Fat City (1972)

51 stemmen | gemiddelde 3,40
Verenigde Staten
Drama
100 minuten
geregisseerd door
John Hustonmet Stacy Keach, Jeff Bridges en Susan Tyrrell
De 29-jarige Tully is een voormalig bokser. Om te ontsnappen aan zijn lege bestaan, wil hij een comeback maken. Tijdens het trainen ontmoet hij de jonge Ernie. Hoewel Ernies gedachten meer bij zijn vriendin zijn dan bij het trainen, is Tully ervan overtuigd dat Ernie een groot bokstalent is. Hij besluit dan ook Ernies mentor te worden. Beide mannen proberen hun dromen waar te maken.
3,0
[permalink] geplaatst op 7 juli 2005, 7:22 uurFreud, ik ga deze film 'ns proberen.
Je top 10 belooft namelijk veel goeds.
4,5
[permalink] geplaatst op 10 juli 2005, 0:44 uurWat Freud vooral zegt. De hele scene waarin Keach ''you can count on me'' blijft herhalen met de hysterieuze vrouw weet toch met gemak geloofwaardig te blijven. Ik hoor weleens dat mensen gelijk zo iets hebben van 'he bah zo''n typetje'. Hier totaal niet van toepassing. African Queen is natuurlijk een komische film doordat Huston daar wel die echte karikaturen in heeft zitten, dat het weer leuk wordt naar mijn idee.
4,0
[permalink] geplaatst op 10 juli 2005, 8:53 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezenneo schreef:
Wat Freud vooral zegt. De hele scene waarin Keach ''you can count on me'' blijft herhalen met de hysterieuze vrouw weet toch met gemak geloofwaardig te blijven.
Wat Freud en neo inderdaad zeggen
ontstellend moment wanneer Keach zijn spullen haalt bij z'n ex-vriendin: "here is your box"/ Doosje weg / Mens vergeten
En toch blijft er zo'n warmte sluimeren door de film:
Het moment waarop ze allen teneergeslagen aan een tafel hangen (na een gezamelijk boksfiasco), hoe Ruben (hun begeleider) door op reageert: Come on guys, we are the best. Dat soort overkokend vertrouwen in z'n jongens. Hoe dat in beeld gebracht wordt ... mooi
En boven alles is er dat personage Bully, zo'n man waarmee je best een avondje wilt pintelieren en afgeven over de liefde:
Some women love you for yourself ... but that don't last long

3,0
[permalink] geplaatst op 21 juli 2005, 14:47 uurHee Lonsdale!
Hebben ze toch niet gelogen dat het van origine een boksmerk uit de jaren 70 is.
Gelukkig maar.
Verder typisch jaren 70 film.
Lijkt een heel klein beetje op Midnight Cowboy.
FisherKing
[permalink] geplaatst op 26 september 2005, 21:17 uurJohn Huston beschouwde deze film als zijn beste, hij heeft hier helemaal zijn stempel opgedrukt.
@Freud, zijn vroegere films waren studiowerk. De regisseur leverde de film af, en de studio ging er met een editor mee aan de slag, en dan kon er een hele andere film uitrollen dan de regisseur voor ogen had.
The Roots of Heaven herkende Huston helemaal niet meer terug, zelfs het plot was onherkenbaar. En bij Reflections in a Golden Eye, die door Huston in bruine herfsttinten was geschoten, die werd gedistribueerd in onvervalst technicolor.
4,0
[permalink] geplaatst op 26 september 2005, 22:38 uurFisherKing schreef:
En bij Reflections in a Golden Eye, die door Huston in bruine herfsttinten was geschoten, die werd gedistribueerd in onvervalst technicolor.
Maar dat is wel een schitterende film

