Rosemary's Baby (1968)

Ik ben het met je eens, behalve het feit dat ik wel een horror fan ben. Maar deze film vond ik zo goed, dat ik de volle 2 en half uur met plezier naar het scherm zat te staren. Er was geen bloed in of afgerukte ledematen, maar dat deed het hem juist. Een film die alleen afhankelijk is van de acteer kwaliteiten en de sfeer. In beide is het een erg geslaagde film geworden. Vooral als je weet dat het al in 1968 is uitgebracht, dan kan hij met gemak veel van de horror films van tegenwoordig achter zich laten.

Mia Farrow vond ik zo goed acteren. Ze lijkt zo onschuldig en wat een acteer talent heeft ze. Heb er voor de rest geen woorden voor, het is een film die je zeker zal bijblijven.

Dus mijn advies: A film to watch!

Tjemig, kom ie al uit '68?
Ben ik dan al zo oud, ik weet nog dat ik naar de premiere van deze film ging met mijn moeder, moeder lopend en ik in de zwarte kinderwagen.
Ik vind dat Polanski net als Hitchcock (met c-o-c-k) héél veel heeft betekend voor alles wat met thriller te maken heeft.

Prima film van Polanski, alhoewel ik het gruwel-gehalte best mee vond vallen. Ik had waarschijnlijk ten onrechte iets meer daar van verwacht.

Fantastische film!

Wat een ontzettend goede film is dit zeg. Sfeervol, spannend en het zit psychologisch ook erg goed in elkaar. Het eerste gedeelte is puur bedoeld om kennis te maken met Rosemary, haar man Guy en de steeds opdringeriger wordende buren. De spanning wordt hier heel langzaam opgebouwd, met de droomscene als absoluut hoogtepunt. Hoever is Rosemary heen op dat moment, dacht ik. Is het allemaal droom, allemaal echt of slechts gedeeltelijk? Naarmate de film vordert draait dan ook alles om de vraag of Rosemary langzaam gek aan het worden is, of dat de mensen om haar heen toch anders zijn dan ze zich voordoen.

Uiteindelijk resulteert het allemaal in een spannende, macabere afloop en daarbij bewijst deze film maar weer eens dat het niet eens allemaal zo bloederig hoeft te zijn om echt spannend over te komen. Verder heeft de film een aardige onsteunend muziekje en is het acteerwerk van Farrow en zeker ook de buren erg sterk. Alleen Cassavetes kwam af en toe wat minder sterk over.

Een erg sterke film dus en de beste van Polansky, die ik tot nu toe zag. Wel een grappig foutje zat er in de film trouwens. Guy doet boven de telefoon in het stopcontact en Farrow kan gelijk met iemand praten, zonder dat de telefoon over hoeft te gaan, maar dat is dus eerder grappig dan storend. Topfilm dus van Polansky!

4,5*

Als er ooit een rol was die voor Mia Farrow geschreven was, dan zou het Rosemary's Baby zijn geweest! Wat een fantastische prestatie zet die vrouw hier neer als geteisterde, zwangere vrouw. Bovendien speelt John Cassavetes de echtgenoot en dat is sowieso al een held, vanwege zijn werk als regisseur. John Cassavetes is zo'n integer en innemend persoon dat je aan die ogen en dat lachje kunt zien dat er veel schuil gaat achter die ogen.

Enfin, de film! Roman Polanski op zijn best, prachtige sfeer, een onverwacht einde, een spannend verhaal. Het zit er allemaal in. Door de film heen, is het ook steeds erg onzeker hoe de afloop gaat zien. Je voelt absoluut niet aanvoelen welke kant het kwartje zal gaan voelen. Zeer spannend allemaal!

Inderdaad, een zeer spannende complot thriller, en voor mij ook 1 van de besten uit de film geschiedenis. Ook het jaren 60 sfeertje spreekt mij enorm aan.

Prachtige film. Wel wat anders dan verwacht, maar daardoor zeker niet minder. Fascinerend werkje van Polanski die met de tijd alleen maar beter gewaardeerd zal worden denk ik.

