melvddonk

Al ongeveer twee jaar lang stond deze film ongezien hier in de kast. De verpakking zat er zelfs nog omheen. Ik dacht altijd dat een film die maar op één plek afspeelde mij niet zo zou boeien. Het tegendeel is bewezen, want ik vond het een topfilm!

Het verhaal is simpel, maar erg mooi. De dialogen waren natuurlijk geweldig! Je zou, buiten de muziek en de zwart/wit beelden, niet zeggen dat het een film uit 1957 komt. Nergens wordt het 'oudbollig'. Alle conversaties blijven steeds boeien en toen de film afgelopen was had ik niet het gevoel dat ik al anderhalf uur film gekeken had.

Het acteerwerk was ook subliem! Iedereen in de kamer acteerde erg goed. Alle karakters waren ook heel verschillend en heel mooi neergezet. De uitblinker vond ik toch wel Henry Fonda. Ik ga meteen meer films met hem zoeken, want ik ben vanaf nu fan!

5* voor dit plaatje!

127 Hours

Een aangrijpend en waargebeurd drama over een man die vast komt te zitten met zijn arm. James Franco zet zijn rol als Aron erg goed neer en mede door zijn acteerprestaties bleef het de gehele speelduur lang ook boeiend. Het blijft een interessant gegeven dat een film als deze, die zich zo ontzettend lang op dezelfde plaats afspeelt, leuk en interessant blijft.

Je krijgt mooie natuurbeelden te zien en ook dat is genieten. Vooral die scene in het water met de twee meiden was echt prachtig. Het verhaal wist me verder niet te verrassen, omdat ik de afloop al wist, maar toch was het erg boeiend allemaal en heb ik me geen seconde verveeld.

3,5*

16 Wishes.

De laatste paar weken ben ik steeds meer into de cheesy chickflicks. Ik vind het heerlijk om even helemaal niet na te hoeven denken, helemaal dubbel te liggen omdat het allemaal veel te overdreven is en te kijken naar gillende tienermeiden die ruzie maken over vanalles en nog wat. 16 Wishes is er ook zo eentje.

Het doet een beetje denken aan 13 going on 30, maar dan met matig acteerwerk en een erg overdreven verhaaltje. Leuk is het wel. De acteurs en actrices zijn allemaal erg leuk om naar te kijken en doen het prima. Het kijkt allemaal erg lekker weg en Jay en Abby zijn erg leuk samen. Goede chemie tussen die twee.

Verder is de speelduur prima en de muziek erg vrolijk.
3*

'Sometimes you get so wrapped up in your own problems that you just don't notice anybody else.'

Geweldig!

Ik wist totaal niet wat ik van deze film moest verwachten en ik had hem op de gok gekocht. Daar mag ik mezelf wel een schouderklopje voor geven, want wat was deze film schitterend zeg! Ik ben er nog een beetje stil van. Het was allemaal erg ontroerend. Hoewel het opzich aan de kaft te zien een redelijk 'luchtig' drama leek, is het alles behalve dat. Het is een film met ontzettend zware onderwerpen en hij is erg depressief.

De eerste paar minuten moest ik erg wennen aan het Australische accent. Na een paar minuten was ik er aan gewend en viel het eigenlijk niet eens meer op. Daarna moest ik wennen aan de stukken dat de personages 'vertellen' aan de camera. Ook hier was ik erg snel aan gewend en uiteindelijk vond ik het zelfs een erg fijne bijkomstigheid. Je kan zo als het ware eventjes in het hoofd van de personages kijken.

Vanaf de eerste minuut werd ik in het verhaal gezogen. De hele dag begint eigenlijk als een alledaagse schooldag, maar door de beginscene wéét je gewoon dat het zo niet gaat eindigen. Dat maakt het allemaal erg interessant.

De film is heel direct en erg realistisch. Ook het camerawerk helpt hier aan mee. Af en toe had ik het gevoel dat ik zelf door de school rondliep. Dit komt omdat de camera vrijwel nooit stil staat. Ook dit was even wennen, maar uiteindelijk heel effectief.

