Big Fish (2003)

Met een aantal noemenswaardige scenes en sfeer en een open einde zet Burton met Big Fish een zeer aangename en boeiende film neer die een sprookje als raamvertelling in de werkelijkheid lijkt te vormen.
De opzet is dan ook zeer geslaagd, in mijn ogen. Waar het wel wat mis mee gaat, is de casting. Die vond ik soms wat vreemd, vooral war het de hoofdpersoon aangaat, gespeeld door Ewan McGregor.
Ik vind het als acteur al niet veel (afezien van zijn rol in Trainspotting) maar hier vond ik hem ronduit misplaatst. Ook sommige van de bijacteurs vond ik op de een of andere manier niet geheel passen.
Leuk was de rol van Buscemi. Vooral in de bank.

Mooie aparte film met een ontroerend einde. Het heeft wel iets weg van een modern sprookje.De beelden die we voorgeschoteld zijn prachtig en de verhalen boeiend. Ken om me heen veel mensen die deze film niks vonden...ik vond hem prachtig. Ook deze vraagt om een herziening.

Big Fish, een film die ik erg lang heb vermeden en me daardoor, wellicht, positief heeft verrast. Big Fish heeft een simpel verhaal maar wordt op een geweldige manier uitgewerkt. Leuke wisselingen tussen werkelijkheid en het vertellen van verhalen. Daardoor kon ik geboeid blijven kijken. Ook wordt de film gedragen door prima acteerwerk. 3,5*

Prachtige film van Tim Burton, waarin hij zijn creatieve hand de vrije loop laat en een schitterende fantasiewereld creëert.

Big Fish is een soort van sprookje, maar dan gegoten in een jasje van Burton. De decors in de film zijn prachtig, evenals de vormgeving en de gebruikte kleuren. Somberheid en felheid wisselen elkaar hier regelmatig op erg mooie wijze af. Edward Bloom is een interessant figuur. De mensen over wie hij verteld hebben allemaal iets aparts en raars, maar toch voelen ze op de een of andere manier heel menselijk en echt aan. Ewan McGregor speelt overtuigend de jonge Edward Bloom, terwijl Finney een fijne oude Edward Bloom neerzet.

Wat ik vooral ook erg mooi vond, is hoe de relatie tussen Wil en zijn vader zich uiteindelijk ontwikkeld. Langzaam maar zeker komt Will te weten wie zijn vader nu echt is en hoe hij over zaken dacht en in het leven stond. Die relatie is op een overtuigende wijze neergezet, geloofwaardig en op een gegeven moment zelfs ontroerend, zonder dat het overdreven sentimenteel wordt. Het is een fijne feelgood film, waarin een sprookje op een erg mooie manier wordt verteld, waardoor je haast het idee hebt er zelf bij te zijn geweest.

Het hoofdgerecht is al lekker op zich, maar overgoten met een Burtonsausje smaakt het allemaal zelfs fantastisch.

4,5*

The grass so green. Skies so blue. Spectre is really great!

Het was een tijd geleden dat ik in de Blokker was en dat daar de actie 3 voor 10 euro nog gold. Ik kocht Labyrinth en Planet Terror en dat betekende dus dat ik nog een derde film gratis kon kiezen. Ik was aan het twijfelen of ik deze Big Fish zou meepakken of de eerste Friday the 13th maar zoals ondertussen wel duidelijk is geworden koos ik voor deze film. Waarom weet ik ook niet juist want ik ben nu niet direct een enorme fan van Burton maar de sfeer die de film leek uit te ademen was blijkbaar genoeg. Gisteravond de film dan maar eens opgezet in de hoop me te kunnen onderdompelen in twee fantasierijke uurtjes.

En dat is zeker en vast gelukt. Het leuke aan Big Fish is dat je helemaal niet kunt voorspellen in welke richting de verhalen van de oude Edward zullen gaan. Het ene na het andere leuke verhaal stapelt zich op en in combinatie met de bij vlagen prachtige locaties en erg mooi kleurgebruik komt echt elk stukje tot zijn recht. Big Fish is in de eerste plaats een sprookje en dat blijkt toch alweer een kolfje naar de hand van de regisseur te zijn. Het doet me dan ook deugd om te zien dat hij perfect weet om te gaan met het einde en er zelfs in is geslaagd om het laatste als beste te houden. Ik vroeg me in ieder geval de gehele speelduur af hoe de film nu eindelijk zou eindigen. Ik vreesde voor een wat slap einde waarin geprobeerd werd om de leugens van Edward effectief als waarheid af te doen maar gelukkig wordt het anders aangepakt. Het verzonnen verhaal van Will is dan misschien ook wel het mooiste sprookje dat er tussen zit en het geeft toch een krop in de keel. De uiteindelijke begrafenis met de opkomst van vele personages uit de verhalen is dan ook het perfecte eindbeeld. Het is moeilijk om het gevoel dat je bij het zien van de film in woorden over te brengen dus ik ga daar voor de rest niet al te veel moeite meer in steken.

Ik ben niet echt een fan van Ewan McGregor te noemen. Er zijn maar weinig memorabele rollen en ook hier leek het even serieus mis te lopen wanneer hij zijn mond opdoet en er een vreselijk geforceerd einde eruit komt. Dat begint echter op den duur te wennen waardoor McGregor zich meer en meer in zijn sas lijkt te voelen en dit resulteert dan ook in een erg vermakelijke rol. Bij vlagen iets te overdreven (hij is wel erg optimistisch en vrolijk) maar de link tussen hem en Albert Finney is er overduidelijk. Die laatste speelt de rol van de oude Edward en dat is werkelijk een prachtrol. Nog nooit van de beste man gehoord maar dit weet hij met erg veel overtuiging neer te zetten. Billy Crudup geeft dan ook het perfecte evenwicht aan Finney via de vader/zoon relatie. Dit was de eerste Amerikaanse productie voor Française Marion Cotillard maar zoals gewoonlijk valt die een beetje tegen. Ik weet niet waarom maar sinds haar rol in Nine (waar ze erg sterk was) komt ze in praktisch al de rest vervelend over. Dan heeft iemand zoals Alison Lohman die de jonge Sandra speelt veel meer uitstraling. Voor de rest nog een paar erg geslaagde bijrollen in de vorm van Steve Buscemi en Danny DeVito maar ook nog hulde voor Matthew McGrory die de rol van Karl op zich neemt. Heb ik altijd een erg interessante acteur gevonden en dit doet die gewoon erg leuk. Let trouwens ook nog op een piepklein bijrolletje van Miley Cyrus (toen nog gecrediteerd onder haar gewone naam, Destiny Cyrus) als Ruthie, het meisje dat meegaat met Edward wanneer ze de heks gaan opzoeken. Die heks is trouwens ook nog wel een erg leuk rolletje voor Helena Bonham Carter, die blijf ik toch ook graag zien.

Fantasierijke film die vooral vanwege zijn onvoorspelbaarheid, de sterke cast en de mooie locaties plus kleurgebruik erg geslaagd is. Burton staat bij mij ten boek als iemand die vooral donkere films maakt maar dit gaat hem erg goed af. Misschien binnenkort maar eens wat herzieningen gaan doen.

4*