkoperspersona bleef vasthouden door alle tegenslagen heen en tegen alle adviezen in. De bijrollen worden allemaal goed vertolkt, met Imogen Poots (wat voor een naam is dat overigens?) als uitschieter. Ook leuk om DeVito weer eens te zien, was ik al lang niet meer tegengekomen. Het komediegenre herkende ik hier nauwelijks in, op wat ironie na. De enige serieuze zwakte is de flauwe laatste scène op het bankje. Vond ik slap geschreven en Bens verklaring voor zijn gedrag (zijn mogelijke ziekte) kwam als te kort door de bocht over.
Verder een fijn filmpje, dat goed is voor vier kleine sterren.
filmdetails permalink reageer
Mercenario, Il (1968)
Alternatieve titel: The Mercenary, vrijdag 20 januari, 23:03 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Vermakelijke spaghettiwestern van Corbucci en van de drie films die ik van hem zag degene die het meest schaamteloos op een Leone lijkt (en dat doen ze allemaal wel in meer of mindere mate). Het blijft wat jammer dat Corbucci toch duidelijk niet het oog en de fantasie van Leone had, maar verder hoeft hij zich hier nergens voor te schamen, want er valt genoeg te genieten. De arenascène wordt hier terecht geprezen, waarbij vooral het shot waarin Palanca ontdekt dat hij in het hart geraakt is toch wel erg gaaf is. Het is de meest Leone-achtige scène, maar wel knap uitgevoerd. Maar er zitten meer leuke elementen in, zoals vier schutters op een berg die onverwacht op een rijtje afgeschoten worden, een pistool die door een varkenskop verschijnt en Nero die kostbaar water verspilt door zichzelf in de woestijn te douchen. Verder heeft het een leuk scenario, veel humor, ziet het er schitterend uit en een plezierige cast. Dit is toch een spaghettiwestern zoals ik ze graag zie. Alleen wat jammer zijn enkele wat geforceerd aanvoelende vet aangezette shots. Morricone en Nicolai leveren goede muziek, al moet ik toegeven dat ik die ook weer niet verrassend vond of boven de gemiddelde spaghettiwesternscore vond uitschieten.
4*
filmdetails permalink reageer
Road, The (2009)
woensdag 18 januari, 22:11 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
The Road is een goed gemaakte en getrouwe verfilming van het boek van Cormac McCarthy dat ik een aantal jaar geleden heb gelezen. Ik denk nauwelijks dat iemand het beter had kunnen doen. En toch lukt het me niet om onder de indruk te zijn. Waarom weet ik eigenlijk niet precies.
Het boek vond ik indrukwekkend. De nadruk ligt daar op bijna iedere stap die gezet wordt door de twee hoofdpersonen en iedere boon die gegeten wordt is een sensatie en iedere mogelijke ontmoeting met een persoon een mogelijke ramp. De ingetogen, ruwe schrijfstijl is ook bijzonder en het verhaal gaat daar in een slakkengangetje, wat in het voordeel werkt. Zoals gezegd is de verfilming vrij getrouw, met hoogstens hier en daar wat nadrukkelijkere dialogen en een wat hoger tempo. Gewoonlijk kan ik het boek wel ver genoeg uit mijn hoofd zetten om de film te zien zoals hij is, zeker als er jaren tussen het lezen en het kijken zitten. Toch vraag ik mij af of mijn probleem met deze film (onbewust) ligt in de vergelijking met het boek. Mijn ideale versie was denk ik een film geweest met eindeloos durende shots waarin de man en de jongen door de verwoeste omgevingen lopen (ja, ik denk dat Bela Tarr stiekem de meest geschikte regisseur was), maar ik kan me er ook wel bij neerleggen dat dit het niet geworden is. Het grootste directe probleem dat ik kan aanwijzen is dat de film me emotioneel niet zo meesleepte, in ieder geval niet de gehele speelduur maar slechts op specifieke momenten. Zo deed de dood van de vader mij hier gek genoeg niets. Misschien zat ik er teveel op te wachten? Ik zie ook drie andere minpunten. Als eerste gaat het begin te snel. Veel korte shots waarin vlug wat situaties te zien zijn terwijl Viggo Mortensens overbodige voice-over (die gelukkig snel verdwijnt) het een en ander toelicht. Dit zorgt ervoor dat The Road geen ritme te pakken krijgt voor een lange tijd en het moeilijk is om in te komen. Ten tweede vond ik Smit-McPhee te nadrukkelijk spelen. Ten derde is het gebruik van CGI soms wat te opzichtig.
Toch wil ik niet te zuur zijn, want het is best een knappe film. Viggo Mortensen heeft de rol van zijn leven. De grauwe sfeer had niet beter getroffen kunnen worden en de landschapsfotografie is dan ook uitmuntend. Het verhaal is sterk (al ligt het moraal er door de nadrukkelijkere dialogen nou wat dikker bovenop) en uiteindelijk meeslepend. Momenten zoals die waarin de kamer met eten gevonden wordt zijn toepasselijk magisch, terwijl andere stukken zoals de ontdekking van de opslagplaats voor mensen die als voer moeten dienen zo schokkend zijn als zou moeten. Een kort stuk schoot er voor mij uit: Robert Duvalls antwoord op de vraag of hij zou willen sterven: "No. In these times, we can't afford such luxuries", is zijn antwoord. Prachtig vond ik dat en ik moest even opzoeken of het uit het boek kwam. Dat bleek niet het geval te zijn.
