Black Math

Een film die ruimschoots ingehaald is door de tijd.

Ik heb 2001: A Space Odyssey zo'n tien jaar geleden al eens gezien, naar aanleiding van een artikel in de Kijk, waarin HAL-9000 als voorbeeld werd opgevoerd van een (te) intelligente computer die een gevaar voor de mens is. Kan me herinneren dat ik toen ik de film uiteindelijk zag ik de uitwerking daarvan maar slapjes vond, vooral het gebrek aan spanning tijdens de confrontatie, en het slappe geouwehoer van HAL als hij wordt uitgeschakeld. Maar vooral vond ik de film oersaai.

Aangezien dit de favoriete film van Gaspar Noé schijnt te zijn en ik recent Eyes Wide Shut van Kubrick met 5* heb beloond, leek het me een mooie aanleiding om de film toch nog eens een kans te geven. Het goede nieuws is: met de muziek zit het meer dan goed. Also Sprach Zarathustra van Richard Strauss is natuurlijk een fantastisch episch stuk om zo'n hoogdravende film mee te beginnen. Wat velen niet weten is dat het stuk nog een half uur doorgaat, maar dat is eigenlijk ook best de moeite waard. Heb zelf het volledige stuk met twee verschillende orkesten gespeeld en het blijft geweldig. An der schönen blauen Donau van Johann Strauss Jr. (geen familie van Richard) is misschien wel de mooiste Weense wals ooit geschreven. Maar het hoogtepunt is de muziek van Ligeti, die werkelijk fascinerend is en een fantastische sfeer neerzet. Niet toevallig deed zijn muziek dat ook al in Eyes Wide Shut. Sterke soundtrack dus met als enige kritiek wellicht dat de muziek spaarzaam te horen was.

Ik kan me heel goed voorstellen dat men 40 jaar geleden deze film overweldigend vond, want moet je nagaan: Neil Armstrong moest z'n eerste kleine stap voor een mens, grote stap voor de mensheid nog doen, het grote publiek was waarschijnlijk grotendeels onbekend met gewichtloosheid en de gevolgen van een overintelligente computer, en zo'n tripscène zal er ook wel niet eerder gedaan zijn. Echter, ik leef in het nu en het maakt allemaal geen indruk meer. De interactie tussen mens en computer is wat mij betreft beter uitgewerkt in Ghost in the Shell, na Enter the Void maakt zo'n tripscène ook nog maar weinig indruk, en voor mij is het ook niet nodig dat Kubrick z'n scènes zo ontzettend lang uitspant om gewichtsloosheid te verkennen. Bovendien worden veel scènes zo ontzettend langdradig, wat trouwens ook geldt voor veel andere scènes die niet direct iets met gewichtsloosheid te maken hebben. Ja, ik vind het gewoon saai om een mannetje heel langzaam in of uit z'n capsule te zien klauteren, had voor mij allemaal niet gehoeven. Het maakt ook dat het plot erg mager wordt vergeleken met de lange speelduur. Toch zitten er soms nog wel mooie beelden bij, al blijven de saaie beelden met saaie statische camerastandpunten in de meerderheid.

Verder blijft het nadeel van oude SF-films dat de moderne techniek de techniek uit de film heeft ingehaald. Om Gaspar Noé er (waarschijnlijk onwillig in dit geval) met de haren erbij te slepen: De tijd maakt alles kapot. Het is te zien dat leds toen nog niet bekend waren terwijl alles er nu mee volzit en ook de schermen zien er zo verschrikkelijk verouderd uit. Ach ja, Star Wars heeft er ook last van, maar kan dat tenminste compenseren met de fun van het schieten op stormtroopers. Al komt hier ook het Chewbacca-gevoel op als ik die apen zie: overduidelijk mannen in pakken.

