niet ingelogd | inloggen | inschrijven

The One Ring

Ingeschreven sinds 7 januari 2005 

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van The One Ring. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.

Duck Soup (1933)

vrijdag 25 mei, 22:02 uur

Duck Soup nu voor de vierde keer gezien en ik vraag me af waarom ik nooit overgestapt ben naar een waardering van 4 en een halve ster. Van alle films van de Marx Brothers die ik zag (een groot deel inmiddels) vindt ik dit de leukste. En dat terwijl de meeste goed te doen zijn. Het is daarom des te pijnlijker om dit forum door te lezen. Het gemiddelde valt nog mee, maar is er een klassieker met meer negatieve berichten?

Humor blijft natuurlijk een lastig discussiepunt, al is het maar omdat je het niet analyseren en zelfs nauwelijks op een afstand kunt waarderen. Je kunt moeilijk naar een grap kijken en zeggen dat je het goed vond als je het niet grappig vond. De enige graadmeter blijft of je gelachen hebt. Op een bepaalde manier kun je niet zo makkelijk objectief naar de opbouw van een grap kijken als zeg de opbouw van een thrillerscène. Niettemin is het opvallend hoe weinig er hier voor de Marx Brothers vallen (de andere van hun films scoren volgens mij alleen maar beter dan Duck Soup omdat er zoveel mensen afgehaakt zijn bij dit bekendste werk). Sommigen halen de tand des tijds erbij, maar even vaak worden de onvergelijkbare tijdgenoten Laurel & Hardy er bij gehaald om aan te geven hoe het wel moet. Het zal wel zijn omdat het tijdgenoten zijn, want de humor is toch totaal anders. Op veel andere forums staan de Marx Brothers toch sterker. En nee, niet alleen bij oude mensen.

Erg belangrijk is het ook niet en ik wil er niet op door gaan. Voor mij zijn er echter weinig dingen grappiger dan de Marx Brothers. Ik noem ze niet mijn favoriete komieken aller tijden, dat gaat nog een stap te ver, maar voor hun tijd zijn ze wat mij betreft de beste. Natuurlijk, Chaplin, Keaton en Lloyd maakten betere films, maar die hadden in tegenstelling tot de Marxjes ook andere dingen aan hun hoofd dan alleen een eindeloze reeks grappen maken, maar ik lach meer om Groucho en Harpo. Uit die tijd kunnen hoogstens enkele screwball comedies eraan tippen.

En nee, Laurel & Hardy mogen wat mij betreft niet in de schaduw staan van dit viertal. Die doen ze voor ik hun werk ken toch vooral wat anderen ook al min of meer gedaan hadden en missen de eigenheid van drie stomme komieken (ja, zelfs Lloyd) die ik al eerder noemde. De Marx Brothers zetten een duidelijke stap vooruit in de humor en nergens deden ze dat meer dan in Duck Soup. Chaplin had wat politieke randjes in zijn films, maar hield het beleefd en bleef zelf sympathiek. Bij de Marx Brothers barstte de anarchie los, iets waar vele komieken en cabaretiers nog altijd dankbaar gebruik van maakten. Ligt hier de basis voor Dr. Strangelove? Monty Python? South Park? Wellicht. Feit is dat de doelen van de Marx Brothers niet zo gericht zijn op iets. Ze vallen hier geen specifieke politiek aan en hun humor heeft dan ook nooit de maatschappelijke context zoals bijvoorbeeld Dr. Strangelove of South Park (of snel volgende films als The Great Dictator of To Be or Not to Be). De Marx Brothers lijken gewoon politiek in het algemeen herkend te hebben als een officiële instelling en daarom krijgt het er van langs. Je leert niets van Duck Soup, maar dat maakt het nou zo leuk. Ik moest denken aan een zin uit het lied Anarchy in the UK van The Sex Pistols: "Don't know what I want, but I know how to get it." Dat wordt hier eigenlijk perfect verbeeld. Duck Soup rebellie zonder punt en dus anarchie in zijn puurste vorm. Het is dat niemand echt gewond raakt of zich beledigingen lang lijkt te herinneren anders zou het snel een bijzonder zwartgallige film worden. Nu blijft het gewoon lol.

Ik lees hier en daar dat sommige mensen moeite hebben met de contextloosheid van sommige grappen of acties, bijvoorbeeld dat Groucho compulsief mensen beledigt, zonder aanleiding. Dit kan ik begrijpen en toen ik mijn eerste bericht hier terug las merkte ik op dat ik ook soms wat moeite had met de losheid van het verhaal (bijvoorbeeld de onduidelijkheid omtrent waarom Harpo en Chico steeds van partij wisselen). Na meer Marx Brotherfilms gezien te hebben ben ik er duidelijk aan gewend geraakt, want nu verwacht ik dat Harpo en Chico als spionnen zo onloyaal mogelijk zijn. Dat is onderdeel van de lol, evenals hun vaak belachelijke motivaties om dit te doen (als die er al zijn). Vaak is een mooie opbouw in een film en ook in een komedie geweldig, maar de totale onsamenhangendheid van Duck Soup (en hun andere films) zijn gewoon een onderdeel van de Marx Brothers en van wat hun zo leuk en onvoorspelbaar maakt, zelfs al is het iedere film hetzelfde kunstje. Als je een film maakt over personages die zich op een geen enkel mogelijke manier conformeren is het eigenlijk wel zo toepasselijk om gewoon het geheel geen eenheid te laten hebben. Ik moet geregeld lachen om de zinloosheid van alles hier, de totale nutteloosheid van vele acties. Dat het op filmtechnisch niveau verschrikkelijk is is bijna een pluspunt.

Duck Soup is de beste Marx Brother film omdat de setting van de politiek het meest inspeelt op hun anarchie. En daarnaast zitten er gewoon veel van de beste momenten in, zoals de hoedenroutine en de bekende spiegelgrap. Evenals de 1.000.000.000 andere geslaagde grappen. Dat er dan nog zo'n 10.000 grappen overblijven die niet werken kan ik graag vergeten. Hoogstens de grandioze finale van A Night at the Opera is nog beter.

Nee, Duck Soup is geen perfecte film, maar perfectie zou een belediging zijn voor een Marx Brother. En bij een Marx Brother kan een belediging al snel oorlog betekenen. Dat is het enige wat ik van Duck Soup geleerd heb.
4,5* 

filmdetails  permalink  reageer  

Chun Gwong Cha Sit (1997)

Alternatieve titel: Happy Together, vrijdag 25 mei, 21:00 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Weer een erg fijne film van Wong Kar-Wai. Ik lees hier veel kritiek op het verhaal en de inhoud en ik vraag me af waarom dat juist bij Happy Together zo'n stoorzender zou zijn. Geen enkele film van Kar-Wai staat bij mij bekend om de diepgang of het boeiende verhaal. Hij is bijna puur een sfeerfilmer, of beter gezegd iemand die het gevoel van een scène probeert vast te leggen. Natuurlijk kan dat niet als de inhoud geen gevoel oproept, maar het verhaal is heel los. Maar juist die losheid maakte het wat mij betreft geloofwaardiger en zelfs meer doorleeft. Het gevoel dat je werkelijk naar een uit elkaar vallende relatie kijkt komt zo alleen maar over.

En het is de geloofwaardigheid die hier voor extra kracht zorgt. Ik waardeer Ashes of Time, Fallen Angels en vooral Chungking Express enorm (die laatste is misschien op een andere manier ook wel beter dan Happy Together), maar dat zijn toch vooral maffe vertellingen. Bij Happy Together leek Kar-Wai wat volwassener te worden en zich meer op herkenbare mensen te richten, met nog maar weinig gekkigheden om de boel op te leuken. Opmerkelijk dan ook dat hij als heteroseksueel besloot om die stap te nemen met homeseksuele hoofdpersonen. Om vervolgens geen enkel punt te maken van die homoseksualiteit. Het valt me op hoe weinig je dat ziet, filmpersonages die gewoon homo zijn zonder dat dit een plotelement wordt. Dit is geen gay cinema zoals je die term meestal gebruikt hoort worden. Dit zijn gewoon twee mensen die verliefd zijn, maar uit elkaar moeten gaan.

Happy Together bestaat uit eigenlijk alleen maar kleine momenten. Zelfs als je die allemaal bij elkaar optelt heb je het gevoel iets intiems gezien te hebben, in plaats van een grootse gebeurtenis meegemaakt te hebben. Maar het zijn die kleine momenten die telkens weer blijven boeien. Ze maken geen grote emoties los, maar ontroeren licht. Dat wist Kar-Wai voor mij de hele tijd vol te houden (ik vond het middenstuk dan ook niet saai, iets wat hier nog al eens als minpunt wordt genoemd). Zo'n dansscène is gewoon prachtig, maar ook het aansteken van een sigaret of het kijken naar een lamp is hier heel wat.

De filmstijl is hier een essentieel onderdeel van. Veel van de trucs die Doyle en Kar-Wai gebruiken zijn ook echt trucs, maar ze worden vaak zo goed ingezet dat ze aan het algehele gevoel bijdragen in plaats van afleiden. Ze slaan misschien hier en daar een beetje door (dat zwart-wit is bijvoorbeeld vooral opvallend en niet veel anders), maar dat stoorde nooit te lang. Het is bijna film als een symfonie, de manier waarop hier gevoel opgeroepen wordt. Vertraging op het juiste moment dat er een blik gewisseld wordt bijvoorbeeld, dat kan als het goed uitgevoerd wordt prachtig zijn.

De beste momenten waren voor mij niet eens die tussen het koppel, maar die tussen Tony Leung Chiu Wai en Chen Chang, vooral hun latere scènes. Kar-Wai houdt hun afscheid klein en maakt juist zo indruk. Het korte moment met Chang op de vuurtoren is de enige keer dat de film grote ambities lijkt te hebben en dan voelt het ook meteen toepasselijk episch. Prachtig gedaan.
4* 

filmdetails  permalink  reageer  

For Your Eyes Only (1981)

woensdag 23 mei, 22:28 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Het was al weer een tijdje geleden dat ik voor het laatst een Bondfilm zag. Volgens mij sinds Quantum of Solace in de bioscoop draaide niet meer. Al veel langer dan dat was er nog maar één Bondfilm die ik moest zien: For Your Eyes Only. Op de een of andere manier was het daar nooit van gekomen en miste ik die altijd als hij op televisie kwam. Bij deze toch even mee kunnen pakken, met dank aan Film1.

For Your Eyes Only biedt weinig verrassingen, maar daarvoor ga je ook niet echt naar een Bondfilm. Het meest opvallende was dat de gadgets Q's lab niet verlaten en dat M niet meedeed, omdat de acteur die hem altijd speelde net overleden was. Dit zijn eigenlijk geen ingrijpende veranderingen. Iets opmerkelijker was dat de humor duidelijk wat teruggeschroefd was. Sommige Bondfilms met Moore waren mij wat al te komisch, dus ik kan begrijpen waar het vandaan komt, maar het zorgt er ook voor dat deze film wel erg droog aanvoelt. Een beetje kleurloos. Dat zie je ook terug in het plot, dat naar Bondmaatstaven wat meer down-to-earth is. De schurk is eveneens vrij doorsnee en niet echt een maniak. Dus enerzijds wordt het vaste stramien van de Bondfilms doorlopen, maar anderzijds is het allemaal wat terughoudender. Er had wat meer vuur in gemogen wat mij betreft.

Wat het toch nog vermakelijk maakte was dat de actiescènes wel van een hoog niveau waren. Ze zijn niet heel origineel, maar met name de skiscène en het beklimmen van de berg waren erg goed gedaan, met een nadruk op stunts die ook echt uitgevoerd worden, dus met weinig filmtrucages. Dat maakt het wel zo spannend. Zelfs de onderwaterscènes, die ik me als slecht herinner in Thunderbal, zijn hier overtuigend. Dus als actiefilm maakt For Your Eyes Only het nog wel waar. Niettemin is dit denk ik niet een van de Bonds die ik snel zal aanzetten voor een herziening.
3* 

filmdetails  permalink  reageer  

Black Out (2012)

dinsdag 22 mei, 23:35 uur

Je zou er bewondering voor kunnen hebben dat een regisseur de stijl van Quentin Tarantino en vooral Guy Ritchie naar Nederland brengt, ware het niet dat het wel erg laat komt. Reservoir Dogs is al twintig jaar oud. Tarantino en Ritchie zijn intussen ook andere dingen gaan doen en sinds het sterke In Bruges is er geloof ik geen echt geslaagde poging meer geweest om dit soort hyperzelfbewuste misdaadkomedies te maken. Dat komt omdat het teveel gedaan is en het nog nauwelijks mogelijk is om origineel te zijn. Dat blijkt dan ook duidelijk aan Black Out, die ook gewoon echt voelt als mosterd naar de maaltijd. Het kijkt lekker weg, dat geef ik toe. Toonen heeft best een leuk stijltje en het grootste deel van de cast doet het leuk (ik had geen problemen met de Schuurmanzusjes, wel met dat zwarte duo), maar iedere twist en grap voelt bekend aan. Vooral de metagrapjes - een gangster die moet oefenen aan dreigend klinken; een discussie over vrouwenrollen in maffiafilms - heb ik nu wel gezien. Die zijn in de jaren '90 tot in de treuren herhaald. Daarom is het zo jammer dat juist daar zo hoog op ingezet lijkt te worden. Dat maakt het allemaal geen echt slechte film, maar toch vooral een gemiste kans.
3* 

filmdetails  permalink  reageer  

Dictator, The (2012)

maandag 21 mei, 20:11 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

In loving memory of Kim Jong-Il

Even vooropgesteld: ik heb goed gelachen om The Dictator. Gewoonlijk is dat voor een komedie genoeg om op zijn minst een voldoende te krijgen, maar bij The Dictator konden zelfs de lachers niet een gevoel voor teleurstelling onderdrukken. Is dit alles wat Sacha Baron Cohen uit dit gegeven haalt? Hij heeft natuurlijk het nadeel dat hij Borat gemaakt heeft, een film die briljant stompzinnige humor met werkelijk bijtende satire wist te combineren. The Dictator doet het vooral met de stompzinnigheid. Dat is geen al te grote ramp, aangezien Cohen een bijzonder talent heeft voor smakeloze humor, die hij soms op creatieve wijze weet te brengen (hoeveel films bestaan er met een shot vanuit de baarmoeder, waarin iemand naar binnen kijkt en een mobieltje ziet?).

Echter is dit ook een film over deze tijd, met als hoofdpersoon een dictator die duidelijk op figuren als Kim Jong-il en Kadaffi zijn geënt, evenals dat er thema's aan bod komen over de betekenis van democratie, over de vrees voor terrorisme en islamhaat in het algemeen. Dankzij Borat weten we dat Cohen en zijn vaste regisseur Charles hier iets mee kunnen, maar dat doen ze nauwelijks. De nadruk ligt teveel op puberale seks- en strontgrappen die niets met de thematiek te maken hebben. Verder zijn de vele beledigingen aan zwarten, joden, gehandicapten, homo's en vrouwen ongeveer hetzelfde als die in Borat ook al gebruikt werden. Het veilige verhaallijntje helpt ook niet mee. Ik kreeg de indruk dat Cohen werkelijk de boel op z'n kop wilde zetten met The Dictator, maar het heeft zelden bijt. Zelfs de eindspeech over democratie is net iets te voor de hand liggend om werkelijk geniaal gevonden te worden. Het eindresultaat is een zwarte komedie die niet zwart wordt. En zelfs de smerige humor was in Bruno wat creatiever.
2,5* 

filmdetails  permalink  reageer  

Batman (1966)

Alternatieve titel: Batman: The Movie, zaterdag 19 mei, 21:44 uur

Ker-splash!

De serie was voor mijn tijd en heb ik nooit gezien, maar ik wist dat die bekend stond om zijn camp. Als deze film daar een goede indicatie van is dan is camp nog haast een understatement. Batman: The Movie is heerlijk idioot. Het is bijna verrassend om te zien dat een personage als Batman zowel deze film heeft voortgebracht als de interpretaties van Nolan, want ze verschillen als dag en nacht. Batman & Robin van Joel Schumacher lijkt er een realistisch drama naast. Misschien nog wel het meest bizarre is hoeveel berichten er hier zijn van gebruikers die dachten dat de film serieus bedoelt was of anders in ieder geval de vraag stellen of de makers wisten dat ze belachelijk werk afleverde. Het is duidelijk dat iedereen zich hier bewust is van de grap en niets wordt ook maar een seconde serieus genomen. Dat kun je toch niet missen?

