mrmojorisin123

In het begin van de film zien we mensen discussiëren over de vitaliteit en de diepte van een schilderij en aan de andere kant van de muur grappen anderen over wat zij letterlijk zien op het doek. Grappig want hier maakt Antonioni al een voortijdig onderscheid van de voor- en tegenstanders op het Cannesfestival van 1960 waar de film een tal van critici over zich heen kreeg en toch de Juryprijs uit de brand sleepte.

De film bevat namelijk doorgaans een dubbele laag die aanvangt vanaf het moment dat Anna een haai opmerkt. De haai, die niet in beeld komt, linken de meesten met een driehoekige vin die boven water uitsteekt. Dit verwijst naar de driehoeksrelatie tussen Anna, Claudia en Sandro.

Anna worstelt met haar gevoelens. Ze weet niet wat ze wil met haar relatie met Sandro, een bouwkundig adviseur. Ze stoot hem af maar tegelijkertijd wil ze hem ook niet kwijt. De titel L’Avventura verwijst naar het zoeken van Sandro en Claudia hun innerlijke zelf en niet het avontuurlijk boottochtje. Hierdoor bleven enkele kijkers verweesd achter doordat hun vooringenomen verwachtingen ontkrachtigd werden.

Wanneer Anna vermist wordt, ontstaat een lange zoektocht, een emotionele leegte en het naar elkaar toetrekken van Claudia en Sandro om samen hun verlies te verwerken. Antonioni weet dit effect nog een extra glans te bezorgen door Anna eerst als hoofdrolspeelster te laten uitspelen.

Een mooie metafoor in de film was natuurlijk het klokkenluiden. Aan de ene kant van de stad/leegte luidde Claudia een klok en iemand in een toren aan de andere kant antwoordde. Claudia en Sandro hebben elkaar eindelijk gevonden.

Het camerastandpunt is ook behoorlijk sterk. Het van links naar rechts draaien op de woelige zee, het spanning opbouwend schuin bewegen en tegelijkertijd inzoomen op Claudia en/of Sandro, het bewust achterlaten van de camera om naar een leegte te verwijzen.

Hoewel ze een kleine maar belangrijke rol had, vond ik Lea Massari (Anna) zeer goed acteren.

4,5*

Enkel oorlogen die een directe connectie hebben met grote landen krijgen veel media-aandacht. De Golfoorlog (25.000 doden) is daar een voorbeeld van. Robert Connolly verdient respect door de verfilming van de Indonesische invasie op Oost-Timor die zo'n 200.000 doden telde en niet vanuit heroïsch perspectief maar vanuit emotionele interviews van het plebs.

Balibo beschrijft het verhaal van een Australische journalist Roger East die moet uitzoeken wat er gebeurd is met twee groepen jonge journalisten van datzelfde land voor de minister van Buitenlandse Zaken Jose Ramon-Horta. De kijker wordt meegesleurd door de spanning die om elke hoek loert, de harde flashbacks en de situatie van de inboorlingen.

Een aanrader dus,

3,5*

Deze documentaire brengt door de ruwe afwisselingen van sublieme natuurplaatjes en close-ups van allerlei samenlevingen de contingentie in de wereld mooi in beeld, en dit zet je aan tot denken. En dan is er ook nog de geweldige muziek die het volledig afmaakt.

3,5*

Voor een filmliefhebber is het een must om ooit deze parel van 1959 eens in dvd-speler te steken. Ben-Hur won een recordaantal van 11 oscars en kostte ongeveer zo'n 15.000.000 dollar.

Het zijn dan wel 210 minuten, maar laat dat geen excuus zijn. Ben-Hur zorgt ervoor dat je van het begin tot het einde aan de buis gekluisterd blijft door de pure cinematografische schoonheid en de adembenemende scènes als de terugkeer van Judah in Judea, het melaatsenkamp, ....

