La Collectionneuse (1967)

Rohmer, die altijd zelf zijn scripts schrijft (zijn films zijn dan ook heel herkenbaar van stijl) komt uit de kringen van het tijdschrift Cahiers du Cinéma. Hij deelt zijn films in in groepen, naar thema. La Collectionneuse hoort bij de 'contes moreaux' (morele vertellingen, of sprookjes), evenals Ma Nuit Chez Maud, Le Genou de Claire...

Erg frans. Tamelijk veel gepraat en geredeneer. Altijd speelt de liefde een hoofdrol. Heel vaak maakt hij gebruik van onbekende actrices of amateurs... Haydée Politoff was een vondst.

Deze film van Eric Rohmer, de elfde die ik van hem zie, vond ik iets minder, met name omdat hij me deze keer niet echt kon meeslepen. Ik mis de diepgang (rotwoord, maar weet even niks beters) die zijn andere films meestal wel hebben. Het geredeneer van zijn personages in onderlinge discussies, waar ik altijd erg van kan genieten, ontbrak hier teveel.

Ik had liever wat meer dialoog en wat minder voice-over willen horen, dat had voor mij de personages innemender, waarachtiger en authentieker gemaakt, iets waar Rohmer (in zijn latere films) erg sterk in is en waar ik hem erg om kan waarderen.

3,5*

Wat een drama weer bij Eric Rohmer. In positieve zin.

En hier is weer uiterst anders. Het zitten we zoals aangehaald weer bij de Moral Tales.

Veel gepraat, veel geniet tijdens een vakantie en Rohmer weet de sfeer zo heerlijk neer te zetten. Neemt 'r de tijd voor. Introduceert via een beginscherm een aantal mensen, dat is al uiterst uniek gedaan, wat een kleuren, en wat een shots.

Wat een gebruik van een voice-over.

En wat een nare karakters, ik ken(de) er een aantal van in mijn leven. Die laat Rohmer hier haarscherp aan 't woord.

Zijn analyse is fantastisch ! Zijn conclusie uiteindelijk enorm sterk, wat een einde ook. Ik vind dit wel een van zijn beste films.

4.5*

Deze film ademt een heerlijke sfeer uit. Het kleurgebruik is overweldigend. De fraaie natuur wordt prachtig in beeld gebracht. Haydée Politoff is een heerlijk snoepje.

Neen,deze deed het niet voor mij.De dialogen zijn natuurlijk weer ijzersterk en ook de cinematografie is prima(met R's vaste medewerker Almendros),terwijl de setting aan de mediterrannee oon niet verkeerd is.
Wat is dan het probleem?Het slechte,anti-acteren waarvan ik me afvraag of het echt wel opzettelijk is.Vooral Bachau is een houten klaas die dan ook nog de film mag voorzien van een voice-over in grafstem.Wat er zo lekker is aan Politoff weet ik niet,of je moet lichamen van 16-jarige jongetjes heel erg leuk vinden.Natuurlijk moeten we begrijpen dat dit breezersletje avant la lettre een slachtoffer is van een op hol geslagen consumptiemaatschappij waarin iedereen alleen maar zo veel mogelijk"choses"wil verzamelen(vandaar de titel),maar dat maakt deze h*er er niet sympathieker op.
De rest vd personages is net zo walgelijk,Bachau is een typisch Rohmeriaanse hypocriet die zichzelf en zijn omgeving met allerhande sofismen voor de gek probeert te houden,zijn maat een semi-diepzinnige charlatan.En ja,ze doen het met kindertjes .