Aardig om deze SF-pioniersfilm na tien jaar weer eens gezien te hebben, maar de komende tien jaar hoef ik hem niet nog eens te zien. 2* voor de muziek en enkele mooie beelden, en dan heb ik het idee dat ik gul ben.

En herzien. De vorige keer had ik deze film gezien voordat ik In the Mood for Love had gezien en dat kwam het drama niet helemaal ten goede. Chow gedraagt zich namelijk in deze film nogal als een player en dat zijn voor mij meestal niet de meest sympathieke rollen, en als ik die andere film eerder had gezien had ik er wat meer begrip voor kunnen hebben. Ja, het kan ook uit deze film zelf afgeleid worden, maar de boodschap is wat duidelijker als je deze film ziet na In the Mood for Love.

Deze herziening is zeer geslaagd en niet alleen vanwege bovenstaande, ik moet zeggen dat deze keer de cinematografie me ook een stuk beter beviel. De vorige keer, ruim en jaar geleden, vond ik de SF-gedeelten er al prachtig uitzien, maar nu vond ik de gedeelten in de jaren 60 ook een stuk mooier. Sterker nog, ik vind die gedeelten ook mooier dan In the Mood for Love. Net iets verfijnder, het heeft denk ik vooral te maken met de belichting die ik wat mooier vond. Verder heb ik me deze keer niet gestoord aan hoe prominent de muziek aanwezig was, ik vond nu de muziek gewoon erg mooi.

Samenvattend slaat het drama wat beter bij me aan, al moet ik zeggen dat ik het drama in voorganger In the Mood for Love mooier vond. De cinematografie vond ik deze keer echt prachtig en daarom een flinke ophoging naar 4,5*.

Gezien de hoge verwachtingen die ik had na Ex Drummer en enkele reacties van users die ik hoog heb zitten een lichte teleurstelling, maar verder wel een goede film.

Het eerste dat opvalt is dat Mortier nog meer dan in Ex Drummer lijkt te beseffen dat film een audiovisueel medium is. De scène na de ontploffing is bijzonder sterk, al moet ik wel denken aan bijvoorbeeld The Pianist waar een soortgelijk geluidseffect is gebruikt. Bij 22 Mei blijft het hier niet bij, want de aandacht voor het geluid verslapt niet in het vervolg. Beelden zijn wat mij betreft ook prima verzorgd, wat dat betreft heeft Mortier de lat voor zichzelf niet lager gelegd in vergelijking met Ex Drummer,

De verhaalstructuur vond ik aardig. Aan het begin was het wat mij betreft nogal wazig, maar uiteindelijk is het wel duidelijk hoe de vork in de steel zit met dode mensen die rondlopen en zichzelf in flashback terugzien, waar dit eerder in de film veel minder duidelijk in beeld wordt gebracht. Daardoor heb ik toch een beetje het gevoel dat Mortier op het einde iets teveel uitlegt en bepaalde zaken toch wat meer in het midden had kunnen laten, zoals hij dat in het begin wel deed.

Maar wat vooral jammer is, is dat de personages maar matig weten te ontroeren, daar leer ik ze in ieder geval niet goed genoeg voor kennen, en hun handelingen zijn ook niet poëtisch genoeg om dit te compenseren. Het stukje Matthaüs Passion tijdens de aftiteling, wat waarschijnlijk bedoeld is om het gevoel van drama te versterken, werkte ook totaal niet bij mij, maar dit heeft ook voor een groot gedeelte te maken met de antieke opname van Günther Ramin die men heeft gebruikt en die werkelijk verschrikkelijk klinkt. Had dan de opname van Herreweghe genomen, wat mij betreft heeft die een van de mooiste opnames van de Matthaüs opgenomen, en het is nog een Belg ook.

Uiteindelijk heeft de film genoeg te bieden om te boeien, te weten het concept en de audiovisuele uitwerking, maar mist toch een beetje het gevoel voor een hogere waardering. 4*.

