134.913 gebruikers | 85.737 films | 31.053 regisseurs | 3.508.854 berichten | 4.931.409 stemmen
Accattone (1961)
41 stemmen | gemiddelde 3,48
mijn stem:
Drama
120 minuten
geregisseerd door Pier Paolo Pasolini
met Franco Citti, Silvana Corsini en Franca Pasut
Over de jonge pooier Vittorio, voor vrienden Accattone (vertaald betekent de bijnaam: klaploper, schooier), die vrouw en kind verlaten heeft en zich laat onderhouden door de prostituee Maddalena. Als zij in het gevang belandt, gaat Accattone op zoek naar een nieuwe 'melkkoe´, maar hij vindt de Grote Liefde. Pasolini had al naam gemaakt als schrijver, dichter, essayist en scenarioschrijver, toen hij in 1961 met Accattone zijn eerste film regisseerde.
[permalink] geplaatst op 12 mei 2004, 17:07 uur
[permalink] geplaatst op 2 oktober 2005, 11:14 uur
4,0 [permalink] geplaatst op 13 februari 2008, 23:36 uurbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
4,0 [permalink] geplaatst op 26 november 2008, 12:34 uurbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
[permalink] geplaatst op 1 november 2010, 17:19 uurPimpin'and hoin'is the only game goin' 
Sterk debuut.En dan te bedenken dat zowel PPP als Bertolucci niet alleen debuteerden met deze film,maar zelfs en passant het filmen leerden tijdens de opnames.Goedkoop cameratje aanschaffen en draaien maar,god zegen de greep.Natuurlijk talent dus ,want cinematografisch hoeft dit niet onder te doen voor b.v. ladri di biciclette.Pasolini's samenwerking met Fellini voor Cabiria, waarin hij de slang-dialogen verzorgde ,kun je de film wel afzien,de overeenkomsten qua setting,ongekuist taalgebruik en zelfs wat vleugjes fantastisch realisme(de droomsequentie die eerder aan Fellini of Bunuel doet denken,Pasolini heeft trouwens goed naar los olvidados van laatstgenoemde gekeken).Daardoor wijkt de film ook duidelijk af vd andere neo-realistische klassieken,nog los vd eerder gememoreerde afwezigheid van sentimentaliteit(al ontbreekt het niet aan pathetiek).
Een ding heeft Accatone voor op zijn pimpin'navolgers:hij kan ongemoedereerd een terrasje pakken in de schaduw vd Engelenburcht en zwemmen in de Tiber,moet je nu niet proberen.Dat de kijker met anti-held Accatone gaat sympathiseren is niet zo vreemd, maar een vrij gebruikelijk proces van identificatie met de protagonist.Je kunt A. natuurlijk analyseren als een soort existentiele antiheld of een archetype,maar Pasolini was een ,zij het eigenzinnige, Marxist en de deplorabele toestand waarin Accattone en zijn companen verkeren is ook een commentaar op hoe het establishment de paupers uit zijn midden heeft verjaagd en verbannen naar de slums buiten de stad,de borgata.Bovendien is het geen toeval dat Accatone pas serieus in de afgrond glijdt als hij probeert zich te conformeren aan de burgerlijke orde door een vriendinnetje(geweldig haar had ze,die Stella
) en een regular job te nemen.Zoals gebruikelijk lardeert Pasolini dit marxisme met een wazig soort spiritualiteit en christus-vergelijkingen,versterkt door de klanken van Bach.
Het einde is opgezet als een tragedie in dier voege dat je de catastrofe ruim van te voren ziet aankomen,maar wat opvalt is dat de cathartische werking van die catastrofe 0,0 is.En dat is ook uitdrukkelijk de bedoeli
Sterk debuut.En dan te bedenken dat zowel PPP als Bertolucci niet alleen debuteerden met deze film,maar zelfs en passant het filmen leerden tijdens de opnames.Goedkoop cameratje aanschaffen en draaien maar,god zegen de greep.Natuurlijk talent dus ,want cinematografisch hoeft dit niet onder te doen voor b.v. ladri di biciclette.Pasolini's samenwerking met Fellini voor Cabiria, waarin hij de slang-dialogen verzorgde ,kun je de film wel afzien,de overeenkomsten qua setting,ongekuist taalgebruik en zelfs wat vleugjes fantastisch realisme(de droomsequentie die eerder aan Fellini of Bunuel doet denken,Pasolini heeft trouwens goed naar los olvidados van laatstgenoemde gekeken).Daardoor wijkt de film ook duidelijk af vd andere neo-realistische klassieken,nog los vd eerder gememoreerde afwezigheid van sentimentaliteit(al ontbreekt het niet aan pathetiek).
