tovenaar

Visueel toch echt het meest wanstaltige product dat ik in tijden heb gezien. Alleen een dènderend verhaal had deze film nog kunnen redden, maar op zo'n zoveelste fantasybrabbel lig ik in eerste instantie al niet te wachten. Hopen dat deze techniek voorlopig even niet gebruikt gaat worden en pas weer uit de kast wordt gehaald als het echt geperfectioneerd is. Anders die deur stevig dichtlaten.

Één groot herhalingsfestijn. Na 10 minuten is de film voorbij en krijg je als kijker deze nog 130 resterende minuten voorgeschoteld, met als enig verschil dat Kitano ouder wordt. Kitano vecht, Kitano verkracht, Kitano is een asshole... en aan het einde van de film: Kitano is nog steeds een asshole. Een ontwikkeling van niks en dat is de grootste das die deze film om heeft.

Elke film over tijdreizen moet een aantal scenario-valkuilen zien te ontwijken. Los Cronocrímenes weet de meeste daarvan makkelijk achter zich te laten, maar in de pogingen de puzzle in elkaar te passen, is er één over het hoofd gezien. Het scenario zit zichzelf een beetje in de weg, wanneer blijkt dat we zo ongeveer 3x volledig dezelfde film zien in maar 88 minuten. Dat effect werkt de eerste keer nog wel ok, daarna had ik het wel gezien en was het wachten tot alle gebeurtenissen nogmaals en nogmaals en nogmaals de revue waren gepasseerd. Zo pleegt de film zelfmoord, door er onbedoeld een uiterst voorspelbare 2e helft van te maken. Zonde.

De volgende keer het grote plaatje niet uit het oog verliezen en alles komt goed. Lekker luchtig is de film wel, af en toe ook nog lollig en spannend. Middelmatig eindresultaat, waar wel meer in had gezeten.

Vlamingen kunnen filmisch bijzonder zomers uit de hoek komen. Zo zeker ook in dit treffend portret van vrienden in een zomer vol wringen, dringen en swingen. Nieuwe verf pakt niet op oude verf, mooi. Constant opvallend perfect ritme, af en toe confronterend, vaak grappig en lief.

Briljante zet trouwens die 2 Jef Neve edits, hebben direct de juiste feel, zonder corny te zijn. Ik wil meer van dit, veel meer. Zeker nu het lekkere weer er aan komt. Films die niet gemaakt zijn om op doeken te projecteren, maar op een strak blauwe lucht. Ik kijk uit naar Felix' volgende.

Hmm, nee dit was hem niet. Had er toch wat van verwacht met Clark, Noé en Barney. Noé en Barney slaan de plank nog raakjes, maar Clark en de resterenden knallen er toch volledig naast. Gaspar wint, Barney staat op het podium, maar de rest doet niet mee om de prijzen. Toch veelal slap en inspiratieloos. De makkelijke weg, waar een moeilijkere toch de voorkeur van mij zou hebben in deze.

Niks nieuws, veel goeds. Natuurlijk veel gelijkenissen met een bakje andere films, TCM en Sheitan voorop. Die basis snuift Gens op, filmt en edit vervolgens sterk zijn verhaal en dompelt die hele film onder in een flinke emmer smoezelige rotte modder. Na wat maanden geweekt te hebben in dat vieze mengsel is de film voorzien van de juiste look, hét sterke punt van Frontiere(s).

Genoeg rare geflipte lui om de film tot het eind entertaining te houden, genoeg viezigheid om de gehele zit jeuk te krijgen. De cleane muziek zit helaas af en toe wat in de weg, een wat meer gedurfde schurende soundtrack had de film van meer punch kunnen voorzien. Nu lijkt het toch vooral of de muziek compleet los van de film in elkaar is gezet door een random soundtrackmannetje, zonder de film gezien te hebben. Gemiste kans, hier loopt Gens een fijne dosis kracht mis.

Wanneer komt het nieuwe Franse horror fenomeentje?

Ik heb iets met IJsland... ondanks dat ik er nog nooit geweest ben. Verklaring? Waarschijnlijk vanwege het feit dat er opvallend veel goede muzikanten vandaan komen en dat ik van mijn favoriete fotografen zonder moeite een compleet IJslands elftal kan opstellen. IJsland is voor mij een soort plek waar creativiteit, rust en intrinsieke schoonheid altijd bovenaan de agenda lijken te staan. Alsof het daar bij wet verplicht is dat je mooie dingen moet maken. Zal het dan toch die unieke omgeving zijn die iedereen zo inspireert om fantastische producten te maken?

Heima laat die mooie plek in ieder geval heel fijn zien en houdt alle mysterie makkelijk in stand. Een lekkere slice of Iceland, aan elkaar gebreid door de bandleden van Sigur Rós. Het versterkt elkaar allemaal zo fijn dat ik kippenvel niet kan onderdrukken. Gepassioneerd gedaan, beeld, geluid, alles.

