The French Connection (1971)

Hehe, ik had 'm gekocht voor 2 Euro en heb 'm nadien gewoon weggegooid. Ik heb sowieso te weinig plaats in mijn kast. Af en toe moeten er wat titels geliquideerd worden.

The French Connection is een redelijk spannende thriller die pas echt interessant wordt naarmate het einde vordert.
Vooral het begin is eventjes doorbijten.
De prachtige locaties vallen wel op, het New York uit de 70s, evenals Marseille en Washington ademen een hele goede sfeer uit, en dan vooral de nightshots van NYC. Hier had ik wel wat meer van willen zien, maar helaas speelt het merendeel zich af op klaarlichte dag (wat mij trouwens wel een beetje verbaasde, gezien het hier op criminelen gaat). Ik zit altijd te genieten van de voertuigen uit de 70s, terwijl ik echter geen autofiel ben ofzo.
Mijn grootste probleem met het eerste halfuur was dat ik totaal niet werd betrokken bij het verhaal. Ik voelde me meer een toeschouwer op afstand, en wat thrillers vaak zo leuk maakt, is dat je er helemaal in gaat zitten. Bij The French Connection ontbrak deze connectie (o wat flauw).
Aan Hackman en Scheider heeft het zeker niet gelegen, beide spelen erg goed, en vormen samen een fantastisch duo! Er zat echte chemie tussen (zoals de scene waar ze Boca afluisteren, komisch), en beide brachten het erg overtuigend. Waarom Scheider aan het einde van de film schitterde door afwezigheid (het was vooral Hackman waar het om draaide) is mij een vraag, dit brak toch wel een beetje het idee van het duo af.
De muziek en de spannende tunes vond ik weer fantastisch. Het paste helemaal bij de film, vooral de stukken waarin een achtervolging plaatsvond (en dit was nogal een groot deel van de film, dus erg tof). Het had wel iets Bonds over zich heen, zij het zelfs in een iets meer horror achtige manier.

Zoals gezegd, hoe meer we als kijker komen te weten, hoe spannender het gaat worden. Het wordt ons duidelijk dat de climax in het einde gaat zitten. Helaas is het voor mij een beetje een anticlimax geworden. Ik ergerde me ten eerste aan de scene waarin de auto werd gestript. Alle bumpers demonteren, de banden leegprikken maar dan op dat plekjes niet kijken? Lijkt mij toch 1 van de eerste plekken waar je kijkt. Ook het feit dat het strippen + in elkaar zetten maar 4 uur in beslag neemt, ongeacht het feit of het uberhaupt mogelijk is zonder dat de bestuurder er wat van merkt, vond ik wat onrealistisch. Om nog maar te zwijgen van de uiteindelijk eindscene in het warehouse. Waarom hebben ze dit zo amateuristisch aangepakt? De hele film zijn Doyle en Russo zó vastbesloten om de gasten te pakken, ze doen er alles aan, maar konden ze niks beters verzinnen om ze in te rekenen? 40 meter onder de brug staan, ff zwaaien, wachten tot ze keren en dán pas de achtervolging inzetten... Om het vervolgens te laten aflopen op een fatale confrontatie waarin 1 van de hoofdverdachte het loodje legt, alsmede een handvol agenten. Way to go! Geen wonder dat ze gelijk worden overgeplaatst want dit was nogal amateuristisch.
Tja, en dan de beruchte eindscene. Ik snap zelf eerlijk gezegd niet wat er zo geniaal aan was, want ik snap het eigenlijk niet.
Voor mij absoluut geen klassieker, het is een leuke 'actiefilm' voor tussendoor met wat innovatieve shots, maar absoluut geen topper.

Oja, en kan iemand mij vertellen waar het begin uiteindelijk op sloeg? Heb nog even zitten nakijken, maar kan echt niet verklaren wat voor een invloed dit heeft gehad op het verhaal...

Nee dat kan ik een film niet aan doen,of hij moet Blueberry heten , De mijne was trouwens 5 euro, eigenlijk kocht ik hem alleen maar omdar Roy Schneider er in mee speelt, maar zijn rol is erg klein

Het toont in ieder geval aan hoe meedogenloos de Franse gangsters te werk gaan. Nicoli kijkt een Franse agent aan, schiet 'm een tel later overhoop, eet een stukje van zijn stokbrood en wandelt rustig weg. Later geeft Charnier Nicoli opdracht om Doyle om te leggen. Het één zal wel iets met het ander te maken hebben.