Zeer vermakelijk Kitano. Het ontbreken van de muziek valt op, maar is niet storend, zeker met het cheesy Satie muziekje uit Violent Cop nog in het achterhoofd.
Kitano zelf is gortdroog in deze film. Wat een ongelooflijk grote idioot, meer nog dan in zijn andere films lijkt het. Toen hij homoseksuele neigingen vertoonde in de film had ik wel zoiets van "wtf?" omdat ik het totaal niet had verwacht, het leverde hilarische taferelen op.
De beelden waren maar matig, zeker met zijn latere films in gedachten. Erg mat en het leek ook niet altijd even vloeiend te zijn. Desondanks een leuke film.

De volle mep voor dit visuele pareltje. Vanaf de eerste scene is het schitterend. Bijzonder smaakvolle decors en belichting, met als hoogtepunt de blauwe verhoorkamer met daarin de fluorescerend geel geklede gevangene. Maar er is zeker nog veel meer pracht in deze film, zoals de piramide en de raket, de danscene en de vlinder. Geweldig.

En dan lees ik achteraf dat het een film van Miike is. Dat was me helemaal ontgaan. Ik had nattigheid moeten voelen toen ik de vader uit Visitor Q rond zag lopen, maar desondanks is het geen moment in me opgekomen dat het een Miike-film zou kunnen zijn. Vergeleken met wat ik eerder van hem heb gezien (Koroshiya 1, Visitor Q, Gozu en Zebraman) is dit geheel andere koek. Visueel zoveel sterker. Leuke verrassing. De eerste keer dat ik 5* uitdeel aan een Miike, dat hij er maar meer als deze mag maken.

Erg leuk! Cyberpunk is uiteindelijk niet mijn meest favoriete genre, maar ik merk dat het vaak wel heel erg interessant vind, al is het maar omdat men in dit genre meer dan in andere genres lijkt te letten op de interactie tussen beeld en geluid. Gisteren had ik dan weer eens zin in een cyberpunk-film, en aangezien ik deze film al tijden had liggen, was het ook wel eens tijd. Alleen jammer dat ik halverwege de film moest onderbreken omdat iemand belde en zo nodig een hele klagende monoloog moest houden waarbij het niet eens uitmaakte of ik nu af en toe "ja" zei, er werd toch wel doorgepraat. Resultaat: het was inmiddels zo laat dat ik vanochtend maar het resterende gedeelte heb gekeken.

Op zich was het ook niet echt een ramp, want de film valt in twee delen uiteen, waarbij ik net ongeveer tussen de twee delen werd gebeld. De inleiding vond ik nog het sterkste, de manier waarop gefilmd en geëdit werd die duidelijk door Tetsuo is geïnspireerd. Dat het tempo daarna teruggeschroefd wordt om de kijker kennis te laten maken met de personages vond ik toch niet heel erg, er zitten toch een aantal leuke scènes tussen. Zo vond ook ik het bijvoorbeeld erg leuk om te zien hoe Pinocchio zijn naam leert, met dat geknik van zijn hoofd. Ook leuk zijn de soms compleet bizarre camerastandpunten. Verder ligt wat mij betreft de soundtrack in het verlengde van die van Tetsuo, wat mij goed bevalt. En ook hier veel aandacht voor de integratie van beeld en geluid, waarbij er evenveel aandacht voor de geluidsmontage als voor de beeldmontage is.

