Gattopardo, Il (1963)

Volgens Visconti zelf is Il Gattopardo doortrokken van het gevoel van de naderende dood. Prachtige acteerprestaties, een mooie film om naar te kijken, maar ondersteboven was ik er niet van. Misschien moet je het boek gelezen hebben om de film beter te kunnen waarderen.

Het helpt misschien wel, dat kan. Maar ik heb het boek alvast niet gelezen, en ik vind de film schitterend

Mijn eerste Visconti na het schitterende 'Rocco e i suoi fratelli', en gezien de man bekend staat om zijn films "over de adel" verbaasden thema en sérieux me niet echt. Opvallend is het prachtige (maar inderdaad onopvallende) camerawerk en de sterk uitgewerkte karakters. Wie wordt niet overmand door het gevoel naar een typsiche acteursfilm te kijken, die Lancaster verdienstelijk haast in zijn eentje draagt? Maar er is gelukkig meer interessant materiaal voor handen. Het vertrekpunt was immers een aardige brok geschiedenis die de oorspronkelijke auteur in een nobele taal giet, en Visconti maakt daar dankbaar gebruik van. Bovendien leent Sicilië zich tot prachtig gecomponeerde beelden, al is onze Italiaanse meester er duidelijk één die liever de mens op de voorgrond zet dan het landschap. De combinatie van "zuiver ding" en diepmenselijke emotie is indringend, het mag gezegd zijn.

Het tempo speelt de film echter parten. Het bal had een kers op de taart moeten worden, maar wordt hopeloos lang gerokken en is in verscheidene opzichten (muzikaal, filmisch, ...) het meest saaie gedeelte van de film. Inhoudelijk komen de karakters volledig tot wasdom, maar er moet toch een meer gevarieerde manier geweest zijn om langzaam af te ronden?
Gedane zaken nemen evenwel geen keer, en al bij al mengt 'Il Gattopardo' het beste van twee werelden: een (helaas niet altijd even heldere) historische vertelling, doorspekt met de persoonlijke besognes van een man die worstelt met het ouder worden. En zo blijft Visconti toch prikkelen...
2,75*

De ene speelduur is inclusief aftiteling en de ander zonder?

We were the leopards, the lions, those who take our place will be jackals and sheep, and the whole lot of us - leopards, lions, jackals and sheep - will continue to think ourselves the salt of the earth

Il Gattopardo: een 3 uur durend vorstelijk epos met Claudia Cardinale, Alain Delon en de voor mij relatief onbekende Burt Lancaster. Ik was benieuwd of het mijn aandacht de gehele tijd kon vasthouden. Nou en of!

Film komt traag op gang en kon me in het begin niet helemaal bekoren maar juist door Cardinale en Delon wordt het allemaal verschrikkelijk meeslepend. Maar de ster van de show is toch Lancaster. Hij is hier echt geweldig in als een oude man die merkt dat zijn tijd toch ten einde is en nog een laatste innerlijke strijd voert. Ik had alleen verwacht dat hij op het einde nog ging sterven.

De film verveelt nooit echt maar zakt een klein beetje in op het einde. Namelijk met het bal op het einde. De betekenisvolle wals was wel geweldig waarin duidelijk wordt dat de oude adel moet plaats maken voor de nieuwe adel, prachtig gesymboliseerd door Cardinale en Delon maar het werd alleen veel te lang gerokken. Het effectieve einde met Lancaster die gewoon weg wandelt naar het steegje terwijl iedereen vertrekt is dan wel weer magistraal en ook een zeer mooi shot trouwens.

Mijn eerste Visconti en waarschijnlijk ook niet de laatste.
Prachtige beelden, knappe acteerprestaties en een interessant verhaal over de Italiaanse geschiedenis. Reken daarbij ook nog eens het vlotte tempo en je hebt een pareltje.

4.5*

Een gebrekkige cinematografie, pompeuze, bombastische, in mijn ogen kitscherige muziek, melige acteerprestaties, ergerlijke voice-overs (indien het inspreken van stemmen zo genoemd wordt), een verhaal dat me nergens wist te grijpen... en dat drie uur lang. Het werd een enorm lange zit, tijdens welke ronddraaien in mijn bed, staren naar het scherm zonder iets te voelen en gapen geen uitzonderingen waren - ik heb me zelden zo verveeld tijdens het kijken naar een film.

Uiteindelijk kan ik gewoonweg niet meer dan 1* kwijt aan deze ultiem saai vormgegeven film die me nergens ook maar het kleinste beetje wist te boeien. Er ligt hier ook nog een film van Fellini, maar die laat ik voorlopig maar even liggen.

Ik ben altijd huiverig voor 3 uur durende films. Vrijwel altijd kan een verhaal boeiender en compacter verteld worden dan daarvoor zo'n lange speelduur te gebruiken. Il Gattopardo is geen uitzondering op die regel vind ik. Wisselingen tussen saaie en interessantere passages kwamen dikwijls voor. Desondanks heeft deze film zijn momenten en uiteindelijk vond ik het geen straf om dit te zien, zeker niet wanneer Claudia Cardinale haar entree maakt . De cinematografie zag er ook picobello uit. Alle scenes hadden wel iets van een geeloranje-achtige gloed, dat wel aangenaam overkomt.

Dit is prachtige cinematografie. Claudia Cardinale spat van het scherm af.

Ik wilde dit jaar toch ook graag eens een film van Visconti zien, en gisteravond was het dan eindelijk zover. Op zich een gewaagde keuze, omdat de film aan de lange kant is en daarnaast kostuumdrama's lang niet altijd aan mij besteed zijn. Hoewel deze film op zich zeker niet slecht is, kreeg het negatieve op het eind toch nipt de overhand.

De film is qua verhaal op zich best aardig, maar het potieke gebeuren en de soms wat veel ogende zijlijntjes zorgden ervoor dat de aandacht soms nogal eens verslapte. Daarnaast is de film traag van tempo en deze twee genoemde zaken zorgden er bij mij voor dat de film nogal langdradig aanvoelde.

Daarnaast zijn er ook positieve punten en dat zijn vooral de acteurs. Allereerst worden de karakters goed uitgediept en daarnaast spelen zowel Burt Lancaster alsmede Alain Delon erg goed. Daarnaast blijt Claudia Cardinale altijd een schitterende verschijning, zo ook hier.

Dat neemt echter niet weg, dat de film net wat teveel minpunten heeft om echt volledig te boeien. Daarnaast ligt zoals ik al eerder aangaf dit genre me ook niet echt. Daarom toch een nipte onvoldoende voor deze film.

2,5*