Ten (2002)

Lees het interview met de regisseur over het totstandkomen van deze film hier. Geen documentaire, alhoewel er elementen gebruikt worden.

De tweede Kiarostami die ik zag. Deze keer een mockumantary. Het gegeven is niet veel bijzonder, maar wat hij ermee doet is toch mooi (of te kaal voor sommigen - denk ik).

We zien door twee cameras via de vooruit een auto in. Daar zit steeds achter het stuur een vrouw die telkens iemand anders meeneemt. De eerste bijrijder is haar zoon, die mopperend en tierend zijn ongenoegen richting moeders uit. Moeder is er gelaten onder, sputterd soms wat tegen, maar op andere momenten laat ze hem. Al snel krijg je door dat we te maken hebben met een vrouw die “moet” vechten voor haar rechten als vrouw zijnde. Om niet gebukt te gaan onder een sluier en eeuwig verbannen achter het aanrecht te staan. Ze doet dit met fier en doorheen alle gesprekken krijgen we langzaam een beeld van haar.

De simpelheid (het minimalistische karakter) van de film heeft zeker zijn charme. De tussentitels hadden wat mij betreft zeker anders gemogen, dit zag er niet uit en deed ook afbreek aan het gevoel van de film (dan liever een fade to black). Maar dit is een minor flaw over het geheel. Want vooral het eerste gesprek met haar zoon en die met de geschorenvrouw vond ik erg sterk. De laatste was zelfs ontroerend.

Niet een geniaal portret, maar op zijn minst een bijzondere kijk in het leven, wat door alle dagelijkse dingen heen een poetisch geheel vormt.

Ten was destijds me eerste kiarostami die veel indruk op me had achtergelaten, de tien sequenties zijn geweldig, leerzaam, ontroerend, en af en toe zelfs komisch, de positie die een iraanse/ perzische vrouw in de iraanse maatschapij heeft is triest voor woorden. zie The Circle http://www.moviemeter.nl/film/6757

Hoewel de sequenties niet allemaal even vermakelijke waren, vond ik ze toch stuk voor stuk interessant en boeiend, ik was werkelijk onder de indruk van Minimalisme van de film, zo simpel maar effectief kan een film zijn.
4 sterren

Toch een half puntje er bij, bij herziening is de film nog indrukwekkender.

Het kale concept van Ten kan mij nog wel bekoren. Twee camerastandpunten binnen een rijdende auto, één op één dialogen met af en toe een interruptie naar het verkeer, geen verhaal. Waar ik bij The Taste of Cherry echter de dialogen roemde vliegt Ten juist op dit punt een aantal keer uit de bocht. De vaker genoemde openingssequentie is het grootste struikelblok. Ik geloof niet dat er één kind van die leeftijd op de wereld is die zo tegen zijn moeder praat. Ook als hij later terug komt bleef de ongeloofwaardigheid van zijn karakter me uit de film halen. De nachtsscene met de straatprostitue vond ik daarentegen erg mooi, evenals de twee met de geschoren vrouw en zo zijn er meer. Ik blijf dus geïnteresseerd in Kiarostami maar ben na twee films nog allerminst overtuigd.

Quote eRCee: "geen verhaal".

Je bedoelt, hoop ik, geen verhaal met een standaard dramatische ontwikkeling.

Quote eRCee: "Ik geloof niet dat er één kind van die leeftijd op de wereld is die zo tegen zijn moeder praat."

Je bedoelt, hoop ik, dat doorsnee westerse kinderen over het algemeen niet 'zo' tegen hun moeder praten. In het geval dat mijn hoop ijdel is, lijkt er achter je opmerking een opmerkelijk gebrek aan culturele, psychologische en wellicht ook filmische kennis schuil te gaan.

Hiernaast vraag ik me af waarom zogenaamd 'realisme' vaak als criterium voor de beoordeling van een werk wordt gehanteerd. Zeker gezien het feit dat veel regisseurs, waaronder Kiarostami, niet tot doel hebben de werkelijkheid weer te geven, maar om iets te vertellen over die werkelijkheid.

Nee, eigenlijk niet. Ik zag wel een vrouw waarover je, dankzij interactie met haar omgeving, wat meer te weten kwam. Maar jij hebt hierin ook nog een verhaal ontdekt?


Ook eigenlijk niet. Moet er misschien bij zeggen dat ik niet alleen op de toon doel (dat ook) maar eveneens op de inhoud, zijn analyses over haar.


En bedankt. Mag het ietsje minder misschien?


Het gaat mij hier niet om realisme, dat hoeft inderdaad volstrekt niet. Het gaat mij om de geloofwaardigheid van dat kind als personage binnen de filmwerkelijkheid.

Even een weetje. Het kind in deze film is in werkelijkheid ook het echte kind van de bestuurster (die overigens ook een goede vriendin is van Kiarostami). Ik kan mij nog herinneren dat ik 'n jaartje geleden een interview van Kiarostami las, waarin hij zei dat de personages in deze film gewoon hun eigenheid neerzetten en dat heel veel dingen - zoals de baan van de bestuurster - en het gedrag van het kind jegens z'n moeder de pure werkelijkheid afbeelden.

Dat is ook simpelweg hoe Kiarostami dikwijls aan het werk gaat. Hij zoekt eerst zijn acteurs/actrices op, trekt met ze op, en pas als hij het gevoel heeft dat hij ze goed genoeg kent begint 'ie met 'n script. Zo z'n heel veel van Kiarostami's hoofdrolspelers gewoon vrienden van hem die hij al jaren kent voordat hij ze een rol geeft. De term realisme past eigenlijk wel met gemak binnen Kiarostami's cinema.

Heb je een bron voor dat eerste?

Als het waar is dan is het een irritant rotjochie dat eens flink op z'n billen moet krijgen, en dan haalde dat me uit de film.

Sorry, het is alweer een tijd geleden en sindsdien heb ik aardig wat interviews (op diverse sites) over Kiarostami en zijn cinema gelezen en de bronnen blijven niet immers hangen. Ik vermoed http://www.sensesofcinema.com/. Maar nogmaals, dat weet ik niet zeker.

Dude.

Zelden zo'n eenvoudige film gezien als Ten. Het is een opmerkelijk portret van een Iraanse vrouw die mensen vervoert in haar auto. In de passagiersstoel naast haar rijden om beurten verschillende vrouwen mee, en een aantal keer haar zoontje. Ondertussen bespreekt ze onderwerpen die in Iran ontzettend gevoelig liggen. Echtscheiding, seks, opvoeding, prostitutie, het dragen van een hoofddoek. De vrouw lijkt er geen last van te hebben en geeft de meeste vrouwen dan ook tips om uit hun sleur van hun leven (c.q huwelijk) te komen. Iraanse vrouwen lijken door de dominante mannenmaatschappij niet verder te komen dan het aanrecht...

Dit alles is super-eenvoudig op digitale video opgenomen. De camera is bevestigd op de dashboard en zo wisselt de regisseur steeds twee shots af. Eén shot van de chauffeuse en één shot van de passagier. Shot en tegenshot. Eenvoudig maar ontzettend effectief.

Door deze aanpak komt alles ontzettend realistische over. Van het ''acteerwerk'' tot aan de omgeving (auto's en mensen). Ik zou bijna spreken van een documentaire maar het is dat Abbas Kiarostami op kleine momenten in de gesprekken monteert. Zoals in het eerste gesprek tussen moeder en zoon.

Abbas Kiarostami bewaard trouwens tot op het laatst nog een heftige twist waar hij de kijker nog laat ontroeren. Ten is een simpel maar doeltreffend pleidooi voor de (Iraanse) vrouw.