Mag je vinden, alhoewel ze volgens mij niet, zoals in de film wordt gesuggereerd, meteen zijn overgeplaatst, maar veel later. De film is een gefictionaliseerde versie van de werkelijke drugszaak, die zich ergens in de zestiger jaren afspeelde en opgetekend is in het gelijknamige boek. De Fransman is inderdaad niet gearresteerd door de Amerikanen. De real-life cops heten Eddie Egan en Sonny Grosso. Saillant detail is dat ze beide een rol hebben in deze film. Egan speelt de chef van Doyle en Russo. Beide waren ze ook als adviseurs betrokken bij de film. Amateurs? Mwah..


Omdat de focus in de film niet zozeer ligt op het duo, maar op de bezetenheid van Doyle. Dat had je bijvoorbeeld kunnen afleiden uit het onderonsje met hun chef. Of Charnier, die aangeeft dat hij Doyle gevaarlijk vindt. Niet voor niks dat hij zijn hitman vraagt om hem om te leggen. Doyle is de stuwende factor. Vandaar ook dat slot.

Misschien de genre aanduiding aanpassen naar misdaad/drama ipv thriller. Het is namelijk veel meer een karakterstudie dan een thriller. Echt spannend wordt het enkel de tweede helft.

Staat daar op de affiche nu niet "the time is right for an out and out THRILLER"?

Dat was 30 jaar geleden....

Zal ook niet onkennen dat ik 'm zelf erg spannend vind, maar gezien de bovenstaande reacties zijn de verwachtingen nogal anders.

Ik reken de film toch niet af op basis van verkeerde verwachtingen?
Ik vond dit gewoon een paar kleine minpuntjes die me opvielen.

Prachtige klassieker.

Een moeilijk te beoordelen film. Aan de ene kant een prachtige sfeer. Inderdaad zie je zelden zulke rauw geschoten actiefilms. Dit is New York! Geen glitter en glamour, maar grijs en grauw. De acteurs zijn geen helden, maar simpele zielen. Ook de actiescenes, en dan met name die lange scene die eigenlijk al begint op het moment dat die sniper op het dak aan het schieten raakt, en vervolgt wordt met die bloedstollend spannende achtervolging van de metro. Zo zijn er nog enkele prachtige scenes zoals het in en uitstap spel in de metro.

Het probleem met deze film is dat tussen die geweldige scenes ook stukken zitten waarbij ik nauwelijks wakker kon blijven, afvroeg of het aan mij lag, maar uiteindelijk moest concluderen dat er gewoon minutenlang niets gebeurde. Dat vinden sommigen misschien sfeervol, of passend in deze realistische film, maar mij stoorde het gewoon. Zo kun je bezig blijven met oninteressante aspecten uit het politieleven te verfilmen. Daarnaast was de film soms moeilijk te volgen. In de loop van de film wordt alles wel duidelijk, maar met name de eerste 20 a 30 minuten werd ik toch aan mn lot overgelaten. Maar dat is slechts een sidenote vergeleken bij de saaie wachtscenes.

Ik zal hem in de toekomst zeker nog eens bekijken. En ben ook erg benieuwd geworden naar het vervolg. Voorlopig hou ik het op een 3.5* vooral door de geweldige sfeer, en die prachtige achtervolgingsscène.

Welke scenes zijn er dan saai? Het is overigens ook veel meer een portret van Popey Doyle dan een actiefilm. Zijn worsteling met vooral zichzelf is prachtig. Maar je hebt wel een punt dat het verhaal zich niet makkelijk prijsgeeft. Film is daarom perfect voor herziening. Wordt eigenlijk bij elke kijkbeurt beter.

Nog steeds ijzersterke politiethriller, met Hackman perfect in de wat groezelige hoofdrol. Het verhaal is bij vlagen niet zo bijzonder, maar dit wordt ruimschoots goedgemaakt door de levendige sfeer en een aantal virtuoos in beeld gebrachte aktiescenes. En die autoachtervolging blijft natuurlijk meesterlijk. Het einde is helaas aan de abrupte kant en zorgt in de laatste minuten voor een onnodig deprimerende nasmaak.

