The Children's Hour (1961)

Zeer sterke film met schitterende performances van Audrey en Shirley, die samen een geweldig koppel vormen (pun intended). De film is helaas inderdaad een tikje gedateerd, maar is er niet minder mooi om. Het einde was het beste wat ze er in 1961 van konden/mochten maken, en voelt in eerste instantie misschien aan als een lichte anticlimax, omdat we allemaal op wat anders zitten te wachten namelijk dat Audrey bekent ook gevoelens voor Shirley te hebben, maar dit zou natuurlijk te ver zijn gegaan in '61 maar toch kan ik het einde ook wel waarderen, omdat het simpelweg geloofwaardiger is. Uitstekende film, plus het extra halve sterretje waar hare goddelijkheid Audrey Hepburn sowieso altijd al goed voor is, kom ik uit op 4,5*

Nogal gedateerd, maar daarom juist erg interessant.
Een typische / vreemde film. Echt hoogte kreeg ik niet van de Hepburn en MacLaine personages. Weinig karakteruitdieping.
Wat een rotkind trouwens, die Mary.

Mooie indrukmakende film die zijn tijd al ver vooruit was en veel met belichtingen doet en zo een heel eigen sfeer weet te maken.
Maar natuurlijk werkt de uitstekende cast hier ook aan mee! met in het bijzonder het kleine meisje en de oma!
Einde vond ik niet voorspelbaar en past goed bij de rest van het verhaal.
Ook de emoties zijn erg goed uitgedrukt door vrijwel alle personages waardoor je makkelijk kan meeleven en je beter kan inleven in situaties.
Kortom zeer mooie klassieker die gewoon niks minder verdiend dan 4,5 sterren!

Different...

De plotomschrijving leek me op het eerste zicht niet veel soeps, ken het originele toneelstuk of de eerdere verfilming ook niet, maar omdat de film toch met Audrey Hepburn is en van de hand van Wyler die het knappe Desperate Hours maakte heb ik hem toch maar op tv opgezet. Ben ik blij dat ik dat heb gedaan.

Zoals hierboven gezegd zei het plot me niet veel. Twee vrouwen die een school openen en te maken krijgen met roddels. Het leek me niet genoeg om bijna 2 uur te laten boeien. Maar na een ietwat trage start krijg je te zien wat de roddel is en stond ik tegelijkertijd toch wel wat versteld. Voor die tijd moet het insinueren van een lesbische relatie tussen twee vrouwen toch wel vrij gedurfd zijn. Wat daarna volgt is een meeslepend stukje film waarin je bijzonder veel sympathie voor de twee dames in kwestie krijgt en tegelijkertijd ook evenveel antipathie voor Mary en haar grootmoeder en nog genoeg andere personages. Het wordt er dan tenslotte nog allemaal meeslepender op wanneer men stilletjesaan het vermoeden bevestigt dat Martha toch de gevoelens voor Karen heeft waarvan ze wordt beschuldigd. De triestige climax is dan uiteindelijk dat Martha zelfmoord pleegt door zichzelf op te hangen... Gaandeweg zijn er dan ook een aantal zeer sterke scènes in de film te vinden waaronder het einde en de ondervraging van Mary door Joe.

Audrey Hepburn, een naam die dankzij Breakfast At Tiffany's bij een beetje filmliefhebber wel een belletje doet rinkelen. Spijtig eigenlijk want ze is zoveel meer dan Holly Golightly alleen want ook hier zet ze weer een ijzersterke prestatie neer. In het begin afstandelijk maar naar het einde toe toch mentaal getroffen door de roddels maar vooral woedend en gebroken wanneer ze in een knappe scène wanhopig de kamer van een dode Martha probeert binnen te geraken. Ze ziet er trouwens, net zoals in bijna al haar films, werkelijk fantastisch uit. Maar de film draait niet om Hepburn alleen. Neen, iemand die zonder twijfel even sterk is is Shirley MacLaine. Ik kende ze van Hitchcocks Trouble With Harry en, weliswaar een pak ouder, in In Her Shoes maar in deze twee vorige films liet ze nooit zo'n indruk achter zoals ze hier deed. Ook met de rest van de cast zit het wel goed. Garner als Hepburns verloofde was dan ook gelijk de minste, kwam nooit echt goed op mij over maar Karen Balkin als Mary zet dan wel weer een uitstekend rotkind neer. Ik werd gewoon zelf kwaad van de manier hoe zij mensen manipuleerde/chanteerde.