Dus het is geen slechte film en mijn problemen ermee zijn klein. Toch deed het me niet zo veel als zou moeten.
3,5*
filmdetails permalink reageer
4 Little Girls (1997)
dinsdag 17 januari, 23:59 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren
filmdetails
J. Edgar (2011)
maandag 16 januari, 23:00 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Bijna niemand zal kunnen ontkennen dat J. Edgar Hoover een persoon is waarover een zeer goede film gemaakt kan worden. Sterker nog, zijn leven is zo interessant dat zelfs een slecht uitgewerkte poging als deze nieuwste van Clint Eastwood nooit echt vervelend kan worden. Dat is echter nauwelijks een compliment voor J. Edgar, want het is wellicht Eastwoods slechtste film als regisseur.
Een zooitje is het, vooral aan het begin. Het grootste probleem is het script dat echt veel fouten maakt. Zo wordt er gekozen om zoveel mogelijk uit het hele leven van Hoover erin op te nemen, wordt er lukraak door de tijd gesprongen zonder daarin een duidelijke lijn te trekken en speelt ook het idee een rol dat Hoover zich zijn verleden soms anders herinnerde dan het was. Dat hoeft allemaal geen probleem te zijn, maar er had wel wat meer werk aan besteed mogen worden. Nu is het een film zonder idee of focus, die telkens maar wat lijkt te doen. Vooral aan het begin is het gebruik van kennelijk willekeurige flashbacks naar eveneens willekeurig lijkende tijden storend. Niet omdat het daardoor zoveel slechter te volgen is, maar meer omdat er niets opgebouwd wordt en de film lijkt te verzanden in contextloze anekdotes die snel afgeraffeld worden. De film herpakt zich op dit gebied na een uur enigszins, maar dan is het al wat laat. Het zorgt er ook voor dat niet alle belangrijke elementen evenveel aandacht krijgen. Als wat in de eerste helft zit wordt vluchtig gebracht, terwijl voor alles in de tweede helft de tijd wordt genomen. Dit had nog logisch kunnen zijn als de gebeurtenissen in de tweede helft ook daadwerkelijk belangrijker waren dan die in de eerste, maar nee: over de vormende jaren van de FBI en alles rond de Civil Rights en Hoovers standpunt daarin komen we weinig meer te weten dan wat kleine dingetjes.
Nog slechter uitgewerkt is het oogpunt van Hoover dat in sommige scènes wel en in andere scènes niet wordt gebruikt. Wanneer wel en niet is weer volstrekt willekeurig. Zo zien we al meteen dat Hoover niet Dillinger arresteerden, maar dat hij wel die indruk wilde wekken. Op andere momenten zien we hem wel arrestaties verrichten en zaken oplossen. Op het einde wordt echter onthuld dat Hoover geen enkele crimineel zelf heeft opgepakt en dat wat we zagen creaties van Hoovers fantasie over zichzelf waren. Dat is geen origineel uitgangspunt op zich, maar ook weer niet uitgekauwd en zegt in ieder geval iets over de man Hoover, maar waarom wordt het niet op een consistente manier uitgewerkt, door bijvoorbeeld de hele film Hoovers zelfverering te laten zijn en pas aan het einde te verkondigen dat we naar zijn illusies hebben zitten kijken en de puzzel Hoover een puzzel laten, of zoiets. Of was gewoon voor een wat meer objectieve biopic gegaan. Nu is het dus af en toe een gebeurtenis zoals het gebeurde, dan weer een illusie van Hoover en dan weer een gebeurtenis zoals die plaatsvond met een voice-over van Hoover die iets anders beweerd. Een consistente aanpak had de film vermoedelijk meer focus gegeven. Ik denk dat Dustin Lance Black, de scenarist, wat artistieke ambities hier had die niet werkte. Eastwood de vakman leek zich van geen kwaad bewust en nam ze gewoon simpel over.
J. Edgar wordt dan ook een film die zelden vermaakt en weinig spanning opbouwt. Soms zit er wat leuke humor in en enkele scènes zijn aardig (vooral die met Robert Kennedy), maar andere scènes schieten dan weer totaal uit de bocht, zoals die waarin Tolson Hoover kust of waarin Hoover zich kleedt als vrouw. Die scènes zijn wat over-the-top, terwijl de subtielere hints naar homoseksualiteit voor mij wel werkte. De scènes met de oudere Tolson werkte voor mij ook minder omdat de make-up daar wel erg slecht gedaan was, alsof Armie Hammer een plastic hoofd had. De problemen die velen hier kennelijk hebben met de make-up voor de oude Hoover begrijp ik dan weer niet. Vond ik zeer overtuigend.
