Blow Out (1981)

Gister voor het eerst op 35mm mogen bewonderen, maakt nog veel meer impact en bovendien wordt een heel spectrum aan details zichtbaar dat op het tv-scherm aan je voorbij gaat. Muziek Donaggio is ook nog steeds onovertroffen, wist me tezamen met DePalma's fantastische beeldregie en de bijzonder fijne cast in de slotminuten nog tot een traan te roeren. Ik ga volle bak naar 5*!

Films die (deels) over filmmaken gaan hebben bijna altijd een streepje voor valt me op en deze mag er ook zijn (filmnerds ) Gave opening, ongelukscene en een aardig grote-stadssfeertje hangt er, mede dankzij het primaire-kleurgebruik en de belichting. Gedurende de hele film is het beeldwerk best mooi en afwisselend, of het nou om een uil op de voorgrond gaat of de constant ronddraaiende camera in Jacks werkruimte waarbij steeds meer filmspoelen gaan draaien.

Het hele reconstructie-gebeuren is boeiend maar los van Jacks zoektocht kakt het helaas wat in halverwege. Vind de vertolking van Sally en Burke vrij plastisch en de relatie tussen Sally en Jack komt van begin af aan niet natuurlijk over. Ook het spanningsaspect van de film werkt niet optimaal, misschien omdat ik Lithgow maar moeilijk los kan zien van z'n opvallende sitcom-rol. Gelukkig zijn de eindscenes weer erg sterk en heeft de film als tijdsdocument meer in huis dan de standaard-misdaadthriller.

Een film die niet echt de tand des tijds heeft doorstaan naar mijn idee. Hij had meer weg van een jaren 70 film dan eentje uit 1981 (als ik hem bvb vergelijk met The Shining die ik recent nog zag) en dat drukt de sfeer voor mij.

Het verhaal idee was wel origineel maar daar kon eigenlijk weinig spannends mee, en dat was het dan ook zelden op het laatste kwartiertje na.

John Travolta speelde goed, maar z'n tegenspeelster (Nancy Allen) vond ik eerder irritant overkomen met haar eentonige stemmetje.

Tussendoor de stukjes waarin er gezocht wordt naar de ideale scream queen voor de douche scene waren wel lollig, en het was verrassend wie de stem uiteindelijk zal worden..

Volgens mij een film die ik beter had gevonden in zijn eigen tijd, maar nu viel hij tegen door de veroudering.

2 sterren

Intelligente thriller van cult regisseur de Palma. John Travolta in een schitterende rol als geluids technicus van een b-film. Deze ziet per ongeluk een ongeluk in een park waar hij toevallig aanwezig was om wat geluid op te nemen. Toevallig wordt hij daarna belaagd en wordt er ingebroken in z'n huis. Wat gebeurd er in vredesnaam? De film ontaard in een techno thriller waarbij het plot heel inventief wordt ontrafeld. Een Hitchcock.

Dat meisje acteert heel slecht en is irritant maar Travolta doet het dan toch goed genoeg om het goed te maken, zit wat spanning in, een beetje humor, zeker vermakelijk.

Prima film met een goed verhaal, sterk camerawerk en Travolta in een aardige rol.

De intro is gelijk al een sterk begin van de film waarmee de toon voor de rest wordt gezet. Travolta, die ik normaal gesproken niet heel erg hoog in aanzien heb, doet het goed als geluidsman van b-films. Zijn voorkomen past in de sfeervolle wereld die De Palma met het boeiende camerawerk en belichting neer weet te zetten. Samen met het onderhoudende verhaal heeft deze film me, ondanks wat vervelende bijrollen en knullige scenes, weten te verassen met een voortdurende spanning en een geslaagd eind.

3,5*

Wat een verschrikkelijk saaie film is dit zeg. Ik vond het werkelijk geen moment boeiend of spannend, terwijl de muziek steeds maar deed alsof ik op het puntje van mijn stoel zou moeten zitten.