Uitstekende film over een thema dat toch wel taboe moet zijn geweest in de jaren '60.

4* met kans op 4.5* als ik hem nog eens zie.

In 1961 vertoonde de Hays-code al wat barstjes. Steeds meer regisseurs probeerden de code te breken. Deze film is daar een voorbeeld van. Het opmerkelijke is misschien dat de regisseur een hele grote naam was en de twee hoofrolactrices ook zeer beroemd waren.

The Children's Hour is de tweede verfilming van een toneelstuk uit de jaren '30. De eerste was ook van Wyler zelf maar die kreeg een andere titel èn de essentie, de homoseksualiteit, werd vervangen door iets minder verbodens (geruchten over een driehoeksverhouding).

The Children's Hour was dus een gewaagde film. Inmiddels nogal gedateerd, maar mede daardoor een ontzettend interessant tijdsbeeld en een goed gemaakte en sfeervolle film, met twee mooie hoofdrollen. Met een ergerlijk einde waar Maclaine dramatisch in de slachtofferrol kruipt en lijkt te moeten sterven voor haar zonden, verre van gedurfd helaas nadat het wel van lef getuigde om Maclaine te laten toegeven dat ze daadwerkelijk gevoelens had. De film had vijf minuten eerder moeten eindigen. De wegen van Hepburn en Maclaine scheiden zich, niemand is gelukkig en het dorp blijft vol schaamte achter, maar het is de vraag of de film het had gered als Martha was blijven leven.

Moeilijk om hier een waardering aan te geven. Ik hou het op een 3.5*

Waarom is het altijd een rare uitspraak? Sommige films zijn lang geleden gemaakt en zowel qua thematiek als uitwerking nog steeds actueel. Anderen hebben de tand des tijds gewoon niet doorstaan. Dan is het volgens mij niet verkeerd om daar het label 'gedateerd' aan te plakken.

Maar goed, over de film: Ik ben er vol goede moed aan begonnen, aangezien het van de hand van een van mijn favorite klassieke regisseurs is. Maar na ongeveer een half uur heb ik de film afgezet. Juist om die gedateerdheid in thema en acteerwerk. Vooral de kinderen zijn akelig slecht. Ook de setting vond ik niet interessant. Uit de posts haal ik nu echter dat dit een fout is geweesten dat ik de film absoluut moet afzien.................

Bovenstaande post kwam me op een fikse reprimande van een vriend te staan waarop ik de film dan maar weer in de speler heb geschoven lig al twee weken ziek op de bank, dus veel meer heb ik toch niet te doen.).
Bleek dat ik de film heb afgezet net voordat de kinderen het toneel verlaten en daarna wordt het toch allemaal een stuk beter. Wat ik dan nog jammer vind is dat het hoofdthema, vrouwenliefde, in de film een enorm negatieve lading kreeg. Dat had anders gekund, al realiseer ik me dat dat, gezien de toenmalige tijdgeest, wellicht niet mogelijk zal zijn geweest. Nu werd het toch een beetje een middel van gelijk van de heersende opinie. Ik vond dit van Wyler tot nog toe de minste die ik zag, maar de moeite waard om nog eens terug te zien, en dat had ik na het eerste half uur niet verwacht. Een cijfer geef ik nog niet, eerst nog eens kijken.

Intens, intrigerend en tragisch zwart-wit drama, zorgvuldig en en met gevoel bewerkt voor het witte doek en met roerend spel door de beide hoofdrolspeelsters (sterke karakters), dat speelt in een tijd dat lebische gevoelens enkel schande en treurigheid opriepen; alhoewel het woord 'lesbisch' niet genoemd wordt, maar in plaats daarvan 'onnatuurlijk'. Doordat het verhaal gedateerd overkomt lijken de problemen melodramatisch te zijn.