Black Math
Ingeschreven sinds 23 december 2004
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Black Math. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.
Momo e no Tegami (2012)
Alternatieve titel: A Letter to Momo, maandag 23 april, 22:04 uur
De verwachtingen waren natuurlijk veel te hoog na het geweldige Jin-roh mede door de 13 jaar tussen die film en deze nieuwe Okiura, maar desondanks laat de film me verre van teleurgesteld achter. Wat enorm helpt hierbij is dat het genre compleet anders is, waardoor Jin-roh snel vergeten is. Beide films vergelijken lijkt me dan ook behoorlijk onzinnig.
Waarmee je deze film beter mee kan vergelijken, het werd door Prudh hierboven al genoemd, is Tonari no Totoro, al is deze film toch een stuk minder kinderlijk en heeft gelukkig daardoor genoeg eigen smoel. Toch interessant dat twee recente Japanse animatiefilms (de andere is de nieuwe Shinkai) flink geïnspireerd lijken te zijn door het werk van Miyazaki om het zo maar eens te noemen. Gevaarlijk, omdat Miyazaki toch een gevoel voor timing heeft dat nauwelijks te overtreffen valt. Dat is hier ook een beetje het manco, er gebeurt soms net wat te weinig, op bepaalde momenten lijkt het een beetje stil te vallen. Dat de humor soms iets te flauw was, hielp ook niet echt en dit alles maakt toch dat Totoro sterker op me overkomt, al is deze film visueel gezien weer een stuk sterker.
Okiura wint het wel ruimschoots van Shinkai, deels omdat hij zich veel minder vergaloppeerd wat plot betreft, maar vooral omdat deze film sfeertechnisch een stuk sterker is. De link met de Japanse folklore, natuur en platteland helpt wat dat betreft, want daar heb ik toch best een zwak voor. Mushishi is niet voor niets een van mijn favoriete series. Als er in de soundtrack dan flink aandacht wordt besteedt aan hier en daar het geluid van belletjes die rinkelen in de wind, en van natuurgeluiden in het algemeen, werkt dat voor mijn gevoel erg sfeerverhogend. De muziek verder was aardig, niet storend zoals bij Shinkai, maar ook niet bijzonder pakkend. Aftitelingsong was wel een beetje jammer.
De animatie is goed, maar is voor mijn gevoel nergens echt revolutionair. De achtergronden zijn niet zo spectaculair als bij Shinkai, maar de animatie is wel soms behoorlijk spectaculair, vooral de scène op de brug in de storm. Verder heeft Okiura wat mij betreft duidelijk het een en ander meegekregen van Oshii als je ziet hoe hij de regen laat vallen, en lichtjes in torens op de achtergrond laat knipperen. Erg sfeervol bij tijd en wijle. Af en toe zag je wel dat bepaalde objecten uit de computer kwamen, maar dit blijft tot een minimum beperkt. De film ademt vooral 2D, wat ik persoonlijk toch wat prettiger vind dan 3D. Prettig is het karakterontwerp van de personages. Ik was toch een beetje bang dat het er net zo eenvoudig uit zou zien als bij de laatste Oshii-animatie, maar dat viel gelukkig honderd procent mee. En ook wat de personages betreft: gelukkig geen 3D.
Conclusie is dat A Letter to Momo niet boven andere films in hetzelfde genre uitstijgt, maar wel een prettige ervaring kan opleveren, mits je niet teveel aan Jin-roh vasthoudt. Een dikke vette 4*.
Spider-Man (2002)
donderdag 12 april, 22:54 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Laatst op een stukje begin na weer eens herzien toen ie voorbijkwam op televisie. Ik moet zeggen dat de film in mijn herinnering toch flink wat sterker was. Destijds vond ik Spider-Man interessant vanwege het weergeven van het bestaan van een superheld met al z'n problemen op "realistische" wijze. Tussen aanhalingstekens ja, want ik zie er bij deze herziening weinig van terug. De vijanden in de film inclusief de moordenaar van oom zijn behoorlijk zwart-wit slecht, waarbij je nog kan aanvoeren dat de mens achter de belangrijkste antagonist in wezen niet slecht is, maar eigenlijk gaat de uitwerking van dit personage niet veel verder dan Dr. Jekyll and Mr. Hide. Erg karikaturaal dus, wat me niet echt de bedoeling lijkt. Het excuus is wellicht dat het een stripverfilming is. Maar dan kan je toch juist het karikaturale cultiveren? In plaats van de knipoog die de boel wat minder zwaar op de hand maakt krijgen we juist een moraallesje voor de kiezen. Erg jammer allemaal. Enig lichtpuntjes is de rol van JK Simmons, helaas maar klein. Ik zie dan toch veel liever een stripverfilming als Sin City (die ik overigens ook nog moet herzien) waarin men het karikaturale juist cultiveert.
Audiovisueel stelt de film ook erg teleur bij herziening. De soundtrack is bij tijd en wijle behoorlijk bombastisch, niet bepaald my cup of tea. De actie ziet er soms wel erg computergeanimeerd uit, zeker als Spider-Man door de stad slingert en hij niet in close-up gefilmd wordt. Maakt allemaal dat ik op een zeer nipte 1* uitkom.
WALL·E (2008)
Alternatieve titel: Wall-E, maandag 9 april, 21:48 uur
Onverwacht toch erg leuk. Onverwacht, omdat films van Pixar me over het algemeen niet echt liggen. Vaak is de vormgeving verre van mooi en moet de film het hebben van de humor die totaal niet bij me aanslaat.
Het hoofdthema van deze film, de liefde tussen/van robots (en wat breder gezien: gevoelens van robots) is wel een beetje een riskant onderwerp, omdat er al zoveel films en series over gemaakt zijn. Ik moet alleen al denken aan A.I., Chobits, Time of Eve, Ghost in the Shell (de serie) en Rain Town, waarbij de uitwerkingen uiteenlopen van verschrikkelijk slecht tot zeer interessant en/of ontroerend.
Deze film mikt duidelijk op ontroerend en faalt niet zoals A.I. dat een melodramatische tranentrekker is, maar is ook verre van subtiel. Hier wringt af en toe het schoentje, want in sommige scènes lijkt men toch wel erg op effectbejag uit te zijn. Natuurlijk geldt dit in zekere zin voor elke film, maar hier voelt het onnatuurlijk aan. Het is net als met moppen uitleggen, dat verstoort het humoristische effect. Zo is het ook met gevoelens uitbeelden: graag niet al te dik er bovenop. Desondanks een aantal geslaagde scènes, met name de ruimtedans met de brandblusser.
Humor is ook hier niet altijd aan mij besteed, maar toch bij tijd en wijle kunnen lachen. Maar toch, ook hier een aantal flauwigheden, die de film bij absentie beter hadden gemaakt.
Opvallend was de HAL-parodie, die wat mij betreft minder stompzinnig is neergezet dan het origineel in 2001: A Space Odyssey. In dit verband is de muzikale referentie in de vorm van muziek van Johann en Richard Strauss (geen familie) aardig. Verder is de muziek noch in positieve zin noch in negatieve zin opgevallen.
De film mag niet perfect zijn omdat hij verre van subtiel is en ook soms iets te moraliserend, toch laat hij me met een prettig gevoel achter. 3,5*. De beste Pixar tot nu toe dus.