Ik hoor nogal gemengde reacties over de acteerprestaties, deze vond ik meer dan goed. Geweldige prestatie vooral van Farrow ook. De locatie - vooral het appartement waar de film zich afspeelt - werkt uitstekend en zorgt voor een sterke sfeer. Mooi dat veel scénes niet helemaal uitgelegd worden, maar dat Polanski vooral de kijker laat suggereren hoe het allemaal zit. Veel mysterie. De droomscéne dat Rosemary behekst wordt is (naast het einde) een absoluut hoogtepunt, prachtig, spannend en eng gedaan. Hierna wordt het alsmaar mysterieuzer.

Zo begin je je verschillende dingen af te vragen, waardoor de film voor mij absoluut geen moment saai werd. Wordt Rosemary nou gek? zit haar man (samen met haar buren) in hetzelfde schuitje? Daarnaast heb je nog die dokter en het gewichtsverlies etc. etc. Prachtige dingen om over na te denken, terwijl de film rustig doorgaat en op een geweldige manier naar een meesterlijke climax toeklimt. ''What have you done to his eyes, you maniacs!'' En wat gebeurt er nu? Dat mag je als kijker zelf bepalen. Heerlijk om daar verschillende interpretaties op los te laten.

Uitstekende film van Polanski dus. Hoe meer ik hier over nadenk, hoe meer zin ik heb om deze nu al te verhogen, maar dat moet herziening maar uitwijzen. Voor nu een dikke 4 sterren.

Blijft een goede thrillerklassieker. De film neemt rustig de tijd om te laten zien door welke stadia Rosemary gaat, hoe de omgang met de buren verloopt en hoe Guy steeds meer verandert in een op carriere-gerichte man die niets om zijn vrouw geeft. Mooie opbouw van verhaal en karakters. Niet eng, wel beklemmend, met een prachtige jaren '60 sfeer en acteerwerk en een bij vlagen bijna gekmakende soundtrack.

Klein minpunt vind ik dat er iets meer twijfel gezaaid had mogen worden: wordt Rosemary zelf gek, of zijn de duivelse sekte en bezwangering echt? De film geeft m.i. teveel aanwijzingen voor dat laatste en heeft teveel 'toevalligheden' om je echt in verwarring te brengen.
Was wel raar dat Rosemary, op het moment dat ze niemand meer vertrouwde, toch haar vermoeden aan Dr. Sapirstein vertelde, terwijl ze wist dat haar buren haar met hem in contact hadden gebracht en omdat ze hem al niet meer vertrouwde.

Herzien. Mijn probleem met de film is dat Farrow de hoofdrol speelde. Want het is een film met een sterke 'first person perspective'. En wanneer de 'first person' irritant is (SUBJECTIEF) dan wordt het moeilijke rit voor de kijker. Ondanks dat een heleboel zaken in de film best goed zijn. Polanski had qua camerawerk en vertelling meer afstand van zijn hoofdrolspeelster moeten nemen.

Juist precies wat ik zo tof vind aan het einde, het is net de een kamer vol suffe kraamvisite, maar dan met de zoon van Satan in een wieg in de kamer. Kon wat mij betreft niet beter.

Gewoon nog eens kijken, zit enorm veel in wat een eerste kijkbeurt niet opvalt maar een tweede heel sterk direct werkt.

Daarnet bekeken, hem twee sterren toegekend en daarna je bericht gelezen. Beter zou ik het niet kunnen verwoorden, dus ik quote je maar. Inderdaad zeer tegenvallende film.

Waar Hitchcock ophield begon Polanski daar zet Lynch de perverse traditie verder voort. Ook met Rosemary's Baby blijf je met een raadsel zitten: was het een paranoïde droom of de realiteit...was het een echt ritueel of een nachtmerrie. Zou deze film voor Lynch een inspiratiebron zijn geweest? Een comcept waar hij op voort kon bordurden... Het zou me niets verbazen.

Alle elementen die Lynch film zo fascinerend maken zitten al in dit meesterwerk van Polanski: bewust gebruik maken van muziek....maar niet teveel. Veel dialogen vinden zonder muziek plaats. Die afwisseling van sfeermakende muziek en de nadruk op de dialogen zonder muziek. Het spel met de realiteit: droom, waan en werkelijkheid lopen door elkaar. De fantastische prestaties van de acteurs....waar vele registers worden opengetrokken. Mia Farrow is fabelachtig in haar rol: zeer meeslepend. En die 'theatrale' dwingeland van een buurvrouw is ook intrigerend.....etc.

Maar Polanski is niet ironisch zoals Lynch meestal is. Het spannende, onheilspellende van deze film is dat er geen ironie is: daarom is de 'grap' op het eind zo wrang.

