goongumpa

Prima film; niet verwacht na Mortiers knap gemaakte, maar doodvermoeiende debuut Ex Drummer. Fantastisch gefilmd (de steadicam-opening is super) en sterk geacteerd - die Sam Louwyck heeft toch een geweldige karakterkop. Geluid en muziek vallen ook op in positieve zin. Het script is af en toe een beetje mager en er zijn enkele dode momenten, maar verder is dit gewoon erg goed.

"I'm being postmodern, before it's fashionable!"

24 Hour Party People is nogal een postmoderne 'meta'-film, met een hoofdpersonage dat voortdurend de vierde wal breekt, beseft dat hij een personage in een film is, weet wat er nog gaat gebeuren etc. Klinkt als Godard-materiaal , maar Winterbottom gaat er een compleet andere richting mee uit.
Hij heeft er namelijk een luchtige, sympathieke film van gemaakt. Vol relativering, met een leuke ongepolijste (soms expres amateuristische ) look en een heerlijke laid back sfeer. Een gezellig, vriendschappelijk rommeltje , net als de hele Madchester-cultuur zelf.
De boodschap van de film is duidelijk: hoogmoed komt voor de val. Een mens kan soms vliegen, maar moet altijd ooit neerstorten. Al wat je kunt doen is opstaan van de val, zoveel mogelijk genieten en bovenal trouw blijven aan jezelf en je idealen.
"When you have to choose between the truth and the legend, print the legend", zegt Coogan. Voor de historische feitjes moet je dus een andere film gaan kijken. Als je de sfeer en de tijdsgeest echter wil proeven, zit je met deze film wel juist.

Extreem intrigerende film. Zwaar surrealistisch en symbolisch, over veranderende interpersoonlijke relaties, (mis)communicatie, de positie van de vrouw en vooral identiteiten en identiteitscrisis.
Doet inderdaad denken aan Bergman, vooral aan Tystnaden en Persona.

Het geheel begrijpen doe ik ook (nog) niet echt, maar een deel van de symboliek zie ik wel.

Freud zegt dat een mens uit 3 personen bestaat: de ego (roze) [in het begin Pinky, later Millie], de Über-ego (geel) [in het begin Millie, later Pinky] en de Id (het onderbewuste / blauw / water) [Willie].
De 3 vrouwen zouden dus allemaal aspecten zijn van 1 persoonlijkheid (denk ook aan de vele spiegels en de tweeling)...
Één zelfde vrouw in 3 verschillende levensstadia.

Ook veel over de onderdrukking van de vrouw door de man. Denk aan de onderwaterschilderijen: eerst is het telkens dat gespierde, dominante mannetjesfiguur die de vrouwen onderdrukt; later wordt het een gespierde vrouw!
Op het laatste zegt de sherrif: "erg van het ongeluk met Edgar... Hij was zo goed met wapens." Hieruit zou je kunnen afleiden dat de vrouw Edgar (de man) vermoord heeft, en geëmancipeerd is?

Zoiets misschien? Maar er zit beslist nog veeeel meer in.

(Neo-)noir is een van mijn favoriete genres, en als het zich afspeelt in Californië zit het al helemaal goed. Dit vond ik dan ook een prima film. Helemaal gebalanceerd is het niet, het verhaal kraakt soms wat en er zitten een aantal dode momenten in, maar daar tegenover staan een paar schitterende scènes (m.n. de twee ontzettend spannende eindconfrontaties), prachtige cinematografie en een algehele fijne sfeer. Bridges is uitstekend als ex-detective met een zwaar geweten, op zoek naar verlossing, Arquette en Garcia doen het ook verdienstelijk.
Zoals Filmkriebel al aangeeft ligt de klemtoon fel op het alcoholprobleem van Matt, wellicht omdat Hal Ashby zelf heel zijn leven geworsteld heeft met een alcoholverslaving.