Het is intussen al wel bekend dat dit vooral DiCaprio's show is. Hij maakt de film ook wel wat beter draagbaar en veel van zijn gebruikelijke tiks zijn hier afwezig (alleen het fronzen zal hij nu wel voor eeuwig blijven doen). Armie Hammer is eveneens goed als Tolson als hij niet onder de make-up zit en ik kon ook wel van Judi Dench genieten. Jammer dat Naomi Watts een bijzonder slecht uitgewerkte rol kreeg. Het valt me op dat ze daar de laatste jaren helaas een carrière op gebouwd heeft: vrouwen die erbij staan, toekijken en niet mee met het verhaal mogen doen. Wat een verspilling van talent. Buiten de acteurs valt alleen de sfeerschepping positief op. Eastwood simpele, donkere, sombere tonen zijn weer terug na weggeweest te zijn na Gran Torino en Invictus (Hereafter moet ik nog zien) en ze passen hier goed bij. Maar verder heeft Eastwood toch echt wel beter gedaan dat dit.
2*
filmdetails permalink reageer
Mississippi Burning (1988)
zondag 15 januari, 17:34 uur
stem geplaatst
filmdetails
Help, The (2011)
zaterdag 14 januari, 20:04 uur
The Help is waarschijnlijk de meest luchtige film die er gemaakt kan worden over het racisme in Mississippi in het verleden. Ik hoop in ieder geval niet al teveel dat de liefhebbers van deze film denken dat dit een realistisch portret is, want de problemen die hier aangesneden worden waren slechts het topje van de ijsberg en als je denkt dat de zwarten uit The Help het slecht hadden (en dat is ook zo), dan weet je weinig over Mississippi. The Help houdt het liever simpel en er werd zelfs gekozen om er een feelgoodfilm van te maken, met af en toe een droevig moment. Dit werkt zowel in het voordeel als in het nadeel van de film. Het voordeel is dat het lekker wegkijkt, de speelduur voorbij vliegt en het sterke actrices als Viola Davis, Octavia Spencer, Jessica Chastain en Emma Stone de kans geeft om zowel hun komische als dramatische talenten te laten zien (het acteerwerk is het beste element van de film). Het nadeel is dat het als film over racisme gewoon niet al te serieus te nemen valt en er gewoon om vraagt om 'typisch Hollywood' genoemd te worden. Er had van mij ook wat meer nuance mogen tussen goed en kwaad. De zwarten zijn allemaal goed (op de geweldadige man van Spencer na, die nooit in beeld verschijnt) en de blanken zijn óf meteen vanaf het begin al goed (Emma Stone en Jessica Chastain) óf gewoon door en door slecht (met Bryce Dallas Howard, die precies dezelfde rol speelt als in 50/50 uit hetzelfde jaar, voorop). Alleen Allisson Janney's minirolletje maakt wat ontwikkeling door.
Ach ja, het is vlot, kleurig, overwegend vrolijk, niet overmatig sentimenteel en het bevat enkele leuke dialogen. Dat is eigenlijk al wat beter dan ik verwacht had.
3*
filmdetails permalink reageer
Pokémon: Lucario and the Mystery of Mew (2006)
Alternatieve titel: Pokémon 8: Lucario en het Mysterie van Mew, zaterdag 14 januari, 20:04 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Nog één! En nog lang geen einde in zicht!
Pokémon deel 8 lijkt het populairste deel onder liefhebbers te zijn, zowel hier op MovieMeter als op IMDb. Ergens snap ik het wel. Het is wellicht de meest coherente film tot nu toe, met een script dat zowaar opbouw kent, geen willekeurig in beeld gebrachte actiescènes bevat en het probeert wat meer een emotionele band op te bouwen met een personage (Lucario). Ik was iets minder enthousiast, zelfs al vind ik het zeker niet de slechtste uit de reeks. Het grootste probleem voor mij was dat er de keuze gemaakt werd om het er een mysterie van te maken, maar de clou al op het begin te geven. In de proloog leest een moeder aan haar dochtertje het verhaal van Aaron uit en hoe hij het koninkrijk redde. Kennelijk kent niemand anders in het koninkrijk dit verhaal, want de rest van de film gaat over de vraag hoe (en of) Aaron het koninkrijk redde. De suggestie wordt gewekt dat Aaron geen held zou zijn, maar niemand komt met een andere verklaring waarom het koninkrijk dan nog altijd bestaat. Puur geluk? Anyway, het is nogal vervelend om een heel middenstuk te hebben waarin gekibbeld wordt over deze hele kwestie, terwijl wij als kijker allang weten hoe de vork in de steel zit. Het middenstuk is dan ook niet vooruit te slepen.
En niet alleen moeten we tweemaal aanhoren waarom Aaron een held was, maar ook andere dingen worden twee keer uitleg. Zo vind Ash een bloem waarmee je het verleden kan zien. Dit brengt een flashback teweeg van Lucario (er is hier sowieso een overdaad aan flashbacks) waarin Aaron hem uitlegt hoe die bloemen werken, compleet met demonstratie. Vervolgens krijgen we een scène waarin Ash uitgelegd wordt hoe het zit met die bloemen. Deze film heeft er sterk het handje na om dingen dus twee keer te verklaren, alsof het publiek het na één lange les het nog niet snapt. Het is voor kinderen gemaakt, maar zo dom zijn kinderen niet en de voorgaande films hadden het ook niet nodig.