Een paranoïde vergelijking omdat Lynch meesterwerken mij achtervolgen::
Twinpeaks begint met die prachtige zaag
Inland Empire gaat o.a. over een Poolse vloek en in de aftiteling zit "out of the blue" een man een stuk hout te zagen. Eerbetoon aan Rosemary Woodhouse? Dat mysterieuze oude stel en die Heks in Mulholland Drive....
Ach, ik ben betoverd.....

Maar deze film is een geweldige voorganger....."a landmark" voor een nieuw genre.

Tweede kijkbeurt? Die is voor mij absoluut onnodig, ook al zou ik dit meesterwerkje best nog eens willen zien !

Vijf films moesten we bekijken voor filmgeschiedenis. Mijn docent wilde ons Bronyenosyets Potyomkin niet aandoen dus moesten we zelf een alternatief zoeken. We moesten allemaal een Top-5lijstje inleveren waaruit we een gezamenlijke Top-5 zouden maken. Te weinig participanten dwongen me om mijn eigen samengestelde waslijst met mogelijke films met het uiterlijke uitbrengstjaar 1980 aan hem te presenteren en daaruit koos hij Rosemary's Baby, mede vanwege het feit dat Polanski toen -zo rond afgelopen september/oktober- volop in het nieuws was.

En daarvoor ben ik hem erg dankbaar! Van Polanski ken ik er wel een paar en daarom was ik ook benieuwd naar zijn vroegere werk. Ik had al eens een stukje van de film gezien maar daar wist ik toen niet echt raad mee.

Nou! Tjonge! Ik had niet verwacht dat ik zo enthousiast zou zijn over de film; wellicht dat ik het tof zou vinden deze te hebben aanschouwd maar echt! Wat heeft deze prent mijn verwachtingen overtroffen!

Het begint al met zo'n lekker sinister sfeertje. De shots van hoog af van de stad en het gebouw waar het verhaal zich grotendeels afspeelt. Die kinderlijke zang! Heel lieflijk natuurlijk. Maar het klonk mij al meteen in de oren als de stem van een prachtig meisje dat in een toren was opgesloten en haar dagen spendeerde met zingen in de, zoals ze nu wel wist, ijdele hoop dat ze zou worden bevrijd. Een ballade van hoop en hopeloosheid. Het zette meteen de toon, heerlijk!

Dan het naïeve stel dat net hun eerste woning betrekt. Niks ongewoons aan, afgezien van de vreemde verhalen die de ronde doen over de vorige bewoonster van het appartement en de sinistere occulte figuur die het gebouw eveneens zijn woonplaats noemde. Ontmoetingen met nieuwe buren, omwonenden en een ouwe vriend en een nieuwe dokter. De bemoeizuchtigheid van de buren, evenals hun beperkte emoties bij het overlijden van het meisje dat ze van inwoning voorzagen maken hen natuurlijk direct verdacht. Maar deze verdachtmakingen van hun eventuele betrokkenheid bij een sinister plot worden heen en weer geschommeld tijdens de film.

Want naarmate Rosemary zich steeds meer beklemd en onveilig voelt dankzij de mensen om haar heen, evenals vreemde toevalligheden, verdwijningen, sterfgevallen, toespelingen en dergelijke werd ik net zo paranoïde als de heldin van de film zelf. Sterker nog, ik dacht evenals sommige personages dat ze inderdaad gek geworden was en dat de film met iets stoms zou eindigen als ''t Was maar een droom!' Dat bleek gelukkig niet te kloppen.

Overigens, het gedeelte waarin Rosemary's Baby me echt helemaal meekreeg was de perfect geconstrueerde droomscène! De onlogische dingen die in dromen juist volkomen normaal lijken worden hier perfect in beeld gebracht. Het is daarom ook één van de beste droomscènes die ik ken!

Goed terug naar de paranoïde staat van Rosemary. Ziet ze nou spoken of niet? Telkens als je denkt dat de vraag beantwoord is, duikt deze opnieuw op, wat de film tot het einde toe spannend maakt. Spannend is deze zelfs op momenten dat een ontdekking wordt gedaan die je als kijker misschien al een tijdje duidelijk is. Zoals het feit dat Roman Castevet een anagram is van Steven Marcato; op het moment dat de letters van die naam in beeld komen zit er zo'n onheilspellend muziekje achter, mijn haren gingen er recht van overeind staan! En ik wist al wat ze zou gaan ontdekken! Hoe meesterlijk als het je dan toch nog zo weet te grijpen!