Als eerste komt Messala aan bod die net verkozen werd tot bevelhebber in Judea. Daar komt hij zijn jeugdvriend Judah Ben Hur terug tegen. Oorspronkelijk is het een blij weerzien totdat er zich een meningsverschil tot staande komt en een zogezegde aanval op de gouverneur.
Hierna wordt hij ten onrechte naar de galeien gestuurd en maakt de kijker de hele lijdensweg van Judah mee, maar hij zwoor wraak...

Deze klassieker verdient alle lof

5*

'Byôsoku 5 Senchimêtoru' is zonder twijfel op visueel vlak de mooiste animatiefilm die ik ooit heb gezien. Shots vanuit een standpunt die werkelijk uniek zijn voor dit genre, ik denk nu aan de shot van de voorbijrijdende trein vanuit een grasveld vol dauw.

De interacties tussen de personages zijn miniem maar o zo goed en waar je vooral moet naar uitkijken zijn de monologen. Makoto Shinkai legt zijn lijdend voorwerp poëtische zinnen in de mond waaruit hun pijn op een fraaie manier duidelijk wordt. Ik heb de de film gisteren gezien maar er zijn mij twee zinnen bijgebleven :

- 'It could be that the plug has given up the ghost'
staat voor Sumida's hart die het begeeft als Tohno-Kun vertrekt.
- 'Our hearts would probably not move even one centimeter closer together.'

De vraag waarmee ik bleef zitten was waarom de personages steeds in het verleden leefden. Kan zo'n grote liefde bestaan door eenmaal in de herfst naar bloesem te staan staren? Zo groot dat hij zelf de onuitgesproken liefde van Sumida voor hem niet eens ziet, zo groot dat niemand ooit zal voldoen...

4,0*

Zeer knappe psychologische thriller.

Als een ramp zich voordoet, rennen enkelen de kelder binnen van het gebouw waar ze verbleven. Opgesloten voor het onbekende buiten, rijzen er steeds meer vragen en conflicten. Surtout als blijkt dat er wapens aanwezig zijn. 'Wat is er gebeurd?' 'Is het over?' 'Zijn we de enige overlevenden?' maar ook 'Wie heeft de leiding?' 'Wie heeft het zeggenschap over de voedselvoorraad?'

Enorm aangrijpend als ze de eventuele toekomst van de mensheid in hun handen hebben en ze bijna alleen maar gefixeerd zijn op interne machtsposities waardoor ze zichzelf de afgrond induwen.

Het camerawerk vond ik ook zeer prachtig, met name de scène waar men de trappen afloopt in het begin maar ook beide shots van het hoofdpersonage die toeziet naar de ravage in de verte.

3,5*

Na The Bridge on The River Kwai en Lawrence of Arabia was het de beurt aan het derde epos van David Lean. Hij die zo bekend stond voor zijn indrukwekkende decors en massascènes, zijn oog voor detail en primitieve manier van regisseren. Hij zou desnoods dagen wachten om een shot te filmen als de juiste wolk in de lucht hing.

Na de grote doorbraak van Omar Sharif in Lawrence of Arabia, kreeg hij nu de hoofdrol als Yuri Zhivago. Daarnaast speelde de bloedmooie Julie Christie de rol van Lara, een echt sterke prestatie!

Het verhaal situeert zich ten tijde van de bolsjewistische revolutie. Yuri Zhivago is getrouwd met Tonya maar is dolverliefd op Lara. Zij is de jonge vrouw die misbruikt werd door Victor Komarovsky en later trouwde met revolutionair Pasha. Deze heeft echter meer belangstelling voor de revolutie dan voor Lara. Op de gruwelijke slachtvelden van de revolutie kruisen de wegen van Zhivago en Lara opnieuw..

Het was een gewaagde keuze om de roman Dr. Zhivago te verfilmen. Het zal volgens mij minder mensen bekoren als over de oorlogsheld Lawrence of Arabia.