Verder zijn de wat meer avontuurlijke gedeeltes wel aardig en niet zo afgezaagd als in de vorige films en ook de locatie waarmee de film na de proloog begint mag er wel zijn, maar over het algemeen vond ik dit vooral een langdradige Pokémonfilm (het is ook de langste tot nu toe), met nog een overdosis aan sentiment als extraatje.
2*
filmdetails permalink reageer
Haunting, The (1963)
zaterdag 14 januari, 20:03 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Horrorfilms uit de oude doos kan ik vaak meer waarderen om hun sfeer en aankleding dan om de horror zelf. De beste ervan zijn vaak hoogstens lichtjes spannend, maar nooit echt griezelig. Toegegeven, de meeste moderne horrors vind ik eveneens niet eng en missen de vaak heerlijk gotische sfeer. Mijn favoriete genre is horror dan ook niet. Vandaar dat ik toch wel verrast werd door The Haunting, een film uit 1963 geregisseerd door nota bene Robert Wise die ik vooral kende van musicals. The Haunting wordt hier nog al eens dan een meer sfeervolle dan spannende film omschreven. Ik ga er helemaal in mee dat het een bijzonder sfeervolle film is, maar ik vond hem absoluut ook spannend. Intens zelfs, tegen het einde aan. Het belangrijkste is dat een gevoel van onvermijdelijke verdoemenis omtrent de hoofdpersoon opgebouwd wordt. Dat de film dit ook weet door te voeren tot een daadwerkelijk slechte afloop maakt het alleen maar sterker.
Het is eigenlijk op de eerste plaats een psychologische horrorfilm en ik heb al vaker gemerkt dat deze mij het beste liggen. Het huis zelf is een superieure versie van andere filmspookhuizen. De belichting, de camerastandpunten, de decors (met een extra vermelding voor de wenteltrap in de bibliotheek) en de niet te onderschatten geluidseffecten weten allemaal de indruk te wekken dat het huis echt leeft. Dit is een geweldige prestatie, maar slechts de helft van het totaalplaatje. De andere grote prestatie is namelijk dat de film dicht bij Eleanor blijft en haar psychologische ontwikkeling altijd in het oog houdt. Dat het huis in werkelijkheid niet vervloekt is en het gewoon Eleanors verbeelding is valt helaas niet waar te maken, daarvoor reageren de andere personages teveel op de bovennatuurlijke gebeurtenissen. Maar de zichtbare aftakeling van Eleanors psyche draagt net zoveel bij aan de spanning dan het huis zelf. In feite kun je ze nauwelijks loskoppelen.
Het levert gewoon een bijzonder intense, mysterieuze filmervaring op. Daarvoor vergeef ik het de film wel dat er soms wat suffe of oubollige stukken inzitten en dat Julie Harris soms wat te hard acteert. Zeker één van de betere horrorfilms dit.
4*
Uiteraard was dit slechts het begin. Direct na The Haunting zou Robert Wise een nog veel gruwelijkere film maken. Een die zo eng is dat ik hem niet nog eens zou durven opzetten.
filmdetails permalink reageer
Monsters (2010)
zaterdag 14 januari, 20:03 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Monsters is een sympathieke lowbudgetfilm die vooral opvalt omdat hij met weinig geld een verhaal verteld dat doorgaans alleen op het scherm gebracht wordt voor een hoog budget. Het is een film die je gemakkelijk heel goed of heel slecht kan vinden, afhankelijk van wat je verwacht. Ik zit er echter tussenin. De film is sfeervol, knap gemaakt (zeker de aliens) en ik waardeer de lef om het verhaal een totaal onconventionele kant in te laten gaan, waarin de monsters eigenlijk gewoon beesten zijn die met rust gelaten worden en alleen aanvallen als ze geprovoceerd worden. Dat de film eindigt met een paringscène tussen twee van die lichtgevende octopussen is dan ook wel toepasselijk en levert de beste scène op. In dat opzicht vind ik het dan ook weinig toevoegen dat de openingsscène het werkelijke einde is, waarin de hoofdpersonen mogelijk aan hun einde komen. Past niet echt bij een film over het leren begrijpen van iets wat anders is.
De film verveelt niet, maar voor de climax wordt het eigenlijk ook niet bijzonder. Het is een aardig wegkijkende roadmovie waarin weinig gebeurt. Ik had op iets meer gehoopt. Hiermee bedoel ik niet eens zozeer actie en avontuur als wel gewoon meer dan een standaard opbloeiende romance tussen twee tegengestelde personages en wat simpele allegorieën rond het immigratiebeleid van de Verenigde Staten (die er volgens de maker per toeval in gekomen zijn; hoe is dat mogelijk?). Het is wel een bijzonder filmpje dus en lekker eigenzinnig, maar iets groots zie ik er ook niet in.