En ach, laat dit dan maar een VVV –filmpje zijn, als je dat dan zo sfeervol weet te doen, van zo’n geweldig geheel, dan hoop ik nog veel gelijksoortige VVV-filmpjes te kijken in de toekomst.

Timothy Olyphant, moest hij een meedogenloze, nietsontziende supermoordenaar voorstellen? Ik ken de games niet goed, maar ik kan me niet voorstellen dat het in de games ook zo lijkt alsof hij alles daarvan níet is. Raar gecast figuur die de hele film een fikse voetveeg geeft. De rest van de barcode-club trouwens nét zo, moesten dit nu killers voorstellen die vanaf hun eerste levensjaar hiervoor getraind zijn? Ik zou bijna witte zakdoekjes tevoorschijn toveren voor de falende trainers.

Lichtpuntjes in fijn kleurgebruik en strakfilmerij schijnen soms -gelukkig- wat door, maar verder trekt de film onopvallend voorbij. Als je dan toch weer een film wil maken over een superhitman die via een complotje of 4 door verschillende organisaties achtervolgd wordt, zorg er dan voor dat je wat extras uit de montage-, camera- of scenariomand meegraait alvorens je besluit dat je film af is.

I am Legend lijkt een film met een warrige regisseur aan het roer. Veel van het budget is gestopt in een leeg New York en een stampvolle brug en vooral het lege NYC is daardoor een grandioze uitblinker, de stad die altijd leeft is een stad geworden die altijd stil is. Voor New Yorkers lijkt me dit een ontzettend vreemde gewaarwording, knap gedaan. Will Smith doet verder niet veel fout als last man standing, maar Lawrence is vergeten het CGI-team scherp te houden. De wezens zien er in het donker nog zeer freaky en Cunninghammy uit (vooral als hij zijn hond wil redden en de slapende (?) zombies in een kringetje staan), maar bij daglicht is dat allemaal een stuk minder goed. Vooral de bewegingen zijn onnatuurlijk en de close-up van die héle boze dude verraadt de afwezigheid van echte specialisten.

Het gaat een tijd lang allemaal meer dan goed, maar vanaf dat de Fresh Prince op een wel zeer miraculeuze wijze gered wordt door een vrouw en een kind vliegt de lol er allemaal wat af. Het idee dat er nog makkelijk meer mensen in de buurt in leven kunnen zijn, begint het wat te verpesten, maar als het einde van de film in zicht komt verdwijnt de glans compleet. Door dit einde oogt het alsof de maker door al z’n bedrijvigheden om NYC leeg te krijgen, vergeten was wat hij uiteindelijk wilde zeggen met deze film. Hij heeft het er nog met de haren bij gesleept, maar het komt allemaal zo uit de lucht vallen dat het de aansluiting met de rest van de film niet kan vinden. Bedroevend einde zo. De film had best wat beters verdiend.

Bizar dat een film als deze met foeilelijke word-art opent. En niet één keer, maar alles wat aan letters verschijnt is even erg. Lastig om met zulke wanstaltigheid direct lekker in de film te glijden.

Penn heeft wel een fijne structuur gevonden, die het ritme van de film absoluut ten goede komt. Aangevuld met goede locaties en goed spel van Emile Hirsch (het uiterlijk van Jack Black en Leonardo di Caprio in de mix), is de film al een flink eind op weg. Rare keuzes van de makers laten Into the Wild helaas regelmatig uit de bocht vliegen. Waarom Hirsch een paar keer recht in de camera laten kijken? Doet absoluut afbreuk aan het "alleen op aard" gevoel. De muziek staat me ook flink tegen, dat eindeloze gejengel van een oude vent is in die 2,5 uur echt erover. De film probeert ook nét wat teveel te vertellen.

Had meer kunnen zijn wanneer dit verhaal wat serener was verfilmd. Leek mij een perfect verhaal voor een dromerige van Sant bv. Penn doet het ok, maar moet wat meer doseren.

(en Marcia Gay Harden blijf ik een verschrikkelijke actrice vinden)

Waar het in het begin allemaal nog redelijk mysterieus is en je zelfs getrakteerd wordt op een aantal mooie shots met binnenvallende mist, is daar na een goed half uur niets meer van over.

Na de eerste ontmoetingen met de 'mist' vervalt de film in compleet oninteressante machtspelletjes, onnozele discussies en vooral een volstrekt irritante preek die de rest van de film, tot een verlossend buikschot, blijft duren. Beetje vreemd ook waarom dit méér dan twee uur moet duren, een 90 minuten-grens had de film al veel goeds opgeleverd.

De verwijzingen in de eerste 10 minuten naar de jaren 80-flicks van Carpenter en Raimi geven de film in het begin een leuk sfeertje mee, maar uiteindelijk lijken ze vooral een excuus te zijn voor het feit dat de mistbewoners er zo schandalig matig uitzien.