Hoezo nu pas op DVD?

Niet "nu pas", gewoon "opnieuw", dat is alles. Niet echt boeiend dus, want geen blu-ray of extra's.

Zeer matig! Het verhaal was nog wel redelijk maar ontzettend slecht uitgewerkt. Ik vond de rollen alles behalve overtuigend. Vooral Sally wordt zeer slecht gespeeld door Nancy Allen. Dat zelfde geldt voor een hoop van de bijrollen.

Travolta was nog wel aardig geschikt voor zijn rol als geluidsman, maar het totaal plaatje is ondermaats waardoor de film als amateuristisch overkomt!

* *

Alweer een erg sterke en sfeervolle audiovisuele ervaring van DePalma. Prachtig hoe hij geluid gebruikt om suspense te creëren. Ook zijn de split-screens weer om van te smullen en doet de cast het erg goed. Vooral Travolta verbaasde mij in positieve zin. Ook wil ik nog even de score van Pino Donaggio in de spotlight zetten, want wat een idioot mooie score weer zeg. De zoveelste in zijn indrukwekkende oeuvre.
4*

Erg boeiende en spannende film van De Palma.

Na onlangs Dressed to Kill gezien te hebben had ik alweer zin in een De Palma en ook Blow Out is erg goed te noemen. John Travolta speelt sterk als de geluidstechnicus, die getuige is van een ongeluk? Ook Nancy Allen is weer goed bezig. Het meest onder de indruk ben ik echter van John Lithgow, die een erg ziek personage neerzet.

Net als in zijn andere films, is ook hier het camerawerk erg sterk, waardoor sommige scènes net wat beter werken. De moord in de WC, bijvoorbeeld is zo'n mooi voorbeeld daarvan. Ook het moment waarop vuurwerk op de achtergrond te zien is, is geweldig in beeld gebracht. Verder is het niveau, m.u.v. een kwartiertje in het midden, gewoon constant hoog. De laatste twintig minuten zijn tevens erg spannend te noemen.

Prima film dus, spannend en intrigerend.

4,0*

Erg degelijke film van De Palma die alweer laat zien dat hij het audiovisuele aspect van het filmmaken perfect beheerst. Zo zijn ook deze keer de splitscreen en de slowmotionfinale weer van de partij in een politieke intrige waarin een goed acterende Travolta de waarheid achter de dood van een presidentskandidaat probeert te onthullen. Ondanks het nuchtere script laat De Palma zijn voorliefde voor het horrorgenre doorschemeren in enkele bloedstollende stalk&slash scènes alsook in de openings- en slotscène. Een soortgelijke genrereflectie deed hij later met Body Double nog eens over, een gelijkaardige film trouwens die net als dit Blow Out bij vlagen aan Hitchcock doet denken.

John Travolta is, juist nu ik deze thriller weer eens herzien heb, deze dagen niet bepaald positief in het nieuws. In ieder geval heeft Brian De Palma in 1981, met bravoure, een briljant en sfeervol staaltje psychologisch en spannend werk, met de nodige plotwendingen, afgeleverd. Bovendien heeft deze film de tand des tijds met verve doorstaan. En volgens mij was het Travolta's eerste volwassen rol, die hij perfect, sympathiek en intelligent speelt.

Hmm saturday night fever.

Typisch weer De Palme, een getalenteerde regisseur die eigenlijk altijd ook weer weet te frustreren. Stilistisch is het allemaal zeer in orde (de opgeblazen muziek daargelaten), waarbij ik vooral zijn gebruik van diepte in veel shots kan waarderen, waardoor er veel te zien is in één keer. En hij weet wederom goed een idee voor een verhaal te jatten, ditmaal via Blowup (door mij nog altijd niet gezien overigens) en The Conversation (gezien met gebrekkig geluid, nogal storend bij een film over luisteren). Het is erg boeiend om Travolta alleen al geluid te zien opnemen, maar vooral om dat ene geluidsfragment steeds opnieuw te laten luisteren en uiteindelijk zelfs op film te laten plakken. En het is een intrigerende start voor een thriller.

