blurp194

Onevenwichtige film, die begint als ietwat platte komedie maar dan afslaat naar een drama - en dat komt het geheel niet ten goede vind ik. Wel indrukwekkend geacteerd door Milla Jovovich.

Gemma Arterton kende ik alleen van die enorme reclameborden langs de snelweg - en daar vind ik haar nou niet echt mooi op staan...
In deze film komt ze een stuk mooier uit. Maar de film gaat niet alleen maar over Gemma, of beter gezegd, Tamara - het is een leuke komedie met roddel en achterklap in een klein Engels dorpje, met een stapel suffe intriges volgens de oude structuur van 'a comedy of errors'. Met een subtiele humor, waarvan je niet de hele tijd slap van het lachen bent.

En dus best leuk. En, Stinissen zegt wel terecht dat je deze film na het zien gelijk weer vergeten bent... maar, er komt na een maandje of wat bij mij ook vast wel weer iets van terug, zoals 'ohja, dat grappige filmpje dat ik toen gezien had'.

Geniale film, waarin stevig de draak wordt gestoken met de idioterie van de kunstwereld. Met een aparte humor waar je tegen moet kunnen - zo niet, dan zal het een lange zit zijn. Vinnie Jones is geniaal als maffe kunstenaar.

Geen film om even luchthartig te gaan zien - als je je een beetje inleeft moet je af en toe de tranen wegbijten, zo hard is dit verhaal. En zeker in de eerste helft lijkt het ook volslagen uitzichtloos - en het geheel is nog des te naarder omdat je weet dat dit soort dingen echt gebeurt - en nog wel erger ook.

Heel indringend gefilmd - en daardoor wordt het nog schrijnender. Claude Legault en Robert Naylor dragen de film, en doen dat zo goed dat je vergeet dat je naar een film kijkt. Zeker door Robert Naylor echt onwaarschijnlijk knap geacteerd.

Suffe romcom met een beetje te weinig humor wat mij betreft - en de humor die er in zit is vaak meer nog de situaties dan echte grappen, dus brullen van het lachen is het niet echt. Dat wordt dan wel wat gecompenseerd door Jennifer Garner en dat maakt het geheel nog net genietbaar.

Tsja.

Als rampenfilm niet onaardig, en de special effects zijn ook wel mooi gedaan. Maar het duurt wel echt rijkelijk lang. En gottegot, wat een drama maken ze er aan het einde van. Om misselijk van te worden.

Leuke rolletjes voor Woody Harrelson en Danny Glover. Maar da's toch echt niet genoeg om drie uur voor uit te zitten.

Ik begin me de laatste tijd steeds meer te ergeren aan alle trucjes met de chronologie. Het lijkt erop alsof haast geen enkele film gewoon bij het begin begint en dan een verhaal vertelt tot het einde.

Deze film maakt er een soort lappendeken puzzel van, waardoor het geheel warrig wordt. En wat voegt dat toe? Dat een in essentie simpel, alledaags verhaal zonder diepgang uitgerekt wordt tot een film van 124 minuten. Op zich knap, zonder dit perspectief zou het helemaal een plat verhaal zijn gebleven, maar toch knaagt de vraag bij me wat het nou eigenlijk toevoegt. Want ik vind de film toch vooral een tobberig, langdradig ding wat me niet echt raakt; het gepuzzel met de chronologie maakt het net iets minder saai om de tijd uit te zitten, maar geeft me niet een gevoel dat ik met iets zinvols bezig geweest ben.

Aan de positieve kant dan de echt heel goede acteurs die ook nog eens goed op dreef zijn. Zoals al vaak genoemd, Naomi Watts laat hier echt een heel indrukwekkende rol zien - en ook prachtig overtuigend zoals ze er de ene keer fris en gezond uitziet, en in het andere shot op haar tandvlees loopt. Daar werkt de lappendekenchronologie dan weer wel heel goed voor, het contrast wordt er elke keer bij je ingeramd.
Sean Penn en Charlotte Gainsbourg zijn wat minder sterk aanwezig - relatief dan, nog steeds heel indrukwekkend gedaan. Benicio del Toro - met een heel nare man om te spelen - is dan wel weer een soort oerkracht die over de film heen ligt. En Melissa Leo - Benicio's vrouw, in de film, verdient ook een vermelding, kleine rol maar wel sterk aanwezig.

Maar terug naar de inhoud van de film... waarbij me achteraf het gevoel bekruipt dat er toch een heleboel dingetjes in het verhaal wel wat meer aandacht verdiend hadden. Bijvoorbeeld, de beweegredenen van Mary worden me echt niet duidelijk - eigenlijk blijft haar rol helemaal wat onderbelicht. En ook de reden waarom Cristina eerst geen klacht indient - of dat trouwens relevant is betwijfel ik, het gaat tenslotte niet om een deukje in een bumper maar om drie doden - maar later Jack dood wil zien blijft wat onduidelijk.

Hier op de Engelse Wikipedia staat voor de liefhebbers van een helder chronologisch verhaal een makkelijk leesbare samenvatting van het plot. Met spoilers.

