Wall-M

Vinterberg rakelt in de tuin der miserie.

Enkel ontdaan van elke vergelijking met een andere film kan je deze film pas echt waarderen. Als we film opzichzelf bekijken is de toon zacht en sluipt hij binnen als nietige stukjes arsenicum die langzaam onze weerstand doen afnemen. Hoe ver deze wanhopige personages ook van ons afliggen toch krijgen we naarmate de film vordert meer empathie voor de broers die niet bepaald de meest gelukkige levenspaden bewandelen.

De beelden zijn grauw en laten de kijker de doffe ellende zien die wel degelijk nog op deze planeet aanwezig is. Zonder te melig willen doen brengt de regisseur een protret van de moeilijkheid van opvoeding en van familiebanden onderhouden ondanks de diepe pijnen die daarmee gepaard gaan. De film ontroert moeiteloos en brengt eindelijk nog eens drama zoals het moet worden gebracht namelijk echt. Niet pseudo-intellectueel of feelgood maar echt.

De soundtrack is nadrukkelijk aanwezig zonder storend te werken en de acteurs spelen alsof ze het leven van hun karakters meemaakten.

Een typische alles-loopt-verkeerd film ? Niet als je zonder vooringenomen blik kijkt en een drama zoekt dat ontroert zonder te slim te willen zijn want zo zit het leven ook niet in elkaar.
Sterk, aangrijpend en meeslepend tot het hoopvolle einde!

Waarom dit één van de beste films allertijde is in mijn ogen:

Het onmiskenbaar talent van Thomas Paul Anderson geeft aan deze film geweldig veel panache en vooral diepte. Dit door de sterkte van zijn hoofdpersonage D. Plainview. De man is tegelijk broos (familiebanden, sociaal onaangepast) en ijzersterk ( businessman, karakter, doorzettingsvermogen). Hij is extreem succesvol in de zakenwereld maar ook zwaar gefaald om ooit met iemand contact te blijven houden. Het familiebedrijf waarop hij had gehoopt is er nooit gekomen.

De settings waarin het hoofdpersonage vertoeft voelen rauw en naturalistisch aan en sluiten perfect aan bij het thema van de film wat een soort 'struggle for life is' van de opkomende VS. Waarom een 'struggle for life' ? Ook al heeft D. Plainview al rap zijn levensnoodzakelijke inkomsten door het aanboren van zijn eerste bron toch heeft hij meer nodig om zijn honger te stillen en zijn leven betekenis te geven. Aan de top staan en blijven biedt de grootse zekerheid om te overleven. Dus in de ogen van Plainview is iedereen zijn concurrent tenzij men aan hem gehoorzaamt. Toch gaat hij er ook dan vanuit dat de mens bedriegelijkheid is. Uiteraard zijn er in dit verhaal mooie parallellen te trekken naar de hedendaagse 'struggle for life' al is Plainview natuurlijk wel een extreem en ver doorgedreven voorbeeld. De link die Anderson legt met het religieuze leven gaat hier naadloos in op en tussen de twee aspecten van het leven ontstaat een dialectiek die zeer vruchtbaar blijkt. Andere interpretaties zijn ook mogelijk over het thema en dat door de gelaagheid en door de weigering van Anderson om een standpunt in te nemen. Want wie is goed en wie is slecht in dit verhaal ? Wie wint en wie verliest ?

De sfeer van de film is door de prachtig duistere en voorstuwende score heel broeierig. Ook de fotografie ligt in dezelfde lijn wat enkele memorable beelden oplevert. Door de tempowisselingen in de film (vb flitsende scène waarin de olie in de lucht schiet vs. tocht die Daniel met zijn 'broer' onderneemt) is de film wel moeilijk verteerbaar doch blijft hij boeien omdat de film toewerkt naar een orgelpunt.

De acteerprestatie van de D.D. Lewis is fenomenaal en ook de andere acteurs zijn mede door Anderson (die elke acteur boven zichzelf kan laten uitstijgen) zeer goed in hun rol. De grote sterkte van deze film blijft toch de weergaloze dialogen die door de uitzonderlijke prestatie van D.D. Lewis nog beter tot hun recht komen.

Episch, beangstigend, meeslepend, verukkelijk
Hebzuchtig naar je aandacht kruipt deze film in je hoofd en daarom beschouw ik hem al één van de beste films ooit gemaakt.