Majo no Takkyûbin (1989)

Geen onaardig filmpje die het voor mij toch helemaal moest hebben van Jiji de kat. Zonder deze schitterend weergegeven creatuur had deze animatiefilm voor mij duidelijk minder gescoord.

3,5*

Het is toch altijd bewonderenswaardig dat regisseurs als Miyazaki altijd op zoek zijn naar nieuwe uitdagingen en niet gewoon standaard voortborduren op succesrecepten. Met Majo no Takkyubin is Miyazaki overduidelijk voor een Westers/Europees themaatje gegaan. Het is een filmpje over een jonge heks die haar eigen brood op de tafel moet krijgen. Wat mij het eerste opviel was het snelle tempo, waarin deze film zich differentieert van andere Miyazaki's. Maar ook aan de settings zie je dat er wel degelijk gekeken is naar de Westerse wereld. Allereerst de settings: de film speelt zich af in een fictief Europees stadje dat wat wegheeft van een Grindelwald of iets in die buurt. Ik kan er moeilijk mijn vinger opleggen, maar het straatbeeld is echt 'Europees', iets wat je in andere films echt weinig tegenkomt. Het zijn ook de details: Tomobo die een sweater om z'n nek heeft geslagen bijvoorbeeld. En de enige met zwarte haren is Kiki zelf, etc. etc. En daarnaast natuurlijk nog het heksen gebeuren zelf, iets wat in Japan amper te zien is maar in Europa altijd een grote bron van inspiratie is geweest.

Maar ook Mr. Anime Joe Hisaishi is op eurotrip gegaan. Door het gebruik van accordeons en van die hippe orgeltjes (wat mij erg deed denken aan Bassie en Adriaan! ) levert hij weer een score op die niet alleen perfect bij de film aansluit, maar daarnaast ook gewoon nog enorm goed klinkt. Ik was er in ieder geval een fan van.

Waar dit allemaal ook echter toe leidt is dat het wat minder als een echte Miyazaki aanvoelt. Er mist gewoon wat magie. Bij heks moet je in dit geval enkel denken aan een vliegende bezem, want verder komt het niet. Het is mij wel duidelijk dat het grappige katje Jiji echt een belangrijke rol speelt want zonder dat beestje had ik zeker wat minder genoten van de film. Hij brengt het wel lekker in balans. Er zit namelijk aardig wat humor in verstopt die ik wel kon waarderen. Net toen het een beetje leek in te dutten (dat gedoe dat ze haar heksenpowers kwijt was), herpakt de film zich toch nog goed, wat resulteert in een heerlijke einde wat iedereen natuurlijk zag aankomen, maar dat doet er niks toe. Het gebrek aan die typische magische Miyazaki touch maakt het wel dat deze film gewoon een lekker tussendoortje is met een goede nasmaak.

Vrolijk, vrolijk en nog eens vrolijk. Een film om.... vrolijk van te worden Animaties zijn mooi, net als de achtergronden. De film is niet de hele tijd boeiend en een beetje te luchtig om een echt serieus meesterwerk te zijn. Dit betekent nog niet dat de film soms hoge niveau's bereikt (de scène met de zeppelin en dat coole vriendinnetje)

De laatste film die ik van Miyazaki nog moest zien. Hij krijgt hier veel goede beoordelingen, met meestal de kanttekening dat het voor Miyazaki toch een minder werkje is. Het meest negatieve dat ik echter kan zeggen is dat het de minste Miyzaki is van de films van hem die ik 4,5* heb gegeven (een vrij groot rijtje eigenlijk). Dat maakt het nog steeds een ijzersterk onderdeel van zijn oeuvre.

Het is eigenlijk een beetje een fantasyzusterfilm van Whisper of the Heart, mijn favoriete Ghibli. Ze gaan allebei over een tienermeisje dat moet gaan nadenken over haar toekomst en in beide gevallen speelt het vinden van inspiratie daarbij een sleutelrol. In Kiki wordt dit mooi benadrukt in een scène met een kunstenares die, het moet gezegd worden, een bijzonder fraai schilderij heeft gemaakt. Net als Yoshifumi Kondo's film wordt het allemaal gebracht op een aanstekelijke feelgoodmanier, met veel aandacht voor simpele maar effectieve karakterontwikkelingen en een oog voor alledaags detail, al denk ik dat Whisper of the Heart uiteindelijk net iets beter uit de bus komt doordat het geen fantasyfilm is. Dat reken ik Kiki niet af, want juist de vrij originele manier waarop het heksenelement uitgewerkt wordt levert de meeste plezier op.

Verder zijn er vooral veel vertrouwde Ghibli-elementen die mij gewoon niet vervelen. Natuurlijk is de animatie en het oog voor detail weer wonderlijk. Natuurlijk zijn de karakters weer aansprekelijk en is de hoofdpersoon aandoenlijk. De score van Joe Hisaishi stijgt zelfs boven de meeste van zijn andere Ghibli-scores uit. Met name de muziek tijdens Kiki's aankomst in het stadje is erg mooi en speels. Er is gewoon niets wat me niet bevalt hier. Zelfs de lengte, bij veel Miyazaki's net een pijnpunt, is hier perfect.
4,5*

Wow, goeie review TOR Vond deze film een van de mindere Ghibli's en dat geef ik zelfs 4 sterren. Zegt al genoeg

Leuke feelgood animatie van Studio Ghibli. In het begin was ik bang dat het wat te zoetsappig zou worden maar dat viel best mee. Verwacht niet teveel magische dingen, het verhaal is vrij simpel.

4 sterren.

Een van de weinige Ghibli's waar ik niet zo veel mee kon.

Het begon redelijk hysterisch, met een hoop bizar snelle en schreeuwerige dialogen tussen ouders en kind. Op het moment dat Kiki op pad gaat pakt de film enkele minuten wat rust en voelde ik de welbekende magie weer terugkeren, ook dankzij Kawai's muziek. Helaas is dat allemaal niet echt zo mooi als het kan zijn, en bij aankomst in het stadje komt Kiki weer allerlei mensen tegen die luidkeels in lachen uitbarsten etc.

Jammer genoeg niet zo meeslepend als het kan zijn. Een Europees aandoende jeugdfilm, gezien het verhaaltje. Had denk ik meer de moeite waard geweest als ik dit op jonge leeftijd had gezien. Dan had die kat nog wel leuker geweest denk ik bijvoorbeeld (heerlijk droog gebracht telkens). Nu vond ik het een aardig typische kinderfilm met veel drukte om de vaart er in te houden, maar weinig rust en charme om het ook voor ouderen geweldig te maken.

Tegenvaller. 2.5*