De uitsmijter in de film, de verklaring van de titel, doet me onstuitbaar denken aan een aflevering van een stereotiepe Amerikaanse jaren-70 tv serie, waarbij de moraal er nog even ingestampt wordt aan het einde. Echt jammer, alleen dat stukje al kost de film een volle punt van mijn stem.

Wat een prachtig visueel sprookje is dit. Als je een gewoon verhaal en een gewone film verwacht, zal je teleurgesteld worden. Maar wat een mooie vertelling is dit evengoed - en zouden we niet allemaal eigenlijk een kanon willen, om dat om willens af te schieten als het niet helemaal precies naar wens gaat met onze geliefden. Mis zelvens - maar dennoch mei een vrie beetjen schrik, t'is algander om ons te horen maken. Zo moet je het verhaal, de hele film ook zien - het vertelt een eigen verhaal, in een eigen taal die nog nergens gehoord werd, en die we niet helemaal verstaan.

Ik heb echt genoten van deze prachtige film.

Spannend.

Het originele verhaal begint al in een bevreemdende en beklemmende sfeer, en dat wordt best goed uitgesponnen. En af en toe is het ook best eng. Misschien nog net niet geloofwaardig, maar pas een tijdje na de film begint dat door te komen - tijdens dat je naar de film kijkt leidt dat niet af.

Goed gespeeld, passende subtiele soundtrack, en goeie beelden - van mij geen klachten over de beeldkwaliteit, maar ik heb dan ook 'gewoon' een dvd'tje gekeken.

Om een vervolg te maken op een goeie film valt meestal toch niet mee. Hier lukt dat weer eens wel echt heel goed, dit tweede deel is minstens zo goed en misschien wel spannender nog dan deel 1.

Robert Carlyle is echt goed op dreef. Hij speelt een onsympathieke rol, en doet dat zo volledig overtuigend dat je vanaf de helft van de film hem al een hekel aan hem hebt. Moet er even op letten dat ik een paar maandjes geen film met hem erin ga zien, ik kan die kop even niet meer zien.

Het verhaal is misschien nu wat geloofwaardiger ook dan in deel 1, in ieder geval zie ik er niet direct gaten in vallen als je het basisgegeven van het virus niet meteen onderuit haalt. En het einde is ook prima gevonden. Je ziet het wel aankomen, misschien, maar toch goed gedaan.

Grappig, maar ik had er toch iets meer van verwacht, en het einde is dan ook ietwat een anticlimax. Net wat te gewoon en rechtuit, terwijl volslagen over the top wat mij betreft toch beter gepast had. En het was ook denk ik wel leuker geweest als het geweld stap voor stap erger geworden was - in plaats van zoals het nu is, dat er golfbewegingen in zitten. De kettingzaag en de katana komen zo niet voldoende tot hun recht, zeg maar.

Gelukkig is de film lekker kort. Ook wel eens leuk.

Mooie harde politiefilm volgens het oude Franse recept waar niet alles zonodig een happy ending krijgt. Gewelddadig, rauw, hard - met de nadruk niet op spectaculaire actie maar op een spannend verhaal wat je tot de aftiteling vasthoudt, en een zorgvuldig opgebouwde sfeer die goed bij het verhaal past.

Auteuil en Depardieu laten zien dat ze hun vak tot in detail verstaan, en worden omringd door een serie acteurs die daar nauwelijks voor onderdoen. Ook daardoor blijft je aandacht bij de film, de karakters blijven kloppen, blijven geloofwaardig - ook daardoor blijf je in het verhaal gevangen.

Joseph Gordon-Levitt doet een beetje teveel hetzelfde type als in (500) Days of Summer (2009). En de voorspelbare bedoening met de love interest is misschien wel nuttig om het verhaal niet te zwaarmoedig te laten worden, maar toch ook niet echt realistisch. Verder is het echt wel een prima film; de wisselwerking tussen Gordon-Levitt en Seth Rogen werkt prima, en houdt het drama mooi in balans. Nadeel daarvan is dan wel weer dat het eigenlijk nergens echt dramatisch wordt. Misschien dat het wat te ver gaat om het een feel good movie te noemen - maar toch zit het daar ook weer niet zo heel ver vandaan.

Hoe dan ook stukken beter en integerder dan Love and Other Drugs (2010) die een ietwat vergelijkbaar onderwerp heeft, maar dezelfde balanceertruc met komedie en drama veel minder succesvol doet.

Vrij oninteressant verhaaltje dat nog net op het randje boeiend blijft door de omgekeerde volgorde van vertellen. Maar dan wel weer prachtig gefilmd, en dat maakt het tot een film die toch nog wel de moeite waard is. Verder kan je er - ook door de omgekeerde structuur - bij het herzien vanalles in zoeken of in zien, maar dat hangt denk ik wel heel erg van je eigen interpretatie af, en een betere film wordt het er vind ik eigenlijk niet van.

