Man Who Knew Too Much, The (1956)

Had jaren geleden al eens het orgineel gezien, daar herriner ik me als ik eerlijk moet zijn niet veel meer van, nouja behalve de fijne rol van Peter Lorre dan, als bad guy. Echte vergelijkingen durf ik hier dus niet te maken. Vond dit In ieder geval een prima triller. Hoewel verre van Hitchcock's beste. Stewart steelt zoals bijna altijd de show maar zijn vrouw Day en de rest van de cast vond ik wat wisselend. Vond de manier waarom Hitchcock zijn verhaal verteld en spanning opbouwt (met als hoogtepunt idd de Albert Hall) weer erg geslaagd. Echter kent het verhaal net iets teveel plotholes. Dat hele einde met dat zoontje zie zijn moeder hoort zingen is natuurlijk belachelijk, zoiezo slaat het een beetje door vanaf die RAH scene. Om over dat eindshot maar te zwijgen. Waren we geacht daar om te lachen ofzo? Waar is trouwens Hitch zijn cameo in deze film? Heb mijn best gedaan maar hem nergens gespot.

3 sterren

Het begon allemaal zo sterk en mysterieus, maar daarna werd het wat minder en tegen het einde zakte de film helemaal in mekaar. Wat een goed verhaal lijkt blijkt een samenloop van heel wat toevalligheden te zijn. Het is hier al eerder gevraagd, maar hoe wist die James Stewart dat die in de Albert Hall moest zijn?? Op imdb staat er een "uitleg", maar dat is veel te vaag en onwaarschijnlijk om te geloven.
Maar goed, er waren helaas meerdere zaken waar ik me wat aan stoorde.
Als eerste is er al dat moment net na de moord. Het echtpaar gaat naar het politiekantoor om een verklaring af te leggen en dan laten ze hun zoon zomaar bij een wildvreemde vrouw die ze de vorige dag hebben leren kennen. En dat in een vreemd land, hoe dom is dat?
De film had ook makkelijk een uur korter mogen duren. Het wordt allemaal wat te lang gerokken. Zo heb je bijvoorbeeld die ellenlange scène met dat orkest waar wel wat spanning wordt opgebouwd. Maar die spanning wordt helemaal verpest door het overdreven gedoe van Doris Day.
Doris Day, wat een vreselijke actrice is dat. Het kan natuurlijk ook liggen aan het personage dat ze hier speelt, maar ik vond het echt verschrikkelijk slecht en irritant geacteerd. Dat overdreven hysterische en huilerige gedoe van haar, en dan gaat ze tegen het einde ook nog eens zingen. Ook de meeste andere personages vallen nogal tegen, zoals dat jongetje bijvoorbeeld. Gelukkig is er nog James Stewart die door zijn aanwezigheid de film nog enigszins weet te redden.
Het einde vond ik dan ook wel heel abrupt. En toch wel vreemd dat het bezoek er na al die uren nog steeds zat. Nog vreemder is de premier die net na de aanslag gewoon verder gaat met zijn leven alsof er totaal niets aan de hand is. Het is tenslotte maar een vleeswond.
Ondanks het verhaal dat vooral het eerste uur erg vermakelijk was en een goede James Stewart kan ik hier toch nog geen hoog cijfer aan kwijt, daarvoor zijn er teveel minpunten.

Geen Hitchcock topper maar zeker niet slecht. Stewart speelt erg goed. De film blijft boeien alhoewel het einde niet al te sterk is.

Opzich een redelijke film! Heb er aardig van genoten, maar vooral van het begin.

Ik vond het einde ook wat te simpel!

Heb nog wel 1 vraag. Op NL 1,2,3 heb je geen pauzes, maar ik moest ontzettend nodig naar de WC en toen miste ik het stuk waarin James Stewart naar die zaak ging met opgezette dieren!

Wat gebeurde daar precies? Had deze plek helemaal niks met het verhaal te maken en zat hij ontzettend fout?
Ik zag namelijk wel wat oproer net voordat hij het pand verliet!

