Midnight Cowboy (1969)

Nouvelle Vague's eerste stapjes in Hollywood. En enkele zeer geslaagde vooral omdat Schlesinger de montagetechnieken in mijn ogen handiger gebruikt (ook minder gewaagd though) dan Godard. Daarnaast hebben we uiteraard te maken met een boeiend verhaal over een naieve cowboy die als hustler denkt snel rijk te worden in New York. Lekker rauw geschoten met een ijzersterke sfeer.

ik wil deze film graag zien, omdat ik graag naar cowboy films kijk, en dustin hoffman.
wat voor een rol heeft hij hier?

Dan zou deze film je wel eens heel erg teleurstellen. Het mag dan wel gaan over een cowboy, maar dit is absoluut geen cowboyfilm of beter gezegd western.

Het is de rauwheid die deze film voor mij zo goed maakt. Enerzijds de naïeve droom van de Texaanse cowboy die verdrinkt in het smerige New York. Anderzijds de zwendelaar die steeds verder afzwakt onder al die slechte omstandigheden. Dat onder deze omstandigheden toch een vriendschap ontstaat tussen deze twee, is erg mooi om te zien.
Voight en Hoffman dragen deze film echt met hun acteerprestaties. Van die eindscène kun je alleen maar stil worden...

4*

Een tijd terug eens op RTL7 gezien, ik dacht dat ik al op hem had gestemd maar dat bleek dus niet zo te zijn. Ik vond het een erg sterke film. Dustin Hoffman vind ik altijd wel een goede acteur en ook hier speelde hij samen met Jon Voight een prachtige rol. Het verhaal was erg mooi uitgevoerd, de muziek van John Barry was goed en het speelduur was zeker niet te lang.

4*

Niet slecht.

Meest verrassend vond ik dat het de regie was die de film duidelijk naar een hoger niveau tilt. De montage van de flashbacks was leuk, maar ook zo'n scene als het feestje steekt ver boven de gemiddelde 60s flick uit. Het is ondertussen allemaal een beetje verouderd, zelfs braaf geworden, maar het keek lekker weg.

Ook de soundtrack was best catchy. Niet iets om zo overdag op te zetten, maar binnen de film werkte het zeker wel.

Verhaaltje is uitgekauwd en voorspelbaar. Lompe jojo die de grote wereld intrekt en teleurgesteld de dieperik induikelt om bij het einde weer licht aan het einde van de tunnel te zien. Aardig saai, maar gezien de leuke regie niet zo'n probleem.

Wel een probleem zijn Voigt en Hoffman die beiden echt enorm irritante personages neerzetten. Hoffman is een Pacino avant la lettre en zet een personage neer waarvan ik ondertussen echt wel genoeg heb. Voigt is unieker maar speelt volgens mij echt de domste kloot in de filmgeschiedenis. Misschien nog in competitie met James Stewart in Capra's films, maar ik vond het echt niet om aan te zien.

Ook vervelend is dat Joe echt helemaal niks lijkt te leren. De spiraal van dramatiek wordt veroorzaakt omdat Joe nooit leert van z'n fouten. Je zou denken dat een slechte ervaring leerschool is voor de volgende keer, maar hij lijkt alles maar 1 keer te proberen. Aardig dom, kwam ook aardig gescript over.

Film die interessantere personages verdiend had. Gelukkig houdt de regie de film nog overeind, maar het is krap. Jammer, want vond het aardig verrassend voor een film uit de jaren '60. Anders had er zeker een 3.5* ingezeten.

2.5*

Een van de beste films van de jaren zestig.