Kamikaze (2014)

Een prachtige en sfeervolle film, heerlijk genoten. De mix tussen fijne humor, drama en een tikkeltje spanning is hier ontzettend goed gedaan, je gaat over en weer tussen de lach en de traan. De uitstekende soundtrack past er perfect bij en doet je lekker meeleven, en ook qua fraaie beelden valt er niets te klagen. Fris, verrassend, en warm.

Tussen de cast zitten zowel ouwe rotten (Carmen Machi, Eduardo Blanco) als vrij jonge (mooie) actrices (Leticia Dolera, Verónica Echegui). Allen spelen ontzettend goed. Verónica Echegui lijkt in deze film als twee druppels water op Penélope Cruz, als je haar zo ziet spelen zou je denken dat ze de jonge zus van Penélope is. Eduardo Blanco geeft de film een lekker warme Argentijnse toon.

De regisseur, Álex Pina, debuteert met deze film op het grote doek, maar is geen onbekende in filmland. Hij heeft o.a. de scripts geschreven voor Tres Metros Sobre el Cielo (2010), het vervolg erop Tengo Ganas de Ti (2012), en hij heeft ook diverse succesvolle televisieseries geregisseerd. Die twee films spraken me destijds niet direct aan, maar nu ik deze film van hem heb gezien (ook hier heeft hij het script geschreven) word ik toch wel nieuwsgierig.

Ik heb echt genoten van ‘personages’ zoals de hond en van de kernvraag uit deze film (spoiler) hoe warm je het hart op van een door geweld verscheurde terrorist?.

Het is een film waar je je door moet laten verrassen. Spreken het plot en de genres je aan, ga het dan een keertje zien zonder inhoudelijk teveel erover te lezen of de trailer te bekijken. De film is nog maar net uit in de Spaanse bioscopen, het zal helaas vast wel even duren voor het Nederland en België bereikt.

4* voor deze film. Niet alles was perfect, het einde is zoals zo vaak weer afgeraffeld (doodzonde), en een scene met ‘haardrogers’ was zelfs voor een komedie te ongeloofwaardig, maar het eindresultaat mag er wezen. Ook zal er vast kritiek komen op de (spoiler)zelfdodingstips, die in het verhaal echter de kijker weten te verrassen.

Qua humor houdt het niet bepaald over, tenzij je moet lachen om iets te joviale, luidruchtige mensen die hun edele delen bezeren aan een boom.

De momenten waarop de film wel enigszins interessant wordt blijven beperkt tot de kleine stukjes drama, inclusief het einde. Sterker nog, pas bij die laatste scène werd ik voor het eerst benieuwd wat er nú zou gaan gebeuren. Maar ja, dan komt de aftiteling al in beeld.

Niet helemaal geslaagd dus. Misschien was het beter uit de verf gekomen als ze het echt vol op de komedie hadden gegooid. Dat werkt stiekem toch vaak beter bij dit soort gevoelige materie.