Regression (2015)

Heeft niet al te veel.

Nog weinig ervaring met Amenábar, al heeft hij tot nu toe nog te weinig indruk achter gelaten om nog actief zijn andere filmpjes te bekijken. Sowieso, ondanks de fijne setting, heeft dit filmpje weinig met spanning en is het mystery wat simpel en thriller niet effectief.

Hawke is redelijk in zijn hoofdrol, al lijkt hij niet al te veel zin te hebben in zijn niet al te creatieve politierol. De eerste scene waar je door de ogen kijkt van een persoon die het politiebureau binnenloopt dacht ik dat dit nog wel bijzonder kon worden, maar het cameragebruik blijft daarna erg klassiek.

Setting is misschien het beste gelukt, de grauwe sfeer komt goed over en daarmee is de dreiging snel vergroot. Jammer dat het verhaal daarentegen weinig doet om die setting veel te belonen. Vooral als de film eindigt ben je redelijk bedonderd eigenlijk.

Watson speelt hier ook een mindere rol. Daarmee is de twist ook niet meer zo "plots". Omdat je hem al erg snel doorhebt eigenlijk. Wel jammer, want met meer ruimte voor normale conversaties met Watson was het allemaal nog wat onverwachter en beter geweest waarschijnlijk.

Daarbuiten blijft het allemaal net iets te tam. Hier en daar een scene die wat tegen horror aantikt maar niks is spannend genoeg en op de hoogtepunten gaat hij alweer door naar de volgende scene. Verkeerde montage helpen de sfeer zelf ook vaak genoeg om zeep.

Verhaal zelf blijft ook te saai om echt de volle impact te hebben, bij het einde zat ik me af te vragen of dit echt het einde was of dat er nog iets achteraan kwam. Wel jammer, want het ziet er allemaal spannend uit en met de setting had genoeg kunnen gebeuren.

Had graag 3*5 willen geven maar... het eind vond ik zwak. Het was een boeiende slepende film maar
het was dus allemaal verzonnen? Pff. Dat vond ik een afknapper. Zag liever iets anders dan dat. het begon sterk totdAt ze zijn hand vasthield.. kustte. Nou is duidelijk dat getraumatiseerde mensen die misbruikt zijn dat niet ZO snel doen. Dan moet je al iets doorhebben, right. en daarnaast het gehuil de hele tijd van dat meisje irriteerde mij ook.

Best een prima filmpje. Hier en daar wat te langdradig, maar dat past ook wel weer in de tijdgeest van 1990 waar dingen een stukje slomer gingen. De ontknoping kun je behoorlijk aan zien komen naarmate de film vordert; na ongeveer een uur is er een scène waarin de oma het meisje fel beschuldigd van leugens, en dat was het moment waarop ik wist - alles is door het meisje verzonnen. Knap bedacht wel, omdat het meisje heel subtiel heeft ingespeeld op alle informatie die door de agenten aan haar ‘gevoerd’ werd, en alle ‘getuigen’ ook op basis van die informatie hun fake-herinneringen boetseerden. De vader herinnerde zich iemand met kappen? Dan herinnerde zij, en haar broer, zich dat uiteindelijk ook. Haar broer had het over meerdere personen met geschminkte gezichten? Prima, dan paste zij haar verhaal zo aan dat er opeens sprake was van een enorme sekte. Met dat gegeven werd leuk gespeeld, zeker omdat het tijdens de film niet zo op viel maar na verloop van tijd steeds duidelijker werd. De toevoeging aan de nachtmerrie van de agent zelf - de vrouw op het oploszakje soep (als ik het me goed herinner) vind ik ook leuk verweven in de film, en neemt alle twijfel weg over de vraag of het nou uiteindelijk tóch niet over een sekte ging. Nee dus. Het gaat over verbeelding, bangmakerij, religieuze stemmingsmakerij en opzettelijke misleiding. Wat dat betreft zet de film aan het denken, hoewel het wat mij betreft voor de agent niet zo’n relatief happy end - een biertje aan de bar met de chef en het wegrijden na een afsluitend gesprek met de vader - had hoeven te zijn. Het had mn persoonlijke voorkeur gehad als hij uiteindelijk was doorgedraaid, waarheid en leugen niet meer had kunnen onderscheiden, en er pas op het allerlaatste moment - toen het te laat was - beseft had in welke leugen hij was getrapt. Dat zou het ingenieuze plot nog net dat extra zwarte randje hebben gegeven dat je ook na de film blijft najagen.

Ik ging deze film vooral kijken om de cast (Hawke, Thewlis, Watson) en halverwege begon ik me af te vragen waarom uitgerekend zij (toch vrij intelligente acteurs die hun films volgens mij best bewust uitkiezen) voor deze film hadden gekozen. Ik vond het namelijk nogal een simplistisch en tikje belachelijk plot. Alsof de film zichzelf veel te serieus neemt voor wat het is.

Uiteindelijk laat de 'twist' op het einde dat wel op zijn plek vallen; het bleken slechts massahysterie en 'ingeplante' herinneringen te zijn. Een stuk nuchterder en intelligenter dan wat het in het begin lijkt, en dat maakt het nog een iets betere film dan dat ik tijdens het kijken heel de tijd dacht. (En dat had ik met een beetje nadenken wel kunnen bedenken, maarja).

Wel vond ik de rol van Thewlis dan uiteindelijk erg magertjes. Hij hangt er eigenlijk heel de film maar een beetje bij, en wordt ook niet meer echt geconfronteerd met zijn methodes die alle verwarring en valse herinneringen veroorzaakten. Beetje een loze rol.

Verder is het ook wel redelijk spannend en soms eng, maar dat zegt in mijn geval niet zoveel, want dat vind ik al snel.

Alsnog geen echte hoogvlieger verder, maar uiteindelijk best redelijk.

3,25*

Onzinbericht verwijderd.

Het verhaal klinkt goed, maar de uitwerking is wat langdradig en kon af en toe niet boeien. Daardoor verloor ik ook interesse in het verhaal.

Mijn vijfde Amenabar ondertussen en met Abre los ojos en Mar adentro gooide hij reeds hoge ogen. Deze Regression daarentegen is voor mij zowat de zwakste die ik van hem al zag. Nergens kwam ik in het verhaal en kon ik me vereenzelvigen met de personages. Één van de sterkste elementen was de sfeerschepping met zijn grauwe blauwgrijze tinten. En ook Hawke was enigszins op niveau. Watson vond dan eerder ontgoochelend.

Inhoudelijk iets te weinig boeiend en traag. Weinig betrokkenheid waardoor de film zich naar zijn einde sleept. Eentje die snel van de geheugenradar zal verdwijnen. Het einde of twist was verrassend, maar ik voelde me wat bekocht. Dat was het dan, dacht ik bij mezelf. Neen, niet eentje om te onthouden.

Rechercheur Bruce Kenner [Ethan Hawke] en professor in psychologie Kenneth Raines [David Thewlis] storten zich op de zaak van Angela Gray [Emma Watson] die zich verschuilt in de kerk en haar familie beschuldigt van seksueel misbruik. Vader en hoofdverdachte John [David Dencik] in alle toonaarden, maar Raines denkt dat hij door middel van regressieve therapie onderdrukte herinneringen weer naar de oppervlakte kan halen. Misdaadthriller over de hysterie rondom Satanische cults die de VS sinds 1980 regelmatig enige tijd in de greep houdt. Het acteerwerk is net zo matig als de dialogen en de slotonthulling.