goongumpa
Ingeschreven sinds 8 oktober 2009
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van goongumpa. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.
Lovers of Hate (2010)
zaterdag 26 mei, 11:33 uur
Het verhaaltje kort uitgelegd: Rudy leeft in zijn auto nadat zijn vriendin Diana hem het huis heeft uitgezet. Zijn broer Paul, gespeeld door Alex Karpovsky (Beewax, Tiny Furniture), is een schrijver van Harry Potter-achtige fantasieverhalen. Paul nodigt Diana uit naar zijn verblijf, een grote villa in de bergen, waar ze een affaire beginnen. Ondertussen is Rudy ook naar de villa gekomen, waar hij om de een of andere reden stiekem blijft rondhangen. De rest van de film zien we hoe Rudy Paul en Diana bespiedt en wat rotstreken uithaalt (schijten zonder door te spoelen en zo).
Stilistisch is deze film een amateurwerkje. Alles is digitaal geschoten, zonder veel aandacht aan de shots te besteden. Ook de muziek is meestal ongepast en lelijk. Nu, er zijn wel meer mumblecorefilms die er (op z'n zachtst gezegd) niet mooi uitzien. Op zich vind ik dat niet zó erg, maar dan moet er inhoudelijk wel iets te beleven zijn. En dat is hier niet het geval.
Het grootste probleem is dat de personages geen inhoud hebben en geen ontwikkeling doormaken. Rudy is een verbitterde klootzak aan het begin van de film, en op het einde is hij nog precies dezelfde. Karpovsky (kan nog een grote worden) probeert er wel wat van te maken, maar zijn personage Paul heeft geen enkele inhoud. Het enige dat we van hem weten, is dat hij een beroemd schrijver is en verliefd op Diana. Diana is nog het meest interessante personage, omdat ze twijfels en schuldgevoelens heeft. Echter, uiteindelijk blijkt zij slechts een plot-device te zijn om de concurrentie tussen de broers duidelijk te maken.
Een ander punt van kritiek, is dat de film heel erg stuurloos is. Er wordt opgebouwd en opgebouwd, en als kijker zit je te wachten op een confrontatie of ontwikkeling... Die er nooit komt.
Ook qua genre is de film besluiteloos. Er zit redelijk wat komedie in de film, met een paar best geslaagde grapjes, maar ook veel flauwigheden. Uiteindelijk lijkt de regisseur toch vooral een drama voor ogen gehad te hebben, maar op dat vlak overtuigt het al helemaal niet. Op een paar vreemde momenten, die compleet uit de lucht komen vallen, gaat de film ook de thriller-tour op.
Concurrentie tussen twee broers (of zussen) kan een heel interessant thema zijn, maar dan moet er wel een conflict en ontwikkeling plaatsvinden. De motieven van de personages moeten begrijpelijk zijn, of ten minste duidelijk. Hier zien we gewoon 2 broers die elkaar pesten. That's it.
De totale ondergang wordt de film bespaard door een redelijk eerste kwartier, degelijke acteerprestaties en een paar geslaagde grappen. Maar de moeite is het niet. Deze kan je gerust overslaan.
Code 46 (2003)
maandag 21 mei, 1:20 uur
Op alle vlakken een erg mooie film, maar op een heel subtiele, ongedwongen manier. Zeker qua stilering. De steden worden prachtig in beeld gebracht en zien er echt sfeervol, exotisch en futuristisch uit. De montage is ook ijzersterk, mooi aansluitend bij de muziek. (Behalve dat ene Coldplay nummer dan wat mij betreft, een band waar ik een hartsgrondige haat voor heb.)
Het verhaal is eerder klassiek, geen 'billion dollar idea', maar de sterke manier van vertellen, goede dialogen en het ijzersterke samenspel zorgen ervoor dat alles heel erg goed overkomt.
Erg van deze film genoten.
Boxcar Bertha (1972)
vrijdag 18 mei, 23:10 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Meer dan behoorlijke film, al merk je wel dat het tegen een klein budget, op een korte tijd geschoten is. Ook is het een en ander duidelijk noodgedwongen geïmproviseerd op de montagetafel, met als gevolg soms rare cuts en beelden die enkel als overgangsmiddel dienen.
Toch zijn er ook best veel mooie vondsten te bespeuren, heeft de film een leuk tempo (ondanks een wat slepend laatste halfuur) en een goede cast.
Het einde is vrij raar. De jezus-aan-het-kruis-symboliek zorgt voor wat mooie beelden maar werkt verder een beetje lachwekkend, en de zwarte die de kruisigers neerschiet lijkt er vooral ingestopt om de film toch maar een beetje exploitation-value mee te geven.
In zijn geheel toch leuk om eens gezien te hebben.
Mishima: A Life in Four Chapters (1985)
Alternatieve titel: Mishima: Een Leven in Vier Stromen, woensdag 2 mei, 12:19 uur
Een film die begint met de woorden: 'Francis Ford Coppola and George Lucas present... A Paul Schrader film', wekt toch meteen bepaalde verwachtingen. 'Mishima' is degelijk, maar lost deze verwachtingen toch niet helemaal in. Het is een vrij afstandelijke prent, die me nooit echt kon grijpen of verrassen. Wel wordt er een duidelijk beeld van de persoon Mishima geschetst en is het acteerwerk prima, evenals de Philip Glass-soundtrack.
Visueel had ik er eerlijk gezegd meer van verwacht. De stijl die gebruikt wordt voor de delen in het heden is onopvallend. De kleurrijke studiobeelden die zijn schrijfsels uitbeelden vallen wèl op, maar zelden in positieve zin. Alleen het statische zwart-wit filmwerk in de stijl van films uit de late jaren '50 / vroege jaren '60 vond ik echt geslaagd.
Schrader heeft betere dingen gedaan.
Fury, The (1978)
vrijdag 6 april, 16:36 uur
Gisteren herzien en weer de volledige speelduur aan het scherm gekluisterd gezeten. Fantastische film, een beetje een combo tussen Carrie (bovennatuurlijke elementen) en Blow Out (paranoia).
De typische beeldtaal van DePalma is weer ruimschoots aanwezig, daarenboven overstijgt deze film zijn genregenoten ook door de geloofwaardige karakterontwikkeling en het sterke acteerwerk. Vooral Douglas is fenomenaal, zeker in de momenten waarin zijn gevoelige kant naar voren komt (het verhaal dat hij vertelt over zijn zwemwedstrijd met zijn zoon is prachtig).
De lange slow-motion scène waarin Gillian ontsnapt is geniaal, cinema op z'n puurst. Een enorm complexe en lange choreografie, waarin van alle dingen tegelijk gebeuren; toch glashelder verteld. En dat zonder geluid (enkel muziek). Dit is het soort scène waardoor DePalma zich voor mij bij de allergrootsten bevindt.
De conclusie is erg zwart en deprimerend, en past dan ook precies in de tijdsgeest. Het allerlaatste shot is dan weer heerlijk 
.
