Lumière et Compagnie (1995)

Na deze titel veel te vaak tegen te zijn gekomen bij diverse regisseurs, eindelijk maar eens de tijd genomen om hem eens aandachtig te bekijken. In eerste instantie was ik zeer nieuwsgierig naar wat de diverse regisseurs van dit project zouden bakken. Op papier klinkt het echter allemaal interessanter dan het uiteindelijke resultaat.
In korte segmenten zien we de diverse internationale regisseurs even aan het woord, waar ze mogen vertellen waarom ze hieraan meedoen, waarom ze filmen en of ze denken dat cinema ooit uit zal sterven en vervolgens wat ze gebrouwen hebben van het minuutje film.
Sommigen zijn erg leuk gedaan, maar het resultaat is vaker een ongeinspireerde 'home-cinema' filmpje waar de camera slechts een minuut lang iets waarneemt. Niet heel verwonderlijk natuurlijk, want met een minuut kan je nu eenmaal niet zo heel veel, maar spijtig genoeg blijft de onderlinge competitie van op z'n minst het memorabelst zijn uit. Al moet gezegd worden dat het segment van David Lynch een pluim verdient.
Wat deze film voor mij de moeite waard maakte waren de scenes waar je je favoriete regisseurs even aan het woord en het werk ziet, vooralsnog kon ik alleen via foto's een beeld van ze scheppen.
Al met al best aardig allemaal. Hetzelfde gevoel als bij 'Four Rooms' besluipt mij een beetje, waar het idee van losse, verworven segmenten ook veel leuker was dan het daadwerkelijke resultaat. Maar als ode aan de gebroeders Lumiere zeker geslaagd.

Waar is deze te koop?

Ben ik ook erg benieuwd naar: ziet er interessant uit!

Misschien niet echt de bedoeling, maar ik vond de hele registratie eromheen soms zelfs interessanter dan de filmpjes zelf. Heerlijke stukjes spontaniteit, simpliciteit en eerlijkheid. De vragen zijn cliché maar het zijn juist de antwoorden die er toe doen.

Waar anderen teleurgesteld zijn als ze zien dat het vooral registraties zijn, vind ik dit juist een pluspunt. De meesten zijn een ode aan cinema ( & Lumière) in het algemeen maar toch jammer dat sommigen het gebruikten voor het maken van een persoonlijke non-cinematic statement. Egocentrische bullshit van de eerste plank.

:
De film met de meeste potentie is die van Youssef Chahine maar de uitwerking valt tegen.

:
De diepzinnigste is die van Abbas Kiarostami waarbij vooral het einde in mijn ogen super is en tegelijk erg simpel.

:
David Lynch was redelijk, maar tevens naar zijn maatstaven erg standaard. Maar tegelijkertijd had zijn film meer inhoud dat 10 andere filmpjes bij elkaar.

:
Zhang Yimou is de opvallendste alleen viel het einde zwaar tegen. Ik hou er niet van als men verwachtingen schept in een film en deze dan niet waarmaken.

:
een teleurstellende Spike Lee die er met een onvoorstelbaar gemakzuchtige houding probeert ervan af te komen.

:
Wim Wenders maakt er een waar schilderij van. Zonder twijfel de beste van allemaal.

Eindconclusie:
Leuk alleen jammer dat er niet meer bekende regisseurs (Woody Allen, Coppola, ...) inzaten. En helaas was het voorbij voordat we er erg in hadden.

3,5*

Leuke compilatie waarbij het medium film centraal staat.

Opvallend vond ik dat de regisseurs inderdaad geprobeerd lijken te hebben om in de geest van de Lumieres te filmen(waarom ze niet meer vanuit zichzelf hebben gefilms is me niet duidelijk). Dat zie je doordat ze inderdaad meer registreren dan narratief opbouwen. Daarnaast zijn de gefilmde personen zich ook vaak bewust van de aanwezigheid van de camera. Dat zie je ook in de pre-narratieve cinema. Mensen die geinteresseerd zijn in vroege cinema zouden dit artikel van Tom Gunning eens kunnen lezen:

"The Cinema of Attractions: Early Film, Its Spectator and the Avant-Garde"; in Early Film ed. Thomas Elsaesser and Adam Barker (British Film Institute, 1989)

Verder viel me op dat volgens mij vrijwel iedereen wel gebruik maakte van geluid. Blijkbaar kunnen filmmakers daar niet meer zonder?

Ik had steeds het gevoel dat ik echt naar oud materiaal zat te kijken. Dat komt natuurlijk door het zwart-wit, het beeldformaat(1:1.31) en het niet-synchrone geluid en het geratel van de sprocket. Toch heb ik me nog nooit zo sterk beseft dat je perceptie zo sterk wordt gevormd door verwachting.