.
4,0
[permalink] geplaatst op 4 augustus 2009, 15:53 uur93.9 schreef:
Lijkt een heel klein beetje op Midnight Cowboy.
Daar moest ik ook aan denken, maar ik heb slechts de helft nog gezien, dus wordt vervolgd.
4,0
[permalink] geplaatst op 5 augustus 2009, 15:19 uurMeneer Bungel schreef:93.9 schreef:
(quote)
Daar moest ik ook aan denken, maar ik heb slechts de helft nog gezien, dus wordt vervolgd.
Heb de film nu afgekeken en Midnight cowboy blijft door de film spoken, hoewel die, voorlopig toch, superieur blijft. Fat city is echter een sympathieke en 'relaxte' film, die gelukkig niet verzandt in óf te zoetsappig, óf te depressief. Gewoon een eerlijk beeld van twee boksers en hun levens, de één aan het eind van zijn carriere, de andere aan het begin. Prachtig spel van alle acteurs maakt het af, samen met een mooie regie en dito soundtrack.
4,0
[permalink] geplaatst op 23 januari 2010, 16:15 uurFat City is een aparte film, op het het eerste gezicht oogt allemaal nogal amateuristisch. De personages zijn vrij simpel, dialogen zijn niet bijzonder diepzinning en de boksscènes zien er soms wat knullig uit.
Maar juist daarom is dit ook een goede film. Het verhaal speelt zich af in de laagste klasse van de maatschappij, tussen mensen die zich of alleen maar bezatten, of met moeite voor één dag werk kunnen vinden. De bovengenoemde punten maken het geheel daarom alleen maar realistischer. De mensen mogen dan misschien simpel over komen, het maakt de dramatiek en uitzichtloosheid die onder hun speelt alleen maar echt. En hetzelfde geldt voor de boksscènes. Er staan geen geweldige boksers in de ring, maar wel boksers die vechten voor een paar broodnodige centen. Daarom zijn dit misschien wel de spannendste gevechten die ik in een film gezien heb. Vooral het gevecht tussen Tully en Lucero was bloedstollend spannend.
Fat City is een heerlijke film met een rustig tempo en een geweldige cast. Ik kan hem iedereen hier van harte aanraden. En omdat hij nu in de pakketservice zit zou ik zeggen; grijp die kans!
3,5
[permalink] geplaatst op 2 maart 2010, 22:13 uurJohn Huston was afkomstig uit de periode van de klassieke Hollywoodfilm, waar hij een van de bekendste regisseurs was. Wat dat betreft is het opmerkelijk dat hij uiteindelijk een film gemaakt heeft die 100% aanvoelt als een jaren '70-werk. Dit past prima in het rijtje van grauwe portretten van mensen aan de onderkant van de samenleving, verfilmd met veel aandacht voor achterwijken en derderangs architectuur. Denk Five Easy Pieces, Alice in der Stadten of zelfs The French Connection. Anderzijds: deze verbeelding van de stad is wel een goed equivalent van Hustons gebruikelijke wildernissen.
Het is een vrij krachtige film geworden. Kleiner dan Huston gewoon is en hij stuwt bijna totaal op de acteurs. Stacy Keach is voor mij onbekend, maar speelt deze rol compleet geloofwaardig, wat gemakkelijk anders had kunnen zijn. Die vent die bokser Lucero speelt krijgt geen tekst en volgens mij maar één fatsoenlijke close-up, maar imponeert eveneens. Susan Tyrrell levert echter de beste prestatie. Haar goedkope vrouwtje die volgens mij alleen maar domme dingen kan zeggen ligt dik tegen een karikatuur aan, maar Tyrrell blaast er leven in.
De enige zwakte in de film is hoe Jeff Bridges personage neergezet wordt. Niet zozeer door het acteerwerk, maar door het script. Aanvankelijk volgt de film zijn carriere op de voet, maar na een half uur of zo wordt zijn personage onverwacht compleet vergeten en mag Bridges alleen nog opdagen om niets anders te doen dan op Keach te reageren. Aangezien de parallel tussen beide karakters van groot belang is voor de film is dit een gemis.
3,5*