Vakkundig gemaakte maar weinig verrassende harde oorlogsfilm.

Snel en spannend.

De film heeft een origineel verhaal dat sterk uitgewerkt wordt, met een paar leuke wendingen die het tot het laatste moment spannend houden. Die spanning wordt daarbij ook prima getimed, de ene actie volgt op de andere, en de ontknoping volgt als een rustpunt op het geweld - het geweld dat door de vaart van de film nog indringender overkomt.

Lellouche en Zem spelen de hoofdrollen en zijn daar goed mee bezig. Of ik Lellouche nou helemaal geloof als aankomend verpleger weet ik nog niet zo - hij lijkt het type niet. Een aankomend verpleger die zonder enige hapering meteen overgaat op schieten en rammen? Maar dat is dan ook het enige kritiekpuntje.

Mooi geacteerd en interessant in twee delen verdeeld qua sympathie. Maar daar is het dan ook wel een beetje mee gezegd. Verder blijft het een onleuke en ongeloofwaardige film met platte karakters die niet tot leven komen. Te onspannend voor een thriller, te onromantisch voor dat genre, en te onleuk voor een comedy.

Wel een erg sterk einde. Dat dan weer wel.

Na het einde van deze film blijft er nogal wat te denken over - zoals de vraag "waar heb ik nou eigenlijk naar zitten kijken" en "wat vind ik hier nou eigenlijk van". Ietsje moeilijker om een mening over op te schrijven dan de gemiddelde schietfilm zonder scenario.

Dit is hoe dan ook een van de weinige films waarvan ik het gevoel heb dat de tweede dvd met extra's ook inderdaad iets extra's te bieden heeft in plaats van de zoveelste volstrekt overbodige verzameling trailers en deleted scenes. Er staan in dit geval oa. een stuk making-of dat indertijd voor de Franse televisie gemaakt is, en een interview met Sandrine Bonnaire op. Dan wordt ook wel langzamerhand duidelijk hoe het precies komt dat vooral zij en Maurice Pialat zo natuurlijk acteren - en dat geeft de film dan ook wel weer iets bijzonders.

Achteraf gerationaliseerd is het verhaal misschien best simpel uit te leggen. Maar toch, de manier waarop het verteld wordt, de manier waarop de emoties wel en niet worden uitgesproken, de manier waarop er af en toe letterlijk klappen vallen maar de emoties die daarbij horen niet echt naar buiten komen - zo simpel is het niet, en de film druipt van dat speciale je ne sais quoi dat Franse films tot iets aparts maakt.

Het moet ook wel gezegd dat het geen film voor iedereen is, en ook geen film die je zomaar even wegkijkt. Ik kan me levendig voorstellen dat als je deze film op een verkeerd moment kijkt, dat het dan heel anders overkomt en je er niets aan zal vinden. Bij mij gaat de dvd op de stapel om over een jaartje te herzien - ik ben benieuwd of-ie dan ook goed valt.

Prachtige, maar wel erg donkere film, waarin niet alles precies helder of zichtbaar wordt. Het verhaal is erg aan de nare kant, maar dat kan niet verbazen - het gaat over minstens een moord - en het laat ook een heleboel aan de verbeelding over, wie of wat er nou de dader en daders zijn wordt in het midden gelaten. Tenminste ik zie geen duidelijke aangever wie het gedaan heeft, anders dan dat degene die voor het vuurpeloton komt te staan het wel niet gedaan zal hebben - maar, is dat eigenlijk wel waar de film over wil gaan? "Wie het gedaan heeft" lijkt in de tijdgeest niet zo heel belangrijk.Wat echt opvalt is dat de beelden perfect aansluiten op het verhaal en de toonzetting daarvan, de beeldvoering is absoluut tot in perfectie uitgewerkt. Net als het acteren, alle acteurs stijgen boven zichzelf en elke denkbare verwachting uit, en maken daarmee de film compleet; alle acteurs zijn volstrekt en volledig overtuigend in hun rol.

Zoals in een review op imdb staat, "They [the director and writer] show us a world which has become heartless but it is a world in which beautiful people still live, even if they find it hard to survive there".

Maar ook : "Leaving the the theater, I realized I felt sad but not hopeless.Hence I draw the conclusion I had just seen a very good film."

Dat ik deze film thuis gezien heb, kan daar echt niets aan toevoegen of afdoen.

Net herzien - eerste keer gezien bij de originele release. Vond het toen een stevige tegenvaller - en da's nu niet echt anders. Charlize staat mooi op de poster, maar in de film zelf ziet ze er af en toe niet uit - en de apenpakjes die ze aan krijgt verbeteren dat voor mij ook echt niet - ik vind het vooral lelijk.
En het verhaal, daar kan ik ook niet zo heel veel mee. Blijft dan toch weinig over.

Na een uur of wat moeilijk gedoe en relatiegezeur komt Kaat met de tekst "Ik doe maar wat". Dat lijkt ook de houding van de scenarioschrijver samen te vatten. Ik kan erg weinig met deze film.

Een sterretje voor de poster.