Een film die in deze tijd absoluut niet meer kan overleven en ondergesneeuwd wordt door veel betere soortgenoten.

Helaas.. Als je die prachtige locatie tot je beschikking hebt en een dergelijk mysterieus verhaal hebt uitgekozen, dan moet er meer uit kunnen komen dan dit. Het walmende zompige moeras daar aan de Donau, met overstroomde landschappen, laagstaande zonnen en drassige eilandjes had prachtig vastgelegd kunnen worden, maar helaas niet op DV. Vanaf seconde 1 is het duidelijk dat dit niet uit de verf gaat komen. Veel te houterig, te bleek, te DV. Het matige camerawerk komt duidelijk naar voren in een lang uitgesponnen shot langs eindeloos veel roeibootjes. Op de juiste manier zou dit een fantastische scene zijn, maar met zo'n handycam blijven de bootjes vooral erg steriel en ver wegjes. Een film die compleet niet werkt, in eerste instantie door de materialen die gebruikt zijn, in tweede instantie door flink wat andere zaken, waar ik het dan misschien een andere keer wel over ga hebben, of niet.

Hmmwuuoaah. De film liep in de stukken met Will en Maggie best lekker, maar haaks daarop staan de stukken met Emma Thompson en die koningin. Emma Thompson, volledig in typetje-modus en Queen Latifah, in haar meest vlakke rol die ze ooit zal spelen, werken in elke scene de film tegen. Jammer van het geheel.

De 'tellende' visuals zijn lekker fris meedeinend in beeld gebracht en zorgen voor een fijne introductie. Natuurlijk gaat alles een beetje te snel (de relatie, de verandering en vooral zijn beslissing om vrijwillig dood te gaan, etc), maar het past wel binnen het ritme van de film. Zonder de mindere stukken met de 2 tobbende dames was dit een fijne feelgoodmovie geweest, nu blijft toch een ietwat wrang smaakje achter.

De zoveelste highschool comedy met drank, vuilbekkerij, meisjes, feestjes, etc... maar het is er wel een die wérkt. Flink tempo en flink veel geslaagde one-, two- en threeliners. Michael Cera is de perfecte net iets te sociaal-onhandige jongen, Jonah Hill is dan weer de perfecte jonge versie van Seth Rogen.

Leuk voorbijrazend grappig geheel dat gek genoeg de echte flauwigheid goed weet te vermijden. Gezellige film.

Van de bovenstaande plot uitgaande, verwachtte ik een losgeslagen wraakfilm. Het verhaal is namelijk een typische vrijbrief om in typische Miike style helemaal los te gaan. Slechte gok, want dit is zowat de meest kalme film van hem die ik gezien heb. Vrij steriele look door de gebruikte filters, maar vaak nog steeds wel herkenbaar (messteken in plastic zakje). Het grote probleem bij Sun Scarred is dat hij gewoon saai is. Te lang, te veel speelduur voor een te klein verhaal zonder dat dit opgeleukt wordt door échte Miike ongein.

Umfeld is een grandioze bom van audiovisualiteit die de heren Jochem Paap en Scott Pagano hebben gecreëerd. Deze ‘film’ blaast bijna een uur lang een berg aan industrie, abstracte organismen, Rotterdamse havens, vleesgeworden Autechre album covers en minder definieerbare hectiek dwars door je heen. Abstracte, verfijnde muziek, gemaakt door Paap (Speedy J), vliegt in 5.1 surround door je kamer, terwijl het wordt begeleid door Pagano’s visueel hectische glitchwerk.

De mensen die genoten hebben van de Gantz Graf of de Neurve clips gaan hier een hoop plezier aan beleven. Waar Umfeld voor mij een stap voorwaarts zet is dat voor het eerst een dergelijke visualisatie het statische compleet achter zich laat en vloeiend, maar oooh-zo-scherp, all the way gaat. Soms Geiger, soms Escher, maar uiteindelijk vrij uniek.

Typisch een product waar de gemiddelde mens je voor gek voor verklaart wanneer je dit rustig op de bank aan het kijken bent. Ze kunnen me wat, dit is VET met een hoop hoofdletters. Het kan niet anders dan dat de Cunninghams en Devine's van deze wereld uit hun dak gaan bij het zien van dit. De kwalitatief dik hoogstaande muziek van Speedy, die voor het eerst een écht 5.1 product in de markt zet, smelt zó fijn samen met Pagano’s zeer vrij interpreteerbare visuals dat dit toch echt een soort van mijlpaaltje is.

De DVD is voor 25 euro te koop, maar een gratis versie (met wat restricties ten opzichte van de DVD) voor de wat voorzichtigere mensen is te downloaden op http://www.umfeld.tv. Dit ding gaat gewoon verder.

Nou vooruit, 2 stills dan: