The King of Comedy (1983)

Beetje tegenvallend, het is allemaal veel te eentonig en buiten het laatste kwartier totaal niet interessant. Personage Masha had sowieso weggelaten moeten worden. Verder ook nauwelijks kunnen lachen. De Niro speelt wel redelijk, maar zoals ik eerder zei te eentonig. Net geen 2* waard.

1.5*

TvBode geeft hem 4*. Ik vind dat nogal overdreven. Ik vond het absoluut geen denderende film en ik kon ook niet erg lachen.

2,5*

Het is dan ook geen pure komedie..

Het is helemaal geen komedie. Het is een griezelig fenomeen dat briljant wordt neergezet door Robert De Niro. Je krijgt er gewoon schrik van.

Toch ook wel best grappig bij momenten.

Volgens mij is het nog nooit eerder ergens gezegd, maar het komt een beetje op mij over alsof Taxi Driver, The King of Comedy en Raging Bull een soort officieuze trilogie vormen. Onbedoelt natuurlijk, maar toch. In heel het werk van Scorsese vind je soortgelijke thema's terug en een herkenbare stijl, maar de drie bovengenoemde samenwerkingen met De Niro lijken extra verbonden. In alledrie de films zitten we constant heel dicht op de huid van een soort sociopatische man, die op de een of andere manier op de rand van de afgrond lijkt te balanceren. Het zijn complexe karakterstudies die de hoofdpersoon op bijna akelig eerlijke wijze bekijken. Er wordt geen poging gewaagd om ze te transformeren tot sympathieke figuren, maar het zijn ook geen echte schurken. Travis Bickle, Jake LaMotta en Rupert Pupkin zijn duistere figuren in films die je waarschijnlijk niet zult waarderen als je je niet op enige manier herkend in deze personen. Voor zulke kijkers zijn het waarschijnlijk slechts gestoorde mannen. Dat zijn ze in zekere zin ook, maar Scorsese haalt er veel meer uit.

Laat ik voorop stellen dat ik totaal niet op één van deze drie heren lijk, maar soms komen er gedachten of handelingen van hun naar voren die doen denken aan eigenschappen van mezelf die ik zeker herken, maar meestal weet te onderdrukken of beter een plaats weet te geven dan de hoofdpersonen in Scorsese's werken. Dit geldt overigens wat minder voor LaMotta, waar ik zeer weinig in herken. In ieder geval zijn de drie heren extreme mannen die worstelen in een bepaald milieu omdat ze een aantal nare eigenschappen hebben die ze in tegenstelling tot de meeste mensen steeds tot uiting brengen, omdat ze niet beter weten, niet zozeer omdat ze slecht zijn. Een film als The Age of Innocence valt buiten deze boot omdat daar emoties niet geuit kunnen worden die eigenlijk wel positief zijn. Taxi Driver, Raging Bull en The King of Comedy zijn films die ik vooral ongemakkelijk vind om naar te kijken. Ergens schaam je je voor de hoofdpersonen, maar ze roepen toch een soort medelijden op. Ergens zijn ze te begrijpen, al zullen weinig mensen denk ik vrijwillig tijd met ze willen doorbrengen.

The King of Comedy is wel wat anders dan Taxi Driver en Raging Bull doordat het allemaal wat komischer aangezet is (al weet ik nog steeds niet of je dit werkelijk een komedie kan noemen), Pupkin iets meer een typetje is en het perspectief zo nu en dan verplaatst wordt naar het personage van Jerry Lewis. De film boet daardoor echter nauwelijks aan kracht in. Het grootste deel van de speelduur zat ik met plaatsvervangende schaamte te kijken naar Pupkin, een bijzonder onsympathiek, maar fascinerend karakter. Soms lijkt Scorsese hem uit te lachen, maar toch nooit helemaal. De pijn wordt toch overgebracht en er is iets bijzonder oncomfortabels aan de film. Dit had een rasechte komedie kunnen worden, over een man die op absurde wijze zijn faam najaagt. The King of Comedy is absurd, maar Scorsese laat duidelijk merken dat hij het toch zeker ook serieus meent.

