Historias Mínimas (2002)

inderdaad, charmant is het goede woord. het zit hem met name in de kleine dingetjes, de titel zegt het al. die maken de film zeer genietbaar. er wordt regelmatig ingezoemd op de gezichten/ de uitdrukkingen van de spelers wat mooie beelden oplevert.
charmant ook omdat de acteurs niet professioneel zijn. 3,5 sterren.

Beste Argentijnse film die ik dit jaar gezien heb. Zo'n stuk of 5 al, waarbij een aantal ronduit saai en getruct waren.

Hier spelen tenminste echte mensen in een film met veel humor en veel gevoel. Er zijn natuurlijk wel wat kritiekpuntjes (zoals bij bijna alle films) zoals de wat wrakkige montage. Maar er overheerst toch een prachtig verhaal, vertelt over/met mooie karakters. Blijheid overheerst uiteindelijk. 4 sterren

Ja, dat is een sterk stuk. Ik vond dat stukje met die vrouwelijke deelnemers aan het spelletje briljant, heerlijk lokale studio-amateuristisch, gedaan. En mooi verfilmd.

ik vond die gast zielig die zijn hond verkocht.
was het nou zijn eigen hond of had die opa gelijk dat Mormel van hem was

en dan die bitch van een Silvia (van die spelshow)
eerst lieve adviezen geven over hoe hard je moet praten, maar daarna wel voor een prikkie die multiprossessor jatten

en wat is die kale gast, met die bakkebaard van hier tot Tokio, een onprettige man zeg
wat ziet die weduwe wel niet in hem
als ie al agressief is tegen een schildpad......
hij kan zeker zijn handen niet thuis houden

leuke film voor tussendoor en gezien de redelijk korte duur een aanrader
niks verheffends...dat wel
Amores Perros was veel ingenieuzer

3*

Gisteren gezien tijdens avondschool Spaans. Ik heb hierboven al een aantal goeie omschrijvingen voor de film gezien, sympathieke roadmovie, charmant, aangenaam, ontspannend... Er gebeurt niet veel in de film, af en toe een beetje humor, maar toch vond ik het nog wel de moeite waard. 3 *

Aanrader. Het is gewoon weer net wat anders. Neem een rustig avondje en kijk hem gewoon...

Charmante film is het wel, je moet er niet naar kijken als je van aktiefilms houdt, het is een trage film, was wel redelijk plotseling afgelopen. Overkwam me gisteren ook met El Bola. Mooie film ook, maar ook zo ineens: aftiteling.

Een bijzondere Argentijnse film waarin drie hoofdpersonages los van elkaar op weg zijn richting Zuid Patagonie. Toch vermengen hun verhalen en dromen
zich met elkaar. Don Justo is 80 en liftend op reis naar San Julian omdat hij genoeg heeft van de toezicht van zijn zoon en diens vrouw. Roberto is 40 en een rondreizende verkoper die in een oude auto op weg is naar de dezelfde stad.
En tenslotte Maria Flores, zij reist met haar baby per bus zuidwaarts omdat ze er mogelijk een prijs in een televisiewedstrijd kan winnen. Een warme film die je een andere kijk geeft op het land waar Maxima.

Best een aardige film, maar niet zo'n film die je nog een keer (of vaker) kijkt. Ik vond vooral de verhaallijn van de oude man goed.
Jammer dat je de van Maria Flores de reis naar San Julian niet zag (of heb ik niet op zitten letten?).

Dit was een klein, fijn filmpje. We volgen dus een drietal mensen. De verhalen zijn niet zo bijzonder, maar ze wisten me toch te boeien. Het verhaal van Roberto vond 'k ook het interessants met z'n taart 'k had wel gedacht dat het verhaal van Maria (met haar tv-optreden) wat uitgebreider ging zijn.
Het is ook niet direct een film die 'k op dvd zou kopen, maar als ze hem op tv tonen is hij wel eens het bekijken waard.