Het camerawerk was niet van het niveau van het 8-jaar-oudere Letyat Zhuravli maar haalde toch ook een hoog niveau.

4.5*

High Noon, een film over persoonlijke moed, individualisme, haat en massahysterie, is een verhaal die in alle tijden en alle landen voordoet. In de jaren 50 draaide tenslotte alles om de strijd tegen infiltrerende communisten, een tijd waarin lafheid en verraad overwonnen.

Deze parel is een buitenbeentje tussen alle Amerikaanse westernklassiekers en kreeg daarom veel kritiek van o.a. John Wayne zelf. Er ontstond een tegenreactie, een film waar de Amerikaan niet mocht afgeschilderd worden als een laffe : Rio Bravo.

Een klein minpuntje volgens mij was dat het gevecht tussen Kane en de vier bandieten er nogal simplistisch uitzag, maar dat kwam misschien omdat het werd voorafgegaan door een langzaam opbouwende suspense, een race tegen de klok.

Het absoluut hoogtepunt is Gary Cooper. Zijn heupaandoening vergemakkelijkte de karakterisering van Will Kane, een gebroken held met veel aanzien en bedachtzaamheid. Ook Grace Kelly, de latere prinses van Monaco, liet hier een ontzettend sterke indruk na en brak internationaal door.

4,0*

James Douglas Morrison las op zijn veertiende boeken van Friedrich Nietzsche, William S. Burroughs, Aldous Huxley en Jack Kerouac. Deze laatste heeft met zijn 'On The Road' zonder twijfel een enorme invloed gehad op HWY. Wandering, searching for a meaning.

Net als in het lied 'The End' gaat het hier om de geboorte van de sjamaan. Iemand in de maatschappij die anderen geneest, iemand met een visie die anderen de ogen wil laten opentrekken. 'Father, I want to kill you' refereert naar het afstoten van hetgeen je toegeworpen wordt. (In zijn geval : moraal, klappen en lessen van zijn vader). 'Mother, I Want to fuck you' refereert naar het begin van de geboorte. Zo opent de film met een shot op een waterval. Water staat symbool voor de baarmoeder en als Jim uit het water komt gesprongen, wordt de sjamaan geboren. Dan is er een shot op een woestijn die symbool staat voor de dood, de gevaren voor het onzinnige.

Wat volgt is de reis die The Lizard King onderneemt. Net zoals bij '2001: A Space Oddysey', waarbij de immensiteit van de ruimte aangekaart moest worden, zijn de lange stukken van enorm belang. Promotheus kwam het vuur halen bij de goden om aan het volk te geven. Jim Morrison maakt deze lange trip ook en daarvan komt ook een van de vele dimensies van het lied 'Break on Through to The Other Side'. Zijn manier van doorgeven was zijn magistrale poëzie.

If my poetry aims to achieve anything, it's to deliver people from the limited ways in which they see and feel. Real poetry doesn't say anything; it just ticks off the possibilities. Opens all doors. You can walk through anyone that suits you. If the doors of perception were cleansed everything would appear to man as it is, infinite.

4,0*

Carpe DIem

Watanabe, bijgenaamd The Mummy, werkt al decennia als zielloze ambtenaar zonder ook maar een keer vakantie te nemen. Pas wanneer hij enorm veel last krijgt van zijn maag besluit hij naar consultatie te gaan bij een dokter. De scene in de wachtzaal en in het kantoor van de dokter is al een eerste kennismaking van het uitzonderlijk acteertalent van Takashi Shimura en de genialiteit van Akira Kurosawa. Hij krijgt er te horen dat hij maagkanker heeft, oftewel eufemistisch gezegd : a mild ulcer.