3,5*
filmdetails permalink reageer
Duo Luo Tian Shi (1995)
Alternatieve titel: Fallen Angels, woensdag 11 januari, 0:21 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Een paar weken geleden heb ik Chunking Express weer eens gezien en toen werd ik voor de tweede maal meegesleept door het bijzondere stijl en toon die ik bijna onmogelijk in woorden kan vatten, omdat het gewoon te filmisch is. Fallen Angels is van het zelfde laken een pak en ik zit dus weer met hetzelfde probleem dat het moeilijk uit te leggen is wat er nou zo pakkend en hypnotiserend is. Wongs stijl in deze films doen me nog het meest denken aan Godard in de jaren '60. Datzelfde speelse, dat ongedwongene en stijlbewuste. Alleen Wongs films lijken nog moeitelozer in elkaar gezet te zijn en lopen wat vloeiender. Het camerawerk, de belichting en de montage zijn alle nadrukkelijk alternatief gefilmd en ook de personages en wat ze doen zijn bewust wat onwerkelijk, maar bij Wong voelt het in Chunking Express altijd ongeforceerd aan. Fallen Angels doet dit bijna even goed, maar er waren toch wat struikelblokken hier. Zo zaten er twee scènes in waarin een vrouw masturbeert, waarbij het opvalt dat deze twee scènes langer duren dan andere scènes in de film. Het heeft iets flauws. Ook is die vrouw met die blonde pruik een ietwat vervelende creatie die mij al snel ging irriteren. Verder zijn er wat korte dode punten. Dit maakt Fallen Angels iets minder goed dan Chunking Express, maar het scheelt niet veel.
Fallen Angels draait allemaal om stijl, maar het knappe aan Wong is dat het nooit teveel aanvoelt als vorm-om-vorm. Tussendoor zit er genoeg humor en zelfs melancholie om ook wat meer emotionele snaren te raken, zei het op een lichte manier (niemand zal hier moeten huilen vermoed ik). Die latere scènes met die vader die gefilmd wordt met een handcamera zijn stiekem best ontroerend. Daarbij zijn de personages die hier rondlopen gewoon erg leuk in hun excentriciteiten.
Maar om werkelijk de stijl goed te kunnen beschrijven en de toon in woorden te kunnen vangen ben ik hier wel hopeloos verloren. Het is toch vooral een film die gezien moet worden, wat eigenlijk de enige aanbeveling is die een film nodig heeft.
3,5*
filmdetails permalink reageer
Richard III (1955)
dinsdag 10 januari, 21:59 uur
Goede verfilming van Richard III, die echter nooit aan zijn theatraliteit ontsnapt. Het zijn toch vooral sterk theatrale acteurs die lange dialogen en monologen uitspreken terwijl ze wat heen en weer lopen door nogal kale decors. Dit is Shakespeare maar niet nauwelijks cinema. Olivier probeert er filmisch nog wel hier en daar wat van te maken, door bijvoorbeeld af en toe wat met de belichting te spelen of de schaduw van Richard op symbolische momenten te filmen, maar over het algemeen wordt de aandacht visueel alleen gegrepen door de fleurige kostuums. Allen de kroning aan het begin en de verschijning van de geesten voor de laatste slag maakte indruk. Verder was het toch wel een lange zit, die te doen blijft dankzij het boeiende verhaal en de toch wel heerlijk theatrale performances, waarbij Olivier, Gielgud en Richardson de uitschieters zijn en Hardwicke iets minder. Doe mij dan toch maar de Shakespeareverfilmingen van Orson Welles (en Chimes at Midnight in het bijzonder). Die weten de geest van Shakespeare niet alleen in het acteerwerk, maar ook filmisch te vangen.
3*
filmdetails permalink reageer
Navigator, The (1924)
dinsdag 10 januari, 21:58 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren
filmdetails
Badlands (1973)
zondag 8 januari, 20:52 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
"Listen, honey. when all this is over, I'm going to sit down and buy you a big, thick steak."
Het debuut van Malick is de enige die ik nog moest zien van hem. En hij scoort erg goed binnen zijn oeuvre wat mij betreft. Vooral omdat het denk ik de meest originele aanpak is van het plot dat draait om moordende geliefden die op de vlucht zijn. Er is een bepaalde afstandelijkheid in de film die compleet uniek is. Een afstandelijke film maken is niet origineel, maar om hem tegelijkertijd ook warm te laten aanvoelen lijkt op het eerste gezicht onmogelijk. Malick bereikt het met behulp van de methode die hij in al zijn latere films ook zou gebruiken: door een nadruk op mooie natuurbeelden.
