Queto Yurlunyur schreef:kijkert schreef:
(quote)
Of misschien vond hij wel dat de dialogen in die taal het beste tot hun recht kwamen. Het doet er wel degelijk toe.
Dat zou ik niet sterk vinden. De dialogen in die film zijn naar mijn mening puur informatie-gericht, en taalonafhankelijk. Maar het doet er inderdaad wel toe. Ik was iets te kort door de bocht.
Ik weet ook wel dat films over het algemeen niet onder optimale omstandigheden worden gemaakt; dat er allerlei commerciele overwegingen zijn die tot beperkingen leiden. Maar dat weet ik van te voren allemaal niet (herzieningen zijn even een ander verhaal); op voorhand ga ik er altijd vanuit dat de makers een zo goed mogelijke film hebben geprobeerd te maken, en dat dus de taal specifiek zo bedoeld is.
Bij bepaalde films wel, bij andere weer niet. Perfume is een voor mij typische 'verhaal-film', die zich in verschillende plaats-settings zou kunnen afspelen.
Het lijkt me dat de intonatie altijd afwijkt. Moet ook wel, want de rol wordt ingesproken door een ander acteur, die op een andere manier natuurlijk moet overkomen. Natuurlijk komen de relevante emoties (woede, verdriet, etc.) wel op dezelfde momenten, maar intonatie gaat veel verder dan dat.
Dat begrijp ik, maar is in dit soort films mijns inziens niet van doorslaggevende betekenis. De informatie in de tekst zelf draagt hier het verhaal. Natuurlijk maakt de intonatie een verschil, maar de inhoudelijke tekst draagt deze film voor mij. (Samen met de locaties, cameravoering en andere visuele aspecten natuurlijk).
De manier waarop werkgevers en werknemers met elkaar omgaan (de baas heeft altijd gelijk), het huis-aan-huisverkopen, het pronken met inkomens en bezit (zie de Baldwin-speech: "That watch cost more than your car. I made $970,000 last year. How much you make?"). Ik wil niet zeggen dat het nooit voorkomt in Europa, maar de hele (bedrijfs)cultuur die in de film getoond wordt lijkt me bij uitstek Amerikaans.
Daarover verschillen we dan sterk van mening. Ik herinner me een discussie van niet zolang geleden waarin een Nederlands bedrijf de werknemers voor het blok zette om langer te werken dan de CAO voorschreef. (Weet niet meer precies hoe en wat, maar de 'Amerikaanse bedrijfscultuur' is niet zo ver weg.
Felicia's Journey kan zich minder van de Iers/Britse kwestie ontdoen ( en ja, bob Hoskins' stem is erg belangrijk, maar waarom zou een anderstalige niet net zo'n zachte, hypnotiserende stem kunnen toevoegen?)
Ik heb de indruk dat zijn stemgeluid vrij uniek is. Het lijkt me lastig om iemand te vinden met dezelfde stem en dezelfde intonatie, die ook nog eens net zo goed kan acteren. En dat moet dan ook nog eens voor alle acteurs in de film.
Moeilijk te vinden vind ik geen argument, het gaat om de mogelijkheid. Natuurliijk heeft Bob Hoskins een uniek stemgeluid, maar ook anderen hebben een uniek stemgeluid dat prima zou passen.
Hoe vaak wordt niet niet de nummer één van een verlanglijstje gecontracteerd voor een rol maar een ander, en levert dat ook een goede film op? Een iets andere film, natuurlijk, maar de bedoeling van een regisseur zal toch altijd concessies moeten doen in de uiteindelijke uitvoering. Het gaat me erom of in een bepaalde film/ een bepaald soort film de bedoeling beter uitkomt door nasynchronisatie of door beknopte ondertiteling.
Voor Good/Bad/Ugly ligt dat anders. Spaghettiwesterns zijn geloof ik vrijwel altijd oorspronkelijk Italiaans, maar de setting is duidelijk: het Wilde Westen. Amerikaanser kan bijna niet. Een erg specifieke plaats/tijd-setting. Italiaans gesproken botst dat. Dat zou ik ongeloofwaardig vinden.
Dan is dat een minpunt aan de film - toch?
Nee, voor mij niet. Er is een prima oplossing gekozen in de vorm van nasynchronisatie. Uiteindelijk beoordeel ik het eindproduct dat ik zie, niet de totstandkoming.
(off topic: erg lastig, dat splitsen van quotes, ik hoop dat het wat duidelijk overkomt)