The Cardinal (1963)

Denk eraan dat het verhaal zich voor de Tweede Wereldoorlog afspeelt.
Voor Stephen Fermoyle (de priester) gaan de regels van de kerk voor op alles, zelfs wanneer zijn lievelingszusje bij het bevallen met complicaties te maken krijgt en hij de keuze moet maken tussen moeder of kind. In het licht van toen "normaal" (en bij velen in het Vaticaan nog steeds aan de orde!), maar hoe zouden de huidige priesters hierover denken?
Grappig keizerin Sissi (Romy Schneider), aartshertogin/tante Sophie (Vilma Degischer), aartshertog Karl-Ludwig (Peter Weck) en overste Böckl (Josef Meinrad) uit de Sissi trilogie weer verenigd te zien.

"Robinson's original 1950 novel was based on the life of Cardinal Francis Spellman, who was then archbishop of New York. The Vatican's liaison officer for the film was Joseph Ratzinger, later to become Pope Benedict XVI." (Wikipedai)

De film duurt 175 minuten maar ondanks episodische opzet heeft het mij geen moment verveeld. Het geeft een interessante inkijk in de verhouding tussen "wereldse" Vaticaan en de Amerikaanse plaatselijke kerkleven. Stephen Fermoyle's Katholieke carriere verbindt, als biografische spil, het met ekaar. Het verhaal wordt chronologisch verteld, maar ondanks de stijfe stijl zijn er genoeg (moreel) interessante gebeurtenissen die de film voor mij boeiend maakten. Maar er wordt veel weggelaten...als (kleine) TV serie was het meer geschikt geweest. Francis Spellman had een vol leven...

Voor de liefhebber: deze film is een mooie realistische aanvulling op Hitchcock's "I Confess" of de Franse komedie "Don Camillo"...of natuurlijk de tv serie "Dagboek van een Herdershond" met kapelaan Odekerke.

Helaas, mijn eerste Preminger is een teleurstelling. De film vertelt het levensverhaal van een priester die zich langzaamaan opwerkt in the kerkelijke rangen. Het duurt enorm lang voordat er echter echt iets gebeurt. Eigenlijk vond ik het pas boeiend worden toen hij bij het Vaticaan kwam en naar Oostenrijk werd gezonden. De dialogen en verbale strijd met de locale bisschop waren prima.
Het hele eerste avontuur in Amerika kon me echt gestolen worden. Niet interessant, niet sfeervol en nooit op interessante wijze verteld. Een lange aaneenschakeling van allerlei mini-gebeurtenisjes die de film moeten positioneren en het 'smoel' van de priester moeten bepalen. Lang en saai. Heb me er echt doorheen moeten worstelen. De tweede trip naar Amerika, Georgia, vond ik ook zo'n overbodige exercitie in de film.
Heb het, eerlijk gezegd, ook niet echt met de kerk en met geloof. Dat helpt er natuurlijk niet aan. Het enige wat ik echt interessant vond waren de politieke spanningen in de kerk en tussen de kerk en de buitenwereld.
Helaas volgt er dan nog een soort 'hoogtepunt' in de vorm van de nazi-terreur tegen de kerk. op zich oke, maar dan rent er zo'n meute nazi's door de kerk , zwaaiend met hun nazi-groet. Het zag er echt ontzetten georkestreerd uit. Je kon je met gemak de aanwijzingen van Preminger aan de figuranten inbeelden. Wie rent er nou al groet-brengent rond? Het zag er gewoon suf en koddig uit. En dan die bordkartonnen muren die mee bewegen als er op deuren wordt gebonkt. Had de regisseur zijn ogen dicht of zo?
Dan nog een laatste afsluitende 'mooie' speech en dat was het dan...............