De natuur is altijd onverschillig in Malicks films. En waarom ook niet, want dat is de natuur in het echte leven ook. Je kunt er een hele reeks moorden laten plaatsvinden, maar de vogels hoppen nog altijd van tak naar tak, de zonsondergangen blijven onvervalst mooi en de wind waait nog altijd elegant door de bloemen heen. De kijker kan zich zo blijven vergapen aan de prachtbeelden, die weer met een prachtig gevoel voor compositie en door fijne montage betoveren, terwijl we intussen kijken naar twee jonge mensen die denken dat ze verliefd zijn, maar eigenlijk niets voelen en tussen de bedrijven door ook nog wat moorden plegen. Het jonge meisje doet alsof het haar iets doet. Het is dit contrast tussen de emotioneel lege personages en hun afschuwelijke daden ten opzichte van de mooie natuurbeelden die de film tegelijkertijd iets verontrustend en, inderdaad, dromerigs geven. Er bestaat volgens mij geen andere misdaadfilm met dit gevoel.
Er is veel om van te genieten en van te vrezen, buiten de natuurbeelden om. Spacek en vooral Sheen zijn perfect als het jonge koppel: ze wekken medelijden op, maar het zijn toch vooral twee gevaarlijke schurken. De medelijden is eigenlijk onverdiend. Een aantal scènes springen eruit. ERCee noemde al terecht het brandende huis en de laatste achtervolging, waaraan ik nog die gekke dansscène in het bos en de aanval in datzelfde bos wil toevoegen (en dan vooral de opbouw van die scène met claustrofobische beelden van een dikke bebossing). Er zit ook meer humor in dan in andere Malicks, zoals het geestige einde waarin Kit de politie charmeert of dat citaat waarmee ik mijn recensie begon dat door zijn context gewoon bizar wordt. Zeker een bijzondere film dus en wellicht een groeiertje.
4*
filmdetails permalink reageer
Room Service (1938)
zaterdag 7 januari, 22:55 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Een Marx Brothers-film gebaseerd op een toneelstuk dat niet voor de Marx Brothers geschreven is, de enige film waarbij dit het geval is. Dit wist ik vooraf niet, maar ik vond de film al wat anders van toon dan hun andere films. Minder chaotisch en manisch. Terughoudend voor deze broertjes. Het theatrale is enorm zichtbaar, bijna de gehele film speelt zich af in één hotelkamer, die ook nog eens grotendeels van hetzelfde perspectief gefilmd wordt. Harpo's rol was een stuk kleiner dan die van Groucho en Chicho en zelfs Chico's rol was minder belangrijk dan die van de wat saaie Frank Albertson. Groucho komt er het meest mee weg, maar ook hij kan zijn verbale talenten zelden tonen en moet zich beperken tot een one-liner hier en daar. De grootste teleurstelling van Room Service is niet dat het een slechte film is, want hij is best oké, maar toch vooral dat het vergeleken met de andere films van de Marxjes wel een erg levenloze bedoening is geworden. Ze hebben grote gekkigheid nodig om uit de verf te komen en slechts een paar momenten komt dit naar voren en dat zijn meteen de beste momenten. De meeste zitten rond het einde als de situatie steeds benarder wordt, waarbij met name de ceremonie na de nepzelfmoord toch nog wel hilarisch was. Nogmaals, niet echt slecht, maar ook niet noemenswaardig.
3*
filmdetails permalink reageer
Gone with the Wind (1939)
donderdag 5 januari, 0:00 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Maandag herzien en het blijft een film die tegelijkertijd vol met storende onhebbelijkheden zit en tevens compleet meeslepend weet te zijn. De bril waarmee hier een nostalgische blik geworpen wordt op de historie van het zuiden van de VS is bij vlagen gewoon absurd. Neem bijvoorbeeld al die tekst waarmee de film begint:
There was a land of Cavaliers and Cotton Fields called the Old South. Here in this pretty world, Gallantry took its last bow. Here was the last ever to be seen of Knights and their Ladies Fair, of Master and of Slave. Look for it only in books, for it is no more than a dream remembered, a Civilization gone with the wind...
Zelfs al het waar was zou het taalgebruik veel te bombastisch zijn om serieus genomen te worden, maar iedereen met een beetje kennis van geschiedenis weet dat deze tekst eigenlijk gewoon enorm fout is. Wat voor een film durft zelfs maar te openen met de stelling dat de tijd 'of Master and of Slave' zo prachtig was? De afschildering van 'the Old South' levert hier net zo'n sprookjeswereld op als het land van Oz. Het is onnodig om te zeggen dat de afschildering van zwarten hier, zeker in moderne ogen, nogal racistisch is, al moet in alle eerlijkheid de kanttekening gemaakt worden dat in vergelijking met andere films al die tijd zwarte mensen hier er nog redelijk goed van af komen. Het zijn al individuen en dat was voor die tijd al heel wat. Ik kan daar niet hard over vallen.
Het meest interessante is eigenlijk dat ondanks dit waanbeeld van het westen de manier waarop de geschiedenis verweven wordt in het persoonlijke verhaal vrij indrukwekkend is en dat de film er zelfs in slaagt om een doorleefd gevoel voor het land op te wekken. Misschien omdat de makers net slim genoeg waren om te erkennen dat de arrogantie en naïviteit van de zuiderlijken bijdroeg aan hun verlies van de burger. De film maakt het verrassend makkelijk om meegesleept te worden in deze historische gebeurtenissen. Dit is de grootmoeder van alle soaps, dus het melodrama is niet subtiel, maar op een bepaalde manier heeft de film iets onweerstaanbaars en overrompelends. In zekere zin is dit dan ook nog steeds de grootste Hollywoodfilm. Er zijn films met grotere historische gebeurtenissen, met meer locaties, met grotere sterren, met meer heroïek en tragiek, zelfs met langere lengtes, maar nog altijd voelt Gone With the Wind groter aan. En tegelijkertijd vliegt de tijd met de wind voorbij tijdens het kijken.