Het acteerwerk was verbluffend! In het begin werd het nergens bovengemiddeld, maar daar kwam al snel verandering in en tegen het einde was het echt schitterend! Vooral Teresa Palmer was geweldig! Ze had dan ook een erg moeilijke rol, die ze fantastisch neerzette. Er zitten erg boeiende personages in de film en iedereen is verschillend. Ze hebben allemaal hun eigen problemen, die ook stuk voor stuk erg interessant zijn. Ontroerend, maar interessant.

De opbouw van de film is erg rustig. In het begin krijg je eventjes het idee dat je in het diepe wordt gegooid, maar daarna bouwt de film zich heel rustig op. Je krijgt ruim de tijd om de personages te leren kennen en dat was erg fijn.

Naarmate de dag vordert wordt het steeds interessanter en alles leidt uiteindelijk tot een climax, die zo ongelofelijk spannend, heftig en ontroerend is dat ik mijn ogen niet van het scherm kon houden. Eerst het stuk met Melody, wat ik totaal niet aan zag komen en daarna het einde.

Het einde was shocking! Ik zag het echt niet aankomen, vooral ook omdat de focus helemaal niet op haar problemen lag. Vandaar ook dat ik die quote bovenaan mijn recensie heb geplaatst. Ik ben heel wat horrorfilms gewend, maar ik heb bij dit einde mijn ogen toch echt tot spleetjes geknepen. De kijker wordt absoluut niet gespaard en de film is erg direct. Direct, maar realistisch.

Pfoe, wat een zware, ontroerende en confronterende film met een erg mooie boodschap. Ik ben geraakt. Ik kan niet anders dan 5 hele sterren uitdelen.

5*

'Sure. - No look, I mean, thank you. - and I mean Sure'

Schandalig dat ik 28 Days Later nog nooit gezien had. Al een lange tijd wilde ik deze film gaan kijken, maar om de een of andere reden stelde ik het steeds uit. Nu moest het er toch echt maar eens van komen en ik heb hem dus gekeken.

Het begint al meteen goed, met een openingsscene die erg goed was. De gruwelbeelden op de televisie en de apen. Ja, ik was geboeid. De spanning zat er dan ook meteen goed in. En dan, 28 dagen later wordt Jim wakker. Wat was dat een leuk hoofdpersonage zeg. Ik kweekte ook al meteen een heleboel sympathie voor hem. Ook de cynische Selena was errug leuk.

De film was een beetje een mix van een destroyed world- en een zombiefilm. Erg leuke combinatie vond ik dat. Visueel was het allemaal erg mooi. Vooral de beelden van het uitgestorven Londen vond ik prachtig. Je vraagt je na het zien van die beelden ook meteen af wat er in godsnaam in die 28 dagen gebeurd is. Ja, ik was meteen geboeid.

Ook het geluid is erg goed. Er zit goede muziek in de film, maar soms is er ook, op precies de goede momenten, voor stiltes gekozen. Erg fijn, want dit past perfect bij het 'uitgestorven'-idee.

De spanningsopbouw was geweldig. In het begin was de spanning nog enigzins dragelijk, maar tegen het einde van de film was het zo nagelbijtend spannend dat ik op het puntje van de bank zat. Ook de schrikmomenten waren erg effectief. Soms waren ze erg simpel, maar o zo effectief. Voorbeeld: Jim loopt door het uitgestorven Londen, je hoort geen geluiden. Opeens loopt hij tegen een auto aan en het alarm van die auto gaat af. Ik schrok me rot!.

Ik was ook enorm aan het meeleven met de hoofdpersonages. Toen Frank infected raakte jankte ik dan ook tranen met tuiten. Naast dit drama-aspect zat er ook meer dan genoeg gore in de film en ik heb zelfs af en toe wat humor kunnen ontdekken. Vooral de cynische Selena zorgde voor de nodige humor, maar ook bijvoorbeeld de 'Let's shop'-scene vond ik erg vermakelijk.

Het einde vond ik erg goed. Fijn dat ze het open gelaten hebben en briljant dat het op het einde weer 28 days later is. Ik vond het een erg geslaagde horror. Op naar 28 weeks later!

4,5*

Nadat ik net het geweldige 28 Days Later gezien had, kon ik niet wachten om het vervolg te gaan kijken. Daarom heb ik ook maar meteen het vervolg erachteraan gekeken.

