Drums along the Mohawk (1939)

In veel opzichten weer een typische John-Fordfilm: er is het overdreven patriottisme, de achterhaalde kijk op man-vrouwverhoudingen, en natuurlijk de oliedomme indianen die alleen maar druk gillend in de rondte lopen en alles wat ze zien in brand steken. Omdat ze kennelijk ook nog eens te dom zijn om zichzelf te organiseren, worden ze aangevoerd door een Brit (John Carradine die uit een piratenfilm gestapt lijkt te zijn - inclusief ooglapje). Wat die Brit er eigenlijk voor belang bij heeft om die super-vredige Amerikenen aan te vallen wordt nooit duidelijk, maar dat zal dan wel een vooruitwijzing zijn naar de Brits-Amerikaanse oorlog (en indianen zijn nou eenmaal evil in dit soort films...)

Het centrale verhaal rond Fonda en Colbert volgt verder braaf alle clichés, met zijweggetjes rond wat al te veel komisch bedoelde bijpersonages (die niet grappig zijn), en natuurlijk de in Ford-films obligate zang- en dansscenes met oude volksmuziek. Gelukkig zijn er (richting het einde van de film) een aantal sterke actiescenes rond de belegering van Fort Dayton door de indianen, wat het niveau weer iets omhoog haalt.

Grootste reddende factor van deze film is echter de fotografie. Niet dat de cameravoering nou zo bijzonder is, maar het fijne met die vroege Technicolor-films (zie ook bijvoorbeeld Gone with the Wind of The Adventures of Robin Hood) is dat ze van die mooie volle, diepe kleuren hebben die er nu nog steeds prima uitzien (terwijl veel latere kleurtechnieken gevoelig waren voor slijtage, waardoor ze er al snel mat en vaal gaan uitzien). De film is opgenomen op een aantal mooie locaties in Utah (hoewel het verhaal in de staat New York speelt), en dat houdt het allemaal nog wel redelijk kijkbaar. 2 *