Dit wordt doorgetrokken in de tweede helft, waar wel het tempo flink omhoog gaat. Meer hectische beelden, meer personages die zich volledig idioot gedragen, een hoop geschreeuw. Kon me er niet echt aan ergeren, integendeel, al snap ik dat een hoop mensen hierdoor afgeschrikt worden. Het minutenlang aanzien van een schreeuwende idioot, die door de winkelstraten rent terwijl hij een betonblok voortsleept dat aan hem vastgeketend is, is natuurlijk niet iets dat de meeste mensen zal aanspreken. Dat ik er desondanks niet verveeld door raakte heeft vooral met de presentatie te maken, waardoor het toch gaat hypnotiseren. Toch zijn hierin ook de verschillen met Tetsuo duidelijk te zien. Waar in laatstgenoemde de gekte non-stop doorgaat als die eenmaal aangevangen is, zijn er hier toch ook normale beelden van een rustige mensenmassa te zijn, als voorbereiding op de beelden van de massa als de gek met z'n betonblok er tussendoor gaat rennen. Dit soort dingen maakt deze film toch wat minder intens dat Tetsuo dus zeker niet net als die film de volle mep. Lager dan 4* wil ik ook niet gaan, en dan zijn er nog maar twee opties over. Omdat het mijn ervaring met dit soort films is dat bij herziening de waardering toch omhoog gaat worden het toch 4*.

Deze film heb ik echt al jaren liggen. Ooit van mijn zus gekregen omdat ze wist dat ik fan van Amélie ben, maar ik had er om de een of andere reden niet heel veel vertrouwen in. Zal wel zijn omdat deze film niet geregisseerd is door Jeunet.

Gisteren dan toch eindelijk gezien en ik kan niet anders dan toegeven dat mijn wantrouwen onterecht was. Visueel steekt deze film toch boven het gemiddelde uit, hoewel het ook weer niet echt hoogstaand is. De film moet het vooral hebben van de structuur.

Ik moet bekennen dat ik volledig erin gestonken ben tijdens het zien van de eerste helft. Het enige dat bij me opkwam bij die cardioloog was "wat ben jij een baflul", al moet ik zeggen dat ik haar ook wel een beetje naief vond overkomen. En dan bij de tweede helft blijkt al snel hoe de vork in de steel zit, en krijgt die Amélie-glimlach ineens een totaal andere lading. Best sterke uitwerking, al vrees ik dat ik er bij een herziening veel minder aan vind, nu ik weet hoe de puzzel in elkaar zit.

Leuk dus, en leuker dan verwacht van te voren, maar ook niet veel meer dan dat. 3*.

Na Ichi the Killer is dit de Miike met de meeste kijkers op de site, maar ik had em nog niet gezien. Aardige film met saaie eerste helft, terwijl de tweede helft juist een stuk boeiender is, zowel qua gebeurtenissen als op visueel gebied. Wat dat laatste betreft wordt het pas echt mooi als ze samen op weekend gaan en met name in de balletstudio was de belichting prachtig. Ik moet zeggen dat ik wel een enorme fan ben van films waarin de kijker op het verkeerde been wordt gebracht met wat nu droom is en wat niet. Had hier wel een beetje het idee dat dat trucje werd gebruikt om het trucje, maar veel doet het nu ook weer niet af van het plezier. Ik vond het uitgangspunt ook wel aardig van een aardige en sympathieke man waarin denk ik veel mannelijke kijkers zichzelf willen herkennen, die de ideale vrouw aan de haak slaat, maar die dan niet zo ideaal blijkt te zijn. 3,5*, had meer kunnen zijn als het eerste gedeelte wat boeiender was geweest, al was het maar op visueel gebied.

Na eerst enkele juweeltjes van kortfilms gezien te hebben, is deze film een passend slotakkoord van een paar fijne paar anime-dagen.

De film begint met een schitterende rode lucht, een voorbode van de visuele pracht die verder komt. De muziek vond ik niet helemaal geweldig, maar was op z''n minst erg opmerkelijk, hetgeen ik als positief ervaar. De film heeft z'n langdradige momenten en zet vooral in op sfeer, wat een moedige keuze is. Toch had het naar mijn smaak iets compacter gemogen. Hing daarom een hele tijd op 4*, maar het einde - met name de voorbereiding op lancering, de lancering zelf en de daaropvolgende kaleidoscopische beelden die de vooruitgang van de mensheid uitbeelden - tilt de boel toch naar 4,5*.