Het is eigenlijk een cartoon gemaakt als een speelfilm. De sets zijn kleurrijk en zitten vol heerlijk belachelijke details (zo heeft de duikboot flippers en zijn al Batmans voorwerpen in de Batcave overbodig voorzien van labels). De acteurs hebben de grootste lol, waarbij het jammer is dat Cesar Romero als de Joker weinig te doen krijgt in het verhaal. En het script is gewoon straalbezopen. Het is moeilijk om het leukste moment aan te wijzen, maar ik had een zwak voor de vis die voor de torpedo sprong om Batman en Robin te redden. Of het plan van Riddler om Batman op een verborgen springveer te laten stappen die hem uit het raam zou lanceren en op een exploderende octopus zou laten landen (ik ben zeer gelukkig dat ik dit nog ooit heb mogen typen). Of natuurlijk de befaamde haai. Ik mag Nolans versie wel, maar in deze Batman gebeuren veel meer dingen die je niet verwacht.

Het enige nadeel is dat dik anderhalf uur wat te lang aanvoelt. Het type grappen kent te weinig variatie. Wellicht dat het dan ook beter werkte als een tv-serie met korte afleveringen. Buiten dat om dragen alle minpunten alleen maar bij aan de lol. Sterker nog, proberen te achterhalen welke slechte elementen er expres in zitten en welke niet is onderdeel van het plezier.
3,5* 

filmdetails  permalink  reageer  

Perfect Host, The (2010)

vrijdag 18 mei, 22:00 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Voor het grootste deel een erg geslaagde komische thriller. Eentje van het type waarvan je het kan voorstellen dat Hitchcock hem zou hebben willen maken als hij het idee aangereikt zou hebben gekregen. Het is een beetje een zelfde soort mix van spannend opgebouwde scènes, twists met een knipoog en licht-morbide humor. Ik mag dat wel. Het helpt ook dat regisseur Nick Tomnay telkens net een andere variatie weet te vinden op vertrouwde scènes uit gezijlfilms, waardoor het fris blijft. David Hyde Pierce draagt ook bij aan de lol in een schaamteloos maffe performances. Ik ken de hele acteur niet, maar hij lijkt in alles op Colin Firth, alleen dan een karikatuur. Kijk, je moet van niets hier wonderen verwachten, maar dik het eerste uur is een bovengemiddelde thriller.

Jammer dat het uiteindelijk dan toch de mist in gaat. Het is net alsof er nog een half uur vastgeplakt is aan een film van een uur. Het verhaal lijkt afgelopen, maar er volgen nog een hele reeks twists die of niet boeiend genoeg zijn (het verraad van de vriendin) of niet in de film passen (eigenlijk alles wat met de politie te maken heeft). Het roept veel vragen op en de antwoorden die het oproept maken het alleen maar meer stompzinnig. Verpest bijna de hele film, waardoor ik nog maar net op een voldoende uitkom.
3* 

filmdetails  permalink  reageer  

Marley (2012)

donderdag 17 mei, 22:10 uur

Voor iemand zo als ik, oftewel iemand die Marley's muziek waardeert, maar zich nooit echt in het bijzonder verdiept heeft in de persoon daarachter en alleen het levensverhaal in grote lijnen kent, is Marley een aardig informatieve documentaire, maar nadat veel critici dit als een meesterwerk geprezen hadden was ik lichtelijk teleurgesteld.

Eigenlijk mag ik niet veel klagen, want in de twee en een half uur dat deze docu duurt krijgen we zoveel informatie over het reggea-icoon dat we hem door en door lijken te kennen. Als informatieve documentaire is het meer dan geslaagd. Sterker nog, misschien sloeg de film soms door met de hoeveelheid verhalen die het wilde delen. Ik vond het soms wat te lang duren en toen de zoveelste vrouw tevoorschijn gehaald werd die een affaire had gehad met Marley en dat in geuren en kleuren begon toe te lichten geloofde ik het wel. Je krijgt bijna het gevoel dat iedere stap die Marley gezet heeft uit de doeken gedaan moet worden.

Niettemin zijn veel momenten bijzonder sterk, zoals het concert waarin hij twee politici de hand laat schudden, of de scènes in Afrika. De momenten van rond de tijd dat zijn dood naderde zijn oprecht ontroerend. Daarnaast waardeerde ik het dat er veel aandacht was voor de couleur locale van Jamaica en dat er uitgebreid stilgestaan werd bij het Rastafariageloof. Die twee onderwerpen waren misschien nog het interessantst en op een bepaalde manier vind ik het erg prettig om naar het Jamaicaanse dialect te luisteren, al moesten sommigen in het publiek er vooral om lachen.

Maar maakt dit het een briljante film? Ten dele. Geweldige documentaires zijn voor mij meer dan informatief, maar slepen me mee in een verhaal. Marley deed dit slechts op bepaalde momenten. Ik moest ook veel denken aan Martin Scorsese's recente documentaire over George Harrison. Die duurt nog een stuk langer dan Marley en moet ook nog eens een leven verslaan dat 20 jaar langer geduurd heeft. Toevallig zijn Marley en Harrison twee van de grote muzikanten die erg met spiritualiteit bezig waren. Maar de Harrison-docu voelde aan als een spirituele reis, met de ex-Beatle als hoofdpersoon. Marley voelt meer aan als een reeks fragmenten die een leven samenvatten. Een boeiend leven gelukkig, waardoor het genoeg mooie momenten oplevert, maar die een andere aanpak vereist en verdient dan we hier krijgen.
3* 

filmdetails  permalink  reageer  

Savages, The (2007)

woensdag 16 mei, 18:43 uur

The Savages is weer een typisch voorbeeld van een bepaald soort indiekomedie die draait om herkenbare situaties en goede acteerprestaties, maar zolang ze zo goed blijven als deze is dat uiteraard geen probleem. Het zorgt er alleen voor dat ik niet specifiek veel te vertellen heb over deze film. Je krijg goede observaties, alledaagse situaties die je of meegemaakt hebt of anders wel kunt voorstellen dat je ze zult meemaken, oprechte dramatische momenten en scherpe komische momenten, personages die echte mensen lijken en je krijgt Laura Linney en Philip Seymour Hoffman in topvorm, wat in het bijzonder veel waard is. Twee van mijn favoriete acteurs van het moment die eigenlijk nooit teleurstellen en hier weer mensen van vlees en bloed neerzetten. Zeker Linney (door wiens perspectief hier het verhaal voor het meest verteld wordt) speelt hier de rol van haar leven. Verwacht verder vooral veel rake observaties over ouder worden en verzorgingshuizen. Ik vond het een erg goede film, maar tegelijkertijd ken ik er van dit type die me meer deden.
3,5* 

filmdetails  permalink  reageer  

Doodslag (2012)

dinsdag 15 mei, 23:54 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Theo Maassen is een erg fijne acteur, duidelijk één van de beste van Nederland, al wordt hij zelden als zodanig erkent. Misschien omdat zijn werk als cabaretier zijn acteercarrière overschaduwt. Hoe dan ook, een deel van het succes van Doodslag is te verklaren dankzij Theo Maassen, die mij echt wis mee te slepen in de aftakeling van een in essentie goed mens. Maar de eer gaat niet alleen naar Maassen, want Kuijpers blijkt een meer dan goede regisseur te zijn om dat ook in filmstijl over te brengen. Oké, een Scorsese is hij nog niet (Taxi Driver lijkt me een duidelijk voorbeeld voor Doodslag) en trucjes als het segment in zwart-wit voelen wat te gekunsteld aan, maar hij maakt er over het algemeen wel veel van en weet de intensiteit op te voeren. Het helpt daarbij ook dat het morele dilemma dat centraal staat ook echt complex is en boeiend genoeg is om verder over na te denken.

Al deze pluspunten kunnen echter toch niet verbergen dat Doodslag maar een half geslaagde film is. Bijna letterlijk, want de eerste helft is duidelijk sterker dan de tweede. Waar ik het aanvankelijk een zeer geloofwaardige, indringende film vond, werd het me later wat te bedacht allemaal. Die scènes op het podium bij de cabaretier zijn leuk bedacht en het punt dat er gemaakt wordt is interessant, maar ik weet niet of ik de uiteindelijke scènes wel geloof. De manier waarop het publiek daar bewerkt werd door de cabaretier was net iets te vlekkeloos. Natuurlijk stoppen cabaretiers wel vaker serieuze momenten in hun voorstellingen, maar die maken daar dan vaak wat meer een spel van en de besten laten je merken dat je gemanipuleerd wordt en stellen daarbij vragen over die manipulatie. Hier is het de film die de vragen stelt en de cabaretier doet dat achter de schermen. Maar of een publiek dat op lachers uit is werkelijk een voorstelling slikt die zo zwartgallig wordt en zich dan ook nog zo laat meeslepen? Ik weet het niet. Net iets te makkelijke scènes. Toegegeven, ik had ook wat moeite met Gijs Scholten van Aschat in die rol. Een goede acteur verder, wat je ook ziet in de scènes achter de schermen, maar hij duidelijk geen komiek. Het gaat me er niet om dat de grappen slecht waren (dat viel wel mee), maar dat hij iets mist, misschien iets luchtigs of de indruk dat alles een grap is, dat cabaretiers wel hebben en ook nodig hebben om grappig gevonden te worden. Van Aschat is te zwaar, denk ik.

Nog minder is het einde. Het is moeilijk om voor een verhaal als deze met iets echt sterks te komen en eigenlijk is er ook een speelduur van misschien wel twee uur voor nodig om Maassens aftakeling echt tot zijn recht te laten komen, maar niettemin is het einde dat we krijgen wel erg teleurstellend. De cabaretier vastbinden in een ziekenwagen en vervolgens door een bruidstoet jezelf tegen een muur rijden? Kon er niet iets sterkers verzonnen worden. Dan moet ik toch weer aan Taxi Driver denken, waarbij de laatste scènes niet alleen als een onvermijdelijk gevolg van het voorgaande overkomen, maar waarbij ik ook zo diep in de psychologie van de hoofdpersoon geklommen ben dat ik weet hoe hij zover komt. Allebei mis ik hier. Ik miste het nut van de actie en weet ook welke gedachtegangen hem zover brachten. Het lijkt een poging van een schrijver die het ook niet meer weet en voor een einde gaat waarin alle elementen bij elkaar komen. Het werkte voor mij niet echt.

Aan Maassen dan de taak om alles geloofwaardig te houden. Het lukt hem deels. Ook de tweede helft heeft soms nog wel wat te bieden, maar het is toch vooral de eerste helft die indruk maakt.
3* 

filmdetails  permalink  reageer  

Hearat Shulayim (2011)

Alternatieve titel: Footnote, maandag 14 mei, 23:52 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Tragikomische films uit Israël over de strijd tussen Talmoedwetenschappers zijn duidelijk niet hot momenteel, zo bleek toen ik gisteren als enige in de bioscoopzaal zat. Evenmin is dit populair op MovieMeter getuige het lage stemmenaantal, ondanks erg goede recensies en een Oscarnominatie voor Beste Niet-Engelstalige Film. In die categorie was het ook al niet de meest besproken film, dankzij sterke competitie van A Separation, Monsieur Lazhar, In Darkness en het in de Benelux populaire Rundskop. Toch raad ik iedereen aan Footnote een kans te geven.

Vooraf, kennis van de Talmoed is geen vereiste om dit te waarderen. Een ironie die mij opviel in dit verhaal is dat alle personages de Talmoed kennelijk van buiten kennen, maar dit niemand die ooit citeert of aanhaalt in de vele verhitte discussies waarin iedereen zijn gelijk probeert te halen. De uitgelezen kans om je acties te verantwoorden met behulp van de woorden uit een heilig geschrift, maar nee. Het lijkt erop dat het de mensen niet echt over het onderwerp gaat, maar om de prestige. Zelfs de geobsedeerde Elezier lijkt de Talmud niet te bestuderen uit een persoonlijke passie, maar meer uit gewoonte. Hetzelfde als hij al 30 (of was het 40?) jaar dezelfde route van huis naar werk loopt.

In werkelijkheid draait de film om een moeilijke kwestie rond een prijsuitreiking die bijna ethisch wordt. Vader en zoon zijn beiden twee zeer menselijke personages en daardoor beiden goed te begrijpen, ondanks hun onhebbelijkheden (vooral vader heeft die nogal, zoon vond ik eigenlijk vrij sympathiek). Het dilemma dat centraal staat is erg boeiend, omdat iedereen daar gelijk en ongelijk heeft en het geeft een mooi beeld van de hypocrisie die je soms nog wel eens tegenkomt in de academische werelden, zelfs al beperkt de prestige zich tot onderwerpen waarover bijna niemand iets afweet, zoals hier. De film zit dan ook vol mooie observaties, zoals de moeite die Uriel heeft om een lofbrief te schrijven over zijn vader. Uriel waardeert het werk van Elezier, maar wordt er tegelijkertijd mee geconfronteerd dat het nooit voor iemand van enige waarde is geweest, hoe goed ook. De filmstijl is flitsender dan je zou verwachten, met veel dik aangezette camerastandpunten, veel objectieve momenten en nadrukkelijke muziek.

Het einde is geweldig. Voor zo'n beetje iedereen voor wie het er toe doet (Elezier, zijn vrouw, Uriel en Grossman) is het nu bekend dat Elezier niet echt de prijs gewonnen heeft. De ceremonie is dan ook voor iedereen maar een holle voorstelling, die we dan ook niet te zien krijgen, maar die al perfect geïllustreerd wordt in de repetitie, waarin Elezier afwezig de hand schudt van denkbeeldige professoren en ministers. Dat zegt alles over deze film, waarin de (onbedoelde) strijd tussen vader en zoon uitkomt op een plaats waar niemand wint en er tevens de spot gedreven wordt met dit soort prijzen. Misschien staat het lege einde ook wel voor hoe veel Israëliërs zich waarschijnlijk voelen na de lange strijd die dat land nu al doormaakt, maar misschien zoek ik er dan te veel achter. De film werkt al goed genoeg als een persoonlijk verhaal over een familie en als een satire op de academische wereld.

Alleen de scène waarin Uriel zijn spullen kwijtraakt en in schermkleding moet rondlopen kan ik niet plaatsen en viel ook wat uit de toon voor mij. Verder een liefdevol gemaakte film met boeiende personages, sterke acteurs, goede regie en een knap script. Onmisbaar wat mij betreft.
4* 

filmdetails  permalink  reageer  

Offence, The (1972)

zondag 13 mei, 20:07 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Een toneelverfilming, dat merk je al snel. Lumet probeert er filmisch veel aan toe te voegen, waaronder plotselinge shots die uit Connery's onbewuste lijken te komen en een wel heel artistieke openingsscène, maar het is toch grotendeels een verzameling van hele lange gesprekken die zich in één kamertje afspelen. Het nadeel is hier vooral dat veel van de dialogen nogal hoogdraverig en onnatuurlijk zijn en soms ook wat te expliciet naar mijn smaak. Zo'n scène als die tussen Connery en zijn vrouw is in theorie prachtig, maar wordt verpest door de manier waarop Connery daar zijn trauma's in woorden omzet. Dat Lumet er dan ook nog wat beelden van die trauma's er tegenaan gooit maakt het eerder onhandiger dan sterker.