De schoonheid zit hem uiteindelijk in de schitterend warme kleuren. In de perfect epische maar toch op de juiste momenten intieme camerastijl. In de geweldige momenten tussen Scarlett O'Hara en Rhett Butler die niet een keer teleurstellen. In de geweldige scènes die altijd blijven hangen, zoals Rhett onderaan de trap, het overzicht van het plein vol gewonde soldaten (een shot dat bij de eerste kijkbeurt op de een of andere manier een grote indruk op me maakte), het brandende Atlanta, Rhett die Scarlett de trap opneemt; zelfs afgezaagde momenten met kitscherige beelden zoals het moment waarop Scarlett de woorden "As God is my witness, I'll never be hungry again" uitspreekt zijn eigenlijk perfect. Dit is ook een zeldzame film waarin ik dik soapachtig melodrama kan waarderen (toegegeven, er zijn nog altijd wat passages waar ik moeite mee heb, zoals de dood van Melanie). Ook merkwaardig is dat het allemaal bijzonder romantisch aanvoelt, terwijl de gehele film bestaat uit potentiële liefdes die constant genegeerd geworden, tot aan de laatste scène toe.
Kortom: Gone with the Wind is een film die ondanks zijn overduidelijke problemen en zijn, ahum, excentrieke blik op het Oude Zuiden gewoon werkt. Een meesterwerk is het wat mij betreft niet, maar wel schitterend vermaak.
4* blijven staan.
filmdetails permalink reageer
Wandâfuru Raifu (1998)
Alternatieve titel: After Life, donderdag 5 januari, 22:29 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
After Life heeft een heel andere toon dan ik verwachtte. Veel minder zwaar en diepzinnig. Ik zou hem zelfs lichtvoetig noemen. Gelukkig is dit geen probleem. Het heeft zelfs iets verademends om te kijken naar die mensen die hun mooiste herinneringen kiezen, die meestal ergens vallen tussen onbenullig en op een persoonlijke manier diepzinnig. Het was misschien mooier geweest als er wat meer context gegeven werd aan die herinneringen, waardoor we wisten waarom deze juist gekozen worden, maar aan de andere kant was dat misschien iets te dramatisch voor een film waarin alles voor zichzelf spreekt on op zichzelf staat. Alleen al de simpele stijl waarin het vormgegeven is (zowel in camerawerk, decors en muziek) geeft aan dat je geen grote momenten moet verwachten. Of die stijlkeuze overigens helemaal geslaagd is weet ik nog niet helemaal zeker. Aan de ene kant geeft het een toepasselijk down-to-earth-sfeertje aan het geheel, maar aan de andere kant was de stijl van, zeg, een Tarkovsky misschien net wat indrukwekkender en prikkelender geweest. Het doet er niet veel toe, want centraal staan hier toch de kleine menselijke momenten. Het meest boeiend vond ik de stukken waarin de mensen dachten over welke herinneringen zij zouden kiezen en hun bespreking van de uiteindelijke keuzes.
Helaas gaat het daarna de mist in. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het al meteen vreemd vond toen ik hoorde dat de herinneringen verfilmd zouden worden. Ik heb nog steeds geen idee waarom dit gebeurt. Als je de herinnering toch al hebt, waar heb je de film voor nodig? Wie verkiest er überhaupt een door andere mensen geïnterpreteerde en geconcretiseerde versie van zijn geheugen boven het wonderbaarlijk vage en ultrapersoonlijke van de herinnering zelf? Ik niet. En zeker niet op de manier waarop het hier gedaan wordt. Het verbaast me zelfs dat niemand anders er tot nu toe over gevallen is, maar persoonlijk zag ik die goed bedoelde pogingen om de gekozen verledens te reconstrueren bijna als verkrachtingen ervan. Daar zit je dan met je mooiste moment in je hoofd, gevormd op je eigen manier, om vervolgens toe te kijken hoe een amateuristisch filmteam het nog eens dunnetjes over doet met knullige decors en attributen om vervolgens met een filmpje te komen dat waarschijnlijk minder indrukwekkend is dan een gemiddeld YouTubeproduct en never-nooit-niet tegen je werkelijke herinnering kan opboksen. Het is wat mij betreft als betalen voor een luxe villa en vervolgens een slakkenhuisje krijgen. Dat niemand protesteert is het grootste mysterie van de film. Ik zou er zeker voor kiezen om dan gewoon daar te blijven en die mensen helpen met het vinden van hun mooiste moment (sowieso een leuke taak, lijkt het).
