Ingridd

Ik vond deze film meer passen in de categorie psychologisch drama, alhoewel de martelscènes daarvoor waarschijnlijk te heftig zijn (niet voor de koelbloedige martelhorror kijker heb ik begrepen). De reden waarom ik deze film wilde kijken was n.a.v. de recensies die ik hier las dat de vader wraak gaat nemen op de verkrachter en moordenaar van zijn dochtertje en ik was erg benieuwd hoe dat uitgewerkt zou worden.
De film laat goed zien dat de vader de eerste paar dagen compleet verdoofd is (logisch na het verlies van zijn dochtertje). Daarna lijkt het alsof het steeds meer tot hem doordringt wat er is gebeurd en dat komt erg hard aan. De pijn van de vader kwam daardoor bij mij veel harder binnen dan de fysieke pijn van de dader. Wat ik sterk vond was dat op een gegeven moment duidelijk werd dat de vader bovenop de pijn van het verlies daarbij ook nog eens een schuldgevoel had wat enorm zwaar op hem drukte en de emoties en frustraties die daaruit voortvloeien reageert hij af op de dader. De wending in het verhaal met de andere moeder vond ik ook totaal overbodig. Op een gegeven moment is de vader finaal de weg kwijt en hij kan het niet accepteren dat er ook mensen zijn die hem niet steunen in zijn daad en dan gaat hij té ver. Ergens vraag ik me ook af of het niet was om zichzelf te overtuigen omdat daardoor zijn eigen twijfels werden aangesproken die hij niet kon accepteren..al met al een goede film met sterke en minder sterke scènes.