Niettemin is dit een te intrigerende film om totaal roemloos ten onder te gaan. Op een bepaalde manier wordt er toch een nare sfeer gecreëerd die lang blijft hangen, alsof je ondergedompeld wordt in de geestestoestand van de hoofdpersoon. Als portret van een man die doordraait is het ondanks de onhebbelijkheden toch overtuigend en dat het zwaar valt is alleen maar een pluspunt. Dit is ook één van Connery's beste rollen en het viel me ook op dat ik hem eigenlijk nog nooit zo'n donkere rol heb zien spelen. Lumet had misschien samen met zijn schrijver een andere uitwerking voor dit verhaal moeten vinden, want dit is net iets te onnatuurlijk om echt te overtuigen.
3* 

filmdetails  permalink  reageer  

Dilwale Dulhania Le Jayenge (1995)

Alternatieve titel: The Brave Heart Will Take the Bride, zaterdag 12 mei, 16:07 uur

De reden waarom ik zo laat ben met deze recensie (ik zag de film maar liefst vier dagen eerder al) is omdat het erg moeilijk is om The Brave Heart Will Take the Bride in de juiste context te beoordelen. Uiteraard wist ik dat ik helemaal niets met de film had en dat het een negatieve recensie moest worden. Maar dit is de eerste Bollywoodproductie die ik zag en dat is toch een filmsoort apart. Ik ken het fenomeen Bollywood al langer en The Brave Heart voldoet aan alle stereotypen: de lengte, de dansen, het simpele en voorspelbare plot, het feelgood-gehalte. Het zit er allemaal in. Maar dat hoort onderdeel te zijn van het vermaak en de reden waarom die films zo populair zijn in India.

De film maakt het mij echter niet makkelijk door zo vast te zitten in stereotypen. Ondanks dat dit mijn eerste Bollywoodfilm is kwam het me allemaal al veel te bekend voor. Het plot komt ook gewoon voor in veel romantische komedies en hoewel de muziek zeer oosters is, zijn de musicalscènes toch ook voor een groot deel duidelijk geënt op Hollywoodmusicals van de jaren '30 tot de jaren '50. Ik had niet sterk de indruk dat ik echt iets aan het kijken was dat voor mij nieuw was. Integendeel, ik zag de oude clichés die gewoonlijk leiden tot een speelduur van anderhalf tot twee uur opgerekt worden tot na dik drie uur. De gebeurtenissen volgen elkaar gelukkig vlot op, maar toch gaat de rek er op een gegeven moment uit. Er was voor mij te weinig om me bezig te houden, waardoor vooral het laatste half uur het toch wel begon te slepen. Op een gegeven moment is genoeg ook echt genoeg.

Take One schrijft hierboven dat je niet moet letten op "acteerprestaties, verhaallijn, decor, etc." Volgens mij valt er hier veel onder "etc." Hoe dan ook, dit is bijna gelijk aan te stellen dat je alles wat een film goed kan maken moet vergeten en je gewoon moet laten meevoeren. Dit kun je voor iedere film laten gelden, maar haal je er dan meer plezier uit? The Brave Heart scoort op zo'n beetje ieder punt laag. Shahrukh Khan heeft charisma en kan dansen, maar dat maakt hem nog geen goede acteur en hij is vooral slecht in de komische scènes. Of hij hier zelf zijn zang doet is onduidelijk, want alle zang is (slecht) overgedubbed. Kajol zingt duidelijk niet zelf, kan kennelijk niet dansen (let er op dat ze in de musicalscènes vooral moet rennen en gekke, maar statische poses moet aannemen) en is slechte actrice. Meer dan een knap gezichtje is het niet. De bijrollen zijn allemaal slecht acteurs. Het verhaal is veel te simpel voor drie uur. Het hele visuele gedeelte is gewoon lelijk, alsof het, zoals Verhoeven al speculeerde, in recordtempo gefilmd is. Ik moest ook bij enkele scènes denken aan clips van Duitse schlagermuziek die je in de jaren '90 nog wel eens tegen kwam (bestaan die nog?), vooral de scènes in de Alpen. Zelfde esthetiek. Je moet er van houden, zal ik maar zeggen. De muziek is oké, maar de zangstemmen van de vrouwen vond ik moeilijk te verdragen. Misschien iets waar je aan moet wennen.

The Brave Heart is onpretentieus vermaak voor een groot publiek. Iets anders wil het ook niet zijn en ik beoordeel dit dan ook niet als een artfilm. Maar ook een vermaakfilm moet zich onderscheiden en goed gemaakt zijn en dat is wat me uiteindelijk het meest stoorde. Het hele onverzorgde van de film. Het is moeilijk om ergens hier plezier uit te halen, zelfs als je er naar kijkt als een fenomeen van een andere cultuur. Feit is dat ik alles hier gewoon ergens anders beter kan vinden, en met een normale lengte. De pluspunten zijn dan ook mager. Wat dit van de allerlaagste stemmen afhoudt is voornamelijk dat de twee hoofdrolspelers wel chemie hadden. Dat maakt een romantische film al snel draaglijker, maar het is niet genoeg voor een totale redding.
1,5* 

filmdetails  permalink  reageer  

Cinemania (2002)

donderdag 10 mei, 21:04 uur

(reactie op ander bericht)



Ja, maar wat als de passie verdwijnt en de obsessie overblijft? Dat is wat mij het meest raakte in deze documentaire, dat vooral die ene vent die een visitekaartje heeft waarop hij zichzelf filosoof noemt maar weinig liefde voor cinema uitstraalt. Als hij over zijn favoriete films praat klinkt daar allang geen passie meer doorheen. Ik kreeg sterk de indruk dat hij zo obsessief films keek omdat hij gewoon niet anders meer weet. Hier op MovieMeter wordt veel geschreven over dat het vooral een grappige documentaire is waarin je aapjes kunt kijken en zo werkt de documentaire grotendeels ook wel, maar soms kruipen er toch wat meer donkere lagen in. Wat mij betreft slaagde de docu er wel in om net iets verder te kijken dan de weirdo en zo de psychologie achter deze mensen bloot te leggen. Op die genoemde vent na kon iedereen nog gepassioneerd over films praten, maar alleen bij Harvey kreeg ik de indruk dat hij werkelijk nog van dit leven genoot. De rest was zich er van bewust hoe zwaar het soms valt. Dus ondanks dat dit onvermijdelijk een rariteitenkabinet is merkte ik niet echt dat de filmmakers zwaar neerkeken op hun onderwerp en dat is toch wel essentieel om zoiets te laten werken. Ik hou dan ook nooit zo van die reportages die je wel eens op tv ziet van mensen met een afwijkende hobby of interesse waar de programmamakers dan ook vooral een grap van maken.

De vraag vooraf was, zoals voor velen hier denk ik, in hoeverre ik me zou herkennen in deze mensen. Nauwelijks eigenlijk, al ben ik ook nooit echt obsessief geweest met festivals. Ik bezoek ze, maar met mate. Ik was overigens soms wel jaloers op hoeveel films die mensen gezien had, maar ik zou nooit de prijs op hun levens ervoor willen betalen.
3,5* 

filmdetails  permalink  reageer  

Law Abiding Citizen (2009)

dinsdag 8 mei, 21:21 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren 

filmdetails  

George Harrison: Living in the Material World (2011)

dinsdag 8 mei, 20:41 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren 

filmdetails  

Horse Feathers (1932)

dinsdag 8 mei, 20:29 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren 

filmdetails  

Soldaat van Oranje (1977)

dinsdag 8 mei, 19:53 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Weinig films heb ik zo uitgesteld als Soldaat van Oranje, een klassieker die er ooit van moest komen, maar dat kon me niet lang genoeg duren. Ik had er ook hier en daar wel al eens wat fragmenten van opgevangen die mij niet hoopvol stemden. Of ik er nu wat meer open voor stond of dat het allemaal wat overtuigender is als je het gewoon in zijn geheel ziet laat ik in het midden, maar feit is dat Soldaat van Oranje me toch erg goed bevallen is.

Het beste is wellicht het epische gevoel, dat niet zozeer bereikt wordt door middel van grootse beelden, maar van de schaal waarop het verteld wordt. Weinig films weten zoveel facetten van een oorlog te belichten. Door de grote cast aan personages die allemaal hun eigen weg volgen krijg je een beeld van verzetshelden, landverraders, pacifisten en alles daartussenin. Het is hierbij ook extra fijn dat dit allemaal heel organisch en echt aanvoelt, in plaats van dat het een te schematische verdeling is geworden van die groepen. Ik meen ooit eens een synopsis gelezen te hebben waarin stond dat het verhaal draaide om drie vrienden, waarvan er één bij de NSB ging, één in het verzet en één (Hauer) zich gewoon mee liet slepen met wat er voor handen was. Gelukkig ligt het allemaal niet zo simpel en is de vriendengroep ook wat groter dan drie personen.

De beschrijving van Hauers personage op die manier is wel interessant, want de manier waarop hij van de ene situatie in de andere beland hangt er vaak vanaf dat hij toevallig ergens op een bepaalde plaats is of dat iemand anders een keuze voor hem maakt (al staat hij wel overduidelijk aan de kant van het verzet). Zelfs de manier waarop hij bepaalde situaties overleefd hangt meer dan een af van geluk. Die nadruk op toeval zou een zwakte kunnen zijn, maar in het oorlogsbeeld van Verhoeven speelt willekeur absoluut een rol. De film is nog net niet onverschillig, maar het is opvallend hoe weinig patriottisme er in het verhaal zit. De NSB-ers en nazi's zijn nog altijd echte schurken en Verhoeven ziet de bevrijding van Nederland uiteraard als heldhaftig, maar hij durft ook de spot te drijven met zijn helden. Een leuke grap vond ik dat Wilhelmina op een bepaald moment een speech aan het houden was waarin ze verklaarde dat de verzetsstrijders de nieuwe adel zijn, terwijl Hauer bij haar uit het zicht probeert te houden dat één van die 'nieuwe adel' op het moment seks heeft. Verhoevens wereldbeeld dat alles op de eerste plaats smerig en rommelig is werkt beter in oorlog dan op andere plaatsen.

De toon is ook erg goed, een knappe mix van serieus drama, avontuurlijke spanning en humor. De manier waarop het geheel wisselt van jongensavontuur naar een reeks gebeurtenissen met een werkelijke impact is gewoon heel goed gedaan. De cast is wat wisselvallig (geen idee waarom velen Rijk de Gooyer prijzen, ik vond hem totaal over-the-top), maar Hauer speelt hier een van zijn betere rollen en de muziek is terecht bekend. De grootste zwakte is de manier waarop het vaak in beeld gebracht is. Erg rommelig en ik vroeg me af of het werkelijk zo donker gefilmd was of dat dit aan de televisie-uitzending lag. Hoe dan ook, als visueel regisseur heb ik Verhoeven sowieso niet zo hoog staan en dat blijkt hier ook maar weer. Hij weet nog duidelijk te maken wat er gebeurt, maar bij enkele scènes had ik de indruk dat de film werkte omdat het basismateriaal zo sterk was en dat Verhoeven daar weinig aan bijdroeg, al is zo'n scène als die met Wilhelmina die ik noemde wel weer typisch Verhoeven op een goede manier. Hetzelfde geldt trouwens ook voor scenarist Soeteman, die hier enerzijds wel een goed gestructureerd en boeiend verhaal weet te vertellen, maar die bepaald geen grote dialoogschrijver is.

Niettemin een film die zijn status als een van de beste Nederlandse films absoluut waard is.

4* 

filmdetails  permalink  reageer  

Great Escape, The (1963)

zondag 6 mei, 23:34 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

In de jaren '60 was er een reeks WO2-films die vergelijkbaar was van toon. Ik heb het dan over bijvoorbeeld The Longest Day, The Guns of Navarone, The Dirty Dozen of Where Eagles Dare. Allemaal echte jongensavonturen, waarbij oorlog vooral stoer is. Het bittere dat nog doorklonk in veel oorlogsfilms van de jaren '50 (denk The Bridge on the River Kwai, maar ook zelfs Stalag 17) is grotendeels weg (er zit nog wat in The Dirty Dozen) en heeft plaats gemaakt voor lol. In latere decennia werd het weer wat serieuzer. The Great Escape past echter prima in die jaren '60 traditie. Helaas valt hij daar niet echt in op. Van al die eerder genoemde films heeft The Great Escape wellicht de beste reputatie, maar ik vond hem niet echt indrukwekkend.

Niet dat het slecht gemaakt is of saai wordt (al had de lengte wat ingekort mogen worden), maar ik had het gevoel het allemaal al eens eerder gezien te hebben. Vooral de scènes in het kamp en het plannen van de ontsnapping kwamen me wat al te bekend voor en ken ik dan ook uit andere gevangenisfilms. En nee, dan heb ik het niet eens zozeer over opvolgers van The Great Escape die hem kopiëerde, maar vooral La Grande Illusion, Stalag 17 en zelfs A Man Escaped. John Sturges is dan ook teveel een vakman om er iets extra's van te maken. Zijn films zijn eigenlijk altijd solide, maar nooit meer dan dat. Ook de acteurs doen het niet meer dan aardig.

Dus blijft er een vermakelijk avontuurtje over dat lekker wegkijkt, niets meer en niet minder. Het wordt allemaal wat boeiender zodra ze uit het kamp zijn. Die scènes lijken niet op voorgangers en het is altijd wel leuk om te zien wie het redt en wie niet. De executie van die 50 man is ook het enige beetje bitterheid dat je hier zult vinden. Om nou echter te zeggen dat dit de totale film een stuk beter maakt is ook weer overdreven. De motorachtervolging was eigenlijk verreweg het leukst in deze degelijke oorlogsfilm.
3* 

filmdetails  permalink  reageer  

Accused, The (1988)

zaterdag 5 mei, 21:07 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Rechtbankdrama's hebben nogal de neiging om sterk op elkaar te lijken en dat is precies wat The Accused tegenwerkt. Om op te vallen in dit genre heb je of ijzersterke dialogen nodig of een bijzondere ethische kwestie. Eigenlijk gewoon allebei. The Accused heeft geen van beide. Natuurlijk, dit is zover ik weet de enige film waarin de strijd voornamelijk gevoerd wordt tegen de toeschouwers van het misdrijf dan tegen de misdadigers zelf, maar de film laat niet in het midden of hun slecht zijn of niet (terecht ook). Het idee dat de rechtszaak verloren kan worden is hier ook niet sterk aanwezig. De getuigenissen waarover wordt gesproken alsof ze de zaak ten nadele van Tobias zouden kunnen keren worden gek genoeg niet getoond, waardoor wij alleen de sterke argumenten van de goede kant horen. Voor de advocaten van de "omstanders" waren überhaupt geen echt overtuigende, verdedigende woorden geschreven, wat alle spanning toch wel uit de film haalt. Het enige wat er voor zorgt dat het geen bloedeloos geheel wordt is de nare verkrachtingsscène. Verder valt alleen Jodie Foster erg positief op. De rest is dertien-in-een-dozijn, dus je hebt deze film waarschijnlijk al in een andere vorm gezien.
2,5* 

filmdetails  permalink  reageer  

Dellamorte Dellamore (1994)

Alternatieve titel: Cemetery Man, zaterdag 5 mei, 21:06 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Nogal een verrassende film, op veel gebieden. Ik had niet echt bijzondere verwachtingen hiervan moet ik toegeven. Ik had me zelfs nauwelijks georiënteerd op wat het was en me gewoon op de lijst van de Pakketservice gezet. Eenmaal in de post bleek het een zombiefilm te zijn, geen favoriet genre van mij. En dan zet je de film aan en krijg je... iets anders.

Ja, het is een soort zombiefilm, maar wel een bijzonder afwijkende. De filmstijl is bijna cartoonesk. De hoofdrolspeler spuwt constant negatieve en zware filosofie uit en citeert gedichten. Er is geen spoor te bekennen van een conventionele verhaallijn of opbouw, noch van enig horrorcliché, buiten dat het donker oogt en er smerige dingen gebeuren. Eng zou ik het dan ook allemaal niet willen noemen, maar het is bijzonder fascinerend. Toegegeven, ik had erg veel moeite met de hak-op-de-tak-manier van waarop het verhaal verteld wordt en ook dat het de behoefte voelt om ieder kwartier van richting te veranderen, maar ik kan me onmogelijk voorstellen dat iemand dit ooit saai vind worden (noot: Wibro blijkt het volgens zijn recensie saai te vinden, maar het verbaast me dat hij het slechts ziet als een film waarin een man zombies en mensen neerschiet; de context van al die "pangen" gemist?). Dit is een van die zeldzame films die het in zijn hoofd gehaald lijkt te hebben dat iedere seconde iets nieuws moet bieden: een bizar shot, een maffe quote, een grap, noem maar op. De grappen zijn overigens vaak niet eens zozeer grappig als wel leuk gevonden. Al met al is het een wilde rit, waarin een lijk dat met motor en al uit zijn graf rijdt nauwelijks nog verbazingwekkend is.

Ik vond het in ieder geval ontzettend vermakelijk om het aan me voorbij te zien trekken, maar Soavi lijkt meer aan zijn hoofd te hebben gehad dan lompe onzin. Het verhaal is vaag, de hoofdrolspeler filosofeert een hoop en men is hier ook niet vies van hooggegrepen verwijzingen naar van alles, inclusief beeldcitaten van Citizen Kane en Vertigo. Het is erg leuk om het internet af te zoeken naar wat andere mensen van dit alles maakten, want dit is bij uitstek een film waarin iedereen er iets totaal anders in ziet. Ikzelf dacht dat het erover ging dat mensen door het leven slaapwandelen, waarbij het nauwelijks uitmaakt of ze dood of levend zijn. De meeste van die zombies zijn dan ook niet hersendood, maar behouden hun geheugen en karakter van toen ze levend waren en willen gewoon verder gaan waar ze gebleven waren, met als bonus dat ze ook nog eens op mensenvlees uit zijn. Francesco lijkt het leven ook zo uitzichtloos te bekijken, maar lijkt even verlossing te vinden in de liefde, maar dat loopt geheel in lijn van gotische horror helemaal mis. Zelfs weggaan helpt niet, want er is hier letterlijk geen uitgang van een nihilistisch bestaan, al lijkt Fransesco wat inzicht te krijgen in zijn vriendschap met Gnachi. Er zit echter zoveel in de film dat het moeilijk is om een geheel sluitende verklaring te geven zonder het geheel shot voor shot te analyseren en ik betwijfel of dat de moeite waard zou zijn. Een compleet coherente film leek dit niet bij de eerste kijkbeurt.

Het doet er ook niet veel toe, want Dellamorte Dellamore werkt het beste op het moment en het is vooral de unieke sfeer die pakkend is, gecombineerd met een enorme drang naar creativiteit die op ontploffen lijkt te staan. Je zou voor minder genoegen nemen. Dat de film ergens ontspoort is bijna onvermijdelijk (sterker nog, er zullen ongetwijfeld kijkers zijn die het geheel ontspoort vinden en geef ze eens ongelijk) en wat mij betreft werd het iets minder toen Fransesco mensen begonnen te vermoorden, naast de zombies. Gelukkig was de laatste scène dan wel weer grandioos.

Mijn score is 3,5*, maar dit lijkt me een potentiële groeier. Eerlijk gezegd is het alweer een aantal maanden geleden dat ik voor het laatst een film zag die me zo fascineerde en bezig hield. Een herziening is nodig om misschien werkelijk tot een conclusie te komen over Dellamorte Dellamore, maar het is op zijn minst een zeer aangename verrassing gebleken. 

filmdetails  permalink  reageer  

Limits of Control, The (2009)

donderdag 3 mei, 22:11 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Ja, een film over de rol van kunst in het algemeen en film in het bijzonder. Over het belang ervan in een wereld van totale controle en koud kapitalisme. Verhoeven en Prudh leggen goed uit wat ik al vaag uit de film haalde. Maar ik zal je iets anders vertellen: het maakt me allemaal bar weinig uit. De hele diepere laag van The Limits of Control vind ik niet bijzonder overtuigend gebracht worden en ze maken de film nauwelijks interessanter. Het is misschien niet helemaal bedoelt als vorm boven inhoud, maar door de abstractie is het dat wel geworden.

Niet dat dit echt een probleem is. Een meesterwerk zie ik er bij lange na niet in, maar toch had ik wel een zwak voor The Limits of Control. Toen ik eenmaal in het ritme kwam vond ik het een erg fijne ervaring. Het is eigenlijk volslagen belachelijk om zo'n zichzelf eindeloos herhalende film twee uur te laten duren. Telkens weer een trip naar een locatie. Vervolgens ergens aan tafel gaan zitten. Twee espresso's bestellen, in aparte kopjes uiteraard. Dan bezoek van iemand die vraagt of de hoofdrolspeler Spaans spreekt. Hij beweerd van niet, maar doet dit overduidelijk wel (is waarschijnlijk het wachtwoord). De bezoeker verteld een beschouwend verhaaltje rond een persoonlijke obsessie. Vervolgens worden er sigarettendoosjes uitgewisseld. Het eindigt met de eenzame man die een papiertje met een code erop doorslikt. En dit dan zo'n tien keer. Het moet wel de meest omslachtige manier denkbaar zijn om een moordcomplot te starten. Alleen in de films.

Deze eentonigheid is de kracht. Het wordt bijna hilarisch als je hem voor de zoveelste keer weer met zijn espresso's ziet zitten, maar het is op de een of andere manier onweerstaanbaar om naar te kijken en de verhaaltjes van de vele cameo's zijn vaak erg leuk. Ik denk dat zoiets als dit bij definitie bijna nergens op kan slaan, hoeveel lagen Jarmush er ook aan zou willen toevoegen. Maar puur voor wat het is is het vrij onweerstaanbaar, al moet ik toegeven dat ik me niet kan voorstellen dat ik hem nog eens wil zien.
3* 

filmdetails  permalink  reageer  

Bananas (1971)

woensdag 2 mei, 23:54 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

"From this day on, the official language of San Marcos will be Swedish. Silence! In addition to that, all citizens will be required to change their underwear every half-hour. Underwear will be worn on the outside so we can check. Furthermore, all children under 16 years old are now... 16 years old!"

Van de Allens van voor Annie Hall vind ik dit denk ik de leukste. Hij heeft absoluut betere films gemaakt, maar weinigen zijn er zo grappig als deze. Misschien eigenlijk alleen Annie Hall. Dit was nog in de periode dat surrealistische humor en slapstick nog de boventoon hadden bij Allen en hij blijkt daar toch ook een groot talent voor te hebben gehad, waardoor je het haast gaat betreuren dat hij het later langs zich neer heeft gelegd, ware het niet dat daarna de grootste meesterwerken nog kwamen. Maar bij Bananas kon ik vooral genieten van de vele geslaagde grappen, zoals als hij een enorme bestelling voor de rebellen plaatst bij een klein wegrestaurantje en vervolgens onthult dat het een overval is, of de scène met de tolk op het vliegveld, of J. Edgar Hoover in de rechtbank, enzovoorts. Daarnaast zijn er natuurlijk de vele leuke one-liners die in iedere Allen wel te vinden zijn. Mijn favoriet? "What would you say to go out on a date tonight. It's alright if you can't go tonight, I'm free the next six years." Of zoiets, ik heb het exacte citaat niet bij de hand.

De invloed van de Marx Brothers is hier trouwens ook enorm duidelijk. Niet alleen het gebruik van slapstick en verbale grappen doet aan de Marxjes denken, maar ook het feit dat het verhaal duidelijk een kapstok is voor de vele grappen en dat hier nog het idee lijkt te heersen dat er zoveel mogelijk humor in een scène gestopt moet worden, alsof een lachloze seconde een zonde is. Dit maakt de film rommelig (net als andere films rond die tijd mist Allens regiestijl nog) en zorgt ook voor veel flauwe grappen. Dat is jammer, maar eerlijk gezegd hou ik wel van die "anything-goes"-aanpak in komedies, mits ze vaak genoeg grappig zijn.
4* 

filmdetails  permalink  reageer  

Avengers, The (2012)

Alternatieve titel: Marvel's The Avengers, maandag 30 april, 20:24 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Ik zag nogal op tegen The Avengers. Van de films die eraan vooraf gingen vond ik alleen de twee Iron Mans leuk, de rest kreeg niet eens een voldoende. Maar omdat ik ze allemaal gezien had wilde ik toch wel eens bekijken waar die enorme build-up naartoe geleid had. Er was niets dat me hoopvol stelde. Teveel personages in een simpel good-versus-bad verhaal gaat al snel mis, zeker als je vier grote helden hebt die allemaal om schermtijd vechten. Dat ik Loki in Thor nogal een makkelijk te vergeten schurk vond hielp ook niet. Nog erger was de keuze voor Joss Whedon, wiens enige andere film (Serenity) ik slechts een halve ster heb gegeven en wiens tv-series ik ook nooit voor mijn plezier zou aanzetten. Ook niet voor enige andere reden overigens.

Voor een vrij lange tijd leek het de verkeerde kant op te gaan. De openingsscène was erg matig, waarbij vooral de slechte CGI van het gebouw dat in de grond zakt een doorn in het oog was. De introductiescènes kunnen er vervolgens mee door, maar missen magie. Vervolgens wordt het plot op gang gebracht via oersaaie dialogen over de techniek van die kubus waar ze achteraan zitten. Het was ook vaak best lelijk. Zo is zo'n gevecht tussen Thor, Iron Man en Captain America leuk, maar de donkere beelden en matige omgeving staat daar in de weg. Ook dat gesprek tussen Loki en een of andere legerleider van een andere wereld was nauwelijks om aan te zien. Kortom: mijn onvoldoende stond al klaar.

Maar dan gaat er plotseling ineens iets goed, na ongeveer drie kwartier. Dat is een lange tijd wachten, maar eerlijk is eerlijk, daarna wordt het ook gewoon fantastisch. Het begint ergens denk ik als Loki Black Widow bedreigt vanuit zijn kooi. Vanaf dat moment werd hij voor mij een overtuigende rotzak, wat een film als deze nodig heeft. Niet dat ik ooit dacht dat hij kon winnen, maar dat weet je bij voorbaat al bij The Avengers. De actiescène op het vliegschip is goed uitgevoerd. De dood van Caulson (stiekem natuurlijk de coolste man in de hele film) is niet een wegwerpmoment, maar wordt op een overtuigende manier als katalysator gebruikt voor de vereniging van het team. Het grote eindgevecht vond ik eigenlijk gewoon heel sterk en meeslepend, vol met momenten die toch echt gaaf waren, waaronder een knappe long take waarin we alle Avengers hun gevecht zien uitvoeren. Ieders favoriete moment was duidelijk toen de Hulk Loki vrij plotseling en hevig in elkaar ramt. Dan is het leuk om zoiets als dit in de bioscoopzaal te bekijken, zelden zo'n enthousiasme gemerkt bij het publiek als daar.

Waar is het goed gegaan? Zou Whedon dan toch talent hebben? De latere actiescènes zijn overzichtelijker en pakkender dan die uit andere Marvelfilms, dat is zeker. Maar ik vraag me altijd af hoeveel vrijheid regisseurs hebben bij producties als deze. Ik neem ten eerste aan dat Marvel erbovenop zit om te zien dat hun personages goed gebruikt worden. Daarbij lijken hun films uiterlijk enorm op elkaar. Niettemin steekt deze film op de eerste Iron Man beter in elkaar dan zijn voorgangers, is het beter geschreven en is de actie leuker. Whedon regisseerde niet alleen, maar schreef ook het scenario, waardoor hij toch op zijn minst een aanzienlijke controle moet hebben gehad op het eindproduct en hij is er waarschijnlijk ook voor verantwoordelijk dat er zo'n goede balans is gevonden in de schermtijd voor zoveel personages. Hoe dan ook, hij levert hier goed werk, het mag gezegd worden.

De minpunten buiten het begin om zijn eigenlijk ook typisch Marvel. Ik begin steeds meer een hekel te krijgen aan een bepaald type CGI dat graag wil laten zien dat het CGI is. Persoonlijk vind ik vooral al die lichtstralen of bijvoorbeeld die portal in de lucht erg lelijk, evenals dat ik weinig heb met die typische, grauwe laboratoria waar Marvel patent op lijkt te hebben. Ook heeft het verhaal en diens betekenis weer weinig om het lijf, maar omdat er hier zoveel gebeurt stoorde dat me eigenlijk niet. Het vermaakgehalte is toch wel echt hoger dan de gemiddelde blockbuster en dat is het voornaamste bij een film als deze.
3,5*, maar toch dik 4* oor de tweede helft. 

filmdetails  permalink  reageer  

Hunger Games, The (2012)

maandag 30 april, 20:20 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Vermakelijke blockbuster die niet zijn complete potentie benut. Ik lees hier en elders nogal wat vergelijkingen met Battle Royale en The Running Man (degenen met wie ik naar de bioscoop ging noemden ook nog Death Race, waar ik nog nooit van gehoord had), maar bij mij komt The Hunger Games daar mee weg door de simpele reden dat ik die allemaal nooit gezien heb, al komt dat beslist nog wel eens.

Allereerst wil ik vooral benadrukken dat het als blockbuster een bijzonder geslaagde film is. Hij is gewoon erg vermakelijk, vooral omdat het met de spanning wel goed zit. Ik vond het voor een blockbuster eigenlijk wel verfrissend dat het er allemaal niet te gelikt uit zag. De handheld wordt natuurlijk flink ingezet om door flink schudden extreem geweld te verdoezelen, maar tegelijkertijd werkt de handheld ook in het voordeel. Voor een film van dit type is het namelijk niet gewoon om een filmstijl te hebben die wat realistischer (documentaire-achtig gaat me wat te ver) is en wat meer op de huid zit. Het voegt wat toe aan de intensiteit, bijvoorbeeld bij een scène waarin Katniss onder druk en van een grote afstand een object moet schieten. De extreme close-ups van de verschillende elementen van deze scène dragen dan echt bij aan de spanningsopbouw. Deze techniek is niet bepaald verzonnen door deze film, maar het is toch wat uniek om het bij iets als dit aan te treffen en het voegt wat extra's toe.

Een andere sterke troef is het goed opgebouwde verhaal, waarbij ik de langzame start eigenlijk wel prettig vond. Sneller naar de arena gaan had waarschijnlijk de dramatische impact van de gebeurtenissen daar verpest. Sterker nog, van mij had er nog wat langer stilgestaan mogen worden bij de gebeurtenissen in de stad, met een wat uitgebreidere introductie van de andere deelnemers aan de wedstrijd, al is het punt nu ook wel duidelijk. Ook de casting was goed, waarbij geen van de jonge acteurs uit de toon viel, al moet er weer bij gezegd worden dat alleen Lawrence werkelijk een gedenkwaardige rol had. Geweldige actrice, zoveel is me na Winter's Bone en deze wel duidelijk.

Maar er zijn zwakke punten. De meest duidelijke is toch wel het ontbreken van een werkelijke beet. Toegegeven, de satire rond de media en fascisme komt wel over, al komt dat ook weer omdat er genoeg vergelijkbare verhalen verteld zijn waar voorbeeld aan genomen kon worden. Maar het is vooral het uit de weg gaan van werkelijk moreel lastige situaties dat wat knaagt. Het is net iets te makkelijk allemaal. Niet de gevechten zelf, maar je zou toch op zijn minst één scène verwachten waarin Katniss misschien een medestander zou moeten neerschieten. Aan het einde is er kort de twist dat ze Peeta om zou moeten leggen, maar dat wordt te snel en makkelijk weer opzij geworpen. Het is een gevolg van het willen behouden van de leeftijdsgroep van 13 jaar en jonger, maar dit stoorde mij meer dan het gebrek aan expliciet geweld, wat mij niet zo heel veel kan schelen. Natuurlijk, de situatie op zichzelf is al moeilijk, met morele vraagstukken te over, dus al te erg is het allemaal niet dat de moeilijkste keuzes achterwege blijven. Toch voelt het als een gemiste kans. Vooral Peeta had naar mijn gevoel moeten sterven. Dat de twee helden beiden zomaar het einde haalden past op de een of andere manier niet bij het verhaal.

Verdere waren er nog wat idiote plotelementen. Zo is de hele reden om die spelen te houden op zijn minst bizar. Ter herinnering van de vrede die ontstond nadat een rebellie was neergeslagen moeten 24 tieners elkaar afmaken? Jaja. Kennelijk moet het ook angst inboezemen die een nieuwe opstand moet voorkomen, al lijkt me dat averechts te werken. Of heb ik een deel van de verklaring gemist (ik zou niet weten hoe)? Maar goed, ik accepteer dit nog wel als een plotelement die de spelen mogelijk maakt. Vreemder is de keuze van het "slechte team" om hun voedselvoorraad te omringen met mijnen. Ik snap dat dit is om andere deelnemers er uit de buurt te houden, maar het blijkt dus dat als één van hen op zo'n mijn was gaan staan de complete voorraad de lucht in geblazen was (wat hier door een appel gebeurt). Een bescherming dat bij activatie het beschermde vernietigd? Ik zou mijn kostbare bezittingen in ieder geval niet aan dat team toevertrouwen.