Helaas ontspoort het allemaal na een tijdje, wat eigenlijk bijna gewoon een De Palma-trademark is. Na het opbouwen van een interessant klinkende politieke samenzwering kiest De Palma ineens voor de minder boeiende weg om Lithgow een gek te maken die in zijn eentje opereert. Zoiets haalt de angel uit enige politieke implicaties die de film heeft. Ook de hele achtervolging op het einde is wel erg onzinnig, met Travolta die gewond raakt in een auto-ongeluk, vervolgens in een ambulance gezet wordt met zijn geluidsapparatuur nog in zijn oor. Om de een of andere reden laten de dokters hem ook gewoon alleen in die ambulance liggen. De climax was nogal ongeïnspireerd. Jammer, want het leidt wel weer naar een mooi tragisch einde, met een prachtig shot met vuurwerk en de sterke vondst om Nancy Allens doodschreeuw te laten gebruiken in een pulpfilm: een krachtig einde.

Ondanks de zwaktes is het over de gehele linie wel vrij sterk en spannend. Travolta was misschien nooit beter overigens en Nancy Allen is zelfs heel goed. Maar er zit een betere film hier in verstopt en die heet waarschijnlijk Blowup. Of The Conversation.
3,5*

Leuke De Palma, kan me eigenlijk bijna helemaal aansluiten bij The One Ring die eigenlijk precies dezelfde positieve en negatieve punten heeft weten aan te stippen. Ook ik vond het tegen het einde steeds minder worden waar De Palma alles wat rommeliger vertelt en de potentie van het verhaal niet echt benut wordt.

Maar spannend is het wel, en vooral ook ontzettend levendig geschoten. Verder wil ik nog de humor prijzen.

3.5*

Alweer de zevende De Palma die ik zie. Ik zal denk ik nooit een fan worden van zijn werk, maar aan de andere kant heb ik wel een zwak voor thrillers zoals Carrie en zo ook Blow Out.

De Palma roept altijd een dubbelgevoel bij mij op en deze film illustreert dat perfect. Het verhaal heeft aan de ene kant een zeer interessant gegeven over een geluidsman die een ongeluk opneemt. Dit grenst dicht aan mijn liefde voor film en dus beloofde dit een interessante, bijna Hitchcockiaanse film te worden. De spanningsboog staat zeer strak en het onderzoek is heel boeiend, maar zodra het personage van John Lithgow tevoorschijn komt, gaat het bergafwaarts. Het complot blijkt niet zo interessant in elkaar te zitten als gedacht en dat het hele verhaal uitdraait op Lithgow die een seriemoordenaar wil faken om alleen maar Allen te vermoorden vond ik een beetje stom. Dit ligt echter niet aan Lithgow, want die speelt zijn rol heel goed, zoals we van hem verwachten.

Visueel brengt de film ook een dubbelgevoel op. De fotografie en mise-en-scene zijn geweldig. De Palma gebruikt veel shots vanuit het plafond en split screens wat de film iets unieks geeft. Het gaafste zijn echter toch wel de bijna Wellesiaanse deep focus shots. Bijvoorbeeld wanneer je links in de voorgrond Lithgow een icepick ziet pakken, en tientallen meters verderop iemand de lift in ziet lopen. Geweldig! Ik ben alleen nooit fan geweest van de manier waarop De Palma kleur en licht gebruikt in zijn films. Die zorgen ervoor dat de cinematografie over het algemeen toch niet zo goed is als het had kunnen zijn.
Tot slot nog het acteerwerk. John Travolta speelt een van zijn beste rollen en Lithgow speelt weer een goede creep, jammer dat Nancy Allen het zo moet verpesten met haar rol.

Ik ben niet zo weg van de '80's sfeer, maar De Palma blijft mij toch interesseren. Een hele prestatie. 3,5*.