Een ding heeft Accatone voor op zijn pimpin'navolgers:hij kan ongemoedereerd een terrasje pakken in de schaduw vd Engelenburcht en zwemmen in de Tiber,moet je nu niet proberen.Dat de kijker met anti-held Accatone gaat sympathiseren is niet zo vreemd, maar een vrij gebruikelijk proces van identificatie met de protagonist.Je kunt A. natuurlijk analyseren als een soort existentiele antiheld of een archetype,maar Pasolini was een ,zij het eigenzinnige, Marxist en de deplorabele toestand waarin Accattone en zijn companen verkeren is ook een commentaar op hoe het establishment de paupers uit zijn midden heeft verjaagd en verbannen naar de slums buiten de stad,de borgata.Bovendien is het geen toeval dat Accatone pas serieus in de afgrond glijdt als hij probeert zich te conformeren aan de burgerlijke orde door een vriendinnetje(geweldig haar had ze,die Stella
) en een regular job te nemen.Zoals gebruikelijk lardeert Pasolini dit marxisme met een wazig soort spiritualiteit en christus-vergelijkingen,versterkt door de klanken van Bach.Het einde is opgezet als een tragedie in dier voege dat je de catastrofe ruim van te voren ziet aankomen,maar wat opvalt is dat de cathartische werking van die catastrofe 0,0 is.En dat is ook uitdrukkelijk de bedoeli
[permalink] geplaatst op 1 november 2010, 19:01 uurEn excuses voor de onleesbare oertext,werd nogal hinderlijk onderbroken net. 
3,5 [permalink] geplaatst op 8 februari 2012, 14:57 uurbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
pippo il buffone schreef:
Bovendien is het geen toeval dat Accatone pas serieus in de afgrond glijdt als hij probeert zich te conformeren aan de burgerlijke orde door een vriendinnetje(geweldig haar had ze,die Stella) en een regular job te nemen.
Bovendien is het geen toeval dat Accatone pas serieus in de afgrond glijdt als hij probeert zich te conformeren aan de burgerlijke orde door een vriendinnetje(geweldig haar had ze,die Stella
) en een regular job te nemen. Ik had toch sterk de idee dat Accattone uiteindelijk ten onder ging aan de verleidingen van diefstal en makkelijk geld verdienen...Zijn uitstapje naar een "deftig" leven vormde net een minuscuul sprankeltje hoop dat onmiddellijk terug de kop werd ingedrukt: zijn leven leek op voorhand gedoemd om te mislukken en bruut aan zijn einde te komen.
Accattone behoort voorlopig tot mijn favoriete Pasolinifilms en komt in de buurt van Matteo en Salo te staan. Ik ben nu heel benieuwd naar Mama Roma, die, zoals ik hier lees, blijkbaar nog sterker schijnt te zijn.
Aanvankelijk moest ik ernstig wennen aan het slechte acteerwerk van de amateurs, zodat ik de eerste tien minuten op mijn tanden moest bijten. Daarna gleed deze ergernis van me af (alhoewel de acteerprestaties van het gros van de personages er niet op verbeterde) en werd ik ondergedompeld in het deprimerende verhaal van "lowlife" Accattone, die met zijn vrienden maar wat loopt aan te modderen in de Romeinse achterbuurten. Pasolini schetst zeer goed het marginale milieu, waarin de doorsneewaarden niet van tel lijken te zijn (bv. Accattone die zonder verpinken zijn vrienden erin luist om zelf meer spaghetti te eten, of die zijn bloedeigen zoontje berooft om zijn nieuwe vriendin een cadeautje te kunnen kopen). Een indringend portret binnen de fijnste neorealistische traditie.
De muziek van Bach doet de pathetiek aanzwellen en op visueel vlak komt Pasolini soms verfrissend uit de hoek (de close-ups van de volgende ogen van de speurders, de lange trackings,..]). Acteur Franco Citti zet een sterk hoofdpersonage neer - al moet je wel gewend zijn aan de typische overacting, een aspect dat nogal vaak aanwezig is binnen het neorealisme -, het grootste sterktepunt is allicht dat je ondanks alles sympathiseert met een stuk uitschot.
Sterk debuut, wat op een overtuigde 3,5* mag rekenen!
3,5*