Minpunten ten spijt blijft er toch een uiterst vermakelijke avonturenfilm over, die absoluut uitstijgt boven de gemiddelde blockbuster.
3,5* 

filmdetails  permalink  reageer  

Private Life of Sherlock Holmes, The (1970)

zondag 29 april, 20:22 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Beetje tegenvallende Wilder. De minste film die ik van hem zag zelfs. Dat terwijl ik hier toch wel wat van verwacht had.

Om eerlijk te zijn, de film heeft geniale momenten. De scène ergens aan het begin waarin Holmes onder seks met een vrouw probeert uit te komen is erg grappig en scherp geschreven. Ook de laatste paar scènes, nadat Holmes gefaald heeft het mysterie op te lossen is en de vrouw die hem erin heeft geluisd onder ogen komt zijn prachtig, vooral als ze met haar paraplu haar afscheidswoorden seint. Dan zit je eigenlijk gewoon naar een meesterwerk te kijken. De rest van de film is een degelijk mysterie dat maar niet spannend of bijster interessant wil worden en dat ook ietwat sleept. De grap dat Holmes niet het mysterie oplost, maar bijna bijdraagt aan de misdaad is dan wel weer leuk, maar daar had meer mee gedaan kunnen worden. Zo vond ik het een slechte keuze om al bijna meteen aan de kijker duidelijk te maken dat Page's personage niet deugde. Het was sterker geweest als we dat met Holmes ontdekt hadden. Of anders hadden we meer moeten weten of de ware aard van het mysterie zodat de grap leuker is dat we Holmes in de val zien lopen. Zo als het nu is komt het niet uit de verf.

Ook moet ik even terugkomen op die twee geweldige momenten die ik noemde. Het valt me op hoeveel die met elkaar in tegenspraak zijn. De film begint ermee dat Holmes misschien een homo is en dat lijkt een tijdje zelfs het uitgangspunt van de hele film te zijn. Het is in ieder geval waar deze versie van Sherlock Holmes het meest bekend om is. Uiteindelijk wordt hier echter niets meer mee gedaan. Ik had op die typische Wildermanier verwacht veel subtiele grappen te vinden die Holmes geaardheid moeten aanduiden die mooi verweven zouden zijn in het plot, maar dit element van het verhaal wordt eigenlijk bijna compleet vergeten zodra Holmes en de zijnen op reis gaan en aan het eind is Holmes toch duidelijk verliefd op een vrouw (of op zijn minst biseksueel, al lijkt dit niet het geval te zijn). Hetzelfde geldt voor zijn drugsgebruik, dat zit er alleen in het begin en einde in. Nou hoeft er van mij geen hele film gemaakt te worden over Holmes' seksuele geaardheid of zijn verslavingen, maar als je de titel "The Private Life of Sherlock Holmes" gebruikt verwacht je toch iets meer dan wat korte stukjes aan het begin en einde. Tijdens het hele mysterie moeten we het doen met Holmes die Page zegt te stoppen met huilen de dood van 'haar man' als enige nog interessante moment.

Ik vind het enigszins opmerkelijk dat juist Wilder er zo weinig uithaalt en er uiteindelijk een vrij brave film van heeft gemaakt die meer bestaat uit geintjes dan uit rake satire. Maar misschien is het niet helemaal Wilders schuld. Er is enorm veel in de uiteindelijke film geknipt, terwijl de eerste ruwe cut meer dan drie uur duurde. Dat is wellicht teveel van het goede, maar Wilder was er kapot van dat wat hij zag als zijn meest elegante werk zo geslacht werd. Wellicht zat de satire meer in de verwijderde scènes.

Verder vond ik Robert Stephens wel een erg sterke Holmes en vooral zijn snedige opmerkingen zijn toch wel klassiek Wilder- en Diamondwerk. Eveneens zijn Lee en Page prima in vorm. De zwakke schakel in de cast is Colin Blakely die vooral flauwe grappen krijgt en naar mijn smaak ook gewoon veel te dom was. Dat hij alles nog moest navragen dat mij als kijker al duidelijk was vond ik ook wat vervelend.

Dus een interessant concept met hier en daar een sterk moment, maar die toch niet geheel waargemaakt wordt. Lijkt een beetje het thema van deze week te zijn voor mij.
3* 

filmdetails  permalink  reageer  

My Son, My Son, What Have Ye Done (2009)

zaterdag 28 april, 22:37 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Weer een maffe film van Herzog. Veel mensen lijken dit meer een Lynchfilm te vinden dan een Herzog, maar liefhebbers van Herzog zouden toch opgemerkt moeten hebben dat er altijd al bizarre elementen in zijn werk hebben gezeten, zeker als het op dieren aankomt, zoals de flamingo's en struisvogels hier. Ik zie de link met Lynch wel (buiten het feit om dat hij producent is natuurlijk), maar ik vond het toch vooral een Herzogfilm. Herzog is ook veel meer beschouwend dan Lynch, in de zin van dat Lynch de emotionele en psychologische diepte induikt, terwijl Herzog het liefst mensen observeert zoals ze overkomen. Daarom is dit ook zeker geen psychologisch portret van een gek geworden, niet eens een karakterstudie. Het is een beeld van een vreemde man zoals hij gezien wordt door anderen. De film is immers opgebouwd uit flashbacks van herinneringen van mensen die Brad kennen en hedendaagse stukken waarin Brad zich onzichtbaar opgesloten houdt in zijn huis. Alleen de stukjes in Peru lijken niemands herinnering te zijn. Ik denk dat Lynch de omgekeerde aanpak had gedaan, met Brad als focus.

Het is wel enigszins nadelig dat we zo weinig over Brad te weten komen, want de film wordt nu wel érg afstandelijk. Het is een portret van onverklaarbare gekte, nota bene gebaseerd op een waargebeurd verhaal, waarover we hier niet veel inzicht krijgen. Het lijkt er vooral om te draaien hoe slecht de mensen de voortekenen lezen. Zijn vrienden en zijn vriendin zien hem wel gek worden, maar trekken zich er te weinig van aan, met alle gevolgen van dien. De film lijkt er dan ook meer om te gaan hoe groot de afstand tussen mensen vaak is en hoe slecht veel mensen reageren op de ellende van andere personen. Dit is ook iets wat goed in het werk van Herzog past, maar ik moet toegeven dat ik het niet bijzonder overtuigend vind. Zo compleet afstandelijk zijn mensen over het algemeen nou ook weer niet.

Overtuigender is gewoon de gekte. Het levert misschien geen film op die over de gehele linie indruk maakt, maar ik moest toch wel erg lachen om scènes waarin Brad havermeel naar de politie toe rolt (mooi gefilmd ook), een struisvogel de bril van Udo Kier steelt, waarna die uit zijn keel verwijdert wordt, of zoiets kleins als een man aan beademingsapparatuur die aan het fitnessen is. Ook die scène waarin Brad die lopende band af blijft lopen om die glazen tunnel te zien is prachtig. Het meest opvallend zijn de twee scènes waarin de tijd ineens stil lijkt te staan en het idee van een freeze frame gesimuleerd wordt. Heeft toch iets bevreemdends. My Son, My Son, What Have Ye Done is dan ook vooral geweldig als een vreemde blik op de wereld. Het heeft ook een heel eigen sfeertje, misschien ten dele door het lage budget. Geen gemakkelijke film om te vergeten in ieder geval en een origineel werkje.
3,5* 

filmdetails  permalink  reageer  

Wuthering Heights (2011)

donderdag 26 april, 22:26 uur

De zoveelste verfilming van Wuthering Heights, maar de eerste die ik zie. Het boek heb ik ook nooit gelezen, dus ik ben nooit verder gekomen dan het liedje van Kate Bush. Mijn echte kennismaking is dus deze film.

Andrea Arnold maakte in 2009 een enorme indruk op me met Fish Tank, sindsdien een vaste waarde in mijn top 100. De manier waarop zij de handheldcamera gebruikte om een subjectief wereldbeeld neer te zetten vond ik erg knap gedaan en het leverde een aangrijpende film op. Het zorgde ook voor een nieuwe visie op het bekende verhaal van een kwaad meisje uit een Britse achterstandswijk. Wuthering Heights lijkt vooral een poging om deze aanpak naar een nog hoger plan te tillen. Naar een kostuumfilm en ook nog eens een bewerking van een van de grootste literaire klassiekers. Het is het type film dat je verwacht met statische, elegante shots gefilmd te zijn, met veel nadruk op kostuums en melodramatische performances. Maar nu krijgt het dus de subjectieve handheldbehandeling, waarbij iedere scène puur uit Heathcliffs perceptie gezien moet worden.

Aan ambitie geen gebrek zo blijkt en eigenlijk werkt het wel. Het camerawerk van Robbie Ryan, dat een prijs won in Venetië, is ontzettend knap en er zitten een aantal prachtige, gefilmde scènes op. Een uitschieter voor mij was het ritje op het paard, waar Heathcliff achter Cathy, praktisch met zijn gezicht in haar haren. Je kunt die haren bijna ruiken. Zelfs de landschappen lijken niet objectief te zijn (evenals in Fish Tank) en de toch al robuuste landschappen lijken nog meer aan rauwheid te winnen door de manier waarop het vastgelegd wordt. Op filmisch gebied is dit dan ook absoluut de moeite waard. De verrassing is er misschien af, maar dat mag de pret niet drukken.

Wat de pret wel enigszins drukt is dat de film niet zo'n interessante hoofdpersoon heeft. Als je dan toch een subjectieve wereld induikt helpt het natuurlijk als het personage dat je zo volgt ook echt een boeiend, complex persoon is. Met de jonge Heathcliff kon ik nog wel enigszins meegaan, al had hij een iets te blanco karakter naar mijn smaak. De oudere Heathcliff daarentegen vond ik maar vervelend, waarbij het ook niet helpt dat James Howson erg slecht acteert. Daarbij sleepte de film naar mijn gevoel nogal en leek het geheel zich tegen het einde nog al eens te herhalen. Met een kortere speelduur was ik waarschijnlijk hoger uitgekomen.

Ik waardeer het experiment hier eigenlijk iets meer dan de film als geheel, ondanks enkele prachtstukken. Het is verre van een mislukt experiment, maar ik hoopte dat het toch een net iets pakkender eindresultaat opleverde. De film probeert zinderende hoogten te bereiken, maar helemaal lukken doet het niet. Niettemin, zeker een kijkje waard.
3,5*

P.S.: Kaya Scodelario is een bijzonder mooie vrouw.
P.P.S.: De poster vangt totaal niet de sfeer van de film en lijkt meer de indruk te wekken van een traditioneler kostuumdrama. 

filmdetails  permalink  reageer  

Dung Fong Tuk Ying (1986)

Alternatieve titel: Eastern Condors, woensdag 25 april, 20:08 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Misschien ben ik iets te nuchter om een film als Eastern Condors op waarde te schatten. Begrijp me niet verkeerd ik kan een hoop onzin waarderen, maar soms kom ik een film tegen waarin dat hoopje onzin op een manier gepresenteerd wordt dat ik niet goed weet wat ik ermee aan kan. Eastern Condors lijkt wel bij elkaar geïmproviseerd waarbij geen enkele scène rekening lijkt te houden met de voorgaande en evenmin geïnteresseerd lijkt te zijn in wat erna komt. Iedere scène bestaat voor zijn moment. Als dit werkelijk de manier is waarop het gemaakt is verklaard het een hoop gekke dingen.

Een martial arts film hoeft van mijn geen sterk verhaal te hebben, maar een beetje consistentie zou toch wel mooi meegenomen zijn. Zo wordt er een hoop ophef gemaakt om de man gespeelt door Haing S. Ngor te redden, maar waarom werd mij niet duidelijk. Zijn verklaring waarom hij zich aanvankelijk als een idioot gedraagt zou passend zijn in iedere andere film, maar is hier idioot. Dat hij sterft voordat hij iets belangrijks doet helpt ook niet. En weet je wat, dit is de minst erge van al die onzinnigheden in het verhaal. Het ergste vond ik wel de manier waarop die vrouwelijke vrijheidsstrijdster gespeeld door Joyce Godenzi in de film behandelt wordt. De gehele film wordt ze neergezet als een dappere, eerbiedwaardige krijger, zo'n beetje gelijk aan Sammo Hungs karakter, maar op het einde wordt ze ineens kwaadaardig als ze plots het onverklaarbare idee krijgt dat kruisraketten wel eens nuttig kunnen zijn in een guerrillastrijd... Wat? Vervolgens wil ze ineens haar medestrijders van een minuut eerder allemaal vermoorden en wordt haar hand eraf gehakt door Sammo Hung. Natuurlijk is ze een paar minuten later weer goed. Echt, wie schrijft dit soort dingen? Ik geniet toch meer van een film als de personages binnen hun karakter handelen, wat hier niet het geval is.

En dan is er de bizarre manier waarop humor ingezet wordt. Over het algemeen werkt Eastern Condors het meest als een komedie. Het neemt zichzelf duidelijk niet serieus. Hoewel de humor niet bijzonder geslaagd is kon het nog wel waarderen, inclusief de lompe manier waarop rouwscènes verstoord worden door botte opmerkingen. Maar dan ineens bevindt zich middenin de film ineens een scène waarin kinderen russische roulette spelen. Vervolgens spaart één van de helden het leven van zo'n kind, waarop hij door datzelfde kind bedankt wordt met een mes in zijn buik. Zijn dan soort dingen grappig? Niet echt. Vind Sammo Hung het grappig? Geen idee. Waarschijnlijk niet, hij filmt het niet grappig. Wat doet het dan in een film als deze. God mag het weten, want de scène daarna is meteen weer humor.

Daarmee kom ik aan op problemen die ik met wel meer martial arts films heb. Ze hebben geen vaste toon, achterlijke verhaallijnen, personages zonder karakter. De humor is flauw en pogingen tot drama zijn niet om aan te zien. Dan blijft de actie over, duidelijk hetgeen waarin Sammo Hung het meest geïnteresseerd was in Eastern Condors. En het is daar dat de film tot leven komt. Toegegeven, hij mag wat van de slow-motionknop afblijven en de typische jaren '80 score stemde me niet vrolijk, maar verder is het allemaal geweldig in beeld gebracht. Vooral dat eindgevecht tegen de generaal is heel gaaf. Er is ook geen gebrek aan actie, gelukkig. Het neemt het grootste deel van de tijd in beslag.

Dan wordt het voor mij moeilijk om tot een eindoordeel te komen. Als actiefilm is het gewoon geslaagd en aangezien dit een actiefilm is zou de beoordeling dan hoog moeten uitvallen. Maar ik erger me gewoon teveel aan het slechte acteerwerk, de stompzinnige humor, de wisselvallige toon en gewoon het complete onverzorgde aan alles dat niets met slaan en schieten te maken heeft. Ergens heb ik het gevoel dat het misplaatst is om hier gewoon om een goede film te vragen, maar misschien ben ik niet pulpliefhebber genoeg.
2,5* 

filmdetails  permalink  reageer  

Hoshi o Ou Kodomo (2011)

Alternatieve titel: Children Who Chase Lost Voices from Deep Below, maandag 23 april, 20:55 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Toch veel lauwe reacties hier van liefhebbers van zowel Miyazaki als eerdere Shinkaifilms. Dit is overduidelijk een combinatie van beiden, maar dat is uiteraard geen garantie dat het werkt. Persoonlijk ben ik fan van Miyazaki, maar niet zozeer van Shinkai, wiens films visueel vaak imponeren, maar die nogal sentimenteel te werk gaat en ook wat zeurderige personages heeft. Misschien ben ik gewoon niet liefhebber genoeg van films over puberromances om zijn voorgaande werk te waarderen.

Hoe dan ook, Children Who Chase Lost Voices From Deep Below (echt een titel die van de tong rolt) werkte voor mij wel. Ik snap het probleem op zich wel dat het misschien allemaal wat te bekend voor komt. Het is moeilijk om niet aan Miyazaki te denken en dan vooral Laputa maar ook zeker Princess Mononoke (die er vooral qua gevoel dichter bij ligt). Zelf heb ik me niet al te veel gestoord aan dat gevoel van Déjà Vu. Het is waar dat Shinkai hier hetzelfde type film maakt als die van zijn voorbeeld, maar hij verwijst gelukkig niet al te direct naar Miyazaki en maakt ook weer geen één-op-één-kopie.

Één ding dat mijn aandacht trok is dat Shinkai ook duidelijk van plan was om het gevoel van een oude mythe op te wekken, zelfs al speelt de film zich af in de moderne tijd (niet dat je daar nog wat van merkt als Asuna eenmaal in de fantasywereld is). Natuurlijk verwijzen veel fantasyfilms van dit type naar oude verhalen, dat hoort er een beetje bij, maar als je Children er van beschuldigt dat het misschien wat al te bekend terrein was allemaal dan kun je missen dat dit misschien een beetje het punt was. Aan het begin verteld die leraar een oude mythe over een man die zijn geliefde uit het hiernamaals probeerde te halen en vervolgens somt hij een lijstje vergelijkbare verhalen van over de hele wereld op, waarvan ik er een aantal herkende. Daarna was het me duidelijk dat dit een poging was om zo'n verhaal te vertellen en dat ook geprobeerd werd om het gevoel van zo'n verhaal over te brengen. Ik weet verder weinig af van Japanse mythologie (waar dit ongetwijfeld veel naar verwijst), maar met wat kennis van vooral Griekse mythologie vind ik het dan ook niet verrassend dat dit een rechtlijnig verhaal is dat zijn thema's op onverhulde wijze over de voorgrond plaatst. Orpheus of die mythe die de leraar uit de film aanhaalde draaien er ook niet omheen.

Het is misschien niet bijzonder ambitieus om voor zo'n klassieke aanpak te gaan en dan ook nog eens in de stijl van Miyazaki, maar voor mij werkte het. Misschien komt dit ten dele doordat ik recent Wrath of the Titans zag, die mij sterk deed verlangen naar een fatsoenlijke poging om klassieke mythologie op het scherm te brengen. Children bedient mij op mijn wenken. Op de eerste plaats doordat de verwondering die bij zo'n mythe komt kijken goed overgebracht wordt, zelfs al zit er een voorspelbaar element in. Het voelt in ieder geval niet alledaags aan en persoonlijk vond ik het hier ook prettig dat Shinkai het vooral niet klein houdt. Een mythische reis als deze werkt voor mij het beste als het getoond wordt met een lange speelduur en liefst enkele zijlijnen. Ik behoor dan ook niet tot de groep die dit een te lange film vond. In zekere zin had het van mij nog uitgebreider gemogen of er meer extra verhaallijnen aan toegevoegd mogen worden, maar eigenlijk is het qua lengte perfect zo volgens mij. Intussen vergaap ik me wel aan sterke scènes zoals die met de schaduwmonsters, die Quetzalcoatl die zich klaarmaakt voor de afdaling, dat oogding zodra hij geen schip meer is en meer van dat soort dingen. Zelfs de bombastische muziek werkte voor mij hier prima. Dat popliedje daarentegen is nog misplaatster dan in zijn vorige films. Een beetje als Lady Gaga aan het einde van The Lord of the Rings plaatsen.

Het is visueel dat Shinkai het meest zijn eigen stempel drukt op deze film en dan bedoel ik vooral dat hij het weer niet kan laten om zoveel mogelijk lichteffecten erin te hebben. Dat moet een enorme fetisj zijn. Ik vraag me af hoe hij thuis zijn lampen geplaatst heeft. Niets blijft ons bespaart in een eindeloze reeks aan zonsopgangen, zonsondergangen, lichtreflecties in het water en de regen, licht dat door wolken breekt, enorme schaduwen, regenbogen en zelfs een aantal aurora's die daar logisch gezien eigenlijk niets te zoeken hebben. Aan de ene kant erg mooi, aan de andere kant zou ik willen dat hij eens wat andere trucjes leerde en iets meer terughoudendheid kende op dit gebied, want zo nu en dan wordt het wat te kitscherig. Niettemin is het niet bepaald saai om naar te kijken.

Het minpunt van de voorgaande Shinkais was voor mij vooral hoe hij omging met de emotionele kant van zijn verhalen. Ook daar legt hij het er graag dik bovenop. Dat doet hij hier ook, er zit zelfs een bijzonder uitbundige huilscène in. Soms stoorde me het, maar niet zovaak als in zijn voorgaande werk. Dat komt misschien omdat een mythe als deze al van nature iets meer uitvergroot is en dat uitvergrote emoties dan wat meer in het totaalplaatje passen dan bij een intieme tienerromance. Ook helpt het wel dat er na een emotioneel moment er toch al snel weer overgeschakeld wordt naar een verwonderende scène of een stukje avontuur. De films steunt niet op emotie alleen. In ieder geval kon ik me wel laten meevoeren door de mix van gevoelens die Asuna duidelijk voelde en daarnaast kwam het sentiment wel oprecht op me over. Het was niet geforceerd. Wel had Shinkai misschien een iets minder lieve stem dan die van Hisako Kanemoto mogen nemen. Hij probeerde wel erg opzichtig de kijker te paaien met een bijzonder schattige stem, waar ik vooral aan het begin wat aan moest wennen.

Misschien kan Children zich niet helemaal meten met het beste van Miyazaki. Dit is geen competitie voor Laputa of Princess Mononoke wat mij betreft. Maar op zichzelf is het gewoon een erg mooie anime geworden met het hart duidelijk op de juiste plaats. Als Shinkai nou ooit nog eens iets leert over subtiliteit wordt hij misschien zelfs nog een geweldige regisseur.
4* 

filmdetails  permalink  reageer  

Jianyu (2010)

Alternatieve titel: Reign of Assassins, maandag 23 april, 20:54 uur

Nogal oninteressante wuxiafilm, die zelfs op mij als leek als vrij standaard overkwam, ondanks de kennelijk eindeloze stroom aan plottwists. Het grootste probleem vond ik de manier waarop het geheel in beeld was. Ik lees hier en daar een compliment rond de choreografie en de beelden, maar ik vond het vooral erg lelijk. Erg donker vooral, maar ook niet erg sprankelend gebracht, waarbij de camera en de montage ook niet al teveel moeite doen om te tonen hoe de choreografie nou precies in elkaar steekt. Misschien zijn er daar ook teveel close-ups voor. Hoe dan ook, het mist een bepaalde elegantie of zwier die ik graag terug zie bij zoiets als dit. Alleen het gevecht met die Magiër was nog wel enigszins vermakelijk. Buiten dat om is alleen de bizarre motivatie van de schurk gedenkwaardig. Het kijkt weg dat wel, maar dan nog is het suffig. En Michelle Yeoh? Ze doet het vast aardig, maar dat haar stem gedubt was (kennelijk door de actrice die haar speelde vóór de plastische chirurgie die haar gezicht veranderde, al weet ik dat niet helemaal zeker) verpest een hoop.
2* 

filmdetails  permalink  reageer  

Momo e no Tegami (2012)

Alternatieve titel: A Letter to Momo, zondag 22 april, 10:16 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Lieve anime die fijn klein gehouden wordt, zelfs al rekt dat de lengte misschien wat al te ver op. Waar het nog het meest in slaagt is het vinden van een balans tussen humor en serieusheid, evenals fantasy en werkelijkheid. Als een kinderverhaal (waarbij ik niet goed durf in te schatten in hoeverre kinderen dit aan zal spreken) over rouwverwerking is het niets eens heel opzienbarend, maar de uitwerking is zo goed dat de film er mee weg komt.

Dus het is makkelijk om meegesleept te worden met het drama van Momo, een meisje dat sympathiek is, maar ook weer niet te veel. De geesten zorgen voor veel van de humor, maar ook hier weer met mate (overigens vond ik de gelaagdheid van de grappen nogal hit-and-miss hier). Er zit avontuur in voor de afwisseling, maar het wordt nooit te groot en die laatste vlucht naar de dokter is gewoon erg gaaf gemaakt. De animatie is niet zo vloeiend als in een Ghibli, maar dat wordt gecompenseerd door de vele details, vooral in alledaagse handelingen.

Verder heb ik eigenlijk niet zoveel bijzonders hierover te zeggen, maar dat wil niet zeggen dat de film zelf niet bijzonder is. Het verhaal is misschien wat te voor de hand liggend en voorspelbaar om A Letter to Momo werkelijk als een meesterwerk te kunnen zien (en waarschijnlijk ook de reden dat ik er verder weinig over te melden heb), maar als een film zo goed uitgewerkt is als deze maakt dat weinig uit. Geen wonder dan ook dat hij goed scoort op Imagine.
Kleine 4* 

filmdetails  permalink  reageer  

Corman's World: Exploits of a Hollywood Rebel (2011)

zondag 22 april, 10:15 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Bijzonder vermakelijke documentaire, wat voor de hand ligt als je een toch al boeiend figuur als Roger Corman als je onderwerp neemt. Niettemin is dit een duidelijk met liefde gemaakte film. Roger Corman als persoon wordt hier niet zozeer belicht als wel de impact die hij heeft gehad op de filmindustrie en uiteraard wordt er ook gekeken naar wat zijn belangrijkste films waren. De grote lijnen van dit verhaal kende ik al, maar de details bleken boeiend genoeg om de speelduur voorbij te laten vliegen.

Erg bekend met Cormans werk ben ik verder ook niet, waardoor de meeste fragmenten (waarvan er veel in zitten, eigenlijk allemaal geweldig gekozen) voor mij ook nieuw waren. De enige van zijn zelf geregisseerde films die ik gezien heb is The Terror, die hier nota bene door Jack Nicholson zelf genoemd wordt als een typisch voorbeeld van een slechte Corman, waarna hij uitgebreid uitlegt wat er mis mee is en hoe dat zo gekomen is. Dit is eigenlijk vermakelijker om naar te luisteren dan de film zelf zien. Hij benadrukt ook sterk om die niet te gaan kijken, iets wat ik beaam. Ik moet eerlijk toegeven dat ik sowieso de indruk heb dat deze docu kijken vermakelijker is dan de meeste Cormanfilms zelf. Ik wil nog altijd die Poefilms zien, evenals The Intruder, maar ik ben denk ik niet b-filmliefhebber genoeg om door de meeste films te komen. Met zo'n korte clips vermaak ik me uitstekend, maar om dat naar anderhalf uur te trekken? Het viel me ook op dat regelmatig opgemerkt werd dat Corman meer dan 100 films geregisseerd heeft, maar IMDb gaat maar tot in de 50. Wie heeft gelijk?

Ook leuk zijn al die verhalen rond het guerillafilmmaken, waar we overigens ook een voorbeeld van te zien krijgen tijdens een setbezoek (hoewel, "set"?) bij een horrorfilm die draait om een moordlustige krokodil. Erg geestig, alleen die walkie-talkies al. Dat geeft ook een beetje de toon van de film weer: luchtig en geestig. Vol respect voor Roger Corman als persoon, zijn bijdrage aan de filmindustrie, maar niet per se voor al zijn films en over zijn methodes wordt graag lacherig gedaan, ook door Corman zelf, die zelf overigens meer fan is van Fellini of Bergman (en hun films uitbracht in de VS!). Het is eigenlijk precies het soort docu dat bij de man lijkt te passen: eervol, maar zonder te serieus of aanbiddend te worden. Niettemin is er plaats voor ontroering, waaronder de ceremonie rond zijn terechte Lifetime Achievement Award bij de Oscars en vooral bij een Jack Nicholson die het niet droog houdt als hij terugdenkt aan de tijd dat hij tien jaar lang alleen werk kon vinden bij Corman, voor zijn doorbraak bij Easy Rider.

In het kort: een verplichte documentaire voor iedereen die van b-films of filmgeschiedenis houdt.
4* 

filmdetails  permalink  reageer  

Office Space (1999)

zondag 22 april, 10:14 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Vermakelijke komedie over het kantoorleven waarin ik met plezier benadruk is dat ik er niets uit herken uit mijn eigen leven. De film werkt vooral dankzij enkele geslaagde typetjes, zoals Lumbaugh en Milton (kennelijk beiden de favoriet van iedereen), wat geslaagd absurdisme (die nachtmerrie met Lumbaugh) en hier en daar een scherp moment (de Bob's). Het is jammer dat het verhaal rond de hoofdpersoon niet zo sterk is als de meeste randzaken. Ik vond hem leuk toen hij besloot om niets meer te doen, maar toen het hele plot op gang werd gezet rond de diefstal van het geld verloor de film wat stoom en het loopt dan ook met een voorspelbare sisser af. Ook het zijlijntje met Aniston en haar baan halen de focus wat weg van het centrale bedrijf en zet daar weinig voor in de plaats. Daardoor was dit voor mij niet een film die echt constant grappig bleef, maar het is niettemin een meer dan aardige poging.
3* 

filmdetails  permalink  reageer  

Take Shelter (2011)

donderdag 19 april, 23:47 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Take Shelter behoort tot de traditie psychologische drama's die je inpakken door een langzaam tempo waarin je langzaam maar zeker meegaat in de waan (of is het opmerkzaamheid?) van de hoofdpersoon. In iedere grote stad heb je wel eens kans om iemand op straat te zien die het einde van de wereld voorspelt, op een schreeuwende manier. Deze film speelt zich niet in de grote stad af en Michael Shannon speelt niet direct zo'n personage, maar het geeft wel een goed beeld van hoe het zover kan komen. Door zo dichtbij Curtis te blijven lijkt zo'n man meteen zo gek niet meer.

Voor het grootste deel is dit dan ook een verontrustende film, op een subtiele manier. Voor grote gruwelijkheden hoef je hier niet te zijn, zo'n thriller is het niet, al bieden enkele dromen wat spektakel. Over het algemeen is het voornamelijk een kalm geobserveerd drama met een briljante Michael Shannon die de rol zo ingetogen en natuurlijk mogelijk houdt, tot de onvermijdelijke grote uitbarsting. Mensen praten veel over Michael Fassbender, maar wat mij betreft was het niet nomineren van Shannon voor een Oscar een grotere vergissing. Chastain gaat intussen doodleuk verder met veel geweldige rollen spelen en dit is haar meest menselijke prestatie tot nu toe. Misschien haar beste en haar rol is misschien net zo moeilijk als die van Shannon, omdat ze een mix moet brengen van afkeer, berusting, liefde en woede. Liefst tegelijkertijd. Begin er maar eens aan.

Tegen de tijd dat de film in de schuilkelder is beland is de spanning naar een hoogtepunt gestegen. Ik merkte eigenlijk toen pas hoe diep ik in de film zat, vooral toen die deuren geopend moesten worden. Wat daarna volgde was het perfecte einde: de geestesziekte van Curtis heeft in de kelder zijn dieptepunt bereikt, maar met behulp van de geweldige steun van zijn vrouw heeft hij de eerste stap naar beterschap gezet door de deuren van de kelder te openen. Daglicht en frisse lucht zijn de beloning en als het gezin vervolgens buiten staat weten ze dat ze een moeilijke weg te gaan hebben, maar dat Curtis kan genezen. Ik zat met een brok in de keel en vond het een perfect einde in een geweldige film over de gevolgen schizofrenie en hoe het mogelijk te overwinnen valt door steun van je geliefden. Dat is eigenlijk een aanpak die bij dit soort karakterstudies nooit gekozen wordt en daarom was het zo sterk. Alleen al door dit einde zijn vier sterren dik verdient!

Alleen is er één probleem: dat is niet het einde. De film gaat gewoon door.

