Pas Son Genre (2014)

Mooie, rustige en soms vrolijke film over een koppel tegengestelden. De film wordt volledig en met succes gedragen door Desquenne en Corbery. Elk hebben ze zo'n hun eigen opvatting over wat liefde is en wat een relatie hebben betekent. Gelukkig vervalt de film niet in het cliché van een koele kikker die een 'levensles' van de ander krijgt, verandert en dan pas écht van het leven kan genieten. Er is voldoende nuance om mee te leven met beide personages en de film toont zowel sterke als zwakke kantjes van hun karakters. De (pop)muziek behorend tot het leven van Jennifer paste perfect bij de leefwereld van dit personage, zorgde voor ontroerende momenten en sloot naadloos aan bij de ontwikkelingen van de film. Enkel het einde liet me een beetje op mijn honger zitten.

4/5

eens met bovenstaande, mooie liefdesgeschiedenis met de bekende valkuilen. Emilie Dequenne is een charmante, innemende actrice.

Aardige film waarin een kapster en een filosofiestudent elkaar leren kennen. Ietwat aan de trage kant, maar twee mooi neergezette rollen van Loïc Corbery en vooral van Emilie Desquenne. Het verhaal focust zich soms iets te veel op de relatie alleen, waardoor je eigenlijk te weinig komt te weten over de rest van het leven van de twee hoofdpersonages.

Een goede drama romantiek film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid-muziek

(Dolby Digital)...

Het is toch meestal in het leven zo dat er een aanpassing van boven naar onder nodig is om iets, niet noodzakelijk een liefdesrelatie, in stand te houden en dit komt in deze knap opgebouwde en gevoelige film zekerlijk tot zijn recht en wordt door het slot nogmaals dik onderstreept.

Vlot, begrijpelijk en spontaan, doorspekt met vele genietbare scènes en vooral sterk ondersteund door de acteerprestaties van beide hoofdpersonages.

Titel vind ik wat "platjes" voor het delicate van het gebeuren, maar dat is ook het enige dat ik Lukas Belvaux, die reeds jaren eerder met "Pour Rire" bekoorde, zou kunnen aanwrijven.

Twee verliefde dertigers met een heel andere kijk op waar een relatie voor staat: het eerste anderhalf uur is dit een rustige en aangename rom(com) met een meer dan gemiddelde diepgang.

Geen van beide kan de andere in zijn/haar leefwereld trekken, en wanneer Clement weigert om Jennifer als zijn 'partner' presenteren naar collega's toe, leidt dat tot een dramatisch laatste kwartier, met een abrupt en (in mijn ogen) onverwacht einde: de rinkelende bel achter de beelden van de lege kamer gaf me best wel een ongemakkelijk gevoel.

Het beeld dat wordt neergezet van de grootstad tegen de provinciestad (of het boerendorp) lijkt me wat overdreven zwart-wit en enigszins gedateerd. In welke mate twee mensen een andere levensvisie kunnen hebben, en wat de problemen en gevolgen daarvan kunnen zijn, dat is daarentegen dagelijkse realiteit. De twee hoofdacteurs brengen dat mooi, duidelijk, sterk in beeld.

Mooie film, doet me denken aan La dentellière (die film zou ik nog wel eens willen zien). Het einde geeft me wel een kater.