Vanaf dan stort alles in elkaar en probeert Watanabe alles op een rijtje te zetten. Hij had al jaren als een slaaf voor enkele centen gewerkt om zo aan zijn einde te komen. Hij ziet de zin van het leven terug, koopt een nieuwe hoed (als symboliek voor zijn 2de leven), ontbolsterd in een partyanimal, en probeert zoveel mogelijk nog te doen in de resterende 6 maanden. Hij leert een jonge vrouw kennen waarmee hij o.a. gaat ijsschaatsen en naar de cinema gaat.

Het camerawerk is wederom prachtig van Akira. Hij weet als geen ander de kijker te raken met bijvoorbeeld de scènes met de schommel en het lied. De film wisselt met trage en snelle stukken die nodig zijn voor de analyse en bezinning van Watanabe.

Een dikke 4,5*

Een gestoorde seriemoordenaar achtervolgt jonge meisjes en worden achteraf op gruwelijke wijze vermoord, ongeveer hetzelfde concept als The Texas Chainsaw Massacre. Echter het slot was wel noemenswaardig verrassend.

Incident on and off a Mountain Road is een visueel plaatje, daar kan niet omheen. Don Coscarelli weet door het maanlicht en weerelementen als bliksem en onweer een erg griezelig sfeertje te creëren.

2,5*

Ondanks zijn mooie bibliografie, is dit nog maar mijn eerste John Carpenter. Na een tal van slechte films was Deer Woman van Don Coscarelli eindelijk een lichtpunt in de lange tunnel van Masters of Horror Vol. 1. Maar deze Cigarette Burns overtreft alles en is voorlopig de beste in de reeks.

Vanaf het begin bouwt Carpenter de spanning al op met een eerste inleiding over het mysterieuze La Fin Absolue Du Monde. Als men de film ziet, dan verandert men in moordlustige gemuteerde kannibalen. Hoe langer, hoe meer informatie men krijgt over deze film waardoor de kijker echt nieuwsgierig wordt, mede doordat Cigarette Burns gedragen wordt door dialogen.

Het is een erg origineel concept, met deze cue marks of cigarette burns. Daarom vind ik het ook een beetje jammer dat het amper 59 minuten duurde. Leuke soundtrack ook die stopt op momenten waar je weet dat er iets engs kan gebeuren.

3,0*

In het begin van de documentaire wordt je geïntroduceerd door onder andere Billy Mitchell en scheidsrechter Walter Day in het wereldje van de recordhouders van de video games. Na deze introductie ga je Billy Mitchell als groots aanzien maar ....

Dan wordt Steve Wiebe de hoofdpersoon. Een simpele leraar wiskunde, vader van een klein zoontje en iemand met een grote drang om de allerbeste in iets te worden over heel de wereld. Hij zag dat het record van Billy Mitchell in Donkey Kong al jaren niet werd geklopt, zelfs de tweede beste score lag niet eens in de buurt. Hij schafte zich een machine aan en begon het systeem van Donkey Kong te bestuderen. Naast zijn werk en rol als vader, zat hij daar dan in zijn garage te spelen.

In het begin dacht de kijker : oh nee, die gaat Billy Mitchell toch niet verslaan? Maar na verloop van tijd begin je meer en meer respect te krijgen voor Wiebe en een afkeer voor de grote Billy Mitchell...

3,5*

Het was nu al een jaar geleden dat ik Lars and the Real Girl heb bekeken. Ik had deze film 3 sterren gegeven maar na een herziening toch een half sterretje toegevoegd. Ik had mij ook mispakt omdat ik deze film oplegde met de gedachte dat het een komedie zou zijn, en aan de score te zien op MM denk ik dat ik niet de enige was.

Lars and the Real Girl is echter een heel psychologische film over een jongen met een wel heel speciale ziekte. Het is de eerste keer dat ik Ryan Gosling aan het werk zag en volgens mij speelde hij zijn rol subliem. Het is een unieke film en dus wel aan te raden.