Ik kon me meer met Lewis identificeren in deze film dan met De Niro, maar iedereen die wel eens over faam gedroomt heeft moet iets herkennen in de droomsequenties van Pupkin. Ik bedoel daarmee dus echt faam om faam, niet het streven naar een kunst. De reden waarom Pupkin mijn sympathie waarschijnlijk nooit won en waar een breuk in persoonlijke identificatie plaatsvond was omdat hij niet werkelijk iets gaf om het komedieberoep (al bleek hij uiteindelijk wel talent te hebben). Hij wilde echt alleen maar beroemd worden, op de kortst mogelijke manier. Zo nu en dan raakt hij echter een snaar die opvallend echt aanvoelt. In feite is deze film een lesje in nederigheid voor mensen die naar faam jagen. En in deze tijden van reality-tv kunnen we niet bepaald beweren dat The King of Comedy aan actualiteit heeft ingeboet. Integendeel, Pupkin zou nu zonder moeite op tv komen.

The King of Comedy is dan ook geen prettige film om naar te kijken, ondanks wat komische scènes en duidelijk meesterschap in de regie. Vandaar waarschijnlijk ook de lage score. Taxi Driver had wat dat betrefd nog het voordeel dat er een wat onschuldigere kant zat aan Bickle. Pupkin is gewoon compleet onaangenaam. Voor mij is dat niet echt een probleem, maar ik kan me voorstellen dat het sommigen afstoot. Verder is de film ook compleet cynisch, waar Taxi Driver meer droevig was, dus Pupkin valt precies in de toon.

Ik vond The King of Comedy dus een erg sterke film. Misschien Scorsese's beste na Taxi Driver. Het wordt vaak de meest ondergewaardeerde film aan de regisseur genoemd en dat klopt ook wel. De regie is zelden zo sterk geweest als hier, waar gewoon iedere scène zijn doel raakt en Scorsese ons meeneemt in de diepere lagen van zijn hoofdpersoon. Een parel, maar zeker niet voor iedereen.
4,5*

Ik ben niet helemaal overtuigd, maar het was zeker geen slechte film. Goede rol van Robert Deniro.

Een bij vlagen behoorlijk grappige film dit. Robert de Niro is behoorlijk goed op dreef als Rupert Pupkin, de man die enorm geobsedeerd is om als komiek op televisie te verschijnen.

Ik had vooraf vooral een komedie verwacht en hoewel de film zeker zijn grappige momenten kent, zit er ook zeker wel een serieuze boodschap door de film verweven. Pupkin is een grappig karakter, maar daarnaast ook best aandoenlijk en op een gegeven moment begon ik zelfs een beetje medelijden met hem te krijgen. Hij heeft in feite niets kwaads in de zin. Het enige wat hij dolgraag wil in op televisie verschijnen als komediant en om dat te bewerkstelligen gaat hij erg ver en is hij wat dat betreft ook een echte volhouder.

Naast een strakke regie kent de film aardige muziek. Verder zet Jerry lewis een sterke bijrol neer. Vooral de scènes waarin hij samen met de Niro speelt zijn van erg hoog niveau. De vrouwelijke bijrollen vond ik persoonlijk van een ietsje lager niveau. Sandra Bernhard is niet echt overtuigend en is soms zelfs een tikkeltje irritant.

Wel grappig is het om te constateren dat een film als deze nu behoorlijk actueel zou zijn, met al die talentenshows van tegenwoordig. Het lijkt haast wel of Scorsese een vooruitziende blik heeft gehad. Het laatste kwartier van de film is ook een mooie afsluiter en de afloop van de film kon ik wel waarderen. Uiteindelijk is het geen film die een onuitwisbare indruk op me heeft gemaakt, maar wel eentje die ik best kan waarderen.

3,5*

Hmmm, smullen dit! Een veel luchtigere zit dan bijvoorbeeld Taxi Driver en alleen al daarom verbazen de relatief lage beoordelingen mij nogal. Anyway, een klein meesterwerkje dat ik binnenkort graag nog eens herzie. Het komische is namelijk vooral tragisch en dat maakt dit een prent met vele kanten.

Het is een tijdje geleden dat ik 'm gezien heb hoor, maar dit aspect kan ik me niet herinneren. Waaruit blijkt dat? Goede review verder.
(O, je bericht stamt al uit 2009 zie ik nu, beetje laat)

Pover.

De film draait rond drie personages waarbij er geen enkele sympathieke tussenzit. Jerry is een kwal, Rupert is strontvervelend en die Masha was sowieso al het derde wiel aan de wagen. Dat hoeft verder geen slechte film op te leveren, maar de personages komen nergens verder dan doodse typetjes en het gemak waarmee alles verloopt in de film zorgt voor een hoop irritatie.

