Ocean's Eleven (1960)

ja de remake heeft een te simpel einde

niet zozeer een simpel einde...meer een storend einde omdat alles uitgelegd werd...ik had 't zelf ook wel in de gaten

Veels te oud neem liever de nieuwe!

Gewoon cool! 5*

Vele malen beter als de Oceans 11 met George Clooney.
Veel meer sfeer, maar ook gewoon beter acteerwerk van The RatPack.

k heb de oude versie niet gezien...

Das inderdaad waar over de remake maar de sfeer van de originele film is leuker.

Een te groot gehalte aan dialoog zit het verhaal te vaak in de weg: 3.00
Na de recente Ocean reeks te hebben gezien (die met Clooney) was ik ook geïnteresseerd geraakt in het origineel. Tenminste, ik persoonlijk ben erg benieuwd hoe men de remake precies tot stand heeft laten komen naar aanleiding van deze prent. Het was even zoeken, maar toen ik deze prent in hadden kreeg kon ik niet wachten om hem te gaan kijken. Niet dat ik perse hoge verwachtingen had, maar gewoon uit pure nieuwsgierigheid. En dan kom ik tot de conclusie dat we eigenlijk met twee totaal verschillende films te maken hebben als ik deze Oceans Eleven en de remake naast elkaar leg. Welke beter is dat is aan ieder persoonlijk, maar uit de 'Clooney-versie' haalde ik meer voldoening dan uit deze prent, hetgeen met name te maken heeft met het feit dat het origineel vaak in herhaling valt.

Verhaal: 2.00
Inhoud, originaliteit, fouten/blunders, verhaallijnen, diversiteit, etc.
En daar bedoel ik mee (dat in herhaling vallen) dat men het eerste uur enkel en alleen aanknoopt om doormiddel van sarcastische humor de elf overvallers bij elkaar te brengen en verder gebeurd er werkelijk helemaal niets. Gelukkig dat de dialogen nog zeer behoorlijk zijn te pruimen anders had het er voor deze prent niet al te rooskleurig uitgezien. Pas na dik een uur word de focus naar de misdaad zelf verlegd, maar zeker niet op de manier hoe ik dat ken vanuit de recente Oceans Eleven. Zowel de voorbereiding op de kraak, als de daad zelf is minimaal uitgewerkt, enkel het sfeervolle (helaas wel vrij voorspelbare) slotakkoord wist mij pas in een vaste greep te houden. En dat ik dat nu zeg heeft helemaal niets te maken met het feit dat ik de uitwerking van 'Clooney-versie' allemaal veel beter vond. Het zeer geringe gehalte aan diversiteit haalt deze prent naar mijn inziens behoorlijk naar beneden.

Acteerwerk: 3.00
Hoofdrollen, bijrollen, dialogen
Het acteerwerk is over het algemeen voldoende, maar bijzonder word het nooit. Dat heeft voor een zeer groot deel te maken met de karakterontwikkelingen. Waar Clooney in de recente Oceans Eleven versie echt een karakter is (en hij niet alleen), is daar in deze versie nauwelijks sprake van. Frank Sinatra geeft werkelijk geen enkele keer het signaal af dat hij 'boven' de groep staat. Niet dat hij opzichtig de 'baas' zou moeten uithangen, maar van een gedetailleerde uitwerking van zijn personage is vrijwel geen sprake, hetgeen terug te vinden is in de uitermate oppervlakkige acteerprestaties. Enkel Akim Tamiroff als 'Acebos' wist zich te onderscheiden als personage, maar helaas brengt hij zijn rol nogal overdreven. De film moet het dan ook voornamelijk hebben van de gedecideerde dialogen, die vrijwel altijd van een hoog niveau zijn, de soms ietwat misplaatste pogingen tot humor daargelaten.

Speelduur: 2.50
Balans in de film, strekking van het verhaal, speelduur, etc.
Het had allemaal zoveel beter gekund heb ik het idee. Een tiental minuten aan voorbereiding van de kraak (en dan doel ik niet op de werving van de tien teamleden naast Danny) in het eerste uur van de film is daar een goede voorstelling van. We krijgen slechts een schim te zien van de plannen van de elf heren, waardoor de kraak voor een groot deel aan de kijker voorbij gaat. Uit het niets is men er opeens klaar voor en dat stoorde aanzienlijk. Het sfeervolle slotakkoord vergoed nog enigszins iets, maar toch echt te laat om de film nog enigszins te redden. Daarnaast maakt men veel tijd vrij voor de dialoog, maar is er van karakterontwikkeling nauwelijks sprake en is de film over het algemeen genomen onvoldoende interessant.

Realisme: 3.50
Realisme van gebeurtenissen in de breedste zin van het woord.
Wat ik 'oudere' films wel moet nageven is dat ze vrijwel nooit over een ernstig gebrek aan realisme hebben te klagen (afgezien dan van een trits aan James bond films uit de late zestiger- en vroege zeventiger jaren). Zo ook niet Ocean's Eleven. Sterker nog, daar geeft men de film niet eens de kans toe. De hele kraak word zo minimalistisch uitgewerkt dat er nauwelijks enige vorm van kritiek valt te uiten. Misschien sprong Duke Santos iets te eenvoudig naar de conclusie dat 'die jongens van het 82ste' het wel gedaan zullen hebben terwijl concreet bewijs geen moment voor handen is, maar dat mocht de pret niet drukken. Daarnaast werkt men nogal geforceerd naar de uiteindelijke climax toe, maar over het algemeen hebben we met een realistische film te maken. Al heb ik stellig de indruk dat men datgene min of meer over zichzelf afroept dan dat daar bewust voor gekozen is.

Cinematografie: 3.00
Special Effects, Camerawerk, belichting, montage, stunts, coordinatie, etc.
De film komt cinematografisch voornamelijk gecontroleerd over, net als de hele film eigenlijk. Het camerawerk word zorgvuldig uitgevoerd, de montage is van een niveau zoals we dat van een film uit die tijd mogen verwachten, zijn de weinig bepalende locaties van ondergeschikt belang, hecht men weinig waarde aan allerlei 'versieringen' (lees: special effects, stunts etcetera) en dat alles gaat gepaard met de karakteristieke jaren zestig sfeer wat in deze film met name voortkomt uit de zo typerende dialogen. Ouderdom heeft zo zijn charmes, al word het in deze film allemaal wel heel erg stijfjes en mak uitgevoerd. De soundtrack is zo'n heerlijk foute sixties score, maar ook dat maakt een film van bijna vijftig jaar oud in enige mate speciaal.

Verdict:
Voor velen zal gelden dat dit een behoorlijke afknapper is als je de remake met Clooney eenmaal gewend bent, zeker voor de generatie waar ik me in bevind (al zijn er uiteraard altijd weer uitzonderingen op de regel, waaronder ondergetekende in beperkte mate). Maar dat roept de film voor een groot deel over zichzelf af. De film vervalt al snel in een aaneenschakeling van voornamelijk hoogwaardige (vaak zelfs saaie) dialogen en dat weet men maar moeizaam te doorbreken. Zelfs als de kraak word gezet zit je met je gedachten voor een groot deel nog bij de dialogen, simpelweg om de reden dat de kraak veel te minimalistisch is uitgewerkt. Het sfeervolle slotakkoord (ik zeg bewust niet 'het sterke slot' omdat er voor mij persoonlijk nogal een voorspelbaar karakter aan vast hing) maakt nog enigszins iets goed, maar te laat om de film nog te doen kantelen. Een gemiddeld acteerniveau, een gecontroleerde cinematografie en een hoog gehalte aan realisme houden deze prent uiteindelijk toch nog weg van een onvoldoende: 3.00 (2.80).

Leuk om ook eens gezien te hebben, al moet wel meteen gesteld worden dat het origineel toch een tikkeltje beter is. Vooral het tergend trage begin speelt deze film parten. Waar de introductie in de remake vlot en kernachtig gebeurd ben je hier zo'n drie kwartier aan het luisteren naar oeverloze dialoog die je prima missen kan.
Ook was de kraak zelf wat aan de trage kant, maar toch best inventief. Geestiger einde ook dan het origineel...

3*