3.5*

Na Fritz Haarmann en Peter Kürten waren zedenmisdrijven en seriemoorden een behoorlijk actueel thema in Duitsland. De hoofdrol is weggelegd voor Peter Lorre, de ijskoude, onoverwinnelijke moordmachine. Althans zo werd hij in het begin van de film afgeschilderd. Verder in de film zien we hem gewoon als een zieke, emotionele mens.

Er is enige spanning onder de burgers van Berlijn wanneer verschillende jonge meisjes een voor een worden vermist en als snel wordt er een prijs geplakt op het hoofd van de moordenaar. Bij zijn laatste slachtoffer, Elsie, won hij vertrouwen door een ballon te kopen voor haar van een blinde straatverkoper. De fout die hij maakte is een liedje fluiten die in zijn hoofd zat. De blinde man kon misschien niet zien, maar wel horen. Als de politie hem uiteindelijk op het spoor heeft, begint het bij hem wel even te knijpen.

Ik stond vooral versteld van het script, als je weet dat dit een van de eerste geluidsfilms is in de geschiedenis. Fritz Lang maakte niet veel gebruik van spraak en muziek, maar wanneer hij het deed kwam het des te effectiever over.

4,5*

Deze film heeft me echt overdonderd. Een cast, een plot, de humor, de muziek en scènes om U tegen te zeggen.

My Name is Nobody is mede geproduceerd door Sergio Leone himself en dat is duidelijk te zien aan de openingsscène in de kapperszaak. Nobody overtuigt Jack Beauregard om niet naar Europa te reizen maar de 150-koppige Wild Bunch van kant te maken. Hij is een grote fan van de oude revolverheld en ziet deze job als een mooi afscheid.

Just think of it, you'll be written up in all the history books

Nobody wordt altijd geïntroduceerd door een deuntje van Ennio Morricone die weken in mijn hoofd blijft hangen na het bekijken van de film. Het is de eerste keer dat ik Terence Hill en Henry Fonda aan het werk zag en... wat een klasbakken zijn dit?

Ik begrijp niet waarom deze western zo laag scoort, My Name is Nobody kan zich gerust meten met westernklassiekers als For a Few Dollars More en A Fistful of Dynamite.

5.0*

Moolaadé betreft twee waarden die elkaar oog in oog kijken. Aan de ene kant hebben we de oeroude traditie van de vrouwenbesnijdenis om de onderwerping van de vrouw in stand te houden en aan de andere kant de bescherming van de zwakken. Dit duel wordt uitgevochten in een klein en primitief Afrikaans dorpje.

Het mooie aan deze film is de drang naar vooruitgang, de opstand tegen de rituelen. Dit is wat volgens mij nog altijd voor veel onheil zorgt in de wereld. De invoer van moderne technologieën als radio's en televisie werden fel bekritiseerd door de ouderen. Zij, bang van het niet-arbitraire, vonden het manipulatief. Iets waar ik mee kan in komen maar wat voor toekomstperspectieven hebben die voor ogen?

Het bevat ook enkele symbolieken. De mooiste vond ik de scène waarin de brandende radio's doorspeelden die net als de vrouwen niet stil te krijgen waren.

3,5*

Zeer sterke misdaad/thriller met een enorm sterk plot. Ook de acteerprestaties waren van kwaliteit, vooral die van Tony Leung. De film kent meerdere plotwendingen en verveelt dus geen moment. Het enige spijtige, maar dat zal wel volledig aan mij liggen, is dat het soms wat verwarrend was om die Aziatische gezichten uit elkaar te houden bij spannende actiescènes

Beter dan The Departed!

4,0*

Rampzalige film.

Een carrièrevrouw gespeeld door Renée Zellweger wordt gestuurd door haar werk naar het koude Minnesota. De inwoners van het dorpje zijn natuurlijk heel simpel, behulpzaam en bijdehand zoals we dat nog nooit eerder hebben gezien... De eenzame en arrogante Lucy Hill leert een knappe sympathieke weduwnaar kennen. Ze worden verliefd en leven nog lang en gelukkig.

