When the Game Stands Tall (2014)

Een bijzonder clichématige standaard Amerikaanse sportfilm, waarbij het er in het eerste deel vooral om ging, met nederlagen om te gaan. Vanzelfsprekend bereidde de coach (voor mij geen mens van vlees en bloed maar meer een bijbelicoon) zijn pupillen, op een juiste christelijke religieuze manier voor op het volwassen worden. De beelden van het American football zagen er werkelijk mooi uit, maar de film als zodanig vond ik geen moment inspirerend.

Goede cast in een voor mijn matige film ook omdat ik niks met American Football heb. Verder ook nog met Laura Dern.

Ik ben het helemaal met je eens.

Zoetsappig verhaal. Waarbij de ziekenhuisscene me nog het meest stoorde. Waarna ze wel ineens naast elkaar in de bus willen zitten.

Verder was het wel mooi in beeld gebracht allemaal.

Walgelijke clichéfilm.

mooie film

Ik heb al vele sportfilms gezien, gebaseerd op ware gebeurtenissen, van de meest uiteenlopende sporten ook, dus ook American Football, zoals deze.

Maar ik vind deze een van de minder geslaagde films, al wist het einde me dan wel weer te raken.

De cast doet het overigens wel goed, maar vond het verhaal in zijn geheel een beetje te zwak om te kunnen blijven boeien.

Matige film over een highschool-football team dat de langste zegereeks ooit op hun naam heeft staan. De zoveelste sportfilm gebaseerd op een waargebeurd, inspirerend verhaal. Maar echt inspirerend wil deze film die letterlijk van clichés aan elkaar hangt niet worden. Vervelend wordt het niet echt en alhoewel allemaal al eens eerder gezien, bevat de film een paar aardige scenes.

Yuk. Op zich vind ik het een mooie boodschap dat winnen niet zaligmakend is, maar wanneer de personages stuk voor stuk zó nobel zijn dat met hen vergeleken zelfs De Positivo's nog een toonbeeld van cynisme lijken, en wanneer de wijze levenslessen zó doordesemd zijn van de Bijbel dat ik zelfs voor Clancy Browns bullebak nog sympathie ga krijgen wanneer die zijn schouders ophaalt over een citaat uit Mattheüs 23:12, dan verwordt dit toch wel tot een draak van een film. De sportscènes zijn goed geschoten, Jim Caviezel speelt het prettig onderkoeld, en wat is het toch jammer dat we Laura Dern tegenwoordig vooral nog in zulke dienende rollen zien, maar dan ben ik toch wel door mijn verzachtende omstandigheden heen. Voor sportfilms in het algemeen en Amerikaanse sportfilms in het bijzonder blijft het toch een hele toer om de valkuilen van valse heroïek en overdreven sentimentaliteit te omzeilen.

Redelijk.

Een film die 1 genre goed doet, en 1 genre fout. Deze film is eigenlijk alles wat je een beetje hoopt de vermijden qua drama. Eentje die zichzelf wederom verliest in ongeloofwaardige bijzaken en te zoete en voorspelbare momenten.

De drama is dus eigenlijk gewoon heel erg Amerikaans. De drama die zich in de film begint is nooit echt bijzonder. Weer enkele tieners met hun eigen probleempjes die we al eens vaker hebben gezien. Het is niks nieuws en maakt het voor de rest ook best voorspelbaar.

Het duurt ook wel best lang voor een film die voor een biografie erg weinig te vertellen heeft. Probleempjes die te zwak zijn uitgewerkt en iets te haastig weggewuifd worden. We hebben het als kijker vast al genoeg gezien helaas.

Caviezel is best redelijk als coach. Ludwig is altijd wel leuk om weer terug te zien. Het is jammer dat hij een wat typische en ondankbare rol krijgt. Tieners die de sport ongeloofwaardig serieus nemen met hun ongeloofwaardige speeches. Het is gewoon wat te zoet.

Maar, eerlijk is eerlijk, op sport scoort de film wel. De rugbywedstrijden zijn knap geschoten en best spannend. Als kijker zit je best aandachtig te kijken. Dat is dan ook gelukkig waar de film het wel van moet hebben en deze wedstrijden zijn voor de rest ook veel rauwer en realistischer gebracht.

Geen slechte film, maar iets te Amerikaans en doorsnee. Als de film de gehele focus op de sport had gelegd was dit vast veel beter geweest.

Amerikaanse sportfilm over een high school American football team. Gebaseerd op ware feiten. Deze sport kan mij totaal niet bekoren, maar het onderliggende verhaal dat het team boven het individuele belang en dat de persoonlijk groei van de studenten belangrijker is, wordt wel goed gebracht. James Caviezel doet het goed in deze weinig spectaculaire rol als coach. In dit film genre vind ik Moneyball met Brad Pitt een stuk interessanter omdat het een geheel andere insteek heeft, namelijk het doorbreken van bepaalde vastgeroeste gewoontes in sport management.