The Maltese Falcon (1941)

Een film die het eigenlijk vooral van 1 ding moet hebben: Bogart.

Moest men deze man weg halen schiet er nog zeer weinig over. En ik kan me ook niet inbeelden dat iemand hem zou vervangen. Wie heeft datzelfde niet-afgeborstelde imago van Bogart? Niemand!

Het liefdesstukje op het einde had ook niet gemoeten voor mij. Gelukkig koos de regisseur voor een goed einde, en dus overwon de liefde niet. Mijn tenen waren zich al aan het krommen in de afwachting van een Hitchcockiaans einde.

Neen, ik ben echt blij dat ze ook in de bak vloog, want ik ergerde me dood aan dat mens. Een groter contrast met Bogart kon er haast niet zijn. Ik ben dan ook blij dat ze vanaf halverwege de film minder airplay kreeg.

De andere rollen zijn allemaal goed tot minder goed gespeeld. Men kon de dame die de secretaresse speelde beter de vrouwelijke hoofdrol geven.
En Peter Lorre belooft alvast voor M. Ik kijk al ene tijdje uit naar die film (staat op PC, maar kan geen subs vinden )


De dialogen worden eigenlijk ook beter naarmate de film verder gaat. Af en toe afgewisseld met een bitsige uithaal die Bogart moet doen naar de andere figuren.


Maar het verhaal is wat minder. Waar de film aanvankelijk gefocust ging zijn op het beeldje werd het beeldje naar mijn mening minder belangrijk tegen het einde van de film, dat overigens zeker niet origineel of speciaal was. Oa bandieten die op het einde gewoon de deur uit liepen Men kon toch nog wel wat beters bedenken?



3,5*

Bij herziening blijf dit ook weer een zeer sterke film. Bogart is hier absoluut op zijn best in deze snelle en bijzonder vermakelijke Film-Noir.

Vervelende praatfilm

Ik weet dat ik de enige ben, maar ik vind Bogart een erg beperkte acteur die er keer op keer niet in slaagt mij te overtuigen. Verder is de film behoorlijk saai. Het getuigt van lef om deze als 'explosive' te omschrijven op de poster, maar goed, het waren andere tijden. Veel meer dan wat gepraat is er in The Maltese Falcon niet te zien. Ik ben een beetje fan geworden van het noir-genre, dit is zonder twijfel een van de minst spectaculaire films die ik in dat genre zag. Jammer.

Moeizame zit.

Ik vrees dat het genre film noir mijn ding niet is. Chinatown vind ik ook al zo vermoeiend, en dit moet het dan ook nog eens zonder een acteur van het kaliber Jack Nicholson doen.

Het plot an sich is wel oké. De kijker wordt wat denkwerk voorgeschoteld, maar echt ingewikkeld wordt het gelukkig niet.
Af en toe zit er eens een onlogische scène tussen, maar dat nemen we dan maar even voor lief.
Het einde dreigt nog grandioos mis te lopen, en dat doet het ook gedeeltelijk, maar het had erger gekund.

Dit is de eerste rol van Humphrey Bogart die ik gezien heb. Wel, erg benieuwd naar zijn ander werk ben ik er niet door geworden. Ik vind hem zelfs best zwak, te zwak althans om een film te dragen. De maniertjes en uithalen liggen er veel te dik bovenop.
De ondersteunende cast doet het al niet veel beter. Mary Astor bijvoorbeeld is een complete ramp; irritant van begin tot eind.

Het sfeerbeeld wordt wat tenietgedaan door de te opzichtige figuranten die het decor ingelopen komen. De muziek is volgens verwachting heel bombastisch bij momenten, om op andere momenten geheel afwezig te zijn.

Eéntje om snel te vergeten.
2