Gelukkig herpakt de film zich aan het einde. Dat Mochizuki niet kiest voor het moment op het bankje met zijn vriendin, maar het moment waarop hij zich zijn herinnering herinnerde en deze liet vastleggen is naar mijn gevoel helemaal raak. Het lijkt er op dat hij zo alle mooie kanten van zijn leven in een keer weet te vangen. En dat ontroerd. Daardoor en trouwens ook door het intrigerende uitgangspunt toch nog een krappe 3,5*.
P.S.: Was er niet ook een andere film waarin personages na de dood fragmenten van hun leven terug te zien krijgen (al geloof ik niet dat die zelf gekozen waren)? Het idee klinkt enorm bekend.
filmdetails permalink reageer
Killing Fields, The (1984)
Alternatieve titel: Velden des Doods, maandag 2 januari, 20:28 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Een beetje een zooitje, deze film. Aan de ene kant straalt er een passend gevoel van wanhoop en chaos vanaf en geeft het een bij vlagen een krachtig overzicht van de machtswisseling in Cambodja na een vreselijk Amerikaans bombardement. Er is duidelijk geprobeerd om het niet teveel als een gestroomlijnd verhaal te vertellen, Hollywoodstijl, maar meer als een reeks gebeurtenissen die op zichzelf staan en tegelijkertijd toch een geheel vormen. Een aanpak die meer op het echte leven lijkt. Een gewaagde en interessante keuze, maar niet helemaal geslaagd. Het zorgde er voor mij voor dat ik heel moeilijk in de film kwam en dat sterke momenten afgewisseld werden met momenten die bijna als opvulling aanvoelden of soms moeilijk te plaatsen waren. Vervolgens wordt er in de tweede helft ineens een hele andere aanpak gebruikt. Sydney komt dan nog nauwelijks in de film voor en we volgen Pran in wat bijna een tweede film is met een wat conventionelere verloop. Die tweede helft is wat pakkender, maar voelt ook wat sentimenteler aan. Het is moeilijk te zeggen welke aanpak het beste werkt. Een evenwichtige film levert het niet op.
Niettemin zijn er veel momenten die indruk maken, zoals de nadruk op kinderen die de Khmer leggen, wat een aantal van de gruwelijkste (maar niet expliciete) beelden oplevert. Het paspoortprobleem van Pran zorgt eveneens voor oprechte spanning. Persoonlijk vond ik ook dat Joffé soms sterke veel weet te suggereren met details. Als we bijvoorbeeld Sydney het Amerikaanse appartement van Prans gevluchte vrouw en kinderen zien verlaten zien we dat de deur en muren besmeurt zijn met graffiti. Kortom, ze zijn in een bijzonder armoedig deel van Amerika beland. Dat soort subtiele dingen raken me meer dan het inzetten van Imagine van John Lennon bij de hereniging.
Daarmee komen we op voor mij het zwakste punt van de film: de muziek. Imagine is een geweldig nummer, maar tegelijkertijd een lied met zo'n inhoud dat je hem niet echt in films kunt gebruiken zonder dat het opgeblazen lijkt. Ik was al ontroerd door de hereniging tussen de twee vrienden, maar Imagine maakte het onnodig klef, alsof de makers twijfelden of mensen wel wat zouden voelen bij het einde. Net zo erg is de score, eveneens van een muzikant die ik zeer waardeer. Mike Oldfield is geweldig, maar ik vond zijn muziek hier niet bij de film passen. Vooral het bijzonder luid inzetten van elektronische klanken op intense momenten haalde me praktisch uit de film. Het klinkt teveel als iets uit een sciencefictionfilm en niet als iets dat lijkt te horen bij een waargebeurde burgeroorlog in Cambodja.
Verder is het allemaal wel zeer aardig geacteerd. Ik lees hier veel kritiek op Waterston, maar ik vond hem het meest geloofwaardig van allemaal, een perfecte mix van charisma en idealisme tegenover een misplaatst gevoel van superioriteit en egoïsme. Een held met licht nare trekjes die herkenbaar zijn. Ik denk dat zijn scènes in Amerika stiekem de beste van de film zijn, omdat ze de hele oorlog in een ander perspectief plaatsen. Je hoort dan constant Amerikanen praten over Cambodja, maar de hele atmosfeer, van Sydney in zijn luxe appartement tot aan de feestjes met champagne, wekken de indruk dat Cambodja toch vooral ver weg is en het iets is voor semi-wereldkundige mensen om eens over te praten, om vervolgens met iets anders door te gaan. Sydney zelf is er ook schuldig aan, doordat hij niet verder komt dan brieven sturen en zelfs niet de vrouw van Pran een goede plaats in de VS weet te geven. En toch, ik denk dat weinig meer gedaan zouden hebben dan Sydney, mezelf incluis. De confrontatie met Rockoff in het toilet is dan ook helemaal raak. Deze scènes zorgden er aanvankelijk voor dat ik voor een kleine 3,5* wilde gaan, maar een dikke 3* past toch wat beter. Er is teveel mis om compleet te overtuigen, maar gelukkig wordt dat hier en daar gecompenseerd.
filmdetails permalink reageer
MovieMeter
Films