Voor mij is het juist die deprimerende nasmaak die dit tot meesterwerk maakt. Elk ander eind zou minder zijn.

Zonder dit einde zou het ook een geweldige film zijn. Wat een klasse gaat er toch uit van Hackman, zonder hem zou de film zo anders zijn, hij draagt het geheel naar een ander level. 40 jaar oud maar erg tijdloos en keer op keer kijkbaar.

De film komt wat traag op gang, maar ontwikkelt zich gaandeweg tot een spannende thriller. Verder zit het verhaal goed in elkaar, en wordt er goed geacteerd door o.a Hackman en Scheider. Ook is de film vakkundig geschoten, en worden de actiescenes goed in beeld gebracht. 4 Sterren.

Voor een keer wel leuk maar niet het meesterwerk waar ik op gehoopt had. Ongelovelijk dat de film destijds 5 oscars in de wacht sleepte want meer dan een gemiddeld misdaad filmpje is het niet. Ook de achtervolging of de eindscene kunnen hier geen verandering in brengen. Prachtige locaties, dat dan weer wel. Maar de film heeft op mij geen geweldige indruk achter gelaten. 2.5*

Gemiddeld is het hooguit omdat het sindsdien 365 keer is nagedaan. Hele serie Hill Street Blues is een complete rip of, net zoals als vrijwel alle politiefilms sindsdien schatplichtig zijn.

Prachtige karakterstudie. Persoonlijk zo ik ook geen betere weten.

The French Connection heeft inderdaad veel beinvloed, maar het hele serie Hill Street Blues is natuurlijk niet een complete rip off

HSB is zelf de grootste invloed geweest op bijna alle emmy award winning cop series sinds de jaren 80. Dat wel

Rip off is misschien wat kort door de bocht, maar qua sfeer, benadering en (cinische) personages komt het natuurlijk wel allemaal bij FC.

Film was nu eenmaal niet zo strak getrokken in de jaren 70. De 'gritty look' past juist perfect bij de film.

Edit: Maar er schijnt juist wel een hoop mee mis te zijn.

the film's cinematographer Owen Roizman, who said of the Blu-ray, "I wasn't consulted. I was appalled by it. I don't know what Billy was thinking. It's not the film that I shot, and I certainly want to wash my hands of having had anything to do with this transfer, which I feel is atrocious."

Blu-ray Review: The French Connection | High-Def Digest - bluray.highdefdigest.com

Mager.

Ik had van The French Connection een wat intelligenter en interessanter plot veracht. De prent lijkt niet te kunnen kiezen tussen een halfmislukte karakterschets en een simpel politiefilmpje. De film kent de nodige sterke stukken, waaronder de beroemde achtervolging, maar is als geheel behoorlijk middelmatig. Hackman is leuk, Scheider degelijk als altijd.

Niet wat ik hoopte.

Gewoonweg een kanjer van een film in zijn genre. Is inmiddels ook al 40 jaar oud, maar weet nog steeds volop te boeien. Uitstekende acteerprestaties van Hene Hackman en Roy Scheider. Een film die je moet gezien hebben. 4*.

Doyle is bad news - but a good cop.

Het is ondertussen al een flinke poos geleden dat ik nog eens de tijd heb genomen om een film te zien, maar gelukkig zijn de examens nu voorbij en kan ik me richten op de leukere zaken in het leven. Een tijdje geleden ben ik deze film tegengekomen en besloot hem meteen op te nemen, want The French Connection heeft toch een vrij behoorlijke status.

Het was voor mij ook de eerste bewuste kennismaking met Gene Hackman en de tweede kennismaking met regisseur William Friedkin. Eerlijk gezegd wist ik niet dat hij ook The Exorcist had geregisseerd en ik verschoot er toch wel van, want deze film is van een heel ander genre. Soit, het eerste deel moet het vooral niet hebben van de actie en de spanning, maar wel van de sterke sfeerschepping. Het donker camerawerk en de shots van de donkere, kille binnenstad zijn zeker de moeite waard, maar het was vooral de traagheid van de film die soms ergernis bij me opwekte. En laat ons eerlijk zijn, het verhaal op zich was nu toch ook niet zo speciaal. Gelukkig wordt het een pak beter en boeiender naarmate de film vordert en dan heb ik het in de eerste plaats over de sterke achtervolgingsscènes. De achtervolging van Doyle op Alain Charnier in de metro vond ik het beste stuk uit de film, nog meer dan de auto achtervolging. Echt heerlijk hoe hij daar in de maling wordt genomen. Ik vind het wel vreemd dat die auto achtervolging wordt beschouwd als één van de betere achtervolgingsscènes ooit gemaakt, want zo geweldig of spectaculair vond ik het absoluut niet. Slecht was die scène nu ook weer niet, maar dan vond ik het einde met het schietgevecht beter.