Iemand dit dit lege stukje even kan toelichten

Aardige film van Hitchcock. Zeker niet zijn beste werk, maar verre van slecht en op momenten zelfs vrij goed nog. Vaak zie je wel hoe gedateerd de film nog is. Direct al bij de eerste beelden, toen er blijkbaar nog geen fatsoenlijke opnames in auto’s konden worden gemaakt. Dat ziet er wel heel nep uit. Ook zijn de acteurs net iets te zwaar opgemaakt en acteren ze wat te overdreven, echt nog een beetje op de theatermanier zeg maar. Alle decors zien er ook statisch en in scène gezet uit eigenlijk. In de bus worden ook cultuurverschillen getoond, maar dat wordt niet zo leuk gedaan als later in de film. Die scène met die hoofddoek komt in deze tijd vrij hilarisch over eigenlijk. Later in het restaurant gaat het al een stuk beter.

Een plot van spoorloos verdwenen vrienden/vriendinnen/kinderen is altijd erg interessant en vaak spannend en meeslepend, maar alle emotie ontbreekt hier bijna. Doris Day laat in de scène dat ze van haar man over de ontvoering te horen krijgt weliswaar wel zien dat emotie de bedoeling was hier, maar dat speelt ze echt dramatisch slecht, en verder bespeur je in de manier van handelen van de personages weinig realisme in zo’n situatie. James Stewart heeft weliswaar echt die filmsterrenuitstraling maar vond ik persoonlijk helemaal niet zo overtuigend.

Aan het begin moet de film nog een beetje op gang komen, maar als eenmaal de moord is gepleegd komt het tempo er wel in. Hitchcock gebruikt ook wat leuke trucjes die hij later terug laat komen, zoals Doris Day die met haar kind (een net wat te kleffe scène) het wereldberoemde Que Sera zingt of het gebeuren met de bekkenslag. Allemaal lekker dramatisch ook wel weer. Dat werkt vooral goed in de concertscène, wat echt de beste van de film is. Zo slim en goed opgebouwd, vooruitstrevend misschien ook wel. Overigens niet de eerste fraaie locatie die in de film wordt aangedaan.

Qua geluid is de film dan weer duidelijk verouderd. Zoals bij eigenlijk al die films is de kwaliteit van het geluid helaas wat vaal, en de muziek doet vaak toch wat oubollig aan.
Om je te bescheuren is trouwens die scène dat McKenna wordt neergeslagen, inclusief rollende ogen. Dat zou tegenwoordig alleen nog maar op een slapstick-manier worden gebruikt.

The Man Who Knew Too Much is een best aardige film, en ik moet de eerste slecht van Hitchcock nog zien, maar een echte topper is het ook zeker weer niet. Daarvoor mist de film wat emotie en echt pure spanning of scènes die je echt bijblijven, Bovendien langdradig op momenten, vond ik persoonlijk, en gedateerd op meerdere vlakken. Een dikke 3.0* dan maar.

Deze was laatst op tv, maar ik heb 'm niet af kunnen kijken. Ik vond 'm behoorlijk slecht. Ik weet niet of dat ligt aan de stijl van filmmaken, of gewoon puur aan deze film. Ik heb me echt zitten ergeren aan sommige debiele en veels te doorzichtige dialogen en/of plotwendingen. Ook het acteerwerk was maar zwakjes (de ene keer belachelijk overdreven, de andere keer totaal emotieloos), terwijl Stewart en Day toch wel grote namen waren volgens mij.

Ik kan me goed voorstellen dat dit in 1956 heel wat was, maar dat hoop ik eerlijk gezegd niet, want dan ben ik bang dat films uit die tijd mij niet zullen kunnen bekoren.

Zeer vermaakt met deze heerlijke film. Spannend en creatief in beeld gebracht, met een leuke rol van James Stewart, een van de betere acteurs uit zijn tijd.