En daar gaat het voor mij compleet de mist in. Toen de film nog in de schuilkelder was begon ik me af te vragen wat het einde zou worden. Films over waanbeelden eindigen eigenlijk altijd op twee mogelijke manieren: 1. met een ambigu einde waardoor je nog niet weet of de hoofdpersoon gek is of niet; of 2. met een ironisch einde waar alles goed afgelopen lijkt te zijn er toch nog iets onheilspellends gebeurt. Helaas gaat Take Shelter ook voor één van deze clichés. Ik zag het einde als gewoon een selffulfilling prophecy, waarin de visioenen waarheid blijken te zijn en de zogenaamde 'genezing' allemaal erbij hoorde om Curtis weg te krijgen van de schuilkelder en naar zijn doem te leiden. Er zijn meerdere griezelfilms met een dergelijk uitgangspunt, al kan ik die niet noemen, omdat dat spoilers oplevert voor die film. Alleen die film bouwden het beter op. Hier wordt voor het einde nooit echt hard gemaakt dat Curtis werkelijk toekomstvisioenen heeft. Zijn waanbeelden worden daarvoor te netjes gescheiden van de echte wereld. Nichols had ervoor kunnen kiezen om bijvoorbeeld de hond agressief te laten worden als hint, of zoiets. Maar tot de laatste twee minuten had ik geen reden om te geloven dat Curtis werkelijk een gave had, slordig voor een zorgvuldig opgebouwde film als deze.

De reden waarom ik niet denk dat dit een ambigu einde heeft is dat de laatste scène uiteindelijke gezien wordt vanuit de vrouw van Curtis. Zij ziet de regen vallen, evenals Curtis en haar dochter. Dit is voor het eerst dat de film haar perspectief kiest. Redlop verklaard hierboven dat zij gewoon besloot mee te gaan in de waan van haar man en dochter die allebei schizofreen zijn. Dat zou werkelijk het einde volslagen geschift maken. Zo werkt het namelijk niet met schizofrenie, je kunt er niet voor kiezen. Je kunt moeilijk besluiten om ineens regen te zien die er niet is. De gehele film is totaal realistisch in zijn behandeling van schizofrenie, waarom dan ineens met zoiets aankomen?

De vraag is nu waarom Nichols voor dit einde gekozen heeft. Geeft het meer betekenis aan de film als het eindigt met een komende ramp? Wat mij betreft niet. De gehele film is een realistisch portret van een man met schizofrenie met een geloofwaardige blik op de invloed die dit heeft op hemzelf en zijn omgeving. In dat oogpunt is het een ijzersterke film. Natuurlijk is het van belang dat we als kijker de vraag stellen of Curtis niet werkelijk visioenen heeft, maar toen dit na de kelder niet het geval bleek had de film voor mij het perfecte einde. Waarom een film zo geloofwaardig opbouwen en dan aankomen zetten in de laatste twee minuten met een twist uit een fantasyfilm? Wat voegt het toe? Het lijkt wel een concessie van Nichols naar een groter publiek dat al snel teleurgesteld is als er geen onverwachts einde a la Shyamalan in zit, alsof we nog niet genoeg van dat soort films hebben.

Dit is een goed voorbeeld van een film die verpest wordt door gewoon 2 slechte minuten, ondanks dat de rest praktisch perfect is. Dus zo wordt een potentieel meesterwerk gewoon een goede film. Extreem frustrerend om zo dichtbij meesterschap te komen en het niet te krijgen.
3,5* 

filmdetails  permalink  reageer  

Rio (2011)

dinsdag 17 april, 22:29 uur

Precies zoals ik verwacht had. Niet verwonderlijk, want Blue Sky speelt het altijd nog veiliger dan iedereen, Dreamworks incluis. Bij Ice Age werd dit nog gecompenseerd door aansprekende personages. Niet dat de figuren uit Rio vervelend zijn, maar echt opvallend zijn ze ook niet. Hetzelfde geldt voor het verhaal, dat werkelijk geen enkele verrassing bevat. Ook de grappen voelen uitgekauwd aan. Het enige dat Rio red van de ondergang zijn de felle kleuren en het aangenaam zomerse sfeer die er voor zorgen dat het toch allemaal lekker wegkijkt, zelfs al is dit waarschijnlijk de CGI-animatiefilm die tot nu toe waarschijnlijk het makkelijkst te vergeten valt van allemaal. Bij Blue Sky mogen ze wel iets meer op zoek naar een eigen smoel.
2,5* 

filmdetails  permalink  reageer  

Wrath of the Titans (2012)

maandag 16 april, 22:37 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

"Feel the wrath" staat er op de poster en ik heb de woede gevoeld. De woede die de filmstudio koestert ten opzichte van zijn publiek welteverstaan, want dit is gewoon simpelweg een flutblockbuster. Clash of the Titans was ook al niet bepaald een groot meesterwerk, maar omdat ik een zwak heb voor Griekse mythologie wilde ik het vervolg wel zien. Met de belabberde kwaliteit van Wrath mag ik überhaupt nog blij zijn dat er Griekse mythologie in zit. De actiescènes zijn ongeïnspireerd, de CGI is vooral duidelijk CGI, het script bestaat niet, het 3D evenmin en om zichzelf voor eeuwig belachelijk te maken hebben de makers ervoor gekozen om Goden sterfelijk te maken, alsof iemand op een sterfscène van Zeus zit te wachten. Aan alles merk je dat hier niet veel aandacht aan besteed is en dat het moest incashen op het succes van zijn voorganger. Meer woorden wil er niet aan vuil maken.
1* 

filmdetails  permalink  reageer  

Night to Remember, A (1958)

maandag 16 april, 22:36 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

(reactie op ander bericht)



Ja, men wist nog niet zeker toen of het schip gespleten was, omdat sommige ooggetuigen ervan overtuigd waren dat dit wel gebeurt was en anderen weer net zo zeker weten dat dit niet het geval was. Dit omdat het schip pas brak toen de lichten uit waren gevallen en er nauwelijks nog wat te zien was in het donker. Het algemene oordeel was in 1958 nog dat het schip intact gezonken was, zoals je hier ziet. Pas in 1985 kon bevestigd worden dat de Titanic niet heelhuids de bodem had bereikt. Grappig dat het jou ook opviel, want ik zat de hele tijd op het moment te wachten dat het schip zou breken. [Geen idee of dit werkelijk al spoiler telt.]

Het is lastig om bij een bespreking van A Night to Remember niet James Camerons Titanic te noemen, al is het maar omdat die film een beetje het beeld van de ramp bepaald heeft sinds 1997. Daar tegenover staat dat A Night to Remember nog altijd de reputatie had de meest accurate verfilming van het waargebeurde verhaal te zijn. Dit is uiteraard een meerwaarde, maar maakt het niet meteen een goede film, aangezien een droge documentaire net zo feitelijk kan zijn, maar niet meeslepend. Het grootste compliment dat ik A Night to Remember kan geven is vooral hoe beklemmend hij is.

In zekere zin draagt de meer feitelijke aanpak hier aan bij. Het is een gewaagde keuze om geen echte hoofdpersoon te hebben (hoewel Lightholler toch in veel scènes zit) en het drama meer als een ensembleverhaal te brengen, met personages uit alle klassen en met verschillende karakters. Toch voelt dit niet als een beperking aan. Uit de kleine karaktermomenten wordt vaak veel gehaald. Er wordt een sterk microkosmos gecreëerd hier. Voor groots melodrama hoef je hier niet te zijn en de vraag komt naar boven waarom Cameron dacht dat hij dat hele romantische plot nodig had als je hier nog eens extra ziet hoeveel drama er al natuurlijk in het verhaal zat. Je hebt één grote ramp en honderden minirampjes en heldendaadjes: wat heb je nog meer nodig? Een knappe prestatie van baker is dat al deze elementen vloeiend in elkaar overgaan en natuurlijk aanvoelen.

Dit is ook een kalmere film dan Camerons versie, voor zover een film over een enorme zeeramp kalm kan zijn. Het is in zekere zin erg Brits: de emoties worden onderhuids gehouden, wat hier gepersonifieerd wordt door die man die zijn gezin met een dappere houding de reddingsboot in krijgt. Dit soort heldendaden of berustende momenten hebben op mij doorgaans meer impact met een dergelijke afstand dan als het begeleid wordt door softfocusbeelden en dik aangezette strijkers van James Horner. De relatieve objectiviteit van Baker vind ik zelf erg prettig werken, zelfs al moet ik toegeven dat de paar scènes vóór de ramp er wat saai door worden.

Verder was ik verbaasd hoe goed de film nog oogde op het gebied van special effects. Ik merkte eigenlijk gewoon bijzonder weinig ervan, op een enkele shot van het zinkende schip hier en daar na. Ik ken eigenlijk geen film van de jaren '50 waarbij de effects zo goed oogden. Sowieso zag de film er goed. Hoe cliché het ook is om te zeggen: dat zwart-wit voegt iets toe aan het nachtmerrie-achtige van het verhaal.

Niet verrassend mag je van mij dan ook Camerons Titanic houden, maar ik neem A Night to Remember, een film om werkelijk te herinneren.
4* 

filmdetails  permalink  reageer  

Valhalla Rising (2009)

zondag 15 april, 19:40 uur

Hoewel het voor mij onmogelijk was om niet aan Aguirre: Der Zorn Gottes te denken tijdens dat hele gebeuren rond het Beloofde Land, valt die vergelijking niet eens slecht uit voor Valhalla Rising. Daarvoor heeft de film toch genoeg een eigen smoel. Een fantastische trip dit, met vooral een voortreffelijke sfeer. Het duurde even voordat ik er echt inzat, maar de waanzin wordt steeds voelbaarder en de hier veel geprezen soundtrack draagt daar net zoveel aan bij als de smerig-mooie beelden, de landschappen en de karakterkoppen (de reden waarom Mikkelsen waarschijnlijk op de eerste plaats gecast is). Het verhaal is daarnaast erg mysterieus, maar dat draagt bij aan het gevoel van een mystieke reis. Wat precies het punt is weet ik niet, maar ook dat vergroot het mysterie alleen maar.
4* 

filmdetails  permalink  reageer  

Cyrus (2010)

zaterdag 14 april, 21:50 uur

Goed komisch drama dat vooral sterk een balans weet te slaan tussen humor en serieuze momenten. Al moet ik erbij zeggen dat ik niet eens echt gelachen heb, want de humor hier is van het type dat voortkomt uit plaatsvervangende schaamte voor personages die zichzelf enorm voor schut zetten. Dat geldt voor veel komedies natuurlijk, maar als de personages dan ook nog eens geloofwaardig en sympathiek zijn kan het nogal eens pijnlijk worden. Cyrus lijkt dat te weten als geen ander, maar het is ook weer niet verrassend dat hierdoor het drama sterker op mij over kwam dan de komedie.

Het is enerzijds een typische indiefilm, met bijbehorende relatieproblemen en zoals gewoonlijk goed geacteerd, waarbij Marisa Tomei een extra pluim verdient, omdat ze het aannemelijk maakt dat dat zij het type vrouw is waar Reilly inderdaad zoveel moeite voor zou doen (en nee, dit is niet een reactie op haar uiterlijk). De enige zwakte is het onzinnige gezoom met de camera wat nergens voor dient en alleen maar afleidt. Een handheld gebruiken om er 'meer in te zitten' is een ding, maar constant in- en uitzoomen waardoor de camera ook nog eens telkens opnieuw zijn focus moet vinden is gewoon aanstellerij.
4* 

filmdetails  permalink  reageer  

Limitless (2011)

donderdag 12 april, 21:23 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Limitless begint met grote beloftes. De openingscredits zijn geweldig vormgegeven, met een lange, razendsnelle zoom. Het belooft een flitsende film te worden en dat is precies wat we krijgen. Dit wordt gekoppeld aan een intrigerend plot over een pil die je hyperintelligent maakt en een vermakelijke rol van Bradley Cooper die sympathiek blijft, terwijl hij tegelijkertijd gewoon een lul speelt.

Helaas blijft het vooral bij beloftes. Neil Burger maakt er nooit echt wat van. De eerste helft is pakkend door zijn stijl, maar het is ook wat teleurstellend dat het script niet verder komt met een intelligente hoofdpersoon dan hem naar de aandelenbeurs te sturen. De tweede helft worstelt nog meer met het zwakke plot. Er worden thema's aangehaald als verslaving en corruptie en de film heeft een aantal maffe of duistere scènes (het bloeddrinken en de schaatsaanval zijn gedenkwaardig), maar het slappe scenario werkt gewoon tegen. Dingen als dat de hoofdpersoon die criminele geldschieter niet meteen terugbetaald of de kunstmatige manier waarop er een hotelmoord geïntroduceerd wordt om hem in de buurt te krijgen bij een corrupte advocaat zijn allemaal gewoon wat stompzinnig. Ook het einde stelt teleur. Als de film gestopt was vóór de laatste scène met De Niro en Cooper bij de taxi, dus toen het er nog op leek dat Cooper in de zak van De Niro zou belanden en door zijn verslaving akkoord zou gaan met diens corruptie dan was het een fantastisch einde geweest die paste bij de soms toch wat duistere thema's die door de film lopen, maar het happy end was gewoon niet al te sterk en niet verdient.

Over het algemeen verder wel een vermakelijke film, maar er zat gewoon meer in. Overigens wel verrassend hoe hard het geweld hier soms in beeld gebracht werd, naar Hollywoodmaatstaven dan. Het bleek dat Film1 de unrated cut van de dvd vertoonde en niet de afgezwakte bioscoopversie. Ik wist niet dat ze zoiets ooit deden.
3* 

filmdetails  permalink  reageer  

Lenny (1974)

woensdag 11 april, 23:55 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Lenny volgt enerzijds het standaard stramien van de biopic (het complete levensverhaal wordt verteld, uiteraard via een reeks flashbacks), maar voelt nooit zo aan. Dit komt waarschijnlijk vooral doordat de film iets smerigs heeft, iets zweterigs zou ik bijna zeggen. Dat komt niet alleen door de focus op hypocrisie of door de rokerige zwart-wit-cinematografie, maar ook doordat Lenny Bruce niet mooier neergezet werd dan hij was. Aanvankelijk een matig komiek, vervolgens een geniale improvisator en sociaal commentator en uiteindelijk een hoopje ellende. Om te zeggen dat hij een karikatuur wordt van zichzelf is misschien niet helemaal juist; hij verandert vooral een irritante priester die vergeet dat hij eigenlijk een komiek is.

Persoonlijk hou ik er wel van als er niet teveel aan heldenverering gedaan wordt in dit soort films, maar als er in plaats daarvan voor gekozen wordt om de persoon met zijn goede en slechte kanten te tonen. Bob Fosse zag Lenny Bruce als een persoonlijke held en daardoor is het alleen maar meer bewonderenswaardig dat dit niet is gaan overheersen. Aan de andere kant kun je uit Fosse's andere werk opmaken dat hij gefascineerd is door een zekere smerigheid en niet al te zuivere personages. Hoe dan ook, op een bepaalde manier vind ik personages vaak heldhaftiger als ze dit niet uitgesproken zijn, waardoor ik ook Lenny Bruce meer kon waarderen.

Dit is een biopic over een komiek en ondanks dat er een aantal grappige optredens in zaten, vond ik de toon over het geheel genomen somber en duister. Een komedie is het niet geworden. Het dieptepunt was die ellenlange take die van een afstand genomen was waarop Bruce onder het effect van drugs een optreden vreselijk verpest. Een van de weinige keren dat ik een film heb willen afzetten, omdat het te pijnlijk was om naar te kijken. Dustin Hoffman is adembenemend in die scène en dit is sowieso één van zijn beste rollen. Even pijnlijk is de voor mij verder onbekende Valerie Perrine als Bruce's vrouw.

Al met al is dit niet de meest prettige biopic, maar daarom waardeer ik hem zo. Fijn dat Fosse hem gemaakt heeft, die is toch echt goed met wat lastigere materiaal. Alleen vond ik de interviewsstructuur niet veel toevoegen, in tegenstelling tot het door laten lopen van die ene show door de hele film. Ook het begin was wat moeilijk inkomen en wat rommelig. Niettemin is dit waarschijnlijk de ultieme film die je van Bruce kan maken.
4*

P.S.: Die voorstellingen van de echte Bruce wil ik nu wel eens horen. 

filmdetails  permalink  reageer  

Intouchables (2011)

Alternatieve titel: The Intouchables, dinsdag 10 april, 20:22 uur

Ik had eerlijk gezegd, ondanks de kleine hype, toch wat moeite om me hier naartoe te slepen. Dit leek me de zoveelste variatie op Driving Miss Daisy, met nu Omar Sy als Morgan Freeman en François Cluzet als Jessica Tandy. Komedies over de verschillen tussen armen en rijken en zwarten en blanken, uiteraard allemaal op de meest correcte manier mogelijk, door middel van een ontluikende vriendschap: het is allemaal al wel erg vaak gedaan. De braafheid van al die films resulteert altijd in weinig diepgang, waardoor het nauwelijks de moeite loont om de zoveelste versie van het verhaal te gaan zien.

