134.918 gebruikers | 85.737 films | 31.053 regisseurs | 3.509.023 berichten | 4.931.518 stemmen
Le Feu Follet (1963)
Alternatieve titels: The Fire Within, Will o' the Wisp, A Time to Live and a Time to Die
51 stemmen | gemiddelde 3,69
mijn stem:
Drama
108 minuten
geregisseerd door Louis Malle
met Maurice Ronet, Léna Skerla en Pierre Moncorbier
Alain Leroy (Ronet) is een karakteristieke alcoholist die heeft besloten zelfmoord te plegen. Voor de geplande datum zoekt hij oude vrienden op, die hem niet kunnen helpen.
5,0
[permalink] geplaatst op 21 november 2007, 18:32 uurbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Heeft nog niemand dit pareltje becommentarieerd???? 
Jammer dat deze film zo onbekend is gebleven, voor mij is dit Louis Malle's beste film. Waarschijnlijk doordat de film zeer deprimerend kan werken. En weer controversieel, want gebaseerd op een boek van een landsverrader (die overigens ook zelfmoord pleegde!).
De film lijkt een soort vroege voorloper van 'Leaving Las Vegas'.
Le Feu Follet is een zeer boeiende film over een man die geen geluk meer in het leven kan vinden. Hij is -of eigenlijk wordt- net ontslagen uit een ontwenningskliniek voor alcoholverslaafden.
Ronet speelt zeer sterk deze rusteloze man die toch alles in zich lijkt te hebben om in het leven succesvol en gelukkig te worden, maar die dat toch niet is. Eigenlijk heeft hij al besloten om een einde aan zijn leven te maken.
Hij bezoekt al zijn oude vrienden in de hoop dat zij hem een reden of een doel kunnen aanreiken om verder te gaan. Al zijn vrienden zijn duidelijk blij hem weer eens te zien en kortstondig weten ze hem soms nog wel aan het lachen te maken. Ze begrijpen hem niet en niet dat hij het leven niet meer zien zitten.
Zij hebben een stap verder gezet in het leven in tegenstelling tot de hoofdpersoon die nog steeds 'wacht'.
Schrijnend zijn de beelden, vaak op de achtergrond, van mooie vrouwen die de hoofdpersoon goedkeurend bekijken en zelfs naar hem lonken. Hij heeft er geen oog meer voor. Hij heeft wel al heel wat kortstondige relaties met mooie vrouwen gehad, maar steeds kon hij daar niet langdurig inhoud aan geven.
Prachtig illustratief is het shot van de hoofpersoon vlak na aankomst in Parijs terwijl hij een gigantisch drukke straat (de Champs d'Elysee?) probeert over te steken. Al die auto's razen doelbewust langs hem heen en hij lijkt geen idee meer te hebben of hij nou voor of achteruit moet gaan.
De muziek van Satie is dè perfecte begeleiding voor de beelden (laat DAT maar aan Malle over!).
Malle had ook oog voor mooie actrices, want hij had ook een relatie met de in deze film zéér mooie Alexandra Stewart, de ouwe snoeper!
In één woord briljant.
Jammer dat deze film zo onbekend is gebleven, voor mij is dit Louis Malle's beste film. Waarschijnlijk doordat de film zeer deprimerend kan werken. En weer controversieel, want gebaseerd op een boek van een landsverrader (die overigens ook zelfmoord pleegde!).
De film lijkt een soort vroege voorloper van 'Leaving Las Vegas'.
Le Feu Follet is een zeer boeiende film over een man die geen geluk meer in het leven kan vinden. Hij is -of eigenlijk wordt- net ontslagen uit een ontwenningskliniek voor alcoholverslaafden.
Ronet speelt zeer sterk deze rusteloze man die toch alles in zich lijkt te hebben om in het leven succesvol en gelukkig te worden, maar die dat toch niet is. Eigenlijk heeft hij al besloten om een einde aan zijn leven te maken.
Hij bezoekt al zijn oude vrienden in de hoop dat zij hem een reden of een doel kunnen aanreiken om verder te gaan. Al zijn vrienden zijn duidelijk blij hem weer eens te zien en kortstondig weten ze hem soms nog wel aan het lachen te maken. Ze begrijpen hem niet en niet dat hij het leven niet meer zien zitten.
Zij hebben een stap verder gezet in het leven in tegenstelling tot de hoofdpersoon die nog steeds 'wacht'.