Ik had absoluut niet verwacht dat ik deze nog beter zou vinden als het eerste deel, maar dat is wel het geval. In eerste instantie was het enige wat ik jammer vond aan de film dat de hoofdpersonen uit deel 1 er niet meer inzaten. Aan de andere kant was hun verhaallijn ook gewoon klaar, dus zou het een beetje afgezaagd worden als ze terug zouden komen. Uitstekende keuze dus om ze weg te laten.

Ook deze film was vrijwel meteen spannend en begint vrij tegenovergesteld van het tweede deel. Hier had ik namelijk meteen in het begin alles behalve medeleven met de hoofdpersoon. Toen de kids erbij kwamen, draaide dat echter een stukje om. Voor de man zelf voelde ik nog steeds geen sympathie, maar je gunt het de kids ook niet om een ouder te verliezen.

Ook de schrikmomenten in 28 weeks later waren erg geslaagd. De muziek werkt hier perfect aan mee en ook is er weer gekozen voor de perfecte stiltes. Er zit genoeg gore in, het acteerwerk is erg goed en de kids zijn echt een toegevoegde waarde in de film. Er zitten nog een paar enorm indrukwekkende scenes in, zoals bijvoorbeeld: De scene dat iedereen die het gebouw uit rent neergeschoten wordt en de scene waarin Tammy haar vader doodschiet. Bij de genreaanduiding van 28 weeks later mag van mij dan ook gerust horror/drama staan.

Visueel is het nog indrukwekkender dan het eerste deel. Vooral de shots van district one dat in vuur en vlam staat zijn erg mooi. Sommige stukken uit deze film waren ook een stuk sfeervoller, enger en spannender als het eerste deel. Neem nou bijvoorbeeld de stukken met de nightvision. Nagelbijtend spannend was dat!

Het einde was weer erg goed. Fijn dat ze het zo open laten.
4,5*

Nee, dit is niet mijn ding. Hartnett is sowieso niet mijn favoriete acteur, maar in deze film vond ik hem wel heel slecht. Verder was dit gewoon niet mijn humor.

2*

Herkeken en mijn stem gewijzigd van 4 * naar 4,5 *.
Dit is een van de mooiste romantische komedies die ik ooit gezien heb. Hij mag dan wel voorspelbaar zijn, maar het is een prachtig, ontroerend liefdesverhaal. Adam Sandler doet het erg goed en ook Drew Barrymore doet het geweldig! Ja, dit is een film zoals Melanie hem graag ziet!

4,5*

Wow.

Wat een briljante film! Ik heb zelden zo'n spanningsopbouw gezien als in deze film. En dat het daarna nog spannend blijft tot het einde van de film komt ook niet vaak voor. Bij à l'intérieur dus wel. Ik heb zowat heel de film op het puntje van mijn stoel (nou ja, bank) gezeten. De film is zelfs spannend als er niets gebeurd. Die momenten heb je in het begin redelijk veel en ik zat nagelbijtend naar de tv te kijken.

Het camerawerk helpt nog eens mee aan die spanning en is ook echt geweldig. Bijvoorbeeld:die vrouw staat achter het raam en je ziet haar bijna niet. Als ze eenmaal in het huis is, is het óf donker, óf ze wordt in het begin van de achterkant gefilmd. Geweldig is dat, omdat je dan steeds maar blijft denken: Who the fuck is she?

Ook de muziek hielp erg goed mee om het spannend te houden. Vaak komen er in horrorfilms muziekjes op voorspelbare momenten en is het irritante muziek. In deze film was dat absoluut niet het geval en dat maakt het misschien ook wel zo briljant.

Het verhaal is ook echt goed. Briljant om een horrorfilm te maken met een zwangere vrouw. Dat had ik nog nooit eerder gezien en ik vond het dan ook erg vernieuwend. Ook krijg je een duidelijk motief te zien. Het is dus aan het einde ook echt helemaal duidelijk waarom die vrouw doet wat ze doet. Ook erg fijn.

Het einde is ook echt fantastisch!

Ja, perfecte horrorfilm. Ik ga op zoek naar méér franse horrors.

5*