Al die bovenstaande kritiek is van toepassing op Intouchables. De film is enorm cliché, voorspelbaar van begin tot einde en zo braaf dat ze zelfs het verplichte subplot rond de jonge broer die met verkeerde mensen om gaat zo vaag mogelijk houden, voor het geval het warme onderbuikgevoel weggaat. Je mag deze film de hemel in prijzen wat mij betreft, maar ik neem aan dat niemand dit ook maar enigszins origineel durft te noemen.

En toch is Intouchables makkelijk de tijd waard. Waarom? Omdat hij gewoon ontzettend grappig is. Omar Sy is iemand die kennelijk de lachers met het grootste gemak op zijn hand krijgt en Cluzet is een fantastische aangever, met zijn statische houding en zijn bescheiden glimlachje. De dialogen zijn gevat en de situaties bijzonder leuk. Ik heb goed gelachen en bij goede komedies doet het er altijd wat minder toe als het verhaal niet zo origineel is. Dat iedere poging tot drama nauwelijks werkt neem ik dan maar voor lief, vooral ook omdat er duidelijk weinig interesse is om het al te serieus te laten worden. Het is gewoon een lief, klein feelgoodfilmpje. De enorme score is wat overdreven wat mij betreft, maar ik ben allang blij dat het niet zo'n kleffe, oversentimentele film is geworden zoals ik verwachtte. Een aangename verrassing.
3,5* 

filmdetails  permalink  reageer  

Gekijô Ban Poketto Monsutâ: Daiamondo Pâru - Giratina to Sora no Hanataba Sheimi (2008)

Alternatieve titel: Giratina and the Sky's Bouquet, zondag 8 april, 22:43 uur

In mijn poging om samen met een vriend alle Pokémonfilms te zien heeft deze de twijfelachtige eer de enige te zijn die ik voor de tweede maal zie in mijn periode op MovieMeter. Ik herrinnerde me dat dit elfde deel nog wat pluspunten had, maar de paar dingen die ik me bij stonden als goed (de actiescène in de trein, enkele omgevingen) blijken nu toch gewoon geen klap voor te stellen. Uteindelijk bleek het misschien wel de slechtste film uit de reeks te zijn. Het verhaal is zelfs voor Pokémon erg slap en de film in zijn totaliteit was oersaai. Ik stond er ook van te kijken hoe weinig ervan me is bijgebleven. Alleen het ruwe plot en de treinreis kon ik nog voor de geest halen.

Tevens heeft dit deel de even twijfelachtige eer om de doodsteek te zijn van onze poging om inderdaad alle Pokémonfilms af te gaan. Ze waren nooit echt goed, het begon al steeds meer eentonig te worden, maar deel 11 was de eerste die echt nauwelijks uit te zitten was. Er is een deel in me dat het zwak vind om het op te geven, maar dit was een projectje voor de lol en dit deel bewees dat de grap zijn humor verloren heeft.
Ik verlaag naar een halve ster. 

filmdetails  permalink  reageer  

Possessed (1947)

vrijdag 6 april, 20:13 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Een opvallend element aan deze film-noir is dat het geen echte schurken bevat. De moordende hoofdpersoon wordt gedreven door waanbeelden en niet uit slechtheid. Het personage van Van Heflin is in zekere zin de "homme fatale", heeft zo zijn onhebbelijkheden (hij is niet het toonbeeld van betrokkenheid), maar kan er ook niet van beschuldigt worden dat hij Louise bedrogen heeft, aangezien hij heel eerlijk was. De andere personages zijn nog onschuldiger. Possessed is uiteindelijk een tragedie zoals zoveel noirs het zijn en heeft ook het gevoel en de stijl van het genre, maar heeft innerlijk meer weg van melodrama's.

Hoe dan ook, hij slaat geen slecht figuur. In beide genres behoort het tot de minder voorspelbare films en ik waardeerde de kalme opbouw enorm. Deze film kruipt echt onder de huid van de hoofdpersoon en weet ook een goede balans te slaan tussen het tonen van haar waanbeelden en wat er werkelijk gebeurt. De drie grootste rollen zijn perfect gecast. Gewoonlijk hou ik niet al te veel van hysterische vrouwenrollen zoals die Crawford hier heeft, maar Crawford heeft van haar zelf al een ietwat waanzinnige uitstraling die het hier laat werken. Heflin is erg vermakelijk maar ook geloofwaardig, terwijl Raymond Massey het hart van de film vormt, iets wat ik overigens niet snel zag aankomen. De regisseur, Curtis Bernhardt, is mij onbekend, maar hij weet goed gebruik te maken van de expressionistische sfeer om een gevoel van schizofrenie en wat meer algemeen onbehagen voelbaar te maken.

Een wat onderbelichte parel uit het noir-genre.
4* 

filmdetails  permalink  reageer  

Monsieur Lazhar (2011)

Alternatieve titel: Bachir Lazhar, vrijdag 6 april, 19:42 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Monsieur Lazhar lijkt één van die films te zijn die op de langere termijn meer indruk maakt dan tijdens het kijken zelf. Toen ik in de bioscoop zat vond ik het aangenaam voortkabbelen, maar alleen de laatste paar scènes maakten iets in me los. Ik was allang blij dat het niet was wat ik vooraf verwachtte: weer een verhaal over een bijzondere, briljante leraar die op onconventionele wijze iets in zijn leerlingen losmaakt, a la Dead Poets Society en al diens klonen. Lazhar zelf is in ieder geval een gewone man die zelf net zoveel problemen heeft als de kinderen. Een mooi element dat nooit benadrukt wordt is dat het lijkt alsof Bazhar de baan heeft aangenomen omdat hij zich er schuldig over voelt dat hij zijn vrouw en kinderen achtergelaten heeft in Algerije en naar mijn gevoel op de baan is afgesprongen nadat hij in de krant gelezen had over de zelfmoord van de lerares. Hij lijkt te denken ze te kunnen helpen met onverklaarbaar verlies, omdat hij er zelf ervaring mee heeft. Het wordt nooit zo gebracht in de film, maar waarom zou een voormalig restauranthouder anders ineens zonder ervaring besluiten leraar te worden van een traumatische klas?

Achteraf zijn dergelijke subtiliteiten de kracht van Monsieur Lazhar. De relatie met de lieve docente die nooit tot stand komt, de discussies over het niet mogen aanraken van de kinderen, dat soort dingen. Het lijkt wel alsof de grote emoties bijna bewust ontweken worden. Een uitbarsting van Lazhar over de dood van zijn gezin of iets dergelijks lijkt constant onder de oppervlakte te sluipen, maar het komt nooit tot ontploffen. Misschien dat ik daarom de film tijdens het kijken vond voortkabbelen, alsof ik wachtte tot de hoofdmaaltijd kwam. Er is een uitbarsting van een jongetje aan het einde, maar het echte ontroerende moment is toch de omhelzing in het laatste shot. Het ligt misschien enorm voor de hand, maar voelt evengoed perfect aan.

De film is een beetje als zijn hoofdfiguur: simpel, aangenaam en ogenschijnlijk onopvallend, maar uiteindelijk blijft hij toch hangen. Toch vreemd, zo'n film die je achteraf meer lijkt te ontroeren dan tijdens het kijken. Wellicht is dit dan ook een groeiertje.
3,5* 

filmdetails  permalink  reageer  

Morning Glory (2010)

woensdag 4 april, 23:42 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Verrassend geslaagde film dit. Hier lees ik vooral negatieve commentaren en met een terugkerende kritiek kan ik het moeilijk oneens zijn: het verhaal is enorm cliché. Het is inderdaad een reeks plotwendingen die zo uit een scripthandboek lijken te komen en die de schrijfster alleen maar van kleur hoeft te voorzien. Gelukkig blijkt schrijfster Aline Brosh McKenna nog best goed te kunnen inkleuren. Het gebrek aan originaliteit in de vertelling wordt enigszins gecompenseerd doordat de meeste grappen gewoon goed zijn en er een aantal fijne dialogen inzitten. Niet alles pakt goed uit. Er lijkt een poging in te zitten tot satire rond dit soort televisieprogramma's (die ik overigens nooit zie, of wil zien, dus ik kan moeilijk zeggen hoe accuraat het is), maar het blijft wat mild en vaag. En dat het verhaal cliché is gaat storen als gekozen wordt voor een wel erg voor de hand liggend einde die in de plaats komt van wat een hilarische climax had moeten zijn. Jammer.

Dergelijke minpunten stonden gelukkig het kijkplezier niet volledig in de weg. Het is eigenlijk een soort screwball comedy en als die maar een beetje goed uitgewerkt zijn vind ik ze al snel vermakelijk. Wat hier vooral goed werkt is de vlotte regie van Roger Michell, die een soort schwung aan de gebeurtenissen geeft die ik erg goed vond werken. Een prettig-gestoorde drukte met veel rennende mensen (vooral Rachel McAdams moet in goede conditie zijn geweest) en veel andere bewegingen. Michells regie is niet nadrukkelijk, maar dat past wel bij dit soort komedies. Verder is Rachel McAdams wel een gouden troef hier. Ze speelt hilarisch, aandoenlijk en zelfs geloofwaardig genoeg om mij nooit echt te laten merken dat ze aan het overacteren is. Ford en Keaton doen vooral waar ze goed in zijn, wat hier prima werkt.

Het is geen grootse komedie, nee. Misschien is de grootste frustratie wel dat het wel degelijk een grootse komedie in zich had. Maar voor mij had de film toch genoeg te bieden om een goed stuk vermaak te zijn.
3,5*

P.S.: Ook leuk om te weten dat Jeff Goldblum nog leeft. Ik vroeg toevallig vorige week nog af wat er in vredesnaam van hem geworden was. Ik kon geen film van hem noemen die na Jurassic Park 2 kwam. 

filmdetails  permalink  reageer  

Giardino dei Finzi Contini, Il (1970)

Alternatieve titel: The Garden of the Finzi-Continis, dinsdag 3 april, 21:38 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

De Sica kende ik tot nu toe vooral van Ladri di Biciclette en Miracolo a Milano, twee films die vooral opvoelen door hun focus op arme personages en hun sentimentele maar oprechte passie voor hun hoofdpersonen. Il Giardino dei Finzi Contini is bijna het tegenovergestelde. De hoofdpersonen zijn rijk en de film is enorm afstandelijk waardoor het moeilijk is om met ze mee te leven, overigens een serieuze zwakte van de film. Had De Sica zijn compassie voor de mensheid, zo groot in het verleden, verloren of dacht hij gewoon dat een wat killere aanpak beter bij het verhaal paste? Ik denk niet dat warm sentiment a la Biciclette hier op zijn plaats was, maar het grootste probleem van Finzi Contini is dat het allemaal wel erg argeloos gebracht wordt.

Er worden hier vergelijkingen gemaakt met Luchino Visconti, maar die zie ik alleen op inhoudelijk vlak. In de jaren '70 was Visconti immers al lang en breed bezig met sterk gestileerde films maken, met veel aandacht voor aankleding en compositie. Dat is iets wat sterk mist in deze film. Het lijkt wel alsof De Sica nauwelijks heeft nagedacht over de cinematografie en de montage, die beiden wat rommelig zijn. Dat werkt in de latere scènes, als de joden definitief in de problemen komen, maar aangezien het tuin en het huis van de joodse familie duidelijk de illusie van een paradijs moeten wekken had het misschien beter ook zo gefilmd kunnen worden. De Sica komt niet verder dan soft-focus. Visconti zou uitgepakt hebben. Als de locatie mooi gefilmd zou worden dan zou de gedachte dat dit allemaal onvermijdelijk snel ten einde zal komen harder aankomen. Het is De Sica's zwakke behandeling van dit element en de afstand tot de personages die voorkomen dat Il Giardino de Finzi Contini het meesterwerk wordt dat er eigenlijk gewoon duidelijk in zit. In zijn tijd werd de film overigens als een soort wonder gezien, maar het verbaasd me niet helemaal dat er nu nog weinig over gepraat wordt.

En toch vind ik het een meer dan goede film, ondanks dat er lang niet uitgehaald wordt dat er in zit. Het verhaal is namelijk sterk en dat kan nauwelijks verprutst worden. De symboliek van de afgesloten tuin als afsluiting van de hardheid van het buitenleven ligt misschien wat al teveel voor de hand, maar de personages zijn sterk en hun ontwijkende karakters zijn goed geïllustreerd waardoor het allemaal prima werkt. Het personage Micol was zelfs buitengewoon krachtig en maakt de film eigenlijk. Zij heeft werkelijk alles buiten gesloten. Ze kijkt meestal vrolijk, maar we komen er al snel achter dat dit een act is. Ze durft niets van buiten binnen te laten, zelfs geen liefde, wat leidt tot een geweldig shot van haar achter doorzichtige gordijnen in het donker terwijl ze ziet dat Giorgio haar bespiedt. Moeilijk uit te leggen, maar dat shot raakte me. Dominique Sanda acteert geweldig. Dit moment en het toch wel ijzingwekkende (en zelfs gevoelige) einde zorgen ervoor dat de film mij niet onberoerd liet en leveren een halve ster extra op.
3,5* 

filmdetails  permalink  reageer  

Phantom of the Opera (1943)

zondag 1 april, 0:17 uur

Een nogal problematische verfilming van het verhaal van het fantoom van de opera. Ten eerste omdat de film begint met de ontstaansgeschiedenis van het fantoom. We leven eerst mee met hem in zijn normale leven tot aan de verminking. De versie met Lon Chaney ging meer voor het mysterie: wie is de Phantom en wat is zijn doel? Hier is alles meteen duidelijk. Aan de ene kant maakt het de film dramatischer, omdat je meer met het 'monster' meeleeft, niet op de laatste plaats ook door de geweldige Claude Rains. Aan de andere kant werkt het als horrorfilm nauwelijks. Daarvoor is het bijna te concreet. Ook verdwijnt Rains voor een groot deel uit de film zodra hij de Phantom wordt en verplaatst de focus zich naar de 'helden', waardoor het eerdere drama grotendeels verdwijnt. De ontroering aan het begin houdt niet lang stand.

Er zijn nog meer problemen. Zo was het me allemaal iets te kleurrijk. Dit verhaal leent zich eigenlijk het meest voor zwart-wit en de fleurige aanpak hier is sowieso niet de beste. Buiten dat om ziet het er allemaal prachtig uit, overigens, met mooie sets (onder andere uit de eerdere verfilming met Chaney), kostuums en vloeiende, elegante camerabewegingen die dan wel weer passen bij het verhaal. De verandering van focus in het verhaal pakt ook minder goed uit, omdat de andere hoofdfiguren niet bijzonder aanspreken. De twee mannen worden vooral gebruikt voor humor, want aanvankelijk nog wel leuk is, totdat je begint te merken dat dit tot vervanging dient van de horrorscènes. Om nog maar te zwijgen van de keuze om meer schermtijd te besteden aan de opera's dan aan de acties van de Phantom. Dat de opbouw naar de climax en het uiteindelijk einde afgeraffeld aanvoelen helpt ook niet bepaald mee.

Toch kan ik er nog wel een krappe voldoende aan kwijt. Dit is niet bepaald een versie van The Phantom the Opera die het verhaal echt eer aan doet, maar op zichzelf is hij nog wel vermakelijk, met uitzondering van tijdens de operascènes (ik begin me overigens zo langzaam af te vragen of ik ooit zal begrijpen wat de aantrekkingskracht van opera's precies is). De sets maken het een en ander goed, maar het is de toch wel bezielde Claude Rains die dit nog net red van de ondergang. Een essentiële horrorfilm uit de oude doos zou ik het echter niet noemen.
3* 

filmdetails  permalink  reageer  

• Home
• Help (Wiki)
• Gebruikers
• Forum
• Updates

• Bioscoop
• Huur / On Demand
• Koop
• Televisie
• Toevoegen
• Zoeken
• Toplijsten