Schrijnend zijn de beelden, vaak op de achtergrond, van mooie vrouwen die de hoofdpersoon goedkeurend bekijken en zelfs naar hem lonken. Hij heeft er geen oog meer voor. Hij heeft wel al heel wat kortstondige relaties met mooie vrouwen gehad, maar steeds kon hij daar niet langdurig inhoud aan geven.
Prachtig illustratief is het shot van de hoofpersoon vlak na aankomst in Parijs terwijl hij een gigantisch drukke straat (de Champs d'Elysee?) probeert over te steken. Al die auto's razen doelbewust langs hem heen en hij lijkt geen idee meer te hebben of hij nou voor of achteruit moet gaan.
De muziek van Satie is dè perfecte begeleiding voor de beelden (laat DAT maar aan Malle over!).
Malle had ook oog voor mooie actrices, want hij had ook een relatie met de in deze film zéér mooie Alexandra Stewart, de ouwe snoeper!
In één woord briljant.
[permalink] geplaatst op 8 september 2010, 1:44 uurOude snoeper?Malle was amper 30 toen hij deze film regisseerde en natuurlijk had hij gelijk om Stewart 
aan te duwen.
Nu we het daar toch over hebben:de eigenlijke reden waarom de anti-held zelmoord wil plegen is niet existentiele eenzaamheid of vervreemding in de postmoderne grootstad, maar,en dit expliceert de film voor die tijd zeer nadrukkelijk, zijn...impotentie
.Tsja,dan blijft er weinig lol over in het leven en raak je minstens aan de drank ,terwijl zelfmoord een zaak van elementaire logica wordt.
Wat zelfmoord betreft(een onverlaat hier heeft het al zonder spoilertags verklapt) gaat de ketting ver:de schrijver van het boek waarop de film is gebaseerd,pleegde ook zelfmoord terwijl het boek al gebaseerd was op de wederwaardigheden van een IRL b-auteur en zelfmoordenaar....
Hoewel niet bepaald aan te bevelen voor dolende zielen,is het eerder een film die zelfmoord verwept dan dat het er toe zou aanzetten:Leroy wordt getoond als een volkomen egoist die de buitenwereld slechts beschouwt als een creatie voor hem alleen,een abject figuur dus.
Dat sommigen deze film niet kunnen uitkijken ligt waarschijnlijk aan het extreem trage begin,dat gerust saai mag worden genoemd(het verblijf in de kliniek).
Het is een minderheidsopinie,maar ik vind de pianomuziek van Satie eerder aangenaam nostalgisch dan somber.Voor een echt deprimerende soundtrack moet je bij Bresson/Schubert zijn in Balthasar.
aan te duwen.Nu we het daar toch over hebben:de eigenlijke reden waarom de anti-held zelmoord wil plegen is niet existentiele eenzaamheid of vervreemding in de postmoderne grootstad, maar,en dit expliceert de film voor die tijd zeer nadrukkelijk, zijn...impotentie
.Tsja,dan blijft er weinig lol over in het leven en raak je minstens aan de drank ,terwijl zelfmoord een zaak van elementaire logica wordt.Wat zelfmoord betreft(een onverlaat hier heeft het al zonder spoilertags verklapt) gaat de ketting ver:de schrijver van het boek waarop de film is gebaseerd,pleegde ook zelfmoord terwijl het boek al gebaseerd was op de wederwaardigheden van een IRL b-auteur en zelfmoordenaar....
Hoewel niet bepaald aan te bevelen voor dolende zielen,is het eerder een film die zelfmoord verwept dan dat het er toe zou aanzetten:Leroy wordt getoond als een volkomen egoist die de buitenwereld slechts beschouwt als een creatie voor hem alleen,een abject figuur dus.
Dat sommigen deze film niet kunnen uitkijken ligt waarschijnlijk aan het extreem trage begin,dat gerust saai mag worden genoemd(het verblijf in de kliniek).
Het is een minderheidsopinie,maar ik vind de pianomuziek van Satie eerder aangenaam nostalgisch dan somber.Voor een echt deprimerende soundtrack moet je bij Bresson/Schubert zijn in Balthasar.
[permalink] geplaatst op 8 september 2010, 3:08 uur
[permalink] geplaatst op 14 oktober 2010, 1:56 uurHomo?Weet het niet.Ik meen me eerder te kunnen herinneren dat een paar venten met hem flirten,niet omgekeerd.Maar gezond was ie niet daarbenee,zoveel is zeker 
.
.
Deze film kijk ik dus erg naar uit. Afgelopen woensdag opgenomen en omdat een zeer interessante regisseur achter het stuur zit bij deze verheug ik me erg op deze film. Ook het verhaal klinkt deprimerend. 
