The Drowning Pool (1975)

Uitstekend vertolkt drama van Stuart Rosenberg (van Brubaker), naar een roman van Ross MacDonald. De knappe fotografie is van Gordon Willis, het vrij zwak uitgewerkt script van Walter Hill en Tracy Keenan Wynn. Let ook even naar de piepjonge Melanie Griffith in de rol van de dochter...

Joanne Woodward was Paul Newman's vrouw tot zijn dood..

Paul Newman vertolkte in 1975 voor de tweede maal Lew Harper op het witte doek, een elegante en wat cynische privé detective.“The Drowning Pool” laat nauwelijks een indruk achter en zelfs Newman komt niet uit de verf. Het is moeilijk te geloven dat Rosenberg, die het uitstekende Cool Hand Luke met Newman maakte (5*) hier achter zit.

Het ingewikkelde verhaal waarbij ook nog jarenoude verhalen komen opduiken komen het geheel niet ten goede. Melanie Griffith speelt hier op 17-jarige leeftijd één van haar vroegste rollen als de nymfomane dochter en Murray Hamilton vertolkt een ambitieuze en valselijk sympathieke oliebaron. Het komt vreemd over om een mooie visuele regie te zien bij een verhaal die het niet echt verdient. De fotografie is mooi, en de soundtrack jazzy en rokerig maar het plot viel me erg tegen.

De scène waarin Newman en de vrouw van Kilbourne in een onder water lopende kamer zitten , is de beste van de hele film. Niet omdat dit het spannendste moment is (hoewel). Het was gewoon leuk om te zien dat zelfs Harper het eens verkeerd had.

Aardige film waarin een prive-detective wordt ingehuurd door een ex-vriendin van hem. Een behoorlijk ingewikkeld plot, ook omdat er nogal wat personages de revue passeren (en hierdoor wordt het op een gegeven moment wat langdradig) . De film ziet er verder goed uit en de scene in het sanatorium is zeker de moeite waard. Paul Newman heeft een aantal leuke one-liners hier.

De rol van Harper was Paul Newman op het lijf geschreven. Het begin van de film is ijzersterk. Privé-detective Harper begint vol goede moed aan zijn zoveelste opdracht, deze keer in het broeierige Louisiana. Hij ontdekt echter al snel dat vrijwel iedereen, inclusief de corrupte politie, hem liever ziet gaan dan komen.
Halverwege wordt het verhaal onnodig ingewikkeld door te veel intriges en bijzaken. De film dreigt daardoor ook enigszins vast te lopen. De bloedstollende scène in het bassin zorgt dat de film uiteindelijk toch niet 'kopje onder' gaat.

ondanks zijn gebeeldhouwde kop, maniertjes en parelwitte tanden vond ik Newman hier niet uit de verf komen.

En inderdaad een verwarrend geheel.

Prima film waarin gezocht word naar een dader. Newman charmeert zichzelf hier door heen. Griffith speelt irritant.

Toch wel erg jammer dat deze film hier niet op dvd is verschenen, en in tegenstelling tot Harper, ook niet op VOD diensten als iTunes te zien is (wel in de VS overigens).

Wordt ik gedwongen de titel op andere wijze te zien...

De tweede film met Paul Newman in de rol van privé detective Lew Harper naar een boek van misdaadauteur Ross MacDonald. The Drowning Pool is geen memorabele film, maar heeft sterke momenten.

Het script waaraan onder andere Walter Hill meewerkte, zorgt in eerste instantie voor scherpe dialogen en oneliners. Verderop in de film verdwijnt helaas de scherpte en vervlakken de teksten. Het personage Lew Harper is in orde en dat is gelukkig van blijvende aard. Hij is een cynische en wereldwijze detective in de lijn van Philip Marlowe en Sam Spade maar dan werkzaam in een moderner decennium. Leuk.

Het acteerwerk is van middelmatig niveau. Er zijn twee uitzonderingen. Paul Newman voorziet zijn personage Harper van een heerlijke lading coolness. De mij onbekende Linda Haynes heeft een cruciale bijrol als prostituee en doet dat perfect. De rest is bleekjes. Zelfs Joanne Woodward maakt een levenloze indruk. Niet levenloos maar wel nietszeggend is het rolletje van een jonge Melanie Griffith als sexy opdondertje.

Het verhaal dan. Niet geweldig. Een saai familiedrama met wat criminele uitzaaiingen waarin een weinig interessant mysterie moet worden opgelost. Het verhaal bemoeit zich met teveel personages. Het zijn er zoveel dat hun profilering slechts vluchtig is. Het verhaal ontwikkelt zich via al die vluchtige personages en blijft hangen in oppervlakkigheid en saaiheid.

Hier en daar zorgt een spaarzame actiescène voor wat leven. Dat duurt steeds te kort, waarna de saaie cadans van het verhaal weer wordt opgepakt. Knap van Lew Harper dat hij onder deze weinig inspirerende omstandigheden zijn focus en coolness niet verliest.