Perceval le Gallois (1978)

Tuurlijk ben je niet alleen,ik kruip lekker onder je om het wat warmer en gezelliger voor je te maken,schat .
Serieus nu:volstrekt unieke verfilming van de bekende romance van Chrétien de Troyes,die ook enigszins een fremdkörper is binnen het werk van Rohmer,aangezien hij hier geen eigen script gebruikt maar zich letterlijk aan de bron houdt.Als we toch moeten vergelijken zou het misschien met een andere Chrétien verfilming moeten zijn:LDL van Bresson.Eigenlijk konden de verschillen niet groter zijn:daar waar Bresson bloedserieus inhakte op de (volgens hem) maatschappelijke realiteit van de Ridderschap en de Mystiek ervan probeerde te vernietigen,komt Rohmer met een speels-ironisch-literaire benadering..
Deze film is kunstmatig tot in het absurde,wat al blijkt uit de artificiele decors met zelfs een ingelaste animatiesequentie.De acteurs praten in een onbestemde ruimte,sprekend in rijm.De muzikale begeleiding(waar de lekkere Boulanger opvalt) wordt verzorgd door een ensemble dat gewoon dezelfde ruimte als de personages inneemt,en de swordfights worden uitgevoerd met duidelijk afgeplatte degens.Als toppunt van absurditeit wordt Perceval,die continu mooi,groot en sterk wordt genoemd door het koor,gespeeld door de kleine,ielige Lucchini(misschien vond degene die op me ligt hem wel schattig).Oh ja,de paarden zijn wel echt.
Helaas doet Rohmer ook iets wat ieder normaal mens zou hebben nagelaten:hij handhaaft de avonturen van Gawayne,wat resulteert in een klein half uur mateloze verveling.
Gelukkig komt daarna het hoogtepunt:een verbluffende passiespeluitvoering met Lucchini als Jezus.
Toch maar weer opwaarderen naar 4* eigenlijk.