Bon, van het plot moet deze film het niet hebben. De humor misschien? Hoewel er bij het genre 'komedie' werd toegevoegd, heb ik geen enkele grijns op mijn gezicht weten verschijnen.

Ik ben geen fan van botoxliefhebber Renée Zellweger, en dat is bij deze film alweer bevestigd.

1,5*

Zonder verwachtingen begon ik naar Okuribito te kijken. Het is een bijzondere film die vele snaren weet te raken, letterlijk en figuurlijk. Het heeft niet alleen een droevig, diepgaand en filosofisch kantje maar kan bij momenten ook gepast komisch uit de hoek komen waardoor de film niet helemaal bedwelmt wordt onder de tranen. De cello-stukken, de final touch, maken het helemaal af. Die soundtrack blijft echt nazinderen. Ik heb zelden een film gezien met zo'n goede balans.

Daigo Kobayasi is een cellist die op zoek moet gaan naar een nieuwe baan nadat zijn orkest ermee kapt. Hij besluit met zijn vrouw naar zijn geboorteplaats terug te keren. Daar ziet hij een aanbieding 'Departures' en dacht hiermee iets te vinden in de branche van een reisbureau. Hij belandt echter bij een begrafenisondernemer (er had 'Departed' moeten staan).

Masahiro Motoki acteert fantastisch. Hij brengt de veelzijdige emoties goed door aan de kijker. Ik heb echt moeten lachen bij de opnames en de eerste kennismaking van zijn job. In het eindslot bewijst hij andermaal zijn ijzersterk acteerwerk op serieus vlak. De filosofische monologen van de poortwachter en van de weduwnaar Tsutomo Yamazaki die Daigo opleidt, kunnen je echt een krop in de keel bezorgen.

4,5*

Bij het eerste verhaal wordt de kijker diep geraakt maar deze documentaire verliest kracht naarmate steeds hetzelfde wordt verteld, ondanks er iemand wel eens in detail trad. Ik had namelijk liever ook iets meer uitleg gekregen bij het bordeel en de latere gevolgen op hun leven. Wat als iemand zich verweerde? Wat deden ze daarbuiten? Welk effect heeft dit trauma gehad op het verdere verloop van hun leven?

Toch een 2,5*

Aangezien ik al drie keer in Brazilië ben geweest, waaronder twee keer in Rio de Janeiro, heb ik een zwak voor de Braziliaanse film. Nu is het de beurt aan Orfeu Negro. Als je toekomt in Rio merk je al snel dat er een grote kloof bestaat tussen rijk en arm. Eerst rijd je voorbij de ontelbare favela's om uiteindelijk in de toeristische binnenstad te belanden. Buiten Rio is er de prachtige natuur waarbij we de Corcovado en het Jezusbeeld in de achtergrond soms zien verschijnen.

Volgens de Griekse mythologie is Orpheus de god van muziek. Als hij speelt en zingt, raakt zelfs de natuur ontroerd. Hij trouwt met de beeldschone nimf Eurydice, die kort na het huwelijk door een slang wordt gebeten en sterft. De ontroostbare Orpheus gaat naar de onderwereld om haar terug te halen. Hades is zo onder de indruk van zijn liefde dat hij Eurydice meegeeft op één voorwaarde : onderweg naar de bovenwereld mag hij niet omkijken. Orpheus kan zich niet bedwingen en zijn grote geliefde verdwijnt voorgoed.

Muziek, die ononderbroken wordt gespeeld doorheen de film, en carnaval zijn twee universele buffers voor de conflicten omtrent de sociale ongelijkheid en etnische kwesties. Zowel de rijken, de armen en de natuur leven in harmonie.

De tramconducteur Orpheus is verloofd met Mira maar wordt verliefd op een jonge, verlegen vrouw die net is aangekomen in Rio. Als snel komt de dood voorbij in de vorm van een carnavalsmasker en de mythe gaat van start. Verschillende elementen staan symbool voor de mythologische locaties en figuren. Zo is de dodenrivier een opwaaiende rivier van confetti en de veerman een nachtwaker.

