Design for Living (1933)

De naam van schrijver Noel Coward mag hier niet ontbreken. Niemand schreef ooit geestiger dialogen.

Volgens Ben Hecht, de scenarist van Design for Living, zat er nog maar één zin van Coward in de film.

Persoonlijk vond ik de dialogen, vooral in het begin van de film, wat houterig (misschien moet hier dus de conclusie staan dat dat is omdat Hecht ze heeft geschreven, nee dat is natuurlijk een grapje; Hecht is een ge-wel-di-ge schrijver (schreef His Girl Friday, Scarface, Notorious, etc). Ik weet niet of ik er aan ging wennen of dat het na verloop van tijd beter werd, maar ik heb mij voor de rest zeer vermaakt met deze film. Gary Cooper in zijn jonge jaren... heerlijk. Miriam Hopkins straalt in deze film - geen idee of ze dat altijd doet want ik heb geen idee of ik ooit wat anders met haar gezien heb, maar ik weet bijna zeker dat er een lichtje bij haar van binnen zat ofzoiets. Fredric March kende ik niet, maar ik kan mij voorstellen dat Hopkins niet kan kiezen tussen hem en Cooper want ze zijn allebei erg aantrekkelijk.

Ik miste soms wel wat muziek - op het zingen van mr Egelbauer na dan...

Schitterende, uitermate charmante film van Ernst Lubitsch over een driehoeksverhouding tussen twee bevriende kunstenaars en een medewerkster van een reclamebureau, die niet kan niet kiezen tussen de twee. Dus doet ze het maar met allebei. Wanneer dat tot ongewenste spanningen leidt besluit het trio dat hun relatie voortaan platonisch van aard zal zijn, totdat…
Een voor die tijd blijkbaar iets té ondeugende film, waarin schrijver Ben Hecht en regisseur Lubitsch de seksuele relaties op fijnzinnige wijze impliceren. Na het verschijnen van de Hays Code werd de film prompt uit de roulatie genomen, hoewel het destijds een echte kaskraker was.

De film kent maar vier acteurs, die ieder voor zich uitstekend werk laten zien. Miriam Hopkins reikt tot grote hoogte als het stralende middelpunt van de film; wellicht haar beste rol ooit. Fredric March en Gary Cooper doen als de kunstenaars, die naar haar seksuele gunsten dingen, nauwelijks voor haar onder. Edward Everett Horton completeert de cast als Hopkins’ ietwat onnozele, verliefde chef, die maar niet het “eerste honk” weet te bereiken.

Een sublieme film met een prachtig verhaal, spitsvondige dialogen en fantastisch acteerwerk. Een van Lubitsch’ beste films, samen met zijn voorgaande Trouble in Paradise, ook al met een weergaloze Miriam Hopkins trouwens.

Een vroege screwball comedy in een genre dat pas later z'n grote titels zou afleveren. Het is zeker geen slechte film en soms wat gedurfd naar Hollywood's normen uit die tijd. De code voor Hollywoodfilms zou kort daarna in voegen treden zodat een film als dit niet meteen zou te zien zijn. Niet dat het zo speciaal is, 80 jaar later zijn we al veel meer gewoon. Het is vooral een brave komische romantische film geworden dat net dat beetje meer pit en charisma in zich heeft. Miriam Hopkins is de ster van de film, de rest is wisselvallig. En met het nieuwe genre is het nog wat wennen aan het tempo/de timing dat denkelijk in theater beter had gewerkt maar bij film toch niet altijd juist ziet.

Gewoon een leuke film dus, maar geen klassieker helaas.

Nog nèt pre-code en dat is vooral te merken aan hoe het onderwerp twee mannen hebben tegelijkertijd de hots voor een jongedame. Op zich allemaal leuk en prima, maar met zijn drieën spreken ze wel één ding af: "No sex!" Het is ietwat gewaagd en wat awkward, ook voor huidige maatstaven. Anyway, ik was niet echt onder de indruk van Miriam Hopkins. Vond haar eigenlijk nogal standaard in alles. Gary Cooper en Fredric March deden het wel aardig. Geen topper dus en van een screwball-comedy verwacht ik ook iets meer tempo en leuke grappen, maar goed dit genre stond in 1933 nog in de kinderschoenen.

Aardige film waarin een vrouw twee mannen ontmoet in de trein, die ze beiden wel ziet zitten. Het tempo is niet direct laag, maar de film loopt gewoon niet helemaal lekker. Toch wel een aantal prima scenes en vooral de dialogen zijn vaak grappig. Een nipte 3.0 sterren voor deze vroege romcom die de tand des tijds niet helemaal doorstaan heeft.

Mja, vroeger lag men in de bioscoop compleet in een deuk om vrijwel elke dialoog en situatie in de film.

Nu heeft het ook wel zn charme maar is ook wel vaak erg flauw en oudbollig.

Het begint wel komisch met die scene in de trein maar daarna wordt het toch wat te houterig en een stukje minder .