Het einde was een beetje... raar. In de zin dat zo'n beetje de hele rest van de nog levende personages naast Rosemary kakelende Duivelsaanbidders was, dat voelde aanvankelijk zelfs een beetje goedkoop aan. Maar dat viel allemaal nogal weg. Het feit dat we de monsterlijke baby niet te zien krijgen voelt aanvankelijk ook onbevredigend maar daar ontstaat later alleen maar begrip voor, in mijn geval althans. En het definitieve slot moest ook een moment op mij inwerken maar is eigenlijk ook gewoon geniaal; Rosemary verlegt het dekentje van haar zoontje en wiegt hem. De zoon van Satan, zeker, maar ook het kind waarnaar ze zo verlangde. En dan speelt dat liedje weer als de camera ons naar buiten bonjourt en mee terugneemt naar de lucht waarin de film begon. Die muziek, die stem! Het opgesloten meisje in haar hopeloze situatie! WOW!!! Dat maakte het helemaal af!

Ik weet niet hoe groot de erkenning is die Rosemary's Baby krijgt; het is sowieso geen heel erg onbekende titel. Hoe dan ook wel iets dat als huiswerk voor een vak als filmgeschiedenis gezien mag worden !

Helemaal mee eens!



Wat ik begrepen heb is Dekaloog van de Pool Krzysztof Kieslowski standaard kost voor menig Filmakademie. Dat sloot naadloos aan bij, de duivelse verzoeking van, Roman Polanski's Rosemary's Baby. Mooi passend in de (pervers....) heersende katholieke traditie etc.

Tja, en dan hebben 'we' het nog niet eens over Polanski's leven die vlak na het maken van deze film in een hel terecht kwam, waar hij nog steeds niet uit is....

(Bronyenosyets Potyomkin.... met Sergei M. Eisenstein als avatar moet je slagvaardig reageren... )

Deze film even inlaten zinken nadat ik deze gister avond eindelijk eens heb bekeken.
Vond de film niet een echte thriller, grotendeels is het meer een drama met mysterieuze kanten.
Toch bleef ik heel de film kijken met mijn volle aandacht, de film bouwt op een redelijk rustig tempo op, waardoor je als kijker rustig te tijd kan nemen de personages te leren kennen, en uit te stippelen wat er allemaal mogelijk of niet mogelijk zou kunnen zijn.
Het einde is verre van voorspelbaar, maar ook vrij simpel, zelf denk ik dat dit allemaal weer goedkomt bij een 2de kijkbeurt, maar toch blijf ik met gemengde gevoelens zitten op het einde..
Voor nu hou ik het op een goede 4 sterren, over paar maandjes nog maar eens opzetten en mijn stem misschien nog herzien

Rosemary's Baby. Goede film met fantastische acteerprestaties en een bijna perfecte opbouw en spanningsboog.

Roman Polanski heeft het beroemde boek van Ira Levin goed weten te verfilmen, helaas is het geen meesterwerk geworden. Het boek overstijgt de film, wat vaker het geval is, maar dat zegt meer over de kwaliteit van het boek dan de film.
Een klassieker noem ik het wel. Een klassieker, maar geen meesterwerk.

Er was een hele sterke cast aanwezig en ze maakten veel beloftes waar. Alom uitstekende prestaties van uitstekende acteurs. Met name vrouwe Farrow natuurlijk, die voor haar rol terecht in de prijzen viel en min of meer doorbrak.
Naast de cast vond ik vooral de opbouw van de film formidabel. Het begon lekker traag, wat ik zelden als minpunt zie, (vooral niet in RB) om vervolgens tot een zinderende, heerlijk duistere climax te komen. Gaandeweg de film werd ik steeds benieuwder en tegen het eind zat ik op het puntje van mijn stoel (lees: liggen op de bank)
Geweldige opbouw! In dat opzicht vind ik dat Polanski het hier beter heeft gedaan dan bij The Pianist.
Verder was de soundtrack goed ondersteunend en zeker een vermelding waard. Vooral dat slaapliedjes-achtige-deuntje dat op het begin en eind klinkt.

Een 3,5 voor nu.