3,5*

Wanneer er een wereldramp zich voordoet, blijven er nauwelijks nog mensen over op Aarde. Vader en zoon proberen te overleven in deze harde en demoraliserende wereld, ze zijn op zoek naar eten en warmte. In hun tocht naar het zuiden moeten ze waken voor andere mensen want sommigen zien kannibalisme als de enige oplossing om te overleven.

Viggo Mortensen speelt zijn rol als zieke vader, die alles zou doen voor zijn zoon en zelfs zijn laatste kogel zou gebruiken om zijn kleine neer te schieten vooraleer de kannibalen hem in handen krijgen, erg goed.

De zeer realistische beelden, de spanning en elk klein beetje hoop maken van dit verhaal een zeer meeslepende film.

3.0*

Deze klassieker verdient erkenning omdat het namelijk de eerste stille film is waarin de beelden het verhaal vertellen. De muziek van Tsjaikovski en de visionaire filmtechnieken hebben hierin een grote rol gespeeld. Ik had wel gehoopt op een iets meer uitgebreid plot van deze moralistische Scherben.

3,0*

The Slammin' Salmon is best een leuke film met het verstand op nul. Het is wel niet zo goed als Super Troopers of Beerfest maar de constante opeenvolgingen van flauwe humor en voorspelbare grappen kon me best wel bekoren.

Het plot is zeer simpel. Cleon, een ex-bokskampioen bij de zwaargewichten, runt een restaurant in Miami. Om zijn schulden af te betalen houdt hij een wedstrijd met de obers : wie het meeste geld opbrengt wint 10.000 dollar en wie het minst rendeert krijgt te maken met de kampioen. Door die voortdurende competitie tussen de obers, wordt de film eigenlijk nooit saai.

De acteerprestaties zijn natuurlijk niet van hoog niveau maar ze zijn wel op elkaar ingespeeld.

3.0*

Dit is mijn eerste George Lucas. Met een toekomstvisie als 1984 van George Orwell, Brave New World van Aldous Huxley en een beresterke acteur Robert Duval keek ik enorm uit naar deze film.

Het beeldt een samenleving af waarin emoties & liefde worden onderdrukt door drugs en camera's. Object THX 1138 lijkt de enige nog met een gezond verstand en probeert uit dit circuit te ontvluchten.

De science-fiction achtergronden, de intense scènes en het plot maken deze debuutfilm geslaagd maar ik had er eigenlijk meer van verwacht.

3.0*

Een heel typische Amerikaanse vrouwenfilm over de gevoelloze man die vreemdgaat gevolgd door vrouwengekibbel. Als het oude hulpje van Mary de situatie onder ogen ziet, heeft ze direct een antwoord klaar alsof het een oeroud stereotiep is. Soms heb ik wel eens moeten lachen en ja ... Eva Mendes is een lust voor het oog!

1.0*

Zulu, de film die Michael Caine's carrière lanceerde, biedt het verslag van een interessante veldslag uit de Britse geschiedenis.

Een kleine missiepost onder leiding van de arrogante luitenant Bromhead geflankeerd door tactisch expert Chard krijgt te horen dat 4000 Zulu-krijgers naar hen toe trekken. Met alle beschikbare middelen (zandzakken, barricades,..) en amper 100 man proberen ze de strijd aan te gaan. Na een uur uitdiepen van de achtergronden van de soldaten vallen de Zulu's heel geleidelijk aan aan. Na 2 dagen belegering houden de Zulu's het voor bekeken en tonen ze zelfs respect voor hun moed.

Zulu moet het hebben van zijn visueel sterke beelden en overtuigende acteerprestaties. Het grootste minpunt is de toch wel 'bajonet-onder-arm-dood'.

3.5*