De film lijkt te gaan over idolatie, maar dat geldt eigenlijk enkel in Masha's geval, en zij is maar een aanhangseltje. Rupert gelooft gewoon in eigen kunnen en wil daarvoor erkend worden. Misschien dat het in showbizzland want visibeler is, maar dit fenomeen is eigen aan de meeste beroepen en heeft verder weinig met idolatie te maken, meer met erkenning.

De scenes in het landhuisje van Jerry waren ergerlijk, ook de uiteindelijke act van Rupert wist compleet niet te overtuigen (die lachband , ik kan geloven dat ze er geen beelden van een echt publiek bij hebben gemonteerd). Alleen daarom zou je al aannemen dat het einde weer een droom is, al lijkt Scorsese daar verder geen directe aanleiding voor te geven. De andere droomscenes zijn meteen herkenbaar en houden de film vooral op, want leuk zijn ze geeneen van allen.

Verder de typische pijnpunten van een Scorsese. Zowel qua soundtrack als visuele filmerij vind ik hem een waardeloos regisseur, ik denk niet dat ik na 10 films daar mijn mening nog veel over ga bijstellen, aangezien hij verder wel redelijk stijlvast is.

Wat een interessante film had kunnen zijn over het over lijken gaan voor erkenning, is een flauwe vertoning geworden die steunt op vreselijk irritante typetjes en een ongeloofwaardig plot. En bloedlelijk nog bovendien.

1.0*

Oh, en iemand enig idee wat die korte Pickpocket focus te betekenen had? Gewoon een lolletje van Scorsese of had het verder iets met de film te maken?

ten eerste vind het werkelijk onbegrijpelijk dat je Scorsese een waardeloos regisseur noemt. maar goed, ik vermoed dat een discussie je mening daarover niet zal veranderen... echter, stijlvast vind ik Scorsese allerminst. natuurlijk, er zijn overeenkomsten in al zijn films: slow-motion, voice-over, popmuziek (vaak diagetisch - de radio of jukebox staat op), de stad, etc... Maar als je de stijl van zijn 3 meest gewaardeerde films (Raging Bull, Taxi Driver en Goodfellas) vergelijkt, kun je toch ontkennen dat ze erg ver uit elkaar staan.
Taxi Driver is visueel heel rustig, weemoedig, duister, jazzy... Raging Bull is gefilmd in zwart-wit, met veel slow-motion, enorm intens gemonteerd en gefilmd tijdens de boksscènes. Heel fysiek, maar toch weer poëtisch. Goodfellas is dan weer redelijk flitsend, snel (en geniaal) gemonteerd. Er worden freeze-frames, jumpcuts en allerlei andere stijlmiddelen gebruikt. Als je dat dan weer vergelijkt met een eerder rauwe, 'gritty', minder gestileerde film als Mean Streets... dan zou ik toch zeggen dat scorsese door de jaren zijn stijl telkens weer opnieuw heeft uitgevonden.

Verder vind ik deze film een ongemakkelijk, tragikomisch meesterwerk.

Mij komt het misschien sneller stijlvast over omdat ik steeds tegen dezelfde pijnpunten blijf aanlopen.

Hehe, waarschijnlijk. Zelf loop zelden tegen pijnpunten aan in zijn films . Weinig regisseurs die zoveel meesterwerken hebben gemaakt.

Off-topic maar toch even zeggen dat Goodfellas wel degelijk een fantastische film is. Zwierig verteld, razende vaart, hoogst vermakelijk en ook de minder rooskleurige kant van de maffia die eens aan bod komt. Zo geweldig loont die misdaad nu ook weer niet.

King of Comedy is inderdaad een onderschatte film. Naargeestige karakters en daar zal wel niet iedereen zo heel gek op zijn. Briljante Jerry Lewis trouwens; the man you love to hate.

Goede rol van DeNiro die je meeneemt in zijn wereld van beroemd willen worden en meeneemt in zijn eigen hoofd. Het blijft gedurende de film interessant om te kijken, vooral omdat ik telkens wilde weten wat er zou gebeuren. Vermakelijk, met vlagen grappig maar toch met een redelijk serieuze ondertoon.

Hele vervelende film.

Het personage van DeNiro werkt ontzettend op de zenuwen, Jerry Lewis komt wat tam op me over en mevrouw Bernhard is misschien wel de lelijkste actrice die ooit in Hollywood heeft rondgelopen. Verder is The King of Comedy bijzonder onleuk en niet grappig. Het punt dat Scorsese wil maken is me geheel duidelijk, maar de uitwerking daarvan had ook op een interessante manier gekunt.