On the Beach (1959)

Klinkt wel leuk om eens te zien hoe de wereld er uit had kunnen zien in de ogen van de overlevenden van de 2e wereldoorlog.

Alles wat ik ervan had verwacht bleek waar te zijn. Fantastische film! 4.5*

Mooie, maar ook interessante film uit 1959: een rampen film zonder spectaculaire beelden: de straling vernietigt langszaam levens......eigenlijk reageren de mensen in de film behoorlijk beheerst.....je zou meer echte uitspattingen verwachten: het bleef beperkt tot drankmisbruik, (wat bij ons anno 2007 gewone routine lijkt te zijn geworden), een druk bezochte vis stekje en iets fanatiekere autorace......Toch zijn de relaties tussen de hoofdpersonages meeslepend....voor mij is de dialoog tussen vrijgezel "Astair" en getrouwde "Perkins" tijdens de onderzeese tocht een hoogtepunt....zo zou het tussen die 2 mannen kunnen zijn...Maar ook man-eater "Gardner" en degeleke "Peck" is geloofwaardig. Het is opvallend dat de grote namen: Peck, Perkins, Astair en Ava echte persoonlijkheden waren die werkelijk konden acteren...en niet alleen maar een "Big Name" waren.

Het boek jaren geleden gelezen...vond het, logisch, een naargeestig verhaal....de film bekeek ik nu wat afstandelijker, je raakt toch wat afgestompt....terwijl de gevaren nog steeds aanwezig zijn! Paranoïde gekken genoeg hélaas...... De film/boek was toch als waarschuwing bedoeld. Het had in 1961 weinig gescheeld: toen was het gevaarlijke diepte punt van de koude oorlog levensecht en..... dodelijk dreigend......bijna profetisch film/boek dus.... 4*

Interessante film. Mooi thema. Bij vlagen erg mooie dialogen zoals in de hierboven al genoemde scene tussen Astaire en Perkins. Een vaak (vooral de mannen) opvallend ingetogen spelende sterrencast. Het verhaal gaat uit van een eigenlijk nogal beschaafde reactie op wat er komen gaat. Mensen gaan pas op forel vissen als het seizoen geopend is, de treinen rijden nog gewoon door totdat het eind bijna gekomen is. Iedereen blijft beschaafd. Daar wringt de schoen een beetje, ik geloof dat niet helemaal, ook in 1964 niet misschien heb ik een minder hoge pet op van de mensheid dan Kramer en vooral Shute, maar ik denk dat een einde als in deze film veel chaotischer en veel dramatischer zal verlopen.

Kramer haalt in deze film nooit de perfectie van Judgment at Nuremberg, hoewel er een paar prachtscenes in zitten. Maar een mooie, bij vlagen intrieste film is het wel. Vooral Pecks terloopse verwijzingen naar zijn familiealsof ze nog leven in het begin van de film gaan door merg en been

3.5*

Een film die mij bij de eerste visie (heel lang geleden) ontgoochelde omdat er te weinig actie in zat. Maar nu nog eens herbekeken en mijn opinie is drastisch veranderd.
"On the Beach" werd bij zijn bioscooprelease tegelijk in 18 hoofdsteden uitgezonden, waaronder Tokio en Moskou. Zonder zich schuldig te maken aan een morele vingerwijzing of soap-melodrama, en zonder het land te vernoemen dat met de nucleaire oorlog was gestart, wilde de prent een beeld geven over de mensheid en zijn gedoemd lot ten gevolge van een atoomramp. En daarin is Stanley Kramer mijns inziens echt in geslaagd. In mijn ogen is de film niet gedateerd. De beelden van de levenloze spooksteden, die vroeger rijk bevolkt waren, zijn hallucinant.
Minstens *3,5*.

In mijn ogen geen overtuigende film. De romance tussen Peck en Gardner werkt niet, en is daardoor niet geloofwaardig. De film bestaat uit teveel liflafjes van dit en dat. Zoals de autorace van Astaire. Die is nutteloos, want het karakter van Astaires personage blijft vrij vlak. Kramer focust zich teveel op de grote lijnen en de personages blijven oppervlakkig. Het einde is in mijn optiek te gelaten. De beelden van de uitgestorven steden zijn indrukwekkend, maar daar redt deze film zich niet mee

Mooie film, wel aan de lange kant, 90 min. was mooier geweest. Mijn eerste Gregory Peck en ik wil beslist meer van hem zien en van Ava Gardner ook trouwens. Goed verhaal en goed geacteerd, mooie zwart-wit beelden (vooral van VS in die tijd maar ook van de mensen zelf (Fred Astair in zijn race-auto is erg leuk) alleen was het geen race maar een afval-race ha ha. Het wrange aan de film dat het geen SiFi meer is in deze tijd, het is maar al te goed denkbaar dat zoiets eens gebeurd (dat van die pillen vond ik wel een goed idee).
Mooi geregisseerd ook.

Indrukwekkende en uitstekend geregiseerde en geacteerde film die het uitsterven van de gehele wereldbevolking door de gevolgen van een atoombom angstwekkend dichtbij brengt. Peck en Gardner op hun best.

Uitstekende en inzichtelijke film waarin de mensheid bijna totaal is vernietigd vanwege een nucleaire oorlog. Het wordt redelijk kleinschalig gehouden waarbij de onderlinge relaties tussen de personages bijna de boventoon vormen. Een aantal aangrijpende scenes en een sterk eindshot die destijds ongetwijfeld als waarschuwing diende.

Heel interessante rampenfilm met een andere benadering dan dat ik tot nu toe gezien heb. Geen spanning, sensatie of paniek. Geen spectaculaire rampenscènes maar meer een soort van berusting. Hoe gaat men er mee om dat het einde van de wereld daar is en er echt niets meer tegen te doen is. Het naderende lot werd met een grote waardigheid gedragen.

Je wordt getracteerd op een heleboel mooie scènes en shots. Het werk met licht en schaduw vond ik ook heel mooi gedaan. De speelduur vond ik eerlijk gezegd wel veel te lang.