Zoals ik al zei was het mijn eerste bewuste kennismaking met Gene Hackman en dankzij deze
prestatie zal daar in de toekomst wel verandering in komen. The Conversation staat al een tijdje op mijn verlanglijst, dus ik hoop hem snel ergens tegen te komen. In deze film is hij in ieder geval zeer goed op dreef en zet zijn rol van harde en gedreven politieagent met verve neer. Het enige dat een beetje jammer is aan zijn rol is dat hij vaak amateuristisch overkomt. Neem nu bijvoorbeeld die achtervolging op de fransman in de metro, waar hij zich toch zeer gemakkelijk in de luren laat leggen. Ook de scène op de brug waar hij diezelfde fransman bijna te pakken heeft, laat hij hem uiteindelijk toch ontsnappen. Ik dacht even dat hij zou worden ingesloten door politiewagens die van de andere kant kwamen, maar daar had Doyle even niet aan gedacht waarschijnlijk. Qua realisme kan het wel tellen natuurlijk, want als je naar recentere misdaadfilms kijkt, lijkt het alsof de politie nooit iets fout kan doen. De rest van de cast is spijtig genoeg weinig soeps, op uitzondering van Fernando Rey die hier een knappe prestatie weet neer te zetten als Alain Charnier. Voor mij een volledig onbekende acteur, maar hij wist me aangenaam te verrassen. Jammer dat het duo Hackman - Scheider niet echt goed werkte in deze film. Het was eerder een onemanshow van Hackman en de chemie tussen de twee was er zeker en vast niet. Na een tijdje had ik zelfs het gevoel dat hij helemaal niet meer meespeelde. Ook de andere kleine rolletjes sprongen nauwelijks in het oog.

The French Connection is een zwaar twijfelgeval geworden. Het verhaal op zich is niet meer dan gewoon en degelijk. Het eerste deel teert vooral op de sfeer en buiten de
achtervolgingsscènes is de film nergens echt hoogstaand. De vertolking van Gene Hackman mag wel hoogstaand genoemd worden en de prestatie van Fernando Rey is verrassend goed. Tja, hoge status of niet, voor mij is The French Connection gewoon een degelijke misdaadfilm.

3*

was de eerste echte achtervolging in een film, dus in begin jaren 70 was het zeker wel uniek.

Je moet ook rekening mee houden dat toen ze filmde niemand op straat wist dat ze een film aan het maken waren. en de stuntrijders dachten dat iedereen op straat een extra was!!

Ik vond het zeker en vast geen slechte scène, maar als het wordt beschouwd als een legendarische achtervolgingsscène dan verwacht ik toch een tikkeltje meer.

Dat laatste wist ik eerlijk gezegd niet, maar wel leuk om te weten.

De eerste echte achtervolging in een film is natuurlijk complete onzin.

Je had al Bullet, diverse James Bondfilms (Goldfinger, O.H.M.S.S., D.A.F.),
maar ook zelfs veel eerder uit het "stomme film" tijdperk had je al achtervolgingen zat, hoewel mss meestal komisch.

al begrijp ik wat je probeert te zeggen ben ik niet met je eens.
Bullitt met McQueen was toen wel de eerste maar deze is intussen beschouwd als veel beter, en zal te maken hebben met achtervolging binnen een grote stad terwijl in Bullitt komen ze op rustige wegen.

En ik ben ook een grote fan van de jaren 60 Bond films, maar er is een duidelijk verschil hier in dat iedereen, ook kinderen zo lang ze met hun ouders mee gaan, kan een Bond film in de bioscoop gaan kijken, maar deze film was een R-rated movie (nu moet je 16 zijn maar in de jaren 70 moest je 18 zijn in engels sprekende landen)

dus complete onzin is dat ook weer niet.

